Οι πολιτικάντηδες ‘Πολιτικοί’

Η λέξη πολιτικάντης υπονοούσε τον καιροσκόπο, τον υποκριτή ή τον χωρίς λόγο πολίτη, ομως το πολιτικό σύστημα ‘κατάφερε’ από την μεταπολίτευση και μετά να να προσλάβει , χωρις αιδώ, αυτόν το τίτλο.

Κόμματα, κοινοβούλιο, κυβερνήσεις, ξέχασαν τον ρόλο τους και εξέδραμαν προς άλωση του νού των ψηφοφόρων πολιτών και μόλις πέτυχαν την κατάληψη έδρας, επέδραμαν στο Δημόσιο Ταμείο για άμεσο ή έμμεσο, ίδιο ή συγγενικό, κομματικό ή αλλότριο όφελος.

Η απλή παρακολούθηση του λόγου και των επιχειρημάτων που αναπτύσσονται στην Βουλή, καθώς και ο πολιτικός λόγος των εθνοπατέρων και υπουργών στα κανάλια δείχνει πλήρη απουσία πολιτκής σκέψης δηλαδή μη κατανάοση του ρυθμιστικού και συντονιστικού ρόλου που καλείται να διαδραματίσει το ποιλιτκό σώμα κάθε κοινωνίας (βλ. Γιάννη Γεράση: Η Νεοελληνική Ταυτότητα) .

Ξέχασαν ότι ως εκλεγόμενοι αποτελούν την έκφραση της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας και ταυτόχρονα εγγυητές του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αντί να συμπεριφέρονται ως φορείς εξουσίας δηλαδή της κοινωνικής δύναμης, συμπεριφέρονται ως μεταπράτες και διαχειριστές που μετατρέπουν αυτήν την δύναμη σε ευτελή υλικά αγαθά αντί σε ιστορικές και κοινωνικές αξίες.

Αναδεικνύουν λοιπόν την έλλειψη κάθε πίστης τους στον κοινοβουλευτισμό και την ευθύνη που έχουν για την χαραξη στρατηγικής, χαρτογράφηση του εθνικού και διεθνούς χώρου, καθορισμό του χαρακτήρα και του περιεχομένου των Ενόπλων Δυνάμεων ως αμυντικού μηχανισμού και την ανάπτυξη εξωτερικής πολιτικής για το κράτος, με την ταυτοποίηση του ποιός είναι συμφέρων και όχι με όρους ….. συγγένειας και κουμπαριάς.
Εχει τόσο ατονίσει η κοινοβουλευτική τους συνείδηση, που αποδέχονται ασμένως , πρόδηλα απαράδεκτες οικονομικά (όπως διεθνώς ανεγνωρισμένοι επιστήμονες καταθέτουν) και καταστροφικές εθνικά (όπως ακόμη και οι ίδιοι παραδέχονται) πολιτικές υποτέλειας.

Οι πολίτες και η παραγωγή δεν αντιμετωπίζονται ως συνεργάτες παραγωγοί αλλά ως αντικείμενα προς ιδιοποίηση του όποιου ‘πλούτου ‘ τους, για την σύναξη φόρων , χωρίς καμμιά αναφορά στην παραγωγή.

Η έλλειψη ιστορικής ευθύνης και οικονομικής γνώσης των πολιτκών έχει φθάσει σε τέτοια επίπεδα ανευθυνότητος , που ούτε κάν διαβάζουν τους δεσμευτικούς για την χώρα νόμους και συμφωνίες που ψηφίζουν.

Ως μοναδικό μοντέλο διάσωσης και λειτουργίας της οικονομίας θεωρούν τα έργα δηλαδή… εργολαβίες (κάτι που υποστήριζε ανέκαθεν τόσο η ‘επάρατος’ Δεξιά με την ‘εργολαβική άρχουσα ταξη’, όσο και η ‘προδευτικάρια’ Αριστερά με την πρωτοπορεία των ‘οικοδόμων’). Και μέ αυτό το πολιτικό σύνθημα των έργων, προσπαθούν να ψελίσουν στους εμβρόντητους Ελληνες το .. καλό που θα συνεισφέρουν ως πολτικοί άνδρες στον τόπο τους.

Γι’ αυτό και γεμίσαμε Πολυτεχνεία (αναλογικά με τον πληθυσμό), πρωτοπορούντες ‘επιστημονικά’ παγκοσμίως. Ταυτίσαμε με άλλα λόγια τους υλικούς όρους και την πράξη με την γνώση, την τέχνη, την παιδεία δηλαδή τον Πολιτισμό στον όρο ‘εργολαβία’.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες το ερώτημα δεν είναι γιατί περνάμε οικονομική κρίση, αφου το πολιτικό σώμα δεν κατανοεί με σύγχρονους όρους την κοινωνία και την οικονομία, αλλά πώς το τρέχον πολιτικό σύστημα δεν έχει διαλυθεί ακόμη.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο την 5-7-2010

Advertisements

Ετικέτες:


Αρέσει σε %d bloggers: