Οι ….ανέραστοι των Βρυξελλών

[Δημοσιευμένο πριν ένα μήνα στη «Σημερινή» Πατρών… ΕΠΙΚΑΙΡΟ σήμερα, αφού σήμερα εκδόθηκε η «περίφημη» απόφαση… Προβλέπουμε ότι θα είναι επίκαιρο… διηνεκώς… Αν δεν ξεσηκωθούν κι οι πέτρες…]
Για την ακρίβεια θα έπρεπε να γράφουμε οι “μισογύνηδες” και να τους στείλουμε όλους σπίτια τους, μαζί με τους ντόπιους τοιούτους. Γιατί άφησαν να χαθεί χρόνος και να φτάσει η υπόθεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όπου –τόσο βολικά…- χάνεται.

Αναφέρομαι φυσικά στο θέμα της περιβόητης εξίσωσης στα συνταξιοδοτικά όρια ανδρών και γυναικών. Το δικαστήριο θα αποφανθεί ότι τα συνταξιοδοτικά όρια πρέπει να είναι ίσα για όλους τους εργαζομένους, ανεξαρτήτως φύλου. Και οι κυβερνώντες, υποκριτικά θα στoιχηθούν πίσω από την απόφαση και θα κόψουν τις λεγόμενες, «πρόωρες» συνταξιοδοτήσεις των γυναικών, που έχουν ανήλικα παιδιά. Αυτά όλα, στα πλαίσια μιας ανεκδιήγητης εξίσωσης ανομοίων φύσεων. Κάτι απαράδεκτο τεχνικά, ανθρώπινα, νομικά.

# Τεχνικά, για να μην έχουν οι γυναίκες δικαίωμα νωρίτερης σύνταξης, σημαίνει ότι τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες εργάζονται περίπου το ίδιο. Όμως οι γυναίκες εργάζονται αφ’ ενός πολύ περισσότερο από τους άντρες, αφ’ ετέρου σε επαχθέστερες (δηλαδή φορτικές αλλά και ανιαρές) εργασίες. Έκατσε ποτέ κανείς άντρας ή (και κραυγάζουσες) φεμινίστριες να μετρήσουν τον χρόνο εργασίας των γυναικών; Έχουμε και λέμε: Καθημερινά 8 ώρες στην «κανονική» δουλειά, 2 ώρες μαγείρεμα και πιατικά, 1 ώρα (σε αντιστοιχία) σιδέρωμα, 1 ώρα (σε αντιστοιχία) συμμάζεμα, σκούπισμα, σφουγγαρίσματα κλπ (με την προϋπόθεση πάντα ύπαρξης πλυντηρίων) χωρίς να υπολογίσουμε εποχιακές σπιτικές δουλειές, κοινωνικές «υποχρεώσεις» κλπ. Ήδη εργάζονται 50% παραπάνω. Και αυτά χωρίς παιδιά, μόνο με σύντροφο ή σύζυγο, οι οποίοι είναι απόλυτα ικανοί να κάνουν το ίδιο, πλήν όμως δεν το επιθυμούν και βεβαίως αναφερόμαστε σε αστικού τύπου ζευγάρια. Όχι αγροτικού, όπου εκεί ισχύουν κανόνες ..δουλοκτητικοί. Αν μάλιστα προσθέσουμε και τα παιδιά τότε ο τυπικός χρόνος εργασίας της γυναίκας ξεπερνά το διπλάσσιο του άνδρα. Μια απλή βόλτα στους ανά την επικράτεια καφενέδες μαρτυρεί του λόγου το αληθές. Αλλά βέβαια οι πολιτικοί, εγχώριοι και βρυξελλιώτες δεν ξέρουν τίποτε από δουλειές. Σαν να τους ακούω να λένε «…τί μου λέτε υπάρχουν τέτοιες δουλειές; Ποτέ δεν το παρατήρησα».

# Ανθρώπινα, είναι εξοργιστικό να επικαλούμεθα την φιλέμβολο (κατά Ζουράρι) φύση μας και να «εγκυώνουμε» τις γυναίκες, χωρίς, στην συντριπτική πλειοψηφία μας, να αναλαμβάνουμε έστω και κατά κεραίαν την ευθύνη μας. Η γυναίκα θα κουβαλήσει 9 μήνες τα παιδιά, η γυναίκα θα τα γεννήσει, η γυναίκα θα τα τα’ί’σει, πλύνει, νταντέψει, θα υποφέρει στην αρρώστια τους και θα τα μεγαλώσει. Βεβαίως την ώρα της πληρωμής οι πολιτικοί μας (δηλαδή εμείς) δεν αναγνωρίζουν δικαίωμα αμοιβής στην γυναίκα. Οπότε κατά το αριστοφάνειον… «Ά! ρε, Λυσιστράτη που τους χρειάζεται»…

# Νομικά, δηλαδή συμβατικά, κατ᾽ έθος ή τυπικά, θά ‘πρεπε πριν απ’ όλα, οι δοκησίσοφοι του Δικαστηρίου να θυμηθούν το πανάρχαιο ότι «…ο ανθρώπινος βίος φύσει και νόμοις διοικείται…». «Φύσει», πριν από το «νόμοις» και ποτέ χωρίς το «φύσει». Και αυτό, οι δικαστές το έκαναν -κατά το κοινώς λεγόμενο- γαργάρα. Γιατί εκεί εμφιλοχωρεί ωκεανός μεταφυσικής γραμματείας, δηλαδή μελέτης. Δεν αναρωτήθηκαν κάν γιατί είναι διαφορετική (ανόμοια) η γυναίκα. Γιατί υπάρχει η ετερότητα των φύλων. Αφού βιολογικά δεν είναι απαραίτητη για την ύπαρξη της ζωής. Τολμώ μάλιστα να πώ ότι είναι εξαίρεση και όχι ο κανόνας για τον πολλαπλασιασμό των ειδών.

Έ, λοιπόν αυτό δεν προκάλεσε ούτε ένα ερωτηματικό «γιατί;» και για μέν τους πολιτικούς θα ήταν υπερβολή να το απαιτήσουμε. Αλλά οι δικαστές; Ποιόν «αμφοίν μύθον» άκουσαν οι δικαστές;

Δεν θά ‘πρεπε να αναρωτηθούν γιατί στην βιβλική ιστορία του Αδάμ, η φυσική σκοπιμότητα του πολλαπλασιασμού δεν αναφέρεται πουθενά; Μοναδικός σκοπός είναι η ελεύθερη ενότητα εις σάρκαν μίαν. Συνεχώς! Γι᾽αυτό και δεν υπάρχει ειδική περίοδος οίστρου φυσικής προσκόλλησης. Ο βιολογικός (χοϊκός εκ κατασκευής) Αδάμ παύει να υφίσταται και γίνεται «is» δηλαδή Ανήρ και βλέπει την «issah» δηλαδή την Γυναίκα. Η μη δεδομένη φυσική ύπαρξη γίνεται γεγονός ενότητος -αγαπητικής- προσώπων, δηλαδή ζευγάρι. Και η τεκνοποιία είναι δημιουργία, που καθιστά το ζεύγος γονείς, που δημιουργούν υιό, δηλαδή σόϊ, και οφείλουν από κοινού να το αναπτύξουν και το εντάξουν στην κοινωνία.
Αυτό το «οφείλουν», ωφελιμιστικώτατα οι άνδρες το μεταβίβασαν στην γυναίκα και μετά, λόγω υποκριτικής δήθεν ανεξαρτησίας και …ισότητος, την βάζουν και να δουλεύει επιπλέον. Τουλάχιστον οι αρχαίοι και μεσαιωνίτες δεν ήταν υποκριτές.

Θα μού πείτε «ψιλά γράμματα, όλα αυτά» και θα συμφωνήσω. Άλλωστε… πότε κύτταξαν την ίδια την γυναίκα τους στα μάτια και αναρωτήθηκαν γιατί την ερωτεύτηκαν; Αλλά το «έραμαι» σημαίνει αγαπώ, δηλαδή προστατεύω.
Ο ανέραστος είναι τόσο ο μη ικανός να αγαπηθεί, αλλά -και κυρίως…- αυτός που δεν είναι ικανός να αγαπά. Δεν έχει δηλαδή την ικανότητα ζωτικής σχέσης με πρόσωπα, σχέση που είναι αφετηρία εισόδου στον χώρο της ζωής, ως κοινωνίας.
Εξ ού και ο τίτλος αυτού του άρθρου.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Οι ….ανέραστοι των Βρυξελλών”

  1. Κλαζομένιος Says:

    «Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά,
    μια εργαζόμενη γυναίκα,
    μια καλή νοικοκυρά…
    …………..
    Δεν είμαι τίποτα το «σπέσιαλ»,
    το καταπληκτικό…
    Είμαι, όπως λένε,
    «δείγμα τυπικό»…
    …………..

    Άντε και εις άλλα με υγείαν, …συνάντρες…

    Κι αν πιάσω κανέναν σας να επιτρέψει στη γυναίκα του να πάει να δει την «ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ»…
    θα του κόψω τα πόδια!

    Κακοφιλάκια.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.


Αρέσει σε %d bloggers: