Archive for Αύγουστος 2010

Η αχαλίνωτη άρχουσα τάξη

30/08/2010

Το πρόβλημα στην νεώτερη Ελλάδα είναι ότι η άρχουσα τάξη έρχεται μόνιμα σε αντίθεση με τα συμφέροντα του Ελληνισμού, τοποθετώντας άκριτα τα δικά της συμφέροντα στην Δύση μέχρις σημείου ακόμη και καταστροφής του κράτους.

Παράδειγμα το παράθυρο ευκαιρίας, σε σχέση με την αντιμετώπιση από τις δυτικές Δυνάμεις τής Τουρκίας ως Μεγάλου Ασθενούς, που διείδαν οι Φιλικοί και οργάνωσαν την Επανάσταση του ’21 , η τότε ιθύνουσα τάξη μετέτρεψε σε καταστροφή.

Αλλο παράδειγμα η πετυχημένη διπλωματική επανάκαμψη τής Ελλάδος στις μικρασιατικές κοιτίδες της, μετετράπη -με υπαίτιο την αντίστοιχη τάξη, σε εκρίζωση τού εκεί Ελληνισμού (κακό όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και εν πολλοίς, για την ίδια την Τουρκία -άσχετα αν μέσα στα νεοθωμανικά οράματά της δεν το αντιλαμβάνεται). Ομοίως και με την Κυπριακή κατοχή.

Ο Αντρέας Παπανδρέου έχοντας μοναδική επιθυμία του να κυβερνήσει και γνωρίζοντας το ποιόν και τις δυνατότητες τής άρχουσας τάξης, εισήγαγε την έννοια – λάστιχο τού ‘μη προνομιούχου’ ως υποκειμένου- στόχου που πρέπει να βοηθηθεί από την μελλοντική κυβέρνηση  του. Με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί πληθικά η παραδοσιακή άρχουσα τάξη με την ανάδειξη –και ένταξη σε αυτήν,  τών πασοκικής επινόησης νεόπλουτων, που διαμοιράσθηκαν άφθονους χρηματοδοτικούς πόρους, παράλληλα με τούς ‘κλασικούς’.

Με αυτούς μαζί, πορεύθηκε ο Σημίτης και οι εκσυγχρονιστές υπουργοί του (τού νύν Πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου τότε, για να μην ξεχνιόμαστε), απομυζώντας τεράστιες εοκικές εισφορές , αλλά και τον πλούτο τού Λαού (με τα κόλπα του χρηματιστηρίου).

Για άλλη μια φορά η «..εκφυλισμένη άρχουσα τάξη μετετράπη σε εθνικό βαμπίρ» όπως εύστοχα χαρακτηρίζει ο Θεοδ. Ι. Ζιάκας στο καλό βιβλίο του ‘Αυτοείδωλον Εγενόμην’ (εκδόσεις Αρμός, 2005, σελ 380).

Δυτικής προέλευσης το χρήμα και με τα δυτικά συμφέροντα ετάχθη και εξακολουθεί να τάσσεται υποστηρίζοντας όχι μόνο την Τουρκική ακεραιότητα, αλλά και την χωρίς ανταλλάγματα ή οφέλη ένταξή της στην ΕΕ, την έμπρακτη συγκυριαρχία στην ελληνική θάλασσα, στην Κύπρο και την Θράκη.

Ούτε που υποψιάζοντο ότι έρχονταν πλέον σε αντίθεση όχι μόνο με χώρες όπως Γαλλία και Γερμανία, αλλά και με την ιστορία πανάρχαιων Λαών , όπως τών νύν Συρίας, Περσίας, Ισραήλ, Κούρδων, Αραβικών χωρών, αλλά καί Ρωσίας.

Και εκεί που ενόμιζαν (κυβέρνηση και άρχουσα τάξη) ότι τα παλαιόθεν και βάσιμα αντιδυτικά αντανακλαστικά τών Ελλήνων είχαν εκλείψει και ότι ο λαός είχεν αλλοτριωθεί με τον ασφυκτικό έλεγχο της πνευματικής ζωής, την βοήθεια τών εξωνημένων ΜΜΕ και την διάλυση τής γλώσσας καί όλων τών βαθμίδων τής Παιδείας, σε συνδυασμό με το σύστημα μαλακής ισχύος πού εφήρμοζαν οι ΗΠΑ (αντί πιό δραστικών μέσων) και τής εξ’ αυτής υποχωρητικότητος στίς αξιώσεις ΗΠΑ και Τουρκίας, ήλθε ένα δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, το οποίο υποστήριζε ο νύν Πρωθυπουργός καθώς και το όχι του ελληνικού λαού στην –από τον νύν Πρωθυπουργό ως Υπουργό συναποφασισθεία παραχάραξη τής ιστορίας του, για να διαψευσθούν παταγωδώς και εκτεθούν οι κυβερνώντες έναντι των νεωτερικών ‘φίλων’ τους.

Αυτά, αλλά και η αντίθεση τού ‘Διαλλείματος Καραμανλή’ στην εισδοχή τής ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και  η συμφωνία του για τον Αγωγό με την Ρωσία, σήμαναν συναγερμό στα Ατλαντικά Κέντρα.

Αποτέλεσμα η επαναφορά στο προσκήνιο του Γιώργου Παπανδρέου με τούς λιβανωτούς τών μεγαλο-ΜΜΕ και η άμεση υπαγωγή τής χώρας υπό (Αμερικανικό κατ΄ουσίαν) Δυτικό Οικονομικό Έλεγχο, ώστε να προχωρήσει η ‘επίλυση’ υπό άλλη σκοπιά , τού Ανατολικού Ζητήματος.

Πλανώνται όμως γιατί ο Ελληνισμός ξαναπέρασε από κατάρρευση που περνά τώρα τό Νεωτερικό Πρότυπο τής Δύσης και ιδιαίτερα των ΗΠΑ , καί τρείς χιλιάδες και δυό χιλιάδες και χίλια χρόνια πρίν, μέσα σε εξαιρετικά μεγάλο πόνο, γεννώντας πάντα πρόταγμα πολιτισμού, δηλαδή οντολογίας, ως απάντηση στο ανθρωπολογικό πρόβλημα. Και οι προαναφερθέντες Λαοί μπορούν να υποβοηθήσουν.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 30/8/2010

Μνημόνιο ΔΝΤ: Το σχέδιο Ανάν για την Ελλάδα

30/08/2010

Η απρόσμενη παλινόρθωση τής Ρωσίας, διά του Πούτιν,  από την πολιτική και οικονομική εξαθλίωση, παρά τις αντίθετες προσπάθειες των ΗΠΑ, ιδιαίτερα στην κηδεμόνευση των γειτόνων της, έφερε στο προσκήνιο το θέμα των αγωγών, δηλαδή την ΜΗ εξάρτηση τής Ευρώπης από τα- αμερικανικών συμφερόντων, πετρέλαια της Αραβικής Χερσονήσου. Ταυτόχρονα καθιστούσε επιτακτική την αναγκη ελέγχου των Στενών και της εξόδου της Ρωσίας στο Αιγαίο.

Αυτά τα μείζονα προβλήματα για τις ΗΠΑ, απαιτούσαν αποτροπή τής ΕΕ (ιδιαίτερα τής Γερμανίας)  από την χρήση ρωσικών ενεργειακών πόρων και πιστά δεμένες στις ΗΠΑ, τίς όμορες στα στενά,  χώρες (κυρίως Τουρκία και Ελλάδα).

Στην Τουρκία ενθαρρύνθηκε η ισλαμική κυβέρνηση έναντι των κεμαλιστών (που πετάχτηκαν ως άχρηστοι πλέον για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ) και ταυτόχρονα οι Αμερικανοί ενίσχυσαν σε επίπεδο σημαντικής αυτονομίας τούς Κούρδους του Ιράκ ώστε να επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη στην Τουρκία η αυτονομία τού πολυπληθούς κουρδικού στοιχείου της, η αναβίωση δηλαδή τών παλαιών σχεδίων διαμελισμού της όποτε και άν ‘χρειαστεί’.

Για την ΕΕ έγινε προσπάθεια χειραγώγησής της με την είσοδο στην ΕΕ, εκτός τών τέως ανατολικών κρατών, και τής Κύπρου ως προτεκτοράτου (βάσει της πλεκτάνης ΑΝΑΝ). Ετσι θα επετυγχάνετο αφ’ ενός μεν μια ικανοποίηση της Τουρκίας, αφ’ ετέρου οι ΗΠΑ θα είχαν ουσιαστικό ρόλο στην διαμόρφωση τής πολιτικής και των αποφάσεων τής ΕΕ. Επί πλέον τα Στενά και το Αιγαίο θα αποτελούσαν ‘εσωτερική’ υπόθεση τών ΗΠΑ  και τού ΝΑΤΟ (αλλαγή στις συνθήκες θα ήταν αδιανόητη γιατί θα επανεγκαθιστούσε ως κύριο συνομιλητή την Ρωσία).

Οπως είναι γνωστό, ο Τάσσος τής Κύπρου, διατήρησε με το ΟΧΙ του την συνέχιση τής ελευθερίας τού Ελληνισμού. Οπότε ήλθε η σειρά της Ελλάδος.

Το πρόβλημα στην περίπτωσή της ήταν το …..περιτύλιγμα. Η δικτατορία είχε ήδη εξοβελιστεί από την έννομη τάξη της ΕΕ ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής. Στην Ελλάδα επικρατούσε από το ’80, ένα αντιδυτικό στα λόγια ανδρεϊκό κλίμα, και καθόλου βέβαια αντιδυτικό στις πράξεις. Κατά συνέπεια οι ΗΠΑ έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τούς ηρακλειδείς υποστηρικτές τους για την διαμόρφωση του Λαού. Ηδη περίεργα ινστιτουτα ‘εξωτερικής’ πολιτικής και πλήθος υπάκουων ‘διανοητών και καθηγητάδων’ άρχισαν να ευαγγελίζονται το πολιτκώς ορθόν, δηλαδή την εξωτερική πολιτκή των ΗΠΑ και τον συνακόλουθο νεοφιλελευθερισμό.

Η ανάδειξη στην εξουσία τών ‘εκσυγχρονιστών’ οδήγησε στα Υμια, Οτσαλάν, Ζείμπεκιές με Τζέμ, ουσιαστική κατάργηση τού Ενιαίου με την Κύπρο αμυντικού χώρου, στην σύλληψη αλλαγής των ενοχλητικών για την Τουρκία βιβλίων κτλ. Ταυτόχρονα ενσταλάζετο στους πολίτες ότι καλύτερα να έχουμε βούτυρο παρά κανόνια, με το σιγοντάρισμα μάλιστα τής κολωνακιώτικης ‘αριστεράς’.

Ξέφυγε λίγο το θέμα με τον νεώτερο Καραμανλή οπότε ενεργοποιήθηκε το ‘press government’, η ανάδειξη δηλαδή των ΜΜΕ σε παρακυβέρνηση και η ανέλιξη με πολιτικά ψεύδη, του Γιώργου Παπανδρέου στην εξουσία.

Κάθε πραγματικά ανεξάρτητο και ελεύθερο κράτος διαμορφώνει στρατιωτική. Οικονομική, διπλωματική στρατηγική, καθώς και στρατηγική διεθνούς νομιμοποίησης. Η κυβέρνηση πάγωσε την διαμόρφωση στρατιωτικής στρατηγικής (Ενιαίος Χώρος, στρατηγική εξοπλισμών, ανταλλακτικά κλπ), έφερε στο ΥΠΕΞ τους ανανιστές, οπισθοχωρεί έναντι της Τουρκίας, της ΠΓΔΜ  σε κάθε οργανισμό (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΙCAO, κλπ) και απεδέχθη την διακυβέρνηση της χώρας στους τομείς της Οικονομίας, των κοινωνικών ασφαλίσεων, της Εργασίας, της Περίθαλψης και της ενέργειας  από την Τρόϊκα.  Δηλαδή όλου του κράτους.

Μα ακριβώς διακυβέρνηση από τρόϊκα προέβλεπε ως τελικό αποφασιστικό όργανο και το σχέδιο ΑΝΑΝ για την Κύπρο. Και αυτόν τον ρόλο τον απεδέχθη ασμένως ο Γιώργος Παπανδρέου, τονίζοντας την μειωμένη εθνική κυριαρχία δηλαδή ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ, σερβιρισμένη με φληναφήματα παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Και όλα αυτά εκχωρήθηκαν σε μη θεσμοποιημένα διεθνή όργανα, αλλά με απόφαση της Βουλής δηλαδή της κυβέρνησης εκχωρήθηκα. Που σημαίνει ότι επίκειται συνδιαχείριση στην ελληνική θάλασσα με την Τουρκία, πολιτική αυτονόμιση των εκτουρκισμένων  με τις ευλογίες του Ελληνικού Κράτους και του Υπ. Παιδείας, μουσουλμάνων της Θράκης, αναγνώριση της ΠΓΔΜ και των αλυτρωτικών βλέψεών της και οριστικό αντίο στην ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα.

Είναι απίστευτο -γράφει ο Τζώρτζ Χόρτον, γενικός πρόξενος των ΗΠΑ στην Σμύρνη το 1922, μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι Ελληνες πολιτικοί για να διατηρηθούν στην εξουσία …. Μπορούν να θυσιάσουν και την πατρίδα τους (Αναφορικά με την Τουρκία, σελ. 53 – εκδόσεις Νέα σύνορα – Λιβάνη, 1992)

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 23/8/2010

Πού χάθηκαν οι ξένοι επιστήμονες?

30/08/2010

Ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο σημερινός Πρωθυπουργός, περηφανευόταν για  τους επιφανείς οικονομολόγους νομπελίστες ή μή, συνομιλητές του, ένα είδος επιστημονικών “κολλητών” και για τις επιστημονικές συνάξεις που έκανε με τρανταχτά ονόματα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι μόλις ανελάμβανε την κυβέρνηση, θα εφάρμοζε , προσκαλώντας τους και επίσημα, τις όποιες επιστημονικά αποδεδειγμένες λύσεις, συνταγές για την άμεση έξοδο από την οικονομική κρίση, για την συνακόλουθη ανάπτυξη  καθώς και για την εφαρμογή σύγχρονων μεθόδων και απόψεων σε κάθε τομέα παρέμβασης του Δημοσίου.

Αναρωτηθήκατε άραγε, τί έγιναν; πώς και δεν ήρθαν να βοηθήσουν όλοι αυτοί οι σοφοί;

Μήπως τους έφαγε το … σκοτάδι; Μήπως έπαψαν να είναι επιστήμονες; Μήπως τούς πήραν πίσω τα νόμπελ και τις βραβεύσεις ή μήπως απολύθηκαν  από τα Πανεπιστήμια ως αποτυχόντες;

Μην ανησυχείτε. Τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Οι άνθρωποι, εξ όσων γνωρίζω, χαίρουν υγείας βιολογικής, επιστημονικής και εργασιακής.

Απλούστατα η δική μας κυβέρνηση αποφάσισε να αγνοήσει την οικονομική επιστήμη, τον Θουκιδίδη (ρώμη και πίστη επιστήμης μαζί) και το πανάρχαιο  ‘συν Αθηνά και χείρα κίνει’ . Γιατί στην περίπτωσή μας, έχει μια άλλη ανάγνωση. Μου φαίνεται δηλαδή ότι δεν είναι επίκληση προς τον οποιοδήποτε θεό, αλλά προς την Αθηνά – Σοφία, δηλαδή την επιστήμη, όμοια με το Θουκιδίδειο δύναμις μετά πίστεως επιστήμης.

Νομίζω δηλαδή ότι η κυβέρνηση (τού ‘λεφτά υπάρχουν’) είχε προαποφασίσει να μην εφαρμόσει ούτε μία από τις επιστημονικά πρόσφορες μεθοδολογίες και να παραπέμψει την χώρα δεσμια, στις βουλές των ταμειολογιστών και όχι οικονομολόγων, τού ΔΝΤ.

Το πόσο αντιεπιστημονικά λειτούργησε φαίνεται και από τις πρόνοιες τού μνημονίου αλλά και από τον προσαρμοσμένο προϋπολογισμό. Οπου προεβλέπετο μή ουσιαστική αύξηση του πληθωρισμού ενώ αυξάνονταν ραγδαία οι έμμεσοι φόροι. Οπου προβλέπονταν αύξηση εσόδων ενώ περιεκόπτοντο δραστικά τα εισοδήματα και οι κοινωνικές ασφάλειες. Οπου προέβλεπαν ανάπτυξη της οικονομίας ενώ περεκότπονταν οι δημόσιες δαπάνες ανεξάρτητα από τις επιπτώσεις τους.

Τέτοιες όμως οικονομικίστικες ταμειοπολιτικές, δεν θα διενοείτο να προτείνει, ούτε φυσικά να εφαρμόσει ουδείς από τους επιφανείς συνομιλητές τού κ. Παπανδρέου,ανεξαρτήτως σχολής οικονομικής σκέψης.  Γιατί απλούστατα σέβονται τον επιστημονικό εαυτό τους. Οχι μόνο σε κράτη αλλά ούτε (τηρουμένων των αναλογιών) σε μικροεπιχείρηση.

Και ακριβώς επειδή αυτοί οι ‘κολλητοί’ δεν θα εδέχοντο επ’ ουδενί, να εμφανιστούν ή να συσχετισθούν καθ’ οιονδήποτε τρόπο με τις άκρως αντιεπιστημονικές πρακτικές, απλούστατα χάθηκαν από το κυβερνητικό και κομματικό πολιτκό λεξιλόγιο .

Οπότε προκύπτει ένα άλλο ερώτημα: γιατί η “σοσιαληστική” κυβέρνηση απέφυγε να πράξει τα παγκοίνως αυτονόητα και επιστημονικά αποδεκτά; Γιατί έστω και αν εξελέγη με πολιτικά ψεύδη, δεν προχώρησε σ’ αυτά που οι πρώην ‘κολλητοί’ συνιστούσαν;

Σ’ αυτά τα ερωτήματα ο κ. Παπανδρέου απήντησε από την αρχή ότι “χάνουμε μέρος τής εθνικής μας κυριαρχίας”, προτού καν επιλεγεί τύποις έστω η μέθοδος εξόδου από την κρίση.

Και επειδή είναι επίσης γνωστό , ακόμη και στον πλέον στυγνό νεοφιλελεύθερο κόσμο ότι ουδείς καθίσταται δούλος για χρέη, αμείλικτη έρχεται η σκέψη ότι κάτι άλλο έχει προαποφασισθεί πέραν τής οικονομίας. Κάτι που έχει σχέση με τις ευρύτερες ανακατατάξεις που άρχισαν στα Βαλκάνια με την διάλυση και τους βομβαρδισμούς  τής  πρώην  Γιουγκοσλαβίας.Αυτά όμως συν Θεώ στο επόμενο.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 9/8/2010

Πρός Τί ?

30/08/2010

Η κυβέρνηση απευθύνεται στους υπηκόους της με μια και μόνη υπόσχεση: ένα ‘καλό’ μέλλον. Εν τω μεταξύ οι υπήκοοι (όχι οι κυβερνώντες ούτε το πολιτικό σύστημα) οφείλουν να βολευτούν όπως όπως.

Να βολευτούν ; Όχι ακριβώς. Στην πραγματικότητα να υποστούν ‘θυσίες’ (όπως περικοπή μισθών, ‘ελεύθερες (sic) εργασιακές σχέσεις , εξαφανισμό κοινωνικής πρόνοιας, καθώς και της συντήρησης των απομάχων της ζωής, κτλ).

Η κάθε Θυσία όμως, προϋποθέτει αναφορά σε υπέρτερη αιτιώδη Αρχή, η οποία νοηματοδοτεί (με όποιον τρόπο) τον ανθρώπινο βίο.

Δύσκολα κάποιος όμως –ούτε ακόμα και ο ακραιώτερος καπιταλιστής, μπορεί να φαντασθεί ως τέτοια Αρχή το ΔΝΤ, το Χρήμα, τους νόμους της ‘ελεύθερης’ Αγοράς, το Χρηματιστήριο ή την Παγκοσμιοποίηση (δηλαδή την ασυδοσία των αγορών σε πλανητικό επίπεδο).

Κι’ όμως, τα εξωνημένα ΜΜΕ και οι Ηρακληδείς του ελληνικού πολιτικού συστήματος εκμετάλλευσης υπηκόων, προσπαθούν ακριβώς αυτό να κάνουν: να πιστέψουμε ότι πρέπει εμείς να γίνουμε βορά των δικών τους επιλογών , που δεν είναι παρά η διατεταγμένη υπακοή στα κελεύσματα της απάνθρωπης δυτικής οικονομίας.

Ετσι αποδεχόμαστε να μας μιλάνε για το χρήμα, το κεφάλαιο, την εργασία, την παραγωγή, την αγορά, την ιδιοκτησία είτε ως αυτόματα λειτουργούντας μηχανισμούς κατεύθυνσης βίου είτε ως να  αποτελούν  είδη θεοειδών ‘αρχών’ καθολικής εγκυρότητος που  εμείς  έχοντες ‘αμαρτήσει’ (άγνωστο πώς), οφείλουμε να καταβάλουμε εξ ολοκλήρου (μια και οι κυβερνώντες είναι άγιοι δηλ. άμοιροι ευθυνών) τίμημα ‘σωτηρίας’  ώστε να ικανοποιηθεί η ‘Αρχή’ από την παρέκκλιση (σας θυμίζει τίποτε αυτό?).

Μας ζητούν ειδικώτερα, να απεκδυθούμε κάθε εργασιακού στοιχείου που κατακτήθηκε πολλές φορές με αίμα και να επιστρέψουμε στον σιδηρούν νόμο των μισθών του David Ricardo, βάσει του οποίου οι εργαζόμενοι θεωρούνται εμπόρευμα, του οποίου οι ποσότητες και οι τιμές αυξομειώνονται με μόνη πρόνοια όπως η σύνολη καταβαλλόμενη τιμή να είναι τέτοια ώστε οι εργαζόμενοι, στο σύνολό τους, να μπορούν μόνο να συντηρηθούν και αναπαραχθούν χωρίς όμως να αυξηθούν ή λιγοστέψουν.

Η  κυβέρνηση όχι μόνο εφάρμοσε αυτή την άποψη, αλλά φρόντισε να περιορίσει ακόμη περισσότερο την δυνατότητα αναπαραγωγής των γηγενών Ελλήνων μέσω όχι μόνον των μισθών αλλά και των λαθρομεταναστών, εισάγοντας ως πρώτο καλά καλά νόμο της την πολιτογράφηση αλλοδαπών .

Όμως ‘ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος’. Και αυτή η απλή ρήση είναι που προξενεί τρόμο στους δυτικοανατραφέντες κυβερνώντες. Γιατί αυτή πρακτικά σημαίνει ότι στην καθημερινή τους ζωή , οι άνθρωποι πράττουν για κάποιο σκοπό και λειτουργούν με κάποιο λόγο, που νοηματοδοτούν τον βίο τους. Σκοπιμότητα και Λόγοι, που όμως απορρέουν από κάποια κανονιστική, ηθική ή αιτιώδη Αρχή.

Αν τέτοια Αρχή είναι ο ‘ελεύθερος’ πλουτισμός, εν τέλει η ‘επιτυχία’ και η μακροημέρευση σ’ αυτήν την μία και μόνη ζωή,  τότε υπάρχει κίνδυνος  οι από κοινού υποφέροντες να εξεγερθούν και εξωπετάξουν τους κυβερνώντες με το απλούστατο και αναντίρρητο αιτιολογικό ‘γιατί εσείς κι όχι εμείς’.

Αν πάλι αιτιώδης Αρχή είναι κάποια Αλήθεια του Λόγου , η ευταξία του Σύμπαντος και εν τέλει η ιερότητα του Προσώπου και κατά συνέπεια της Πόλης, τότε όλη η συγκρατημένη από την  Δυτική σκέψη Οικονομική και όχι μόνον, κατάσταση όπως την βιώνουμε, θα καταρρεύσει.

Οπότε το δίλημμα που αντιμετωπίζει η Κυβέρνηση είναι: διαλύουμε την Ελληνική Παιδεία, ώστε να αποφύγουμε το μπόλιασμα των Ελλήνων με αιώνες Φιλοσοφίας και Σκέψης συμπεριλαμβανομένων εκτός των κλασσικών και καμιά πενηνταριά χιλιάδων σελίδων πατερικών κειμένων ή αφηνόμαστε να πλέουμε στην τύχη και να αντιμετωπίσουμε με αστυνομικά μέτρα την όποια ενδεχόμενη εξέγερση;

Όμως, αναπόφευκτα, οι υπήκοοι ήδη έθεσαν το ερώτημα ‘Προς Τι?’ που είναι το πρώτο βήμα για την κατάργηση αυτού του πολιτικού δυτικού συστήματος, που δεν νοηματοδοτείται στον χώρο της κοινωνίας και εν τέλει της οντολογίας.. Και επειδή η κυβέρνηση, οι ηρακληδείς της και τα φερέφωνά τους ούτε ξέρουν την απάντηση ούτε τους επιτρέπεται κάποια, είναι βέβαιο ότι σύντομα θα το βρούν μπροστά τους.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 2/8/2010

Δύστηνη Παιδεία

27/08/2010

Τον περασμένο Οκτώβριο, μια μέρα πριν την εκλογή τής Νέας Διακυβέρνησης, είχα γράψει ένα άρθρο στο ημερήσιο φύλλο που εξέδιδε τότε ο Αντρέας Χριστόπουλος, στην Πάτρα, αναλύοντας γιατί θα υπάρξει προβλημα στη Οικονομία και δεν θα δώσουν λύση, παρά τα προεκλογικά πολιτικά ψεύδη . Αμέσως μετά την εκλογή της, είχα γράψει γιατί η Ν(έα) Δ(ιακυβέρνηση) θα διαλύσει την Παιδεία του Εθνους. Και για τα δύο επικρίθηκα τότε από συναδέλφους και φίλους. Μάλιστα ένας εξ αυτών μου είπε «…εντάξει, στην οικονομία πάντα υπάρχουν προβλήματα, όμως τουλάχιστον στην Παιδεία θα κάνουν κάτι καλό, πατώσαμε με τούς άλλους…».

Τότε, όπως θα παρατήρησαν οι αναγνώστες εσιώπησα για κάποιους μήνες. Δυστυχώς όμως απεδείχθη ότι είχα, τουλάχιστον για την οικονομία, προβλέψει σωστά. Αλλωστε η δημοσιολογία (γιατί δεν είμαι, ως γνωστόν, δημοσιογράφος) δεν είναι ένα απλό αναμάσημα γεγονότων και άρθρων , αλλά μια επίπονη μελέτη του αντικειμένου, θεωρητική τεκμηρίωση, έρευνα περιπτώσεων, επαλήθευση του μοντέλου και δημοσιοποίηση των συμπερασμάτων σε χώρο μόλις 600 λέξεων. Και αν τελικά αποδειχθούν λανθασμένα, οφείλουμε ευθαρσώς να το επισημάνουμε στους αναγνώστες μας.

Κάτι που ουδέποτε έκαναν οι κυβερνώντες (μήπως δεν ήταν δική τους η κυβέρνηση , που αποφάσισε να ανοίξει σε » κάθε πόλη πανεπιστήμιο και σε κάθε χωριό τμήμα ΤΕΙ» κατά το αμίμητο παλαιό σλόγκαν, χρησιμοποιώντας μια μελέτη του …ποδαριού, και τώρα, δεν ξέρουν πως να τα συμμαζέψουν ).

Εν πάσει περιπτώσει περίμενα μιά ,έστω γενικόλογη πλην σοβαρή μελέτη, όπου θα υπήρχε το Οραμα Παιδείας, η μέθοδος εφαρμογής και η κλήση για συστράτευση. Αντ’ αυτών μας προέκυψε το «ψηφιακό» σχολείο σαν όραμα, και το ολοήμερο σαν μέθοδος εφαρμογής, ταιριαστά πιθανόν σε κέντρα ταχύρρυθμης κατάρτισης ενηλίκων, αλλά παντελώς αντιπαιδαγωγικά για τα παιδάκια του Δημοτικού.

Αν το ψηφιακό σχολειό είναι το όραμα της υπουργού τότε προφανώς κάτι δεν πάει καλά. Πρώτη φορά στην Παιδεία αναγορεύεται το μέσον σε στόχο και όραμα (!!!).
Αλλά και ο τρόπος πάσχει. Η μετατροπή των σχολείων σε ολοήμερα κέντρα επιμόρφωσης, η προσθήκη επι πλέον 400 ωρών, 15 αντικειμένων, αγγλικά από την Α’ δημοτικού και δεύτερη γλώσσα στην Τετάρτη και πληροφορική (τι άστοχος τίτλος) κλπ, φορτώνουν τα ήδη υπερφορτωμένα μυαλά των παιδιών της πρώτης , χωρίς να λαμβάνουν υπ ‘οψιν άν, φυσιολογικά, εναι οι νευρώνες τους έτοιμοι.

Αρέσκονται να επικαλούνται το παράδειγμα της Φιναλανδίας, «ξεχνούν» όμως να αναφέρουν ότι εκεί τα πρωτάκια κάνουν μόλις 608 ώρες. Παραπλήσια και στις άλλες προηγμένες επιστημονικά χώρες περιλαμβανομένων Γερμανίας, Ιαπωνίας, Αγγλίας και λοιπής Σκανδιναβίας. Και έτσι ενώ οι ώρες σε μάς ήσαν 822 (ήδη παραπάνω από τον μέσο όρο χωρών ΕΕ (780), και ΟΟΣΑ (770)) τώρα θα γίνουν 1274. Ούτε λόγος φυσικά για τον αριθμό μαθητών ανά τάξη (ή αριθμό δασκάλων ανά πρώτη τάξη).

Εστιάζεται, μάς λέει η Υπουργός, το νέο πρόγραμμα στην Ελληνική Γλώσσα και τα μαθηματικά. Και αμέσως απο κάτω μάς διαβεβαιώνει ότι στοχεύει στα μαθηματικά και στην ξένη γλώσσα (δηλ. Αγγλικά) και για να μην τυχόν κάποιος δεν το καταλάβει, προσθέτει ότι προτεραιότητα της είναι η ξένη γλώσσα (δηλ. Αγγλικά) και οι Η/Υ. Αν όλο αυτό το αλαλούμ υπάρχει μέσα σε τρείς γραμμές, φαντασθείτε τι θα γίνει στην πράξη.

Παραλείπει βέβαια η υπουργός να αναφέρει ότι σε καμμιά χώρα της ΕΕ τα Αγγλικά δεν διδάσκονται στην πρώτη (!!!) δημοτικού (κι ας είναι σε αρκετές απο αυτές, παραπλήσιας σύνθεσης οι γλώσσες τους). Ούτε ότι βασίζεται στην (-ελλιπή) μελέτη του Παν/μίου Αθηνών για την συμβολή των ξένων γλωσσών στην….αφύπνιση τής διαπολιτισμικής συνείδησης (sic) στη νέα πολυπολιτισμική κοινωνία (τώρα, πώς έχω την αίσθηση ότι καθήκον του Ελληνα υπουργού Παιδείας, είναι στα παιδιά της Ελλάδος να αφυπνίζεται ο Ελλην Τρόπος, όπως στην Γερμανία ο τευτονικός τρόπος κ.ο.κ αυτό είναι ερώτημα που απαντήθηκε την πρώτη ημέρα της Ν. Διακυβέρνησης με την κατάργηση τού  <Εθνικής> από το Παιδείας σε αντίθεση με το Σϋνταγμα που σαφέστατα ομιλεί περί εθνικής συνείδησης και παιδείας. Ετσι για να καταλάβουμε αν είναι αποδομίστρια ή όχι η Ν. Διακυβέρνηση).

Και αφού παραθέτει ένα κατεβατό βερμπαλισμών τύπου ‘πρώτα ο μαθητής’ βρίσκει να χώσει και μια αναφορά δίκην ιεροεξεταστού για τους έρμους τούς δασκάλους. Που όταν δεν τους λοιδωρούμε για τις πολυήμερες … ‘διακοπές’, έχουμε την απαίτηση εκτός της διδασκαλίας, να υποκαθιστούν καθημερινά την μάνα, γιαγιά, πατέρα, φροντιστή, γιατρό, νοσοκόμα, ψυχίατρο και είμαστε έτοιμοι να τούς κατασπαράξουμε επειδή μάλωσαν τον κλώνο μας ή επειδή το ‘δημιούργημά’ μας, παρατημένο από μάς και αφημένο καθημερινά να βλέπει κάθε είδους σκουπιδαριό στην τηλεόραση, τα βιντεο, τον υπολογιστή και τα κινητά, δεν μπορεί να έχει καθαρό μυαλό στην τάξη και να μαθαίνει.

Διερωτώμαι, πως μπορεί κάποιος να κάθιεται ‘άνετα’ σε μια καρέκλα υπουργού παιδείας, σ’ αυτή την χώρα που κοντά 3500 χρόνια υπηρετεί Παιδεία και Πολιτισμό και να μιλά γι αυτά τα ‘οράματα’ με τις ιδεοληψίες περί Αγγλικής, ψηφιακών μεθόδων και συγχρονικής ύλης και να μην αντιλαμβάνεται ότι Παιδεία είναι κατ’ εξοχήν είσοδος στον κόσμο των ιδεών- οχι τής σύγχρονης διαβίωσης, την οποία το παιδί την προσλαμβάνει ούτως ή άλλως, καθημερινά.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο την 26-7-2010