Ούτε Αντιπροσωπευτικό, Ούτε Δημοκρατικό πολίτευμα

Τό Πάσχα μου είχε αποστείλει ευχές ένας από τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, που, συχνά-πυκνά, τόπαιζε εσωκομματική “αντιπολίτευση” (ελαφρώς γιαλαντζί, όπως αποδείχθηκε).

Αφού τον ευχαρίστησα, για τις ευχές, τον ρώτησα πόσο ήσυχα αισθάνεται έναντι της ‘δημοκρατικής’ και ΄σοσιαλιστικής’ συνείδησής του, όταν άλλα –το κόμμα του κι’ αυτός, υποστήριζαν και τώρα κάνουν τα εντελώς αντίθετα, ακόμη και από τα πιστεύω τους, κατά δήλωσιν του ίδου του αρχηγού τους. Του έθεσα, μάλιστα, το ερώτημα: ακόμη και αν δεχθούμε, ότι δεν γνωρίζατε την πραγματική κατάσταση (κάτι για το οποίο σας διαψεύδει, συνεχώς, ο πρόεδρος της ΤτΕ, αλλά και που σημαίνει παραδοχή της πλημμελούς άσκησης τού συνταγματικά θεσμικού σας ρόλου ως Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τότε), γιατί δεν θέσατε ενώπιον του Λαού, είτε δια δημοψηφίσματος, είτε με εκλογές την αντίθετη πολιτική και τα μέτρα που κατά την γνώμη σας δεν μπορούσατε να αποφύγετε,  ώστε να έχετε ηθικά και θεσμικά την επικύρωση μιάς πολιτικής για την οποίαν δεν εκλεγήκατε;

Η απάντησή του ήταν…”δεν προλαβαίναμε”, παρ’ ότι ακόμα και αυτή την αλοπρόσαλλη πολιτική έκαναν μήνες να την εφαρμόσουν. Οπως αντιλαμβάνεσθε η ‘αντιπολίτευσή’ του ήταν στάχτη. Και αν αυτός θεωρείται ‘καλός’ βουλευτής φαντασθείτε τι γίνεται με τους άλλους.

Παρέθεσα την μικρή αυτή ιστορία, για να καταδείξω από άλλη σκοπιά, το τεράστιο έλλειμα δημοκρατίας που υπάρχει στην σημερινή Ελλάδα και όχι μόνον.

Αρέσκονται οι πολιτικοί μας να αναφέρονται στο πολίτευμά μας ότι είναι ‘αντιπρο-σωπευτικό’ και δημοκρατικό. Εϊναι όμως έτσι;
-Αν ήταν αντιπροσωπευτικό, αυτό θα εσήμαινε ότι εντολέας είναι ο ίδιος ο Λαός δηλαδή η κοινωνία πολιτών, η οποία δίδει επιτακτική και όχι εν λευκώ, εντολή και μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανακαλεί αυτήν και φυσικά τον παρεκτρεπόμενο αντιπρόσωπό τους βουλευτή. Κάτι τέτοιο όμως, το ξορκίζουν συνεχώς οι πολιτκοί μας. Γιατί αυτόματα θα διερρήγνυε την άρρηκτη σχέση κράτους – πολιτικού συστήματος – πολιτευτών.
-Οι βουλευτές ούτε κάν υποψιάζονται ότι λειτουργούν αντισυνταγματικά έναντι των πολιτών,με την -δίκην προβάτων, λειτουργία τους μέσα στα κόμματα, παρ’ ότι είναι εκπρόσωποι του Εθνους και όχι του κάθε κομματάρχη.
-Στην πραγματικότητα χρησιμοποιούνται για την απλή νομιμοποίηση δια πλειοψηφίας, της λαφυραγώγισης του κράτους από την εκάστοτε άρχουσα τάξη, με όχημα την κομματοκρατία, η οποία έθεσε στο περιθώριο την ελληνική κοινωνία και επιπλέον ‘..έχει εθισθεί να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως εντολέα και να έχει λόγο για τους φορείς τής πολιτικής και κατ’ επέκτασιν του έθνους’ (Γ. Κοντογιώργης – Εθνος και ‘εκσυγχρονιστική’ νεωτερικότητα – 2006 – Εναλλακτικές Εκδόσεις, σ.46).
-Αποτέλεσμα, ο διχασμός κοινωνία και πολιτικού συστήματος, που πληρώσαμε ακριβά, με τους πολιτκούς μάλιστα να αισθάνονται αγέρωχοι, ανώτεροι και ‘άσυλοι’ από τους κοινούς θνητούς.

Αυτός ακριβώς ο διχασμός και η ιδιοποίηση του πολιτικού συστήματος με λάφυρο το κράτος, είναι το αποτέλεσμα του μη αντιπροσωπευτικού συστήματος ‘δημοκρατίας’ της νεωτερικής Δύσης στο οποίο προσεύχονται οι ντόποιοι ‘εκσυγχρονιστές’ και ηρακλειδείς της Ευρωπαίας κενολογίας, χωρίς καν να διερωτώνται για την θεμελιώδης διαφορά τής Ελληνικής αντίληψης περί Δημοκρατίας, καθ’ όλην την ‘αργόσυρτη διάρκειά της’ (σταχυολογημένη έκφραση του Κ. Ζουράρι, από το ‘Εν αινίγματι Πρόσωπα – 2006 – Εκδόσεις Αρμός’), από τους Κρητο Μηκυναϊκούς Χρόνους μέχρι τις παρυφές του 20ου Αιώνα.

-Ούτε είναι δημοκρατικό το τωρινό, γιατί από τα πρώτα ελληνικά κείμενα περιγράφεται –μια για πάντα, το Δημοκρατικό Πολίτευμα όπου ο κάθε Ενας πολίτης πολιτεύει (και όχι ‘πολιτεύεται’) αγορήνδε (Ιλιάς, Β.207) και ισηγορεί ίσος προς ίσον (Ιλιάς, Α186-189) και τον οποίον πρέπει να πείσει ο κάθε άλλος ανεξάρτητα αν είναι πολίτης, λοχίας, στρατηγός, βασιλιάς ή Αρχιστράτηγος.

-Προσοχή, αυτό ισχύει όχι μόνο για τους πολίτες αλλά και για τον στρατό ό οποίος και ερωτάται και πρέπει να πεισθεί (αγανείς εππέασιν υπο Οδυσσέως), όχι ως απρόσωπη αγέλη αλλά ο καθείς.

-Κι΄όλοι κακοί – καλοί, ανοιχτομάτηδες και στραβοί, έξυπνοι και ανόητοι, δυνατοί και αδύναμοι, όλοι ίσοι, κατ’ ισονομία, ισηγορίαν και αγορήνδε κυβερνούν εκλεγόμενοι και κληρωτοί , και όχι κάποια ‘φωτισμένη’ και επηρμένη δεσποτεία για το ‘καλό’ μας, γιατι απλούστα τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει (ο.π. Κ. Ζουράρι).

-Οσο για τον Αρχηγό, αυτός είναι ο πρώτος που θα βγεί μπροστά, έτοιμος από καιρό, εθελόδουλος να θυσιαστεί για τους συμπολίτες τους κι ‘ όχι να θυσιάζει τους άλλους, απολαμβάνοντας αυτός, τα θεσιακά, βουλευτικά, υπουργικά, πρωθυπουργικά και άλλα προνόμια των σύγχρονων εκσυγχρονιστικών τοποτηρητών του Ευρωπαϊκού τίποτε.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 19/7/2010

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: