Δύστηνη Παιδεία

Τον περασμένο Οκτώβριο, μια μέρα πριν την εκλογή τής Νέας Διακυβέρνησης, είχα γράψει ένα άρθρο στο ημερήσιο φύλλο που εξέδιδε τότε ο Αντρέας Χριστόπουλος, στην Πάτρα, αναλύοντας γιατί θα υπάρξει προβλημα στη Οικονομία και δεν θα δώσουν λύση, παρά τα προεκλογικά πολιτικά ψεύδη . Αμέσως μετά την εκλογή της, είχα γράψει γιατί η Ν(έα) Δ(ιακυβέρνηση) θα διαλύσει την Παιδεία του Εθνους. Και για τα δύο επικρίθηκα τότε από συναδέλφους και φίλους. Μάλιστα ένας εξ αυτών μου είπε «…εντάξει, στην οικονομία πάντα υπάρχουν προβλήματα, όμως τουλάχιστον στην Παιδεία θα κάνουν κάτι καλό, πατώσαμε με τούς άλλους…».

Τότε, όπως θα παρατήρησαν οι αναγνώστες εσιώπησα για κάποιους μήνες. Δυστυχώς όμως απεδείχθη ότι είχα, τουλάχιστον για την οικονομία, προβλέψει σωστά. Αλλωστε η δημοσιολογία (γιατί δεν είμαι, ως γνωστόν, δημοσιογράφος) δεν είναι ένα απλό αναμάσημα γεγονότων και άρθρων , αλλά μια επίπονη μελέτη του αντικειμένου, θεωρητική τεκμηρίωση, έρευνα περιπτώσεων, επαλήθευση του μοντέλου και δημοσιοποίηση των συμπερασμάτων σε χώρο μόλις 600 λέξεων. Και αν τελικά αποδειχθούν λανθασμένα, οφείλουμε ευθαρσώς να το επισημάνουμε στους αναγνώστες μας.

Κάτι που ουδέποτε έκαναν οι κυβερνώντες (μήπως δεν ήταν δική τους η κυβέρνηση , που αποφάσισε να ανοίξει σε » κάθε πόλη πανεπιστήμιο και σε κάθε χωριό τμήμα ΤΕΙ» κατά το αμίμητο παλαιό σλόγκαν, χρησιμοποιώντας μια μελέτη του …ποδαριού, και τώρα, δεν ξέρουν πως να τα συμμαζέψουν ).

Εν πάσει περιπτώσει περίμενα μιά ,έστω γενικόλογη πλην σοβαρή μελέτη, όπου θα υπήρχε το Οραμα Παιδείας, η μέθοδος εφαρμογής και η κλήση για συστράτευση. Αντ’ αυτών μας προέκυψε το «ψηφιακό» σχολείο σαν όραμα, και το ολοήμερο σαν μέθοδος εφαρμογής, ταιριαστά πιθανόν σε κέντρα ταχύρρυθμης κατάρτισης ενηλίκων, αλλά παντελώς αντιπαιδαγωγικά για τα παιδάκια του Δημοτικού.

Αν το ψηφιακό σχολειό είναι το όραμα της υπουργού τότε προφανώς κάτι δεν πάει καλά. Πρώτη φορά στην Παιδεία αναγορεύεται το μέσον σε στόχο και όραμα (!!!).
Αλλά και ο τρόπος πάσχει. Η μετατροπή των σχολείων σε ολοήμερα κέντρα επιμόρφωσης, η προσθήκη επι πλέον 400 ωρών, 15 αντικειμένων, αγγλικά από την Α’ δημοτικού και δεύτερη γλώσσα στην Τετάρτη και πληροφορική (τι άστοχος τίτλος) κλπ, φορτώνουν τα ήδη υπερφορτωμένα μυαλά των παιδιών της πρώτης , χωρίς να λαμβάνουν υπ ‘οψιν άν, φυσιολογικά, εναι οι νευρώνες τους έτοιμοι.

Αρέσκονται να επικαλούνται το παράδειγμα της Φιναλανδίας, «ξεχνούν» όμως να αναφέρουν ότι εκεί τα πρωτάκια κάνουν μόλις 608 ώρες. Παραπλήσια και στις άλλες προηγμένες επιστημονικά χώρες περιλαμβανομένων Γερμανίας, Ιαπωνίας, Αγγλίας και λοιπής Σκανδιναβίας. Και έτσι ενώ οι ώρες σε μάς ήσαν 822 (ήδη παραπάνω από τον μέσο όρο χωρών ΕΕ (780), και ΟΟΣΑ (770)) τώρα θα γίνουν 1274. Ούτε λόγος φυσικά για τον αριθμό μαθητών ανά τάξη (ή αριθμό δασκάλων ανά πρώτη τάξη).

Εστιάζεται, μάς λέει η Υπουργός, το νέο πρόγραμμα στην Ελληνική Γλώσσα και τα μαθηματικά. Και αμέσως απο κάτω μάς διαβεβαιώνει ότι στοχεύει στα μαθηματικά και στην ξένη γλώσσα (δηλ. Αγγλικά) και για να μην τυχόν κάποιος δεν το καταλάβει, προσθέτει ότι προτεραιότητα της είναι η ξένη γλώσσα (δηλ. Αγγλικά) και οι Η/Υ. Αν όλο αυτό το αλαλούμ υπάρχει μέσα σε τρείς γραμμές, φαντασθείτε τι θα γίνει στην πράξη.

Παραλείπει βέβαια η υπουργός να αναφέρει ότι σε καμμιά χώρα της ΕΕ τα Αγγλικά δεν διδάσκονται στην πρώτη (!!!) δημοτικού (κι ας είναι σε αρκετές απο αυτές, παραπλήσιας σύνθεσης οι γλώσσες τους). Ούτε ότι βασίζεται στην (-ελλιπή) μελέτη του Παν/μίου Αθηνών για την συμβολή των ξένων γλωσσών στην….αφύπνιση τής διαπολιτισμικής συνείδησης (sic) στη νέα πολυπολιτισμική κοινωνία (τώρα, πώς έχω την αίσθηση ότι καθήκον του Ελληνα υπουργού Παιδείας, είναι στα παιδιά της Ελλάδος να αφυπνίζεται ο Ελλην Τρόπος, όπως στην Γερμανία ο τευτονικός τρόπος κ.ο.κ αυτό είναι ερώτημα που απαντήθηκε την πρώτη ημέρα της Ν. Διακυβέρνησης με την κατάργηση τού  <Εθνικής> από το Παιδείας σε αντίθεση με το Σϋνταγμα που σαφέστατα ομιλεί περί εθνικής συνείδησης και παιδείας. Ετσι για να καταλάβουμε αν είναι αποδομίστρια ή όχι η Ν. Διακυβέρνηση).

Και αφού παραθέτει ένα κατεβατό βερμπαλισμών τύπου ‘πρώτα ο μαθητής’ βρίσκει να χώσει και μια αναφορά δίκην ιεροεξεταστού για τους έρμους τούς δασκάλους. Που όταν δεν τους λοιδωρούμε για τις πολυήμερες … ‘διακοπές’, έχουμε την απαίτηση εκτός της διδασκαλίας, να υποκαθιστούν καθημερινά την μάνα, γιαγιά, πατέρα, φροντιστή, γιατρό, νοσοκόμα, ψυχίατρο και είμαστε έτοιμοι να τούς κατασπαράξουμε επειδή μάλωσαν τον κλώνο μας ή επειδή το ‘δημιούργημά’ μας, παρατημένο από μάς και αφημένο καθημερινά να βλέπει κάθε είδους σκουπιδαριό στην τηλεόραση, τα βιντεο, τον υπολογιστή και τα κινητά, δεν μπορεί να έχει καθαρό μυαλό στην τάξη και να μαθαίνει.

Διερωτώμαι, πως μπορεί κάποιος να κάθιεται ‘άνετα’ σε μια καρέκλα υπουργού παιδείας, σ’ αυτή την χώρα που κοντά 3500 χρόνια υπηρετεί Παιδεία και Πολιτισμό και να μιλά γι αυτά τα ‘οράματα’ με τις ιδεοληψίες περί Αγγλικής, ψηφιακών μεθόδων και συγχρονικής ύλης και να μην αντιλαμβάνεται ότι Παιδεία είναι κατ’ εξοχήν είσοδος στον κόσμο των ιδεών- οχι τής σύγχρονης διαβίωσης, την οποία το παιδί την προσλαμβάνει ούτως ή άλλως, καθημερινά.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο την 26-7-2010

Advertisements

Ετικέτες:


Αρέσει σε %d bloggers: