Τί ΔΕΝ μάς λένε οι πολιτικοί για την “Κρίση”

Αν πιστέψετε τους πολιτικούς (κυβερνητικούς και μή) θα νομίσετε ότι η Ελλάδα, ως μέλος της Παγκοσμιοποιημένης Οικονομίας, υφίσταται δυστυχώς την κατάρρευση της οικονομίας της, λόγω των ….“τοξικών ομολόγων”. Για να δούμε όμως, πρακτικά, αν είναι έτσι:
Τα χρήματα που τοποθέτησαν οι Ελληνικές τράπεζες και οι επενδυτές, σε ομόλογα φούσκες, ας πούμε σε μετοχές αέρα της αμερικανικής αγοράς, είναι τόσο λίγα που
ούτε έγινε κάν αντιληπτή αυτή η ζημιά και εν πάση περιπτώσει εύκολα μπορεί να απορροφηθεί μέσα στο χρόνο.

Τότε από τί και γιατί χρειάζεται να “σώσουμε” τις τράπεζες, που σημειωτέον είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις και κατά την Νομοθεσία της ΕΕ δεν μπορούν να επιδοτούνται;
Η απάντηση είναι απλή και έχει δύο σκέλη:
1) Οι τράπεζες επένδυσαν απερίσκεπτα κυρίως στις τέως Ανατολικές χώρες.
Δεδομένης της δομικής κρίσης των οικονομιών και της εξάρτησης σε μεγάλο βαθμό από ξένα δυσκολόβρετα πλέον κεφάλαια, καθίσταται επισφαλής η εξυπηρέτηση και αποπληρωμή των δανείων τους. Ετσι οι τράπεζές μας συσσωρεύουν, γοργά, μεγάλες ζημίες, αναγκάζονται να κρατούν ιδιαίτερα υψηλά τα επιτόκια και να χορηγούν δάνεια στην Ελλάδα μονο σε …..καλοπληρωτές (!!!). Με άλλα λόγια εμείς βοηθάμε Σκοπιανούς, Ρουμάνους κλπ αγοράζοντας το …..χρέος τους.

2) Το γιατί τρέχει το κράτος (το οποίο λοιδωρούσαν ως κάτι …παρωχημένο) να τις σώσει είναι εξ ίσου απλό: Δεν μπορεί να καταργήσει την εκδοτική …μηχανή του.
Πράγματι εφ’ όσον με την ΟΝΕ (θυμάστε την υπόσχεση ότι θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια) καταργήθηκε η δυνατότητα νομισματικής πολιτικής από το Κράτος, δηλαδή έκδοση χρήματος, ισοτιμία ή, καλύτερα, υποτίμηση νομίσματος και ρύθμιση επιτοκίων και ροής, αυτή η δουλειά ανατέθηκε εργολαβικά και σιωπηρά στις ιδιωτικές τράπεζες. Ετσι με την απλή υπογραφή σε ένα δάνειο, κοβόταν νέο χρήμα,
εν πολλοίς χωρίς αντίκρυσμα και σίγουρα σε ικανό ποσοστό πάνω από τα διαθέσιμα.
Με αυτόν τον τρόπο αυξανόταν τεχνητά η δυνατότητα κατανάλωσης πάνω από την παραγωγική δυνατότητα της χώρας, που εξυπηρετούσε διαρκώς τις τράπεζες, προσωρινά τα κρατικά έσοδα μέσω του ΦΠΑ και των φόρων, υπονόμευε όμως τόσο το φρόνημα όσο και την οικονομία.

Ομως και αυτό δεν θα ήταν τόσο τραγικό, αν οι δανειστές του Κράτους (Μεγάλες Τράπεζες εξωτερικού και άλλοι θεσμικοί) δεν είχαν οι ίδιοι επενδύσει άσχημα. Οπότε κάνουν το ίδιο με τις τράπεζές μας, περνώντας μας τα χρέη τους, αυξάνουν δηλαδή τα επιτόκια ή, στην αργκό τους, μεγαλώνουν το spread (!!!) σε εμάς που, τουλάχιστον, είμασταν καλοπληρωτές. Και το αστείο είναι ότι αυτοί, που μ’ αυτόν τον τρόπο υποβαθμίζουν την “πιστωληπτική” ικανότητα της χώρας μας, είναι ακριβώς εκείνοι, από την ομάδα των οποίων αναδύθηκαν οι αναξιόπιστοι που βύθισαν την παγκόσμια οικονομία.

Σε συνδυασμό, τώρα, με την ελλειμματική διαρκώς οικονομία μας, που δεν αναφέρθηκε από κανένα πολιτικό, το κράτος τώρα ευρίσκεται σε αδυναμία απόφασης: αν πιέσει για αύξηση της κατανάλωσης εντείνει το πρόβλημα των μισθών, της υπερχρέωσης των πολιτών και του εμπορικού ισοζυγίου (αύξηση εισαγωγών και μείωση εξαγωγών). Αν πιέσει για αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, δηλαδή κινητοποιήσει την αγορά μέσω έργων, αυτό δεν έχει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα και σίγουρα αυξάνει το έλλειμμα (όχι κατ’ ανάγκην κακό) με το οποίο όμως, είναι κολλημένοι στις Βρυξέλες.

Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι ούτε παγκόσμιο, ούτε εισαγόμενο, ούτε οι επενδύσεις φούσκας. Είναι δομικό από το 1824 και εντεύθεν. Που κατέληξε στο να παράγουμε λιγώτερα από όσα καταναλώνουμε, να μην αποταμιεύουμε και να σπαταλάμε αλόγιστα. Κατέληξε να έχουμε και πλεόνασμα χρέους και τεχνητή ευημερία. Να ζούμε στην τρυφή. Καταστάσεις για τις οποίες όμως δεν μιλάει κανείς από τους πολιτικούς, που μάς κρύβουν την πραγματική κρίση και μας σερβίρουν μισές αλήθειες.

Πράγμα που δείχνει εν τέλει τα πραγματικά ελλείμματα:
δημοκρατίας, πολιτικής ηγεσίας, πνευματικών ταγών.

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: