Πολιτισμός και … Σουβλάκια

H πρώτη ενέργεια του Πρωθυπουργού ήταν οι μετονομασίες και συγχωνεύσεις Υπουργείων.

Μια βασική αρχή υποστηρίζει ότι οι διοικητικές, λειτουργικές, παραγωγικές δομές, και δράσεις  Οργανισμών, επί συναφών αντικειμένων, μπορούν να συγχωνευθούν για βέλτιστη απόδοση και παραγωγικότητα. Πολλές εταιρείες και οργανισμοί ,πραγματικά απέδωσαν, όταν ανασχεδιάσθηκαν οι τομείς και διευθύνσεις κάτω από αυτό το πρίσμα, όταν συγχωνεύθηκαν, τροποποιήθηκαν, εγκαταλείφθηκαν ή εστάλησαν αλλού Τμήματα ή γραμμές παραγωγής.

Πως όμως ‘συγχωνεύεις’ τον Πολιτισμό ή την Παιδεία. Γιατί αν πολιτισμός είναι η σύνολη πνευματική, επιστημονική , καλλιτεχνική παραγωγή ενός έθνους, διαχρονικά,  η Παιδεία αποτελεί ολκό ψυχής που σκοπό έχει να «…αποσπάσει το παιδί από τον στενό οικογενειακό κύκλο, για να το παραδώσει στην κοινωνία, όπου θα πραγματώσει τον καλύτερό του εαυτό» (βλ. Σ. Ράμφου: Κυριακοδρόμιο, εκδόσεις Κέδρος 1985), συμβάλλοντας στην ανάπτυξη και συμβίωση του έθνους με τα άλλα. Η δε εκπαίδευση αποτελεί το διδασκόμενο, από τα εντεταλμένα όργανα της Πολιτείας, τμήμα της σύνολης Παιδείας και των εθνικών και ευρύτερα επιτευγμάτων Πολιτισμού.

Από αυτήν άποψη Παιδεία, Εκπαίδευση, Πολιτισμός είναι απολύτως συνυφασμένα και αχώριστα. Ποιός ‘νούς’ τόσα χρόνια ξεχώριζε αυτά με την ένταξη της Παιδείας σε ένα Υπουργείο, του Πολιτισμού σε άλλο και της Ερευνας (ΓΓΕΤ) σε τρίτο είναι ένα ερώτημα. που εύκολα απαντιέται και παρέπεμπει σε κομματικά και ατομικά βολέματα, που μια νέα κυβέρνηση ενδεχόμενα θα αντιλαμβανόταν και θα διόρθωνε.

Ομως η  συγχώνευση Πολιτισμού και Τουρισμού (Τουριστικής Ανάπτυξη) μας άφησε κυριολεκτικά άφωνους. Ποιός –εξ Εσπερίας σιγουρα, εγκέφαλος εισηγήθηκε και παρέσυρε τον Πρωθυπουργό σ’ αυτήν την κίνηση, είναι κάτι που μόνο παραπολιτικά μπορεί να απαντηθεί. Γιατί αυτόματα κατατάσσει τον Πολιτσμό 4.000 και πλέον,  χρόνων, σε ίση βαθμίδα με τον souvlaki, mousaka  και τον γκρηκ λαβερ (έλληνα καμάκι) που αφειδώς προτάσσουμε στους Ξένους Τουρίστες, χωρίς πλέον συρτάκι, αλλά υπό τον ήχο των πάσης φύσεως άναρθρων κραυγών, που εκφέρονται δίκην μελωδίας και στίχου.

Τοποθετώντας τον Πολιτισμό εκεί, οι εισηγητές τον θεωρούν κάτι εμπορεύσιμο, ελκυστικό προς άγραν του οβολού των τουριστών, προς τους οποίους θα προσφέρουμε ομοιώματα κυκλαδίτικων ειδωλίων, τσολιαδάκια και αναμνηστικά του Παρθενώνα, μαζί με αντίτυπα του Τσαρούχη ή του Μόραλη, όλα βεβαίως φτιαγμένα στην Κίνα, όπου παράγονται φθηνώτερα. Γιατί είναι άλλο πράγμα η εκμετάλλευση των καλλιτεχνικών και κάποιων πολιτιστικών επιτευγμάτων από τα μουσεία και τις πινακοθήκες και άλλο πράγμα η ταυτοποίηση Πολιτισμού – Τουρισμού.

Η Τέχνη ακολουθεί πάντα την ιστορική τροχιά της επιστήμης, γι’ αυτό και  δεν είναι από μόνη της ‘πολιτισμός’, χωρίς την προσαγορευτική συνιστπώσα της διανόησης , δηλαδή της επιστήμης. Συσχετίζοντας  τον Πολιτισμό με τον αριθμό εισαγωγής τουριστών , και όχι με την παιδεία, την πνευματική καλλιέργεια και εκπαίδευση, διαστρέφουμε ανεπανόρθωτα το Νόημά του και εκμηδενίζουμε την  χρησιμότητά του, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, όπου είμαστε διαρκώς υπόλογοι.

Αντί λοιπόν να «συγχωνευθούν» τα Υπουργεία Πολιτισμού και Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων συγχωνεύθηκε ο πολιτισμός με τον τουρισμό για να παραχωρηθεί στους τουριστικούς πράκτορες που, με την σειρά τους, θα καθορίζουν, με βάση το θεμιτό κέρδος, τις πολιτισμικές προτεραιότητες.

Αλλά, δυστυχώς όπως λέει ο θυμόσοφος λαός , « η καλή ‘μέρα από το πρωϊ φαίνεται» .

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: