Archive for Ιουλίου 2010

Ούτε Αντιπροσωπευτικό, Ούτε Δημοκρατικό πολίτευμα

24/07/2010

Τό Πάσχα μου είχε αποστείλει ευχές ένας από τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, που, συχνά-πυκνά, τόπαιζε εσωκομματική “αντιπολίτευση” (ελαφρώς γιαλαντζί, όπως αποδείχθηκε).

Αφού τον ευχαρίστησα, για τις ευχές, τον ρώτησα πόσο ήσυχα αισθάνεται έναντι της ‘δημοκρατικής’ και ΄σοσιαλιστικής’ συνείδησής του, όταν άλλα –το κόμμα του κι’ αυτός, υποστήριζαν και τώρα κάνουν τα εντελώς αντίθετα, ακόμη και από τα πιστεύω τους, κατά δήλωσιν του ίδου του αρχηγού τους. Του έθεσα, μάλιστα, το ερώτημα: ακόμη και αν δεχθούμε, ότι δεν γνωρίζατε την πραγματική κατάσταση (κάτι για το οποίο σας διαψεύδει, συνεχώς, ο πρόεδρος της ΤτΕ, αλλά και που σημαίνει παραδοχή της πλημμελούς άσκησης τού συνταγματικά θεσμικού σας ρόλου ως Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τότε), γιατί δεν θέσατε ενώπιον του Λαού, είτε δια δημοψηφίσματος, είτε με εκλογές την αντίθετη πολιτική και τα μέτρα που κατά την γνώμη σας δεν μπορούσατε να αποφύγετε,  ώστε να έχετε ηθικά και θεσμικά την επικύρωση μιάς πολιτικής για την οποίαν δεν εκλεγήκατε;

Η απάντησή του ήταν…”δεν προλαβαίναμε”, παρ’ ότι ακόμα και αυτή την αλοπρόσαλλη πολιτική έκαναν μήνες να την εφαρμόσουν. Οπως αντιλαμβάνεσθε η ‘αντιπολίτευσή’ του ήταν στάχτη. Και αν αυτός θεωρείται ‘καλός’ βουλευτής φαντασθείτε τι γίνεται με τους άλλους.

Παρέθεσα την μικρή αυτή ιστορία, για να καταδείξω από άλλη σκοπιά, το τεράστιο έλλειμα δημοκρατίας που υπάρχει στην σημερινή Ελλάδα και όχι μόνον.

Αρέσκονται οι πολιτικοί μας να αναφέρονται στο πολίτευμά μας ότι είναι ‘αντιπρο-σωπευτικό’ και δημοκρατικό. Εϊναι όμως έτσι;
-Αν ήταν αντιπροσωπευτικό, αυτό θα εσήμαινε ότι εντολέας είναι ο ίδιος ο Λαός δηλαδή η κοινωνία πολιτών, η οποία δίδει επιτακτική και όχι εν λευκώ, εντολή και μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανακαλεί αυτήν και φυσικά τον παρεκτρεπόμενο αντιπρόσωπό τους βουλευτή. Κάτι τέτοιο όμως, το ξορκίζουν συνεχώς οι πολιτκοί μας. Γιατί αυτόματα θα διερρήγνυε την άρρηκτη σχέση κράτους – πολιτικού συστήματος – πολιτευτών.
-Οι βουλευτές ούτε κάν υποψιάζονται ότι λειτουργούν αντισυνταγματικά έναντι των πολιτών,με την -δίκην προβάτων, λειτουργία τους μέσα στα κόμματα, παρ’ ότι είναι εκπρόσωποι του Εθνους και όχι του κάθε κομματάρχη.
-Στην πραγματικότητα χρησιμοποιούνται για την απλή νομιμοποίηση δια πλειοψηφίας, της λαφυραγώγισης του κράτους από την εκάστοτε άρχουσα τάξη, με όχημα την κομματοκρατία, η οποία έθεσε στο περιθώριο την ελληνική κοινωνία και επιπλέον ‘..έχει εθισθεί να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως εντολέα και να έχει λόγο για τους φορείς τής πολιτικής και κατ’ επέκτασιν του έθνους’ (Γ. Κοντογιώργης – Εθνος και ‘εκσυγχρονιστική’ νεωτερικότητα – 2006 – Εναλλακτικές Εκδόσεις, σ.46).
-Αποτέλεσμα, ο διχασμός κοινωνία και πολιτικού συστήματος, που πληρώσαμε ακριβά, με τους πολιτκούς μάλιστα να αισθάνονται αγέρωχοι, ανώτεροι και ‘άσυλοι’ από τους κοινούς θνητούς.

Αυτός ακριβώς ο διχασμός και η ιδιοποίηση του πολιτικού συστήματος με λάφυρο το κράτος, είναι το αποτέλεσμα του μη αντιπροσωπευτικού συστήματος ‘δημοκρατίας’ της νεωτερικής Δύσης στο οποίο προσεύχονται οι ντόποιοι ‘εκσυγχρονιστές’ και ηρακλειδείς της Ευρωπαίας κενολογίας, χωρίς καν να διερωτώνται για την θεμελιώδης διαφορά τής Ελληνικής αντίληψης περί Δημοκρατίας, καθ’ όλην την ‘αργόσυρτη διάρκειά της’ (σταχυολογημένη έκφραση του Κ. Ζουράρι, από το ‘Εν αινίγματι Πρόσωπα – 2006 – Εκδόσεις Αρμός’), από τους Κρητο Μηκυναϊκούς Χρόνους μέχρι τις παρυφές του 20ου Αιώνα.

-Ούτε είναι δημοκρατικό το τωρινό, γιατί από τα πρώτα ελληνικά κείμενα περιγράφεται –μια για πάντα, το Δημοκρατικό Πολίτευμα όπου ο κάθε Ενας πολίτης πολιτεύει (και όχι ‘πολιτεύεται’) αγορήνδε (Ιλιάς, Β.207) και ισηγορεί ίσος προς ίσον (Ιλιάς, Α186-189) και τον οποίον πρέπει να πείσει ο κάθε άλλος ανεξάρτητα αν είναι πολίτης, λοχίας, στρατηγός, βασιλιάς ή Αρχιστράτηγος.

-Προσοχή, αυτό ισχύει όχι μόνο για τους πολίτες αλλά και για τον στρατό ό οποίος και ερωτάται και πρέπει να πεισθεί (αγανείς εππέασιν υπο Οδυσσέως), όχι ως απρόσωπη αγέλη αλλά ο καθείς.

-Κι΄όλοι κακοί – καλοί, ανοιχτομάτηδες και στραβοί, έξυπνοι και ανόητοι, δυνατοί και αδύναμοι, όλοι ίσοι, κατ’ ισονομία, ισηγορίαν και αγορήνδε κυβερνούν εκλεγόμενοι και κληρωτοί , και όχι κάποια ‘φωτισμένη’ και επηρμένη δεσποτεία για το ‘καλό’ μας, γιατι απλούστα τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει (ο.π. Κ. Ζουράρι).

-Οσο για τον Αρχηγό, αυτός είναι ο πρώτος που θα βγεί μπροστά, έτοιμος από καιρό, εθελόδουλος να θυσιαστεί για τους συμπολίτες τους κι ‘ όχι να θυσιάζει τους άλλους, απολαμβάνοντας αυτός, τα θεσιακά, βουλευτικά, υπουργικά, πρωθυπουργικά και άλλα προνόμια των σύγχρονων εκσυγχρονιστικών τοποτηρητών του Ευρωπαϊκού τίποτε.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 19/7/2010

Τα περι ‘πατριωτισμών’ του Πρωθυπουργού

11/07/2010

Ανεκάλυψε ξαφνικά ο Πρωθυπουργός τον ‘πατριωτισμό’. Και σε κάθε δήλωση που κάνει θεωρεί ‘πολιτικά ορθό’ να αναφέρεται σ’ αυτόν. Αντιλαμβάνεται όμως περί τίνος ομιλεί;

Πολύ φοβούμεθα πώς όχι και αυτό γιατί έχει, εδω και χρόνια,  θέσει την λέξη πατρίδα και οποιαδήποτε παράγωγο ή σύνθετη της στην ναφθαλίνη. Το πέρασμά του από τα υπουργεία Εξωτερικών και Παιδείας είχα σαν συνέπεια τον εξοβελισμό αυτών των λέξεων , εννοιών αλλά και δράσεων που σχετίζονται με την Πατρίδα.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το βιβλίο της Ιστορίας (που βέβαια, ανοήτως δεν σταμάτησε η Γιαννάκου και το χρεώθηκε, ενώ ήταν προϊόν της πολιτικής Γιωργάκη στο ΥΠΕΞ και Παιδείας) ή τα υπόλοιπα βιβλία,απo όπου απουσιάζουν παντελώς κείμενα και λέξεις περί πατρίδος, αρετής, καθήκοντος, ελληνικού πολιτισμού, αυτοθυσίας και άλλων τέτοιων άιρετικών’ , αλλά όμως βρίθουν από οδηγίες για καφετιέρες και γκέϋ υπονοούμενα;

‘Η το σχέδιο Ανάν υπέρ του οποίου εκόπτετο ο Πρωθυπουργός και οι τότε  συνταγματολόγοι και σημερινοί υπουργοί του, αλλά που ευτυχώς βρέθηκε ένας Τάσος και ταρακούνησε τον Κυπριακό και όχι μόνο Ελληνισμό.

‘Η τα φληναφήματά του περί παγκοσμιοποίησης, πολυπολιτισμικότητος και ,τελευταίως, περί παγκόσμιας κυβέρνησης, με τα οποία “….άσβεστος δ’ άρ ενώρτο γέλως μακάρεσσι θεοίσιν… Θουκιδίδαις και Αριστοτέλαις” (Ιλιάς, Α599).

-Επικαλέσθηκε, τάχα, ο Πρωθυπουργός τον Πατριωτισμό των Ελλήνων για να τον στηρίξουν έναντι της αναθεωρητικής επεκτατικής Τουρκίας, που αμφισβητεί τα ελληνικά σύνορα (χωρίς όμως να τα εντάσσει σε κάποιο είδος –έστω και φαντασιώδους, κατάργησής όλων των συνόρων λόγω ….παγκοσμοποίησης);   Οχι , φυσικά. Τα δικά μας κοινά και τα δικά τους , δικά τους.

-Μήπως το έκανε έναντι τών Σκοπίων; Κάθε άλλο. Οι μόνες κόκκινες γραμμές που θέτει είναι πάντα πίσω από τις Ελληνικές.

-Στήριξε, ίσως, την Κύπριδα πατρίδα; Ελάτε τώρα, ειδκά αυτή την περίοδο με τον ‘ομόφρονα διεθνιστή’ Χριστόφια.

-Μήπως προσπάθησε να αναπτύξει την προς την Πατρίδα Ελλάδα ή έστω προς το κράτος  Ελλάδα, αγάπη των παιδιών; Φυσικά όχι. Εκανε ακριβώς το αντίστροφο. Οποιοσδήποτε γονιός θεωρεί ότι έλκει αλλαχού την καταγωγή του, στέλνει το παιδί του σε ‘μειονοτικά’ αλλόγλωσσα (δηλ. τουρκικά) σχολειά, με έξοδα της Πολιτείας να μάθει, επίσημα, την γλώσσα που γουστάρει (δηλαδή τουρκικά, αλλά όχι πομάκικα ή ρομάνικα) με Τούρκους αλλά όχι Πομάκους ή Ρομά δασκάλους, με βιβλία τουρκικά, όπου η μόνη πατρίδα που θεωρείται εκεί μέσα είναι η ..Τουρκία άσχετα, αν οι γονείς θεωρούν εαυτούς Πομάκους, ή Ρομά ή έστω Ελληνες !!.

-Προειδοποίησε άραγε τους Ελληνες στον τζόγο του 1999, σοσιαλιστής γαρ όντας τότε;  Ποτέ.

-Κατήγειλε τα βλακώδη, ευρωπαϊκά,  αντιλαϊκά σύμφωνα σταθερότητος, ως Σοσιαλιστής και όχι σοσιαληστής;  Θα αστειεύεσθε. Πως θα συντηρηθούν τα πολιτικά και τραπεζικά τζάκια.

-Προστάτευσε τα οικονομικά έστω, συμφέροντα της Ελλάδος σ’ αυτό το τεράστιο οικονομικό και γεωπολιτικό φαγοπότι; Ούτε κατά διάνοιαν. Αντί να πεί χωρίς περιστροφές  στην Μέρκελ  ότι  όλοι τους έβγαλαν λεφτά πάνω στην πλάτη μας, από τις άφρονες και πουλημένες οικονομικές πολιτικές όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνητών της Ελλάδος και αν θέλουν να μην τιναχτεί στον αέρα η βλακεία του ευρώ (δηλαδή η επικύρωση των γερμανικών ναζιστικών σχεδίων του ενιαίου νομίσματος υπό την κυριαρχία της γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας), θα έπρεπε τουλάχιστον, να μας δανείζουν με το ίδιο επιτόκιο που δανείζονται κι’ αυτοί.

-Απαίτησε μήπως από την Μέρκελ και την ΕΕ, να εγγυάται η τελευταία τα σύνορα όλων των μελών της έναντι οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής, γιατί δεν μπορεί η Ελλάδα να δανείζεται συνεχώς λεφτά για να αγοράσει από την Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία πολεμικό υλικό για να μπορεί να προστατεύει την ύπαρξή της έναντι των Τουρκικών, Αλβανικών και άλλων απειλών , ούσα μέσα σε μια Ενωση που δήθεν επιζητεί πολιτική ενοποίηση;

Τιποτε από όλα αυτά δεν έκανε. Αντίθετα  μέσα από δεκάρικους λόγους στην Βουλή και ‘πατριωτικές’ κορώνες με το σιγοντάρισμα των διαπλεκόμενων ΜΜΕ ζήτησε από τους Ελληνες να είναι πατριώτες μόνο στα χρέη που οι εκάστοτε κυβερνώντες δημιούργησαν και ανεκτικοί δηλαδοί ευεπίφοροι σε κάθε είδους πίεση σ’ όλα τα άλλα. Ξεχνώντας ότι ο Πατριωτισμός πρέπει να προϋπάρχει στην συνείδηση των πολιτών και στην παρακτική των πολιτκών μόνιμα για όλα τα άλλα, ώστε να τον προβάλλεις ως επιχείρημα για οικονομικές θυσίες, ακόμη και από τους αδύναμους οικονομικά. Ο Πατριωτισμός όμως των Ελλήνων και όχι του κάθε νεοδιεθνιστή Γιωργάκη απαιτεί συνεχώς το Αλεξανδρινό παράδειγμα.  Οχι  την βολική λύση της δήθεν αναλογικότητας, που έστειλε τους πολλούς κάτω από το επίπεδο της φτώχειας από όπου με ένα πλέγμα αυθαίρετων διατάξεων δεν θα συνέλθουν ποτέ. Εκτός αν εξεγερθούν. Κάτι που δεν φαντάζει τόσο απίθανο. Αν και όχι για οικονομικούς λόγους.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 12/7/2010

Οι πολιτικάντηδες ‘Πολιτικοί’

11/07/2010

Η λέξη πολιτικάντης υπονοούσε τον καιροσκόπο, τον υποκριτή ή τον χωρίς λόγο πολίτη, ομως το πολιτικό σύστημα ‘κατάφερε’ από την μεταπολίτευση και μετά να να προσλάβει , χωρις αιδώ, αυτόν το τίτλο.

Κόμματα, κοινοβούλιο, κυβερνήσεις, ξέχασαν τον ρόλο τους και εξέδραμαν προς άλωση του νού των ψηφοφόρων πολιτών και μόλις πέτυχαν την κατάληψη έδρας, επέδραμαν στο Δημόσιο Ταμείο για άμεσο ή έμμεσο, ίδιο ή συγγενικό, κομματικό ή αλλότριο όφελος.

Η απλή παρακολούθηση του λόγου και των επιχειρημάτων που αναπτύσσονται στην Βουλή, καθώς και ο πολιτικός λόγος των εθνοπατέρων και υπουργών στα κανάλια δείχνει πλήρη απουσία πολιτκής σκέψης δηλαδή μη κατανάοση του ρυθμιστικού και συντονιστικού ρόλου που καλείται να διαδραματίσει το ποιλιτκό σώμα κάθε κοινωνίας (βλ. Γιάννη Γεράση: Η Νεοελληνική Ταυτότητα) .

Ξέχασαν ότι ως εκλεγόμενοι αποτελούν την έκφραση της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας και ταυτόχρονα εγγυητές του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αντί να συμπεριφέρονται ως φορείς εξουσίας δηλαδή της κοινωνικής δύναμης, συμπεριφέρονται ως μεταπράτες και διαχειριστές που μετατρέπουν αυτήν την δύναμη σε ευτελή υλικά αγαθά αντί σε ιστορικές και κοινωνικές αξίες.

Αναδεικνύουν λοιπόν την έλλειψη κάθε πίστης τους στον κοινοβουλευτισμό και την ευθύνη που έχουν για την χαραξη στρατηγικής, χαρτογράφηση του εθνικού και διεθνούς χώρου, καθορισμό του χαρακτήρα και του περιεχομένου των Ενόπλων Δυνάμεων ως αμυντικού μηχανισμού και την ανάπτυξη εξωτερικής πολιτικής για το κράτος, με την ταυτοποίηση του ποιός είναι συμφέρων και όχι με όρους ….. συγγένειας και κουμπαριάς.
Εχει τόσο ατονίσει η κοινοβουλευτική τους συνείδηση, που αποδέχονται ασμένως , πρόδηλα απαράδεκτες οικονομικά (όπως διεθνώς ανεγνωρισμένοι επιστήμονες καταθέτουν) και καταστροφικές εθνικά (όπως ακόμη και οι ίδιοι παραδέχονται) πολιτικές υποτέλειας.

Οι πολίτες και η παραγωγή δεν αντιμετωπίζονται ως συνεργάτες παραγωγοί αλλά ως αντικείμενα προς ιδιοποίηση του όποιου ‘πλούτου ‘ τους, για την σύναξη φόρων , χωρίς καμμιά αναφορά στην παραγωγή.

Η έλλειψη ιστορικής ευθύνης και οικονομικής γνώσης των πολιτκών έχει φθάσει σε τέτοια επίπεδα ανευθυνότητος , που ούτε κάν διαβάζουν τους δεσμευτικούς για την χώρα νόμους και συμφωνίες που ψηφίζουν.

Ως μοναδικό μοντέλο διάσωσης και λειτουργίας της οικονομίας θεωρούν τα έργα δηλαδή… εργολαβίες (κάτι που υποστήριζε ανέκαθεν τόσο η ‘επάρατος’ Δεξιά με την ‘εργολαβική άρχουσα ταξη’, όσο και η ‘προδευτικάρια’ Αριστερά με την πρωτοπορεία των ‘οικοδόμων’). Και μέ αυτό το πολιτικό σύνθημα των έργων, προσπαθούν να ψελίσουν στους εμβρόντητους Ελληνες το .. καλό που θα συνεισφέρουν ως πολτικοί άνδρες στον τόπο τους.

Γι’ αυτό και γεμίσαμε Πολυτεχνεία (αναλογικά με τον πληθυσμό), πρωτοπορούντες ‘επιστημονικά’ παγκοσμίως. Ταυτίσαμε με άλλα λόγια τους υλικούς όρους και την πράξη με την γνώση, την τέχνη, την παιδεία δηλαδή τον Πολιτισμό στον όρο ‘εργολαβία’.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες το ερώτημα δεν είναι γιατί περνάμε οικονομική κρίση, αφου το πολιτικό σώμα δεν κατανοεί με σύγχρονους όρους την κοινωνία και την οικονομία, αλλά πώς το τρέχον πολιτικό σύστημα δεν έχει διαλυθεί ακόμη.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο την 5-7-2010