Archive for Σεπτεμβρίου 2009

Τι φοβάται ο Πρωθυπουργός;

26/09/2009

Προφανώς όχι την διεθνή οικονομική «κρίση». Πρωτα από όλα γιατί ούτε κρίση είναι ούτε αφορά την Ελλάδα αμέσως. Εξηγούμαι:

-αυτό που  τα αμερικάνικα κατευθυνόμενα Μέσα Μαλάκυνσης Εγκεφάλου (ΜΜΕ) σε αγαστή συνεργασία με ‘επιστήμονες’ και με τους ντόπιους υποτελείς θεωρούν οικονομική κρίση, δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό, που έγινε στο χρηματιστήριο Αθηνών (1999) σε άλλη κλίμακα. Η Αμερική επέτρεψε (αν δεν έστησε) μια  -παγκόσμιας εμβέλειας, απάτη, με προϊόντα φούσκες. Πρώτον της Lehman Brothers, την οποίαν αφειδώς δάνειζαν οι τράπεζες παρ’ ότι ήταν φανερό πού πήγαινε η συγκεκριμένη αγορά και δεύτερον όλα τα χρηματοπιστωτικά παράγωγα και υποπροϊόντα, που επί μισό αιώνα δεν είναι τίποτε άλλο παρά αέρας κοπανιστός. Μέχρι και την μελλοντική συμπεριφορά της φύσης (παραγωγή φυσικών προϊόντων) κάναν τζόγο. Εφηύραν μάλιστα και το σορτάρισμα δηλαδή αγοροπωλησία χωρίς να κατέχεις. Διερωτώμαι γιατί κυνηγάμε τους παπατζήδες, που μπροστά στον απερίγραπτο αυτό τζόγο μοιάζουν με παιδιά του …. κατηχητικού.

Μεταπολεμικά η Αμερική μονοπωλούσε τις αγορές, επέβαλλε (για τους άλλους ) θεσμούς και Νόμους που ουδέποτε η ίδια τηρούσε, ζούσε με ελλείματα εις υγείαν των κορόϊδων και εφήρμοζε στρατηγικές “ανοιχτής κοινωνίας” με τα πολεμικά αεροπλάνα και με ‘δημοκρατικούς’  βομβαρδισμούς, στέλνοντας τον λογαριασμό στους άλλους. Μετά την αφαίμαξη του πλούτου δεκάδων χωρών έσκασε η φούσκα και αμέσως ‘πανεπιστημιακοί’ φερέφωνα μαζί με δημοσιογράφους έρριξαν το ανάθεμα στον πρόεδρο της κεντρικής Τράπεζας (FED) και στον Υπουργό των Οικονομικών για το “λάθος” και απέδωσαν το όλο θέμα στην κακιά ..στιγμή. Για να μην ζητήσουν οι ξένες κυρίως αγορές (Κίνα, Ινδία, Ευρώπη) τα ρέστα και αποζημιώσεις από την Αμερική. Μάλιστα ζήτησαν κατεπειγόντως μέτρα που έχουν σαν στόχο από τα 600 τρις δολλάρια του φεσιού, το 1 να πληρώσουν οι φορολογούμενοι της Αμερικής και τα 599 τρις οι …άλλοι (!!), ακόμα και κάποιοι Ελληνες που είδαν εκατομμύρια ευρώ τους να γίνονται καπνός.[Εξοχη ανάλυση υπάρχει στο βιβλίο του Γιάννη Γεράση: Η Ελλάδα στην δίνη της Οικονομικής Κρίσης, 2009, Εκδόσεις Ροές]. Ετσι η Αμερική θα συνεχίσει την αλλόφρονα στρατηγική της σ’ όλο τον κόσμο.

Ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας αμέσως παρενέβη ανακοινώνοντας το ομώνυμο σχέδιό του και περίπου θεοποιήθηκε από τα ΜΜΕ και τους ‘αναλυτές’, ενώ για την Μέρκελ της Γερμανίας που τους είπε απατεώνες και να πληρώσουν αυτοί την νύφη, ξαφνικά τα ΜΜΕ (εν όψει μάλιστα εκλογών ) άρχισαν να την ‘ζωγραφίζουν’ κατάλληλα. Το ίδιο και τον Σαρκοζί που είδε την δημοτικότητά του να κάνει ‘βουτιά’ επειδή δεν συνετάχθη.

Σας θυμίζει κάτι αυτό;  μα την απόφαση του Πρωθυπουργού να μην αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες και την αγοραστική δύναμη (να μην υπεραγοράζει δηλαδή αμερικάνικα προϊόντα, ούτε να πληρώνει αναλογικά τα ελλείματα της Αμερικής) κατά παράβαση των επιθυμιών της Μητρόπολης και του Μπράουν και την απόφασή του να εξυπηρετήσει τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Ελλάδος με τα Σκόπια και με τον αγωγό,  ενάντια στην τυχοδιωκτική συμπεριφορά της Αμερικής, στην περιοχή. Ας σημειωθεί ότι η συμμετοχή της Ελλάδος στις φούσκες ήταν μικρή. [Το πρόβλημα της Ελλάδος ευρίσκεται στην αδυναμία (όπως κατήντησε) παραγωγής της που την εξαρτούν από άμεσο δανεισμό μαζι με τα άλλα προβλήματά της].

Ετσι είδαμε, για πρώτη φορά στην μεταπολεμική ιστορία, ένα άνευ προηγούμένου κράξιμο του Πρωθυπουργού από ΜΜΕ και άλλα παπαγαλάκια, ανεύρεση υποτιθέμενων ‘σκανδάλων’,  διάλυση πανεπιστημίων, στήσιμο πορτοκαλί δεκεμβριανών ανταρσιών, μια γενικευμένη υπονόμευση κρατικών θεσμών όπως Παιδεία, Δικαιοσύνη, Σώματα Ασφαλείας (αλλά και Πολιτειακών) και μια έκρηξη καθοδηγούμενης λαθρομετανάστευσης.

Μια τόσο συντονισμένη υπονόμευση, που χρησιμοποίησε τέτοια τεχνολογικά μέσα, μόνο από μητροπολιτικά κέντρα ισχύος μπορούσε να οργανωθεί.Το χειρότερο όμως είναι ότι είδαμε ανθρώπους της διανόησης μαζί με πολιτικούς να παρέχουν αυτοκαταστροφικά (;), καιροσκοπικά(;), ασυνείδητα(;),  ιδεολογικό και πολιτικό στήριγμα στην πρωτοφανή υπονόμευση της χώρας.

Αυτά, αλλά κυρίως την επανάληψή τους, φαίνεται ότι φοβήθηκε ο Πρωθυπουργός μαζί με την αυτοκτονική συμπεριφορά του Χριστόφια για το Κυπριακό  και των εγχώριων κοκκινογραμμιτών για τα Σκόπια και προκήρυξε εκλογές. Και είμαστε βέβαιοι ότι για πρώτη φορά θα ευχήθηκε να υπήρχε απλή αναλογική ώστε να μην παέι φούντο η Ελληνική Δημοκρατία εξ αιτίας ενός κόμματος. Γιατί η Δημοκρατία έχει ως προϋποθεση την ελευθερία. Πράγμα που απαιτεί πολιτικούς και όχι οικονομικούς χειρισμούς.

Η ψευδολογία των πρόωρων εκλογών

18/09/2009

Οι πολιτικοί των περισσοτέρων κομμάτων και δη των λεγομένων κομμάτων «εξουσίας» πρέπει είτε να φοβούνται -ως ο οξαποδώ το λιβάνι, την πραγματική Δημοκρατία  (παρά τις συνήθεις μεγαλοστομίες) είτε να θεωρούν τον Λαό εντελώς ανεγκέφαλο. Δεν εξηγείται αλλοιώς η περιφρόνηση που δείχνουν σε θεσμούς, διαδικασίες, Συντάγματα για να διατηρήσουν (ή καταλάβουν) την όποια εξουσία.

Πάρτε για παράδειγμα την προκήρυξη πρόωρων Εκλογών. Εντεχνα αποκρύπτουν ότι η  Βουλή, ως Νομοθετική εξουσία, εκλέγεται για μία τετραετία ενώ κυβερνήσεις (εκτελεστική εξουσία) μπορούμε να έχουμε πολλές. Με τις αναδομήσεις και παραιτήσεις, ακόμη και του Πρωθυπουργού, οι κυβερνήσεις της εκλεγμένης Βουλής μπορεί να είναι πολλές και το μόνο που χρειάζονται είναι η ψήφος εμπιστοσύνης της Βουλής και ΟΧΙ Νέα Βουλή. Η Βουλή δεν έχει απολύτως κανένα λόγο διάλυσης, ούτε να παρακολουθεί την εξάντληση ή μη κυβερνητικής τετραετίας. Πολύ περισσότερο δεν επιτρέπεται διάλυση δεύτερη φορά για την ίδια αιτία.

Εκτός 1 από 12, οι μεταπολιτευτικές εκλογές ανάδειξης Βουλής έγιναν πρόωρα με επίκληση ίδιων(!!) θεμάτων που κανένα δεν απετέλεσε προεκλογικό αντικείμενο και κανένα δεν επιλύθηκε:

-1977 πρόωρες εκλογές για άμεση αντιμετώπιση Κυπριακού, ελληνοτουρκικών σχέσεων και ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ. Ομως η τότε ΕΟΚ είχα αποφασίσει πολιτικά την ένταξη και απέμενε -με την χρήση υπηρεσιακών παραγόντων, το ‘κλείσιμο’ των κεφαλαίων ένταξης. Το δε Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά … καλά κρατούν ακόμη. Φυσικά απεκρύβη το γεγονός του φόβου μητροπολιτικών παραγόντων για την άνοδο του τότε ΠΑΣΟΚ και των σχεδίων μεταπήδησης στην Προεδρία της Δημοκρατίας του τότε Πρωθυπουργού.

-1985 πρόωρες εκλογές για συνταγματική αναθεώρηση και αντιμετώπιση διαχρονικών (sic) εθνικων προβλημάτων. Στην προεκλογική περίοδο επεκράτησε το εξωπέταγμα του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας με αποτέλεσμα η προκύψασα Βουλή κάθε άλλο παρά να έχει τους καλύτερους «συνταγματολόγους».

-1989, 1989, 1990 Ο πρώτες γίνονται κανονικά οι δεύτερες 5 μήνες μετά και οι τρίτες 6 μήνες αργότερα. Εκλογές αποκλειστικά κομματικών σκοπιμοτήτων .

-1993, πρόωρες, λόγω μη δεδηλωμένης, όμως  στην πραγματικότητα λόγω …ΟΤΕ.

-1996 πρόωρες εκλογές για προάσπιση των εθνικών δικαίων Ελλάδος και Κύπρου (!!) και ισότιμη συμμετοχή στην μετεξέλιξη της ΕΕ. Το προεκλογικό σύνθημα βέβαια ήταν ‘καθαρές’ λύσεις -προφανώς εσοκομματικές, γιατί η μέν προάσπιση κατέληξε στην Μαδρίτη και στο Ελσίνκι υπέρ των εθνικών ‘δικαίων’ τής … Τουρκίας, πράγμα που αναίρεσε και κάθε ισοτιμία αντιμετώπισης μας από την ΕΕ.

-2000 και πρόωρες εκλογές για την ένταξη στην ΟΝΕ. Φυσικά, όπως και στα προηγούμενα, κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν διαφωνούσε. Η ΟΝΕ στην πραγματικότητα δεν απασχόλησε ιδιαίτερα την προεκλογική περίοδο, με αποτέλεσμα η μόνη πολιτική επέμβαση που θάπρεπε να συζητηθεί -η αντιστοιχία δηλαδή ευρώ- δραχμής να καταλήξει σε μια  υπερανατίμηση του νομίσματος εις βάρος της ελληνικής παραγωγής. Ανισοτιμία που πληρώνουμε συνεχώς.

-2004 πρόωρες για την ένταξη της Κύπρου που όμως είχε … κλείσει, λίγους μήνες πριν. Η πραγματικότητα (η αποδοχή δηλαδή από τους κυβερνώντες του σχεδίου Ανάν αποκρύπτεται. Και ο προεκλογικός αγώνας διεξάγεται πρωτότυπα με το …δαχτυλίδι.Τον ορισμό διαδόχου από τον …Πρωθυπουργό. Ο οποίος γνωρίζοντας τον εθνοκτόνο χαρακτήρα του Σχεδίου Ανάν για Κύπρο και Ελλάδα, προτιμά να φάει το όνειδος ο διάδοχος του, που στέλνεται από τον λαό στην …αναμονή.

-2007 και το έθιμο συνεχίζεται. Πρόωρες για την …σύνταξη προϋπολογισμού. Παγκόσμια πρωτοτυπία, μια απλή συνεργασία υπηρεσιακών παραγόντων και Πολιτικών Προϊσταμένων να απαιτεί “νωπή” προσφυγή στις κάλπες. Κανείς βέβαια δεν εξήγησε πόσο καιρό διατηρείται νωπή, ωσάν να είναι  λαχανικό, η λαϊκή εντολή.

-2009, παραλογισμός!!. Νωπή εντολή για τα ….οικονομικά. Εκλογή δηλαδή …νομοθετικής εξουσίας για μια κρίση που δεν δημιούργησε ο Λαός , ούτε φυσικά η κυβέρνηση, ούτε είναι η αιτία των προβλημάτων μας, ούτε οι Τράπεζες μας είχαν σημαντική συμμετοχή στα αμερικάνικα τοξικά ομόλογα. Αποτέλεσμα να πλασσάρεται προεκλογικά  ως «όραμα» των κομμάτων εξουσίας, το αν θα πάρει αύξηση ο κόσμος ενός ή δύο …καφέδων το μήνα, ή ποιός θα κάνει τον μάγκα στον ..Αλμούνια.

Ανατρέξαμε στο παρελθόν για να διαπιστώσουμε ότι όλες οι επικκλήσεις πρόωρων εκλογών ήταν προσχηματικές, χωρίς αποτέλεσμα για τις αιτιάσεις που προέβαλλαν (για την συνταγματική πτυχή, μπορεί κανείς να ανατρέξει στο άρθρο του κ. Ε. Δικαίου στο www.antibaro.com από όπου και οι αιτιάσεις). Θα μπορούσαν να λυθούν είτε υπηρεσιακά είτε με δημοψήφισμα είτε με απλή …»ΔΗΜΟ»σκόπηση, είτε στο κάτω κάτω με παραίτηση. Που σημαίνει κατ’ αρχήν μετασχηματισμό της μη αντιπροσωπευτικής ‘δημοκρατίας’ σε πραγματικά αντιπροσωπευτική με ανάκληση εκπροσώπων ανικάνων να επιλύουν προβλήματα. Παρεμπιπτόντως πρίν τιην διάλυση, εκάστοτε, της Βουλής κάθε κυβέρνηση θεωρούσε καθήκον της να ψηφίζει και ένα εκλογικό Νόμο , που τον βάφτιζε ‘ενισχυμένη (sic) αναλογική’. Πλήρης θεώρηση των ψηφοφόρων ως λειτουργικά αναλφάβητων. Γιατί το επίθετο ενισχύει την ιδιότητα και όχι το ανάποδο που κάνει ο Νόμος. Επομένως είναι αδύνατον να περιμένει κανείς ότι θα λύσουν, αυτοί, προβλήματα Παιδείας.

Ετσι ο Λαός πορεύεται με ηγεσίες που κάνουν  οτιδήποτε για την εξουσία μέσα σε ένα σύστημα που κάθε άλλο παρά θυμίζει το “….όνομα μεν δια το μη ές ολίγους, αλλ’ ές πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται..”. Και,  βεβαίως, αντιλαμβάνεται ότι κάποιιο λάκκο έχει η ..φάβα. Δεν μπορεί ο Καραμανλής να αποφάσισε ξαφνικά να θάψει, πολιτικά, εαυτόν και κόμμα. Ομως αυτό θα μας απασχολήσει σε επόμενη επιφυλλίδα.

Ισχυρές και Αυτοδύναμες ….Σαπουνόφουσκες

17/09/2009

Ενα μοτίβο επαναλαμβανόμενο δημιουργεί στερεότυπα. Αυτό έχει διάφορες εφαρμογές. Συκοφαντίες, ‘καταγγελίες’, ψέμματα τείνουν -επαναλαμβανόμενα, να γίνονται πιστευτά. Παράλογο, θα μου πείτε, αλλά ποιός έχει τον χρόνο ή τα μέσα για λογικούς συνειρμούς.

Πάρτε παράδειγμα το Βατοπέδι. Πλύση εγκεφάλου από τα τηλεοπτικά ΜΜΕ που για δικούς τους λόγους ήθελαν να πιούν το αίμα του Ρουσσόπουλου με μπουρί. Δολοφονίες χαρακτήρων , καταρράκωση προαιώνιων θεσμών, αποπομπή υπουργών και στελεχών, φτιάξιμο κλίματος για το στραπατσάρισμα του Πρωθυπουργού (είναι πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων ανεξάρτητα αν τον ψηφίσαμε ή όχι). Και μετά εκκωφαντική σιωπή για το ότι οι του Βατοπεδίου αθωώθηκαν. Μόνο σε μερικές εφημερίδες πέρασε με ψιλά γράμματα. Ο περισσότερος κόσμος δεν το ξέρει καν.

Αλλο και επίκαιρο, είναι το παράδειγμα περί  » ισχυρών και αυτοδύναμων κυβερνήσεων», που τα  λεγόμενα κόμματα εξουσίας επιζητούν και επαναλαμβάνουν στους ψηφοφόρους, ζητώντας διακαώς την ψήφο τους. Εννοώντας- αν και το αποσιωπούν, μονοκομματική κυβέρνηση.

Η μεταπολεμική Γερμανία και Ιταλία ανορθώθηκαν από την καταστροφή με μή αυτοδύναμες, μη μονοκομματικές κυβερνήσεις. Για χρόνια ο ΥΠΕΞ της Γερμανίας ήταν από το φιλελεύθερο κόμμα όποιος κι’ αν κυβερνούσε.

Στην Ελλάδα  μεταπολεμικά οι ελληνικές κυβερνήσεις  είταν ισχυρές και αυτοδύναμες, δηλαδή μονοκομματικές. Και όλες έψαχναν συνεχώς την έξοδο από το … τούνελ, κρατώντας για τους λίγους τα χρήματα του σχεδίου Μάρσαλ και για τους πολλούς τα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα με τις αντίστοιχες επιπτώσεις. Με αποκορύφωμα την ισχυρότατη κυβέρνηση της δικτατορίας, χωρίς καθυστερήσεις στην λήψη ή εφαρμογή αποφάσeων, χωρίς διαδικασίες ή άλλους “ανασταλτικούς” παράγοντες. Και όλοι γνωρίζουμε που καταλήξαμε με δαύτους.

Οσο για τις, μετά την Μεταπολίτευση, κυβερνήσεις, όλες ήσαν πανίσχυρες μονοκομματικές σε τέτοιο βαθμό που συναγωνίζονταν η μιά την άλλη ποιά θα φέρει τον πλέον καλπονοθευτικό εκλογικό νόμο ώστε να υποκλαπεί η βούληση των ψηφοφόρων υπέρ του κόμματος τους. Φυσικά βαφτίζοντας ως αναλογικό το εκάστοτε εκλογικό σύστημα και φτάνοντας στον νόμο Σκανδαλίδη που κλέβει 40 έδρες από την βούληση των ψηφοφόρων και τις κάνει δώρο στο πρώτο, έτσι ώστε να μπορεί να έχει πάνω από το 50% των εδρών ακόμη κι αν λάβει μόλις 35% των ψήφων. Και στις επόμενες εκλογές η κλοπή να ξεικινά από τις 50 (!!!) έδρες. με τον Νόμο Παυλόπουλου ώστε το πρώτο κόμμα με μόλις 29% των ψήφων, να παίρνει 151 έδρες. Αρκεί να μην μπούν τα μικρά κόμματα στη Βουλή. Τόση δημοκρατική ευαισθησία (οι υπολογισμοί είναι του Ν.Α. Λάμπη http://5monkeysbrain. blogspot.com/ 2009/09/4-5-6.html).

(Μια Παρένθεση: ‘Και η συγκυβέρνηση;’ – θα αντιτείνει κάποιος. Αυτή όμως ήταν αποτέλεσμα σκοπιμοτήτων διαφόρων παραγόντων και ΜΜΕ και όχι έκφραση της ελεύθερης βούλησης των βουλευτών. Ο ίδιος μάλιστα ο τότε Πρόεδρος Σαρτζετάκης όταν όρκιζε την κυβέρνηση ξεκαθάρισε ότι ορκίζει κυβέρνηση που απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της Βουλής και όχι κυβέρνηση με ημερομηνία λήξεως κατόπιν συνενοήσεων. Γι’ αυτό και τον έστειλαν γρήγορα …σπίτι του)

Η συνήθης αιτίασή τους για αυτοδυναμία είναι για “ολοκληρωτική” εφαρμογή του προγράμματός τους και την “αποτελεσματική” αντιμετώπιση κάποιας κρίσης οικονομικής, εξωτερικής  κλπ. Ομως αυτοαναιρούνται ανερυθρίαστα. Γιατί πότε αντιμετωπίζεται μια κρίση καλύτερα: όταν είσαι μόνος σου ή όταν έχεις την βοήθεια, συνεργασία ή συναίνεση πολλών; Γιατί εδώ να μην ισχύει το «τόνα χέρι νίβει τ’ άλλο». Μην ξεχνάμε ότι όλες οι μονοκομματικές κυβερνήσεις έφευγαν χωρίς να κάνουν αυτά για τα οποία ζητούσαν αυτοδυναμία (αλλαγές δηλαδή, στο κράτος, την παιδεία, την εξωτερική πολιτική, τα Οικονομικά). Γι’ αυτό άλλωστε έχαναν τις εκλογές.

Αυτό που πραγματικά θέλουν να πούν, είναι ότι δεν θα μπορούν να έχουν απόλυτη εξουσία σε δύο θέματα. Πρώτον στους χιλιάδες διοικητές , συμβούλους, επιτρόπους, και λοιπούς που επανδρώνουν μετά από κάθε εκλογή κάθε απίθανο οργανισμό, μορφωμα ή επιτροπή, στην θέση των της προηγουμένης κυβέρνησης, βολεύοντας τους εκατοντάδες αποτυχόντες. Και δεύτερον ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν θα εξουσιάζει τους βουλευτές του. Εξουσία που βέβαια ρητά ….αποκλείει το Σύνταγμα, στα πλαίσια της διάκρισης των εξουσιών.

Ομως τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας αποκρύπτουν συνέχεια το γεγονός ότι  ΔΕΝ ψηφίζουμε κυβέρνηση, αλλά Βουλή. Που σημαίνει ότι αυτή πρέπει να εκφράζει επακριβώς την «Βούλη»ση του Ελληνικού Λαού ειδάλλως δεν πρέπει να λέγεται -ούτε θα είναι, βουλή, ούτε φυσικά και η εξ αυτής κυβέρνηση, θεσμιτή, άρα νομιμοποιημένη.

Με τέτοια τερτίπια, τα κόμματα «εξουσίας» όχι μόνο επιτυγχάνουν να φαλκιδεύουν την θέληση του Λαού, αλλά -ακόμη χειρότερο, να εκμαυλίζουν πολιτική νοοτροπία και συνειδήσεις, να αποφεύγουν (παρά τις, περί του αντιθέτου, διακηρύξεις) να επανασχεδιάσουν τις κρατικές υπηρεσίες και την διοίκηση ώστε να την ελέγχουν,  εις βάρος ττου κράτους και όλης της κοινωνίας και υπέρ του ανεξέλεγκτου κομματικού μηχανισμού.