Μνημόνιο ΔΝΤ: Το σχέδιο Ανάν για την Ελλάδα

Η απρόσμενη παλινόρθωση τής Ρωσίας, διά του Πούτιν,  από την πολιτική και οικονομική εξαθλίωση, παρά τις αντίθετες προσπάθειες των ΗΠΑ, ιδιαίτερα στην κηδεμόνευση των γειτόνων της, έφερε στο προσκήνιο το θέμα των αγωγών, δηλαδή την ΜΗ εξάρτηση τής Ευρώπης από τα- αμερικανικών συμφερόντων, πετρέλαια της Αραβικής Χερσονήσου. Ταυτόχρονα καθιστούσε επιτακτική την αναγκη ελέγχου των Στενών και της εξόδου της Ρωσίας στο Αιγαίο.

Αυτά τα μείζονα προβλήματα για τις ΗΠΑ, απαιτούσαν αποτροπή τής ΕΕ (ιδιαίτερα τής Γερμανίας)  από την χρήση ρωσικών ενεργειακών πόρων και πιστά δεμένες στις ΗΠΑ, τίς όμορες στα στενά,  χώρες (κυρίως Τουρκία και Ελλάδα).

Στην Τουρκία ενθαρρύνθηκε η ισλαμική κυβέρνηση έναντι των κεμαλιστών (που πετάχτηκαν ως άχρηστοι πλέον για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ) και ταυτόχρονα οι Αμερικανοί ενίσχυσαν σε επίπεδο σημαντικής αυτονομίας τούς Κούρδους του Ιράκ ώστε να επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη στην Τουρκία η αυτονομία τού πολυπληθούς κουρδικού στοιχείου της, η αναβίωση δηλαδή τών παλαιών σχεδίων διαμελισμού της όποτε και άν ‘χρειαστεί’.

Για την ΕΕ έγινε προσπάθεια χειραγώγησής της με την είσοδο στην ΕΕ, εκτός τών τέως ανατολικών κρατών, και τής Κύπρου ως προτεκτοράτου (βάσει της πλεκτάνης ΑΝΑΝ). Ετσι θα επετυγχάνετο αφ’ ενός μεν μια ικανοποίηση της Τουρκίας, αφ’ ετέρου οι ΗΠΑ θα είχαν ουσιαστικό ρόλο στην διαμόρφωση τής πολιτικής και των αποφάσεων τής ΕΕ. Επί πλέον τα Στενά και το Αιγαίο θα αποτελούσαν ‘εσωτερική’ υπόθεση τών ΗΠΑ  και τού ΝΑΤΟ (αλλαγή στις συνθήκες θα ήταν αδιανόητη γιατί θα επανεγκαθιστούσε ως κύριο συνομιλητή την Ρωσία).

Οπως είναι γνωστό, ο Τάσσος τής Κύπρου, διατήρησε με το ΟΧΙ του την συνέχιση τής ελευθερίας τού Ελληνισμού. Οπότε ήλθε η σειρά της Ελλάδος.

Το πρόβλημα στην περίπτωσή της ήταν το …..περιτύλιγμα. Η δικτατορία είχε ήδη εξοβελιστεί από την έννομη τάξη της ΕΕ ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής. Στην Ελλάδα επικρατούσε από το ’80, ένα αντιδυτικό στα λόγια ανδρεϊκό κλίμα, και καθόλου βέβαια αντιδυτικό στις πράξεις. Κατά συνέπεια οι ΗΠΑ έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τούς ηρακλειδείς υποστηρικτές τους για την διαμόρφωση του Λαού. Ηδη περίεργα ινστιτουτα ‘εξωτερικής’ πολιτικής και πλήθος υπάκουων ‘διανοητών και καθηγητάδων’ άρχισαν να ευαγγελίζονται το πολιτκώς ορθόν, δηλαδή την εξωτερική πολιτκή των ΗΠΑ και τον συνακόλουθο νεοφιλελευθερισμό.

Η ανάδειξη στην εξουσία τών ‘εκσυγχρονιστών’ οδήγησε στα Υμια, Οτσαλάν, Ζείμπεκιές με Τζέμ, ουσιαστική κατάργηση τού Ενιαίου με την Κύπρο αμυντικού χώρου, στην σύλληψη αλλαγής των ενοχλητικών για την Τουρκία βιβλίων κτλ. Ταυτόχρονα ενσταλάζετο στους πολίτες ότι καλύτερα να έχουμε βούτυρο παρά κανόνια, με το σιγοντάρισμα μάλιστα τής κολωνακιώτικης ‘αριστεράς’.

Ξέφυγε λίγο το θέμα με τον νεώτερο Καραμανλή οπότε ενεργοποιήθηκε το ‘press government’, η ανάδειξη δηλαδή των ΜΜΕ σε παρακυβέρνηση και η ανέλιξη με πολιτικά ψεύδη, του Γιώργου Παπανδρέου στην εξουσία.

Κάθε πραγματικά ανεξάρτητο και ελεύθερο κράτος διαμορφώνει στρατιωτική. Οικονομική, διπλωματική στρατηγική, καθώς και στρατηγική διεθνούς νομιμοποίησης. Η κυβέρνηση πάγωσε την διαμόρφωση στρατιωτικής στρατηγικής (Ενιαίος Χώρος, στρατηγική εξοπλισμών, ανταλλακτικά κλπ), έφερε στο ΥΠΕΞ τους ανανιστές, οπισθοχωρεί έναντι της Τουρκίας, της ΠΓΔΜ  σε κάθε οργανισμό (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΙCAO, κλπ) και απεδέχθη την διακυβέρνηση της χώρας στους τομείς της Οικονομίας, των κοινωνικών ασφαλίσεων, της Εργασίας, της Περίθαλψης και της ενέργειας  από την Τρόϊκα.  Δηλαδή όλου του κράτους.

Μα ακριβώς διακυβέρνηση από τρόϊκα προέβλεπε ως τελικό αποφασιστικό όργανο και το σχέδιο ΑΝΑΝ για την Κύπρο. Και αυτόν τον ρόλο τον απεδέχθη ασμένως ο Γιώργος Παπανδρέου, τονίζοντας την μειωμένη εθνική κυριαρχία δηλαδή ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ, σερβιρισμένη με φληναφήματα παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Και όλα αυτά εκχωρήθηκαν σε μη θεσμοποιημένα διεθνή όργανα, αλλά με απόφαση της Βουλής δηλαδή της κυβέρνησης εκχωρήθηκα. Που σημαίνει ότι επίκειται συνδιαχείριση στην ελληνική θάλασσα με την Τουρκία, πολιτική αυτονόμιση των εκτουρκισμένων  με τις ευλογίες του Ελληνικού Κράτους και του Υπ. Παιδείας, μουσουλμάνων της Θράκης, αναγνώριση της ΠΓΔΜ και των αλυτρωτικών βλέψεών της και οριστικό αντίο στην ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα.

Είναι απίστευτο -γράφει ο Τζώρτζ Χόρτον, γενικός πρόξενος των ΗΠΑ στην Σμύρνη το 1922, μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι Ελληνες πολιτικοί για να διατηρηθούν στην εξουσία …. Μπορούν να θυσιάσουν και την πατρίδα τους (Αναφορικά με την Τουρκία, σελ. 53 – εκδόσεις Νέα σύνορα – Λιβάνη, 1992)

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 23/8/2010

Advertisements

Ετικέτες: ,


Αρέσει σε %d bloggers: