Archive for Μαρτίου 2009

Οι ….ανέραστοι των Βρυξελλών

26/03/2009

[Δημοσιευμένο πριν ένα μήνα στη «Σημερινή» Πατρών… ΕΠΙΚΑΙΡΟ σήμερα, αφού σήμερα εκδόθηκε η «περίφημη» απόφαση… Προβλέπουμε ότι θα είναι επίκαιρο… διηνεκώς… Αν δεν ξεσηκωθούν κι οι πέτρες…]
Για την ακρίβεια θα έπρεπε να γράφουμε οι “μισογύνηδες” και να τους στείλουμε όλους σπίτια τους, μαζί με τους ντόπιους τοιούτους. Γιατί άφησαν να χαθεί χρόνος και να φτάσει η υπόθεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όπου –τόσο βολικά…- χάνεται.

Αναφέρομαι φυσικά στο θέμα της περιβόητης εξίσωσης στα συνταξιοδοτικά όρια ανδρών και γυναικών. Το δικαστήριο θα αποφανθεί ότι τα συνταξιοδοτικά όρια πρέπει να είναι ίσα για όλους τους εργαζομένους, ανεξαρτήτως φύλου. Και οι κυβερνώντες, υποκριτικά θα στoιχηθούν πίσω από την απόφαση και θα κόψουν τις λεγόμενες, «πρόωρες» συνταξιοδοτήσεις των γυναικών, που έχουν ανήλικα παιδιά. Αυτά όλα, στα πλαίσια μιας ανεκδιήγητης εξίσωσης ανομοίων φύσεων. Κάτι απαράδεκτο τεχνικά, ανθρώπινα, νομικά.

# Τεχνικά, για να μην έχουν οι γυναίκες δικαίωμα νωρίτερης σύνταξης, σημαίνει ότι τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες εργάζονται περίπου το ίδιο. Όμως οι γυναίκες εργάζονται αφ’ ενός πολύ περισσότερο από τους άντρες, αφ’ ετέρου σε επαχθέστερες (δηλαδή φορτικές αλλά και ανιαρές) εργασίες. Έκατσε ποτέ κανείς άντρας ή (και κραυγάζουσες) φεμινίστριες να μετρήσουν τον χρόνο εργασίας των γυναικών; Έχουμε και λέμε: Καθημερινά 8 ώρες στην «κανονική» δουλειά, 2 ώρες μαγείρεμα και πιατικά, 1 ώρα (σε αντιστοιχία) σιδέρωμα, 1 ώρα (σε αντιστοιχία) συμμάζεμα, σκούπισμα, σφουγγαρίσματα κλπ (με την προϋπόθεση πάντα ύπαρξης πλυντηρίων) χωρίς να υπολογίσουμε εποχιακές σπιτικές δουλειές, κοινωνικές «υποχρεώσεις» κλπ. Ήδη εργάζονται 50% παραπάνω. Και αυτά χωρίς παιδιά, μόνο με σύντροφο ή σύζυγο, οι οποίοι είναι απόλυτα ικανοί να κάνουν το ίδιο, πλήν όμως δεν το επιθυμούν και βεβαίως αναφερόμαστε σε αστικού τύπου ζευγάρια. Όχι αγροτικού, όπου εκεί ισχύουν κανόνες ..δουλοκτητικοί. Αν μάλιστα προσθέσουμε και τα παιδιά τότε ο τυπικός χρόνος εργασίας της γυναίκας ξεπερνά το διπλάσσιο του άνδρα. Μια απλή βόλτα στους ανά την επικράτεια καφενέδες μαρτυρεί του λόγου το αληθές. Αλλά βέβαια οι πολιτικοί, εγχώριοι και βρυξελλιώτες δεν ξέρουν τίποτε από δουλειές. Σαν να τους ακούω να λένε «…τί μου λέτε υπάρχουν τέτοιες δουλειές; Ποτέ δεν το παρατήρησα».

# Ανθρώπινα, είναι εξοργιστικό να επικαλούμεθα την φιλέμβολο (κατά Ζουράρι) φύση μας και να «εγκυώνουμε» τις γυναίκες, χωρίς, στην συντριπτική πλειοψηφία μας, να αναλαμβάνουμε έστω και κατά κεραίαν την ευθύνη μας. Η γυναίκα θα κουβαλήσει 9 μήνες τα παιδιά, η γυναίκα θα τα γεννήσει, η γυναίκα θα τα τα’ί’σει, πλύνει, νταντέψει, θα υποφέρει στην αρρώστια τους και θα τα μεγαλώσει. Βεβαίως την ώρα της πληρωμής οι πολιτικοί μας (δηλαδή εμείς) δεν αναγνωρίζουν δικαίωμα αμοιβής στην γυναίκα. Οπότε κατά το αριστοφάνειον… «Ά! ρε, Λυσιστράτη που τους χρειάζεται»…

# Νομικά, δηλαδή συμβατικά, κατ᾽ έθος ή τυπικά, θά ‘πρεπε πριν απ’ όλα, οι δοκησίσοφοι του Δικαστηρίου να θυμηθούν το πανάρχαιο ότι «…ο ανθρώπινος βίος φύσει και νόμοις διοικείται…». «Φύσει», πριν από το «νόμοις» και ποτέ χωρίς το «φύσει». Και αυτό, οι δικαστές το έκαναν -κατά το κοινώς λεγόμενο- γαργάρα. Γιατί εκεί εμφιλοχωρεί ωκεανός μεταφυσικής γραμματείας, δηλαδή μελέτης. Δεν αναρωτήθηκαν κάν γιατί είναι διαφορετική (ανόμοια) η γυναίκα. Γιατί υπάρχει η ετερότητα των φύλων. Αφού βιολογικά δεν είναι απαραίτητη για την ύπαρξη της ζωής. Τολμώ μάλιστα να πώ ότι είναι εξαίρεση και όχι ο κανόνας για τον πολλαπλασιασμό των ειδών.

Έ, λοιπόν αυτό δεν προκάλεσε ούτε ένα ερωτηματικό «γιατί;» και για μέν τους πολιτικούς θα ήταν υπερβολή να το απαιτήσουμε. Αλλά οι δικαστές; Ποιόν «αμφοίν μύθον» άκουσαν οι δικαστές;

Δεν θά ‘πρεπε να αναρωτηθούν γιατί στην βιβλική ιστορία του Αδάμ, η φυσική σκοπιμότητα του πολλαπλασιασμού δεν αναφέρεται πουθενά; Μοναδικός σκοπός είναι η ελεύθερη ενότητα εις σάρκαν μίαν. Συνεχώς! Γι᾽αυτό και δεν υπάρχει ειδική περίοδος οίστρου φυσικής προσκόλλησης. Ο βιολογικός (χοϊκός εκ κατασκευής) Αδάμ παύει να υφίσταται και γίνεται «is» δηλαδή Ανήρ και βλέπει την «issah» δηλαδή την Γυναίκα. Η μη δεδομένη φυσική ύπαρξη γίνεται γεγονός ενότητος -αγαπητικής- προσώπων, δηλαδή ζευγάρι. Και η τεκνοποιία είναι δημιουργία, που καθιστά το ζεύγος γονείς, που δημιουργούν υιό, δηλαδή σόϊ, και οφείλουν από κοινού να το αναπτύξουν και το εντάξουν στην κοινωνία.
Αυτό το «οφείλουν», ωφελιμιστικώτατα οι άνδρες το μεταβίβασαν στην γυναίκα και μετά, λόγω υποκριτικής δήθεν ανεξαρτησίας και …ισότητος, την βάζουν και να δουλεύει επιπλέον. Τουλάχιστον οι αρχαίοι και μεσαιωνίτες δεν ήταν υποκριτές.

Θα μού πείτε «ψιλά γράμματα, όλα αυτά» και θα συμφωνήσω. Άλλωστε… πότε κύτταξαν την ίδια την γυναίκα τους στα μάτια και αναρωτήθηκαν γιατί την ερωτεύτηκαν; Αλλά το «έραμαι» σημαίνει αγαπώ, δηλαδή προστατεύω.
Ο ανέραστος είναι τόσο ο μη ικανός να αγαπηθεί, αλλά -και κυρίως…- αυτός που δεν είναι ικανός να αγαπά. Δεν έχει δηλαδή την ικανότητα ζωτικής σχέσης με πρόσωπα, σχέση που είναι αφετηρία εισόδου στον χώρο της ζωής, ως κοινωνίας.
Εξ ού και ο τίτλος αυτού του άρθρου.

25η Μαρτίου Κάποιου Έτους

25/03/2009

Φίλοι,
κάντε κλίκ εδω http://www.youtube.com/watch?v=ihgoxPjZOCU και αφήστε τις θύμησες της ιστορικότητος ενός έθνους, που ξεκίνησε το πανηγύρι του με τους Μυκηναίους και τους Μινωϊτες, εθρήνησε με τον Ομηρο την λήξη των αιματοσυγγενικών κοινωνιών, εθεμελίωσε την μη φυλετική εποχή και την φιλοσοφία, εδώρισε το ταυτόσημο Ελληνισμού – Ελευθερίας – Δημοκρατίας, εκζήτησε την κοινωνία προσώπων και την ετερότητα, αφήστε τες να αναβλύσουν από τις ξεχασμένες μνήμες μέχρι τα χείλη σας και να δονήσουν τις χορδές σας, τραγουδώντας μαζί τους, τους στίχους:

Στα κακοτράχαλα τα βουνά,
με το σουραύλι και το ζουρνά,
πάνω στην πέτρα την αγιασμένη,
χορεύουν τώρα τρεις ανδρειωμένοι:
Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής
κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής.

Δική τους είναι μια φλούδα γης,
μα συ Χριστέ μου τους ευλογείς,
για να γλιτώσουν αυτή τη φλούδα
απ’ το τσακάλι και την αρκούδα.
Δες πώς χορεύει ο Νικηταράς
κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς.

Από την Ήπειρο στον Μοριά
κι απ’ το σκοτάδι στη λευτεριά,
το πανηγύρι κρατάει χρόνια
στα μαρμαρένια του Χάρου αλώνια.
Κριτής κι αφέντης είν’ ο Θεός
και δραγουμάνος του ο λαός.

{Ο Τσάμικος}
Στίχοι: Νίκου Γκάτσου
Μουσική: Μάνου Χατζιδάκι
Τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς

Τί ΔΕΝ μάς λένε οι πολιτικοί για την “Κρίση”

24/03/2009

Αν πιστέψετε τους πολιτικούς (κυβερνητικούς και μή) θα νομίσετε ότι η Ελλάδα, ως μέλος της Παγκοσμιοποιημένης Οικονομίας, υφίσταται δυστυχώς την κατάρρευση της οικονομίας της, λόγω των ….“τοξικών ομολόγων”. Για να δούμε όμως, πρακτικά, αν είναι έτσι:
Τα χρήματα που τοποθέτησαν οι Ελληνικές τράπεζες και οι επενδυτές, σε ομόλογα φούσκες, ας πούμε σε μετοχές αέρα της αμερικανικής αγοράς, είναι τόσο λίγα που
ούτε έγινε κάν αντιληπτή αυτή η ζημιά και εν πάση περιπτώσει εύκολα μπορεί να απορροφηθεί μέσα στο χρόνο.

Τότε από τί και γιατί χρειάζεται να “σώσουμε” τις τράπεζες, που σημειωτέον είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις και κατά την Νομοθεσία της ΕΕ δεν μπορούν να επιδοτούνται;
Η απάντηση είναι απλή και έχει δύο σκέλη:
1) Οι τράπεζες επένδυσαν απερίσκεπτα κυρίως στις τέως Ανατολικές χώρες.
Δεδομένης της δομικής κρίσης των οικονομιών και της εξάρτησης σε μεγάλο βαθμό από ξένα δυσκολόβρετα πλέον κεφάλαια, καθίσταται επισφαλής η εξυπηρέτηση και αποπληρωμή των δανείων τους. Ετσι οι τράπεζές μας συσσωρεύουν, γοργά, μεγάλες ζημίες, αναγκάζονται να κρατούν ιδιαίτερα υψηλά τα επιτόκια και να χορηγούν δάνεια στην Ελλάδα μονο σε …..καλοπληρωτές (!!!). Με άλλα λόγια εμείς βοηθάμε Σκοπιανούς, Ρουμάνους κλπ αγοράζοντας το …..χρέος τους.

2) Το γιατί τρέχει το κράτος (το οποίο λοιδωρούσαν ως κάτι …παρωχημένο) να τις σώσει είναι εξ ίσου απλό: Δεν μπορεί να καταργήσει την εκδοτική …μηχανή του.
Πράγματι εφ’ όσον με την ΟΝΕ (θυμάστε την υπόσχεση ότι θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια) καταργήθηκε η δυνατότητα νομισματικής πολιτικής από το Κράτος, δηλαδή έκδοση χρήματος, ισοτιμία ή, καλύτερα, υποτίμηση νομίσματος και ρύθμιση επιτοκίων και ροής, αυτή η δουλειά ανατέθηκε εργολαβικά και σιωπηρά στις ιδιωτικές τράπεζες. Ετσι με την απλή υπογραφή σε ένα δάνειο, κοβόταν νέο χρήμα,
εν πολλοίς χωρίς αντίκρυσμα και σίγουρα σε ικανό ποσοστό πάνω από τα διαθέσιμα.
Με αυτόν τον τρόπο αυξανόταν τεχνητά η δυνατότητα κατανάλωσης πάνω από την παραγωγική δυνατότητα της χώρας, που εξυπηρετούσε διαρκώς τις τράπεζες, προσωρινά τα κρατικά έσοδα μέσω του ΦΠΑ και των φόρων, υπονόμευε όμως τόσο το φρόνημα όσο και την οικονομία.

Ομως και αυτό δεν θα ήταν τόσο τραγικό, αν οι δανειστές του Κράτους (Μεγάλες Τράπεζες εξωτερικού και άλλοι θεσμικοί) δεν είχαν οι ίδιοι επενδύσει άσχημα. Οπότε κάνουν το ίδιο με τις τράπεζές μας, περνώντας μας τα χρέη τους, αυξάνουν δηλαδή τα επιτόκια ή, στην αργκό τους, μεγαλώνουν το spread (!!!) σε εμάς που, τουλάχιστον, είμασταν καλοπληρωτές. Και το αστείο είναι ότι αυτοί, που μ’ αυτόν τον τρόπο υποβαθμίζουν την “πιστωληπτική” ικανότητα της χώρας μας, είναι ακριβώς εκείνοι, από την ομάδα των οποίων αναδύθηκαν οι αναξιόπιστοι που βύθισαν την παγκόσμια οικονομία.

Σε συνδυασμό, τώρα, με την ελλειμματική διαρκώς οικονομία μας, που δεν αναφέρθηκε από κανένα πολιτικό, το κράτος τώρα ευρίσκεται σε αδυναμία απόφασης: αν πιέσει για αύξηση της κατανάλωσης εντείνει το πρόβλημα των μισθών, της υπερχρέωσης των πολιτών και του εμπορικού ισοζυγίου (αύξηση εισαγωγών και μείωση εξαγωγών). Αν πιέσει για αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, δηλαδή κινητοποιήσει την αγορά μέσω έργων, αυτό δεν έχει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα και σίγουρα αυξάνει το έλλειμμα (όχι κατ’ ανάγκην κακό) με το οποίο όμως, είναι κολλημένοι στις Βρυξέλες.

Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι ούτε παγκόσμιο, ούτε εισαγόμενο, ούτε οι επενδύσεις φούσκας. Είναι δομικό από το 1824 και εντεύθεν. Που κατέληξε στο να παράγουμε λιγώτερα από όσα καταναλώνουμε, να μην αποταμιεύουμε και να σπαταλάμε αλόγιστα. Κατέληξε να έχουμε και πλεόνασμα χρέους και τεχνητή ευημερία. Να ζούμε στην τρυφή. Καταστάσεις για τις οποίες όμως δεν μιλάει κανείς από τους πολιτικούς, που μάς κρύβουν την πραγματική κρίση και μας σερβίρουν μισές αλήθειες.

Πράγμα που δείχνει εν τέλει τα πραγματικά ελλείμματα:
δημοκρατίας, πολιτικής ηγεσίας, πνευματικών ταγών.