Η αχαλίνωτη άρχουσα τάξη

Το πρόβλημα στην νεώτερη Ελλάδα είναι ότι η άρχουσα τάξη έρχεται μόνιμα σε αντίθεση με τα συμφέροντα του Ελληνισμού, τοποθετώντας άκριτα τα δικά της συμφέροντα στην Δύση μέχρις σημείου ακόμη και καταστροφής του κράτους.

Παράδειγμα το παράθυρο ευκαιρίας, σε σχέση με την αντιμετώπιση από τις δυτικές Δυνάμεις τής Τουρκίας ως Μεγάλου Ασθενούς, που διείδαν οι Φιλικοί και οργάνωσαν την Επανάσταση του ’21 , η τότε ιθύνουσα τάξη μετέτρεψε σε καταστροφή.

Αλλο παράδειγμα η πετυχημένη διπλωματική επανάκαμψη τής Ελλάδος στις μικρασιατικές κοιτίδες της, μετετράπη -με υπαίτιο την αντίστοιχη τάξη, σε εκρίζωση τού εκεί Ελληνισμού (κακό όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και εν πολλοίς, για την ίδια την Τουρκία -άσχετα αν μέσα στα νεοθωμανικά οράματά της δεν το αντιλαμβάνεται). Ομοίως και με την Κυπριακή κατοχή.

Ο Αντρέας Παπανδρέου έχοντας μοναδική επιθυμία του να κυβερνήσει και γνωρίζοντας το ποιόν και τις δυνατότητες τής άρχουσας τάξης, εισήγαγε την έννοια – λάστιχο τού ‘μη προνομιούχου’ ως υποκειμένου- στόχου που πρέπει να βοηθηθεί από την μελλοντική κυβέρνηση  του. Με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί πληθικά η παραδοσιακή άρχουσα τάξη με την ανάδειξη –και ένταξη σε αυτήν,  τών πασοκικής επινόησης νεόπλουτων, που διαμοιράσθηκαν άφθονους χρηματοδοτικούς πόρους, παράλληλα με τούς ‘κλασικούς’.

Με αυτούς μαζί, πορεύθηκε ο Σημίτης και οι εκσυγχρονιστές υπουργοί του (τού νύν Πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου τότε, για να μην ξεχνιόμαστε), απομυζώντας τεράστιες εοκικές εισφορές , αλλά και τον πλούτο τού Λαού (με τα κόλπα του χρηματιστηρίου).

Για άλλη μια φορά η «..εκφυλισμένη άρχουσα τάξη μετετράπη σε εθνικό βαμπίρ» όπως εύστοχα χαρακτηρίζει ο Θεοδ. Ι. Ζιάκας στο καλό βιβλίο του ‘Αυτοείδωλον Εγενόμην’ (εκδόσεις Αρμός, 2005, σελ 380).

Δυτικής προέλευσης το χρήμα και με τα δυτικά συμφέροντα ετάχθη και εξακολουθεί να τάσσεται υποστηρίζοντας όχι μόνο την Τουρκική ακεραιότητα, αλλά και την χωρίς ανταλλάγματα ή οφέλη ένταξή της στην ΕΕ, την έμπρακτη συγκυριαρχία στην ελληνική θάλασσα, στην Κύπρο και την Θράκη.

Ούτε που υποψιάζοντο ότι έρχονταν πλέον σε αντίθεση όχι μόνο με χώρες όπως Γαλλία και Γερμανία, αλλά και με την ιστορία πανάρχαιων Λαών , όπως τών νύν Συρίας, Περσίας, Ισραήλ, Κούρδων, Αραβικών χωρών, αλλά καί Ρωσίας.

Και εκεί που ενόμιζαν (κυβέρνηση και άρχουσα τάξη) ότι τα παλαιόθεν και βάσιμα αντιδυτικά αντανακλαστικά τών Ελλήνων είχαν εκλείψει και ότι ο λαός είχεν αλλοτριωθεί με τον ασφυκτικό έλεγχο της πνευματικής ζωής, την βοήθεια τών εξωνημένων ΜΜΕ και την διάλυση τής γλώσσας καί όλων τών βαθμίδων τής Παιδείας, σε συνδυασμό με το σύστημα μαλακής ισχύος πού εφήρμοζαν οι ΗΠΑ (αντί πιό δραστικών μέσων) και τής εξ’ αυτής υποχωρητικότητος στίς αξιώσεις ΗΠΑ και Τουρκίας, ήλθε ένα δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, το οποίο υποστήριζε ο νύν Πρωθυπουργός καθώς και το όχι του ελληνικού λαού στην –από τον νύν Πρωθυπουργό ως Υπουργό συναποφασισθεία παραχάραξη τής ιστορίας του, για να διαψευσθούν παταγωδώς και εκτεθούν οι κυβερνώντες έναντι των νεωτερικών ‘φίλων’ τους.

Αυτά, αλλά και η αντίθεση τού ‘Διαλλείματος Καραμανλή’ στην εισδοχή τής ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και  η συμφωνία του για τον Αγωγό με την Ρωσία, σήμαναν συναγερμό στα Ατλαντικά Κέντρα.

Αποτέλεσμα η επαναφορά στο προσκήνιο του Γιώργου Παπανδρέου με τούς λιβανωτούς τών μεγαλο-ΜΜΕ και η άμεση υπαγωγή τής χώρας υπό (Αμερικανικό κατ΄ουσίαν) Δυτικό Οικονομικό Έλεγχο, ώστε να προχωρήσει η ‘επίλυση’ υπό άλλη σκοπιά , τού Ανατολικού Ζητήματος.

Πλανώνται όμως γιατί ο Ελληνισμός ξαναπέρασε από κατάρρευση που περνά τώρα τό Νεωτερικό Πρότυπο τής Δύσης και ιδιαίτερα των ΗΠΑ , καί τρείς χιλιάδες και δυό χιλιάδες και χίλια χρόνια πρίν, μέσα σε εξαιρετικά μεγάλο πόνο, γεννώντας πάντα πρόταγμα πολιτισμού, δηλαδή οντολογίας, ως απάντηση στο ανθρωπολογικό πρόβλημα. Και οι προαναφερθέντες Λαοί μπορούν να υποβοηθήσουν.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 30/8/2010

Advertisements

Ετικέτες: , ,

Ένα Σχόλιο to “Η αχαλίνωτη άρχουσα τάξη”

  1. Φειδίας Μπουρλάς Says:

    «Για άλλη μια φορά η «..εκφυλισμένη άρχουσα τάξη μετετράπη σε εθνικό βαμπίρ» όπως εύστοχα χαρακτηρίζει ο Θεοδ. Ι. Ζιάκας στο καλό βιβλίο του ‘Αυτοείδωλον Εγενόμην’ (εκδόσεις Αρμός, 2005, σελ 380).»

    Ἐν Ἑλλάδι, ἀγαπητὲ κ. Κακαρελίδη, μιὰ ἀπὸ τὶς πλέον ὀλέθριες ἀνατροπὲς τῶν ἐννοιῶν εἶναι καὶ αὐτή, ἡ ἄρχουσα τάξις, ὡς ἀνατροπὴ τῆς ἐννοίας ἀριστο-κρατία. Μεταπολεμικῶς, ἡ ἑλλαδικὴ ἄρχουσα τάξις διεμορφώθη α) ἀπὸ τοὺς δωσίλογους μαυραγορίτες· β) μετὰ τὸ 1981, μὲ τὴν συστηματικὴ κατεδάφισι τῆς ἀξιοκρατίας, ἀπὸ τὰ «δὲν μᾶς ἤξερε οὔτε ὁ θυρωρὸς τῆς πολυκατοικίας μας» κομματόσκυλα· γ) μετὰ «ἐκσυγχρονισμοῦ», ἀπὸ τοὺς νεόπλουτους, κρατικῶς διαπλεκομένους, ἀεριτζῆδες καὶ μιζαδόρους. Δηλαδή, ἄρχουσα τάξις στὴν Ἑλλάδα δὲν εἶναι οἱ φιλόσοφοι τοῦ Πλάτωνος, ἔστω ἡ παραδοσιακὴ ἀριστοκρατία ὅπως σὲ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες, ἀλλὰ τὰ κατακάθια τῆς κοινωνίας. (Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπελευθερώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, τὰ πόδια διοικοῦσαν τὸ κεφάλι· καὶ αὐτά, τὰ πόδια, ὑπόλογα στοὺς ξένους, τελικῶς. Ἤδη ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος καταγγέλλει στὸ «Νέον Πνεῦμα», ὅτι τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἔμεινε ἀνάπηρο ἀπὸ τὴν κεφαλή του, τὴν ἀριστοκρατία τοῦ Φαναρίου κατ᾿ ἀρχήν (μὴν ξεχνοῦμε καὶ τὸν ἐξοστρακισμὸ τῶν «ἐτεροχθόνων»), ἀπέτυχε νὰ διαμορφώσῃ ἐντόπια ἀριστοκρατία (μὲ τὴν πραγματικὴ ἔννοια τῆς λέξεως), καὶ ἔμεινε μὲ κυρίαρχο σύστημα διοικήσεως καὶ κοινωνικῆς ὀργανώσεως (καὶ πολιτισμικῆς, πνευματικῆς συγκροτήσεως ἀκόμη) τὸν «κλεφτισμὸ» καὶ τὸν «φραγκοραγιαδισμό».)

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.


Αρέσει σε %d bloggers: