Πρός Τί ?

Η κυβέρνηση απευθύνεται στους υπηκόους της με μια και μόνη υπόσχεση: ένα ‘καλό’ μέλλον. Εν τω μεταξύ οι υπήκοοι (όχι οι κυβερνώντες ούτε το πολιτικό σύστημα) οφείλουν να βολευτούν όπως όπως.

Να βολευτούν ; Όχι ακριβώς. Στην πραγματικότητα να υποστούν ‘θυσίες’ (όπως περικοπή μισθών, ‘ελεύθερες (sic) εργασιακές σχέσεις , εξαφανισμό κοινωνικής πρόνοιας, καθώς και της συντήρησης των απομάχων της ζωής, κτλ).

Η κάθε Θυσία όμως, προϋποθέτει αναφορά σε υπέρτερη αιτιώδη Αρχή, η οποία νοηματοδοτεί (με όποιον τρόπο) τον ανθρώπινο βίο.

Δύσκολα κάποιος όμως –ούτε ακόμα και ο ακραιώτερος καπιταλιστής, μπορεί να φαντασθεί ως τέτοια Αρχή το ΔΝΤ, το Χρήμα, τους νόμους της ‘ελεύθερης’ Αγοράς, το Χρηματιστήριο ή την Παγκοσμιοποίηση (δηλαδή την ασυδοσία των αγορών σε πλανητικό επίπεδο).

Κι’ όμως, τα εξωνημένα ΜΜΕ και οι Ηρακληδείς του ελληνικού πολιτικού συστήματος εκμετάλλευσης υπηκόων, προσπαθούν ακριβώς αυτό να κάνουν: να πιστέψουμε ότι πρέπει εμείς να γίνουμε βορά των δικών τους επιλογών , που δεν είναι παρά η διατεταγμένη υπακοή στα κελεύσματα της απάνθρωπης δυτικής οικονομίας.

Ετσι αποδεχόμαστε να μας μιλάνε για το χρήμα, το κεφάλαιο, την εργασία, την παραγωγή, την αγορά, την ιδιοκτησία είτε ως αυτόματα λειτουργούντας μηχανισμούς κατεύθυνσης βίου είτε ως να  αποτελούν  είδη θεοειδών ‘αρχών’ καθολικής εγκυρότητος που  εμείς  έχοντες ‘αμαρτήσει’ (άγνωστο πώς), οφείλουμε να καταβάλουμε εξ ολοκλήρου (μια και οι κυβερνώντες είναι άγιοι δηλ. άμοιροι ευθυνών) τίμημα ‘σωτηρίας’  ώστε να ικανοποιηθεί η ‘Αρχή’ από την παρέκκλιση (σας θυμίζει τίποτε αυτό?).

Μας ζητούν ειδικώτερα, να απεκδυθούμε κάθε εργασιακού στοιχείου που κατακτήθηκε πολλές φορές με αίμα και να επιστρέψουμε στον σιδηρούν νόμο των μισθών του David Ricardo, βάσει του οποίου οι εργαζόμενοι θεωρούνται εμπόρευμα, του οποίου οι ποσότητες και οι τιμές αυξομειώνονται με μόνη πρόνοια όπως η σύνολη καταβαλλόμενη τιμή να είναι τέτοια ώστε οι εργαζόμενοι, στο σύνολό τους, να μπορούν μόνο να συντηρηθούν και αναπαραχθούν χωρίς όμως να αυξηθούν ή λιγοστέψουν.

Η  κυβέρνηση όχι μόνο εφάρμοσε αυτή την άποψη, αλλά φρόντισε να περιορίσει ακόμη περισσότερο την δυνατότητα αναπαραγωγής των γηγενών Ελλήνων μέσω όχι μόνον των μισθών αλλά και των λαθρομεταναστών, εισάγοντας ως πρώτο καλά καλά νόμο της την πολιτογράφηση αλλοδαπών .

Όμως ‘ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος’. Και αυτή η απλή ρήση είναι που προξενεί τρόμο στους δυτικοανατραφέντες κυβερνώντες. Γιατί αυτή πρακτικά σημαίνει ότι στην καθημερινή τους ζωή , οι άνθρωποι πράττουν για κάποιο σκοπό και λειτουργούν με κάποιο λόγο, που νοηματοδοτούν τον βίο τους. Σκοπιμότητα και Λόγοι, που όμως απορρέουν από κάποια κανονιστική, ηθική ή αιτιώδη Αρχή.

Αν τέτοια Αρχή είναι ο ‘ελεύθερος’ πλουτισμός, εν τέλει η ‘επιτυχία’ και η μακροημέρευση σ’ αυτήν την μία και μόνη ζωή,  τότε υπάρχει κίνδυνος  οι από κοινού υποφέροντες να εξεγερθούν και εξωπετάξουν τους κυβερνώντες με το απλούστατο και αναντίρρητο αιτιολογικό ‘γιατί εσείς κι όχι εμείς’.

Αν πάλι αιτιώδης Αρχή είναι κάποια Αλήθεια του Λόγου , η ευταξία του Σύμπαντος και εν τέλει η ιερότητα του Προσώπου και κατά συνέπεια της Πόλης, τότε όλη η συγκρατημένη από την  Δυτική σκέψη Οικονομική και όχι μόνον, κατάσταση όπως την βιώνουμε, θα καταρρεύσει.

Οπότε το δίλημμα που αντιμετωπίζει η Κυβέρνηση είναι: διαλύουμε την Ελληνική Παιδεία, ώστε να αποφύγουμε το μπόλιασμα των Ελλήνων με αιώνες Φιλοσοφίας και Σκέψης συμπεριλαμβανομένων εκτός των κλασσικών και καμιά πενηνταριά χιλιάδων σελίδων πατερικών κειμένων ή αφηνόμαστε να πλέουμε στην τύχη και να αντιμετωπίσουμε με αστυνομικά μέτρα την όποια ενδεχόμενη εξέγερση;

Όμως, αναπόφευκτα, οι υπήκοοι ήδη έθεσαν το ερώτημα ‘Προς Τι?’ που είναι το πρώτο βήμα για την κατάργηση αυτού του πολιτικού δυτικού συστήματος, που δεν νοηματοδοτείται στον χώρο της κοινωνίας και εν τέλει της οντολογίας.. Και επειδή η κυβέρνηση, οι ηρακληδείς της και τα φερέφωνά τους ούτε ξέρουν την απάντηση ούτε τους επιτρέπεται κάποια, είναι βέβαιο ότι σύντομα θα το βρούν μπροστά τους.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 2/8/2010

Advertisements

Ετικέτες: , ,


Αρέσει σε %d bloggers: