Archive for Σεπτεμβρίου 2010

Προσοχή στις ..ημερομηνίες, συνάξεις & δηλώσεις

26/09/2010

Συγκρατείστε μερικές ημερομηνίες: 14η Οκτωβρίου είναι η συνάντηση των Υπουργών εξωτερικών των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ για την προετοιμασία κυρίως του νέου στρατηγικού περιεχομένου τού ΝΑΤΟ  και της εμβάθυνσης τών σχέσεων ΝΑΤΟ – ΕΕ, δηλαδή γενικευμένης Νατοποίησης.

Στις 7 & 14 Νοεμβρίου έχουμε τις εκλογές για περιφερειακή και τοπική αυτοδιοίκηση, 19η Νοεμβρίου είναι η σύναξη πρωθυπουργών , Προέδρων των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στην Λισσαβώνα τής Πορτογαλλίας. Τέλος στις 20 Νοεμβρίου θα γίνει η συνάντηση κορυφής ΕΕ – ΗΠΑ. Πολύ βολικά όλα αυτά αν είστε ιπτάμενοι, αλλά πολύ επικίνδυνα για τις εξωτερικές σχέσεις μας ιδιαίτερα με την ΠΓΔΜ.

Εξηγούμαι: ο Δρούτσας , νυν Υπουργός Εξωτερικών και τέως υπέρμαχος τού σχεδίου Ανάν, δήλωσε, σχετικά με την ονομασία τής ΠΓΔΜ, ότι τις αποφάσεις θα τις λάβει ο Γιωργάκης με την βοήθεια όχι την (θεσμική) δική του ως ΥΠΕΞ, αλλά τού … Αλεξ Ρόντου (ναί αυτόν που περιδιάβαινε στην περιοχή, με επακόλουθο τον βομβαρδισμό τής Σερβίας, αλλά και ως προεδρικός σύμβουλος στην Γεωργία, με την τυχοδιωκτική συμπεριφορά της, που οδήγησε την χώρα σε πόλεμο με την Ρωσσία).  Α, ναί. και με την βοήθεια τής Μαριλένας Κόππα, η οποία -αν δεν την ξέρετε, είναι ευρωβουλευτής τού ΠΑΣΟΚ και ασχολείται ιδιαίτερα με την μετανάστευση, κατηγορώντας, περίπου ως ρατσιστή, κάθε κυβερνήτη που θα τολμήσει να απελάσει … λαθρομετανάστες.

Ολως συμπτωματικά, ο Νίμιτς δήλωσε ότι δεν θα υποβάλλει προτάσεις για το όνομα τής ΠΓΔΜ, αλλά θα … αφήσει τα δύο μέρη να τα βρούν μόνα τους σε επίπεδο κορυφής.

Παράλληλα η Αλβανία αυξάνει την πίεση στην Βόρειο Ηπειρο, με μείωση, προσωρινά, του θορύβου περί αυτονομίας τών Αλβανών στα Σκόπια.

Τι θυμίζουν όλα αυτά; Μα απλούστατα τακτική Μνημονίου. Ο ΟΗΕ διακριτικά αποσύρεται από το προσκήνιο, έχοντας ως φαίνεται, λάβει τις διαβεβαιώσεις κατάληξης. Τα Σκόπια άφησαν επίτηδες τον Γιωργάκη, να δίνει μόνος του παράσταση στην Νέα Υόρκη. (Τα μουγκοκάναλα κατάπιαν τις δηλώσεις Μπάϊντεν και τού πρέσβη του στα Σκόπια, όπως και τις επιστολές τών ομογενών μας Μακεδόνων, αλλά και του Ν. Μάρτη).

Ο πρωθυπουργός συνοφρυωμένος σχεδόν θα καταδειξει ότι την αποδοχή τής λύσης (με διπλή ονομασία, που θέλουν ΗΠΑ και ΕΕ), δεν θα τις λάβει η κυβέρνηση λόγω πίεσης, αλλά λόγω …δικής της απόφασης (!!!) και μειωμένης κυριαρχίας. Εγκαταλείποντας φυσικά ακόμη και τις ανερμάτιστες γραμμές Καραμανλή, περί μιάς σύνθετης ονομασίας έναντι όλων, προς μεγάλη βέβαια χαρά Ντόρας, Αλβανίας, (που και μέσω Σκοπίων θα βάλει αλυτρωτικό πόδι σε Ελλάδα και Βουλγαρία) και Τουρκίας.

Τί είπατε;  αν θα γίνει δημοψήφισμα; Προφανώς αστειεύεστε. Εδώ αμφισβητείται αν πρέπει κάν να ερωτηθεί η Βουλή.

Πότε θα τις λάβει; Μετά τις δημοτικές και μέσα σε μιά εβδομάδα. Εκτός αν συμβούν κάποια από τα ακόλουθα:

α) το ΠΑΣΟΚ πάθει πανωλεθρία στις εκλογές (προσοχή όχι με αποχή).

β) η αντιπολίτευση ξεσηκώσει τον κόσμο (κάτι που δεν φαίνεται επί του παρόντος) ή το αντίστροφο.

(Να αντιδράσει η Βουλγαρία ή να ξεσηκωθούν οι Αλβανοί τών Σκοπίων είναι μάλλον απίθανο).

Ας ελπίζουμε, ακόμη και στον ..Ψωμιάδη.

Δημοσιεύεται στον Πατρινό Τύπο τής 27/09/2010

Δύο Χρόνια Κρίση-Τα χειρότερα έρχονται..

19/09/2010

Συμπληρώθηκαν 2 χρόνια από την ‘μαυρη’ Δευτέρα του 2008, τότε που άρχισε η κατάρρευση τής Lehman Brothers και όλου τού τοξικού οικοδομήματος των ομολόγων και δανείων -κατ’ αρχήν  αγοράς κατοικιών, στις ΗΠΑ,  το οποία είχαν στήσει Τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρείες, ‘οικοι’ αξιολόγησης (ή ανοχής αν θέλετε) με την αγαστή συνεργασία διαφόρων ‘ευαγών’ ιδρυμάτων, αρχών και πολιτκών και το οποίο είχαν φροντίσει να απλωθεί παγκοσμίως, επωφελούμενοι φυσικά από κάθε πράξη επ’ αυτών.

Ολο αυτό το φαγοπότι δεν ήταν παρά άλλη μια στημένη με την συνεργασία (ή παραλήψεις ελέγχου ή υπονοουμένη συγκατάθεση) κρατικών και πολιτικών αξιωματούχων, μεταφορά πλούτου -όχι πλέον από την μεσαία (με την ελληνική έννοια τής ‘μεσότητος’) τάξη στις τσέπες τής ‘ανώτερης’ τάξης, όπως έγινε με το δικό μας χρηματιστηριακό παιχνίδι του ’99, αλλά από τις τάξεις όλων τών χωρών, προς την απύθμενη τρύπα τής Wall Street και τής Αμερικανικής οικονομίας.

Μέσω αυτής τής απάτης, και των συνακόλουθων επιπτώσεών της, καλούνται οι φορολογούμενοι όλου του κόσμου να πληρώσουν -μέσω τών δήθεν ‘κρίσεων’ , μνημονίων και άλλων μεθόδων, την αμερικανική υπερφούσκα (που κατά τον Economist ανέρχεται στα 600 ΤΡΙΣεκατομμύρια δολλάρια ), σε συνδυασμό με το άγνωστο ποσόν τών πληθωριστικών δολλαρίων που έχει τυπώσει και συνεχίζει να τυπώνει η Αμερική.

Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα (όπως και ο στρατηγός Ντεγκώλ) ζήτησαν επανειλλημένα, από την Αμερική, να δώσει πληροφορίες για την πραγματική κατάσταση τής οικονομίας της, πλήν όμως η τελευταία τούς έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια, όπως εκεί γράφει και κάθε συμφωνία του Παγκόσμιου Οργανισμού  Εμπορίου, όταν δεν την βολεύει (οπως πχ η αύξηση δασμών σε πρώτες ύλες).

Η Ευρώπη έχοντας αλυσσοδέσει η ίδια τα χέρια της, στο θέμα του εκδοτικού προνομίου, από ηγέτες είτε κοντόθωρους είτε πολιτκά πουλημένους (από του θανάτου τού Στρατηγού και εντεύθεν), δέχεται αβίαστα την ασυδοσία αυτή τής Αμερικής, την εξαγωγή του πληθωρισμού των ΗΠΑ, σ’ όλες τις χώρες (αφού το δολλάριο είναι διεθνές μέσο συναλλαγής), την μεταφορά πολύτιμων κεφαλαίων για αγορά σκουπιδιών και την εν συνεχεία ενοχοποίηση τών κρατών και τών λαών, μέσω των προπαγανδιστών τών ΗΠΑ, για ‘διαφθορά’ και ‘κερδοσκοπία’.

Και όχι μόνον αυτό, αλλά αντί οι κυβερνήσεις τής Ευρώπης και τού κόσμου να ζητήσουν την σύσταση Διεθνούς Οικονομικού Δικαστηρίου που να υποχρεώσει την Αμερική να καταβάλει αποζημιώσεις, δέχονται να πληρώσουν οι Λαοί τους την νύφη.

Και επιπλέον αποδέχονται  και συμμετέχουν, σε κάθε ανόητο γεωστρατηγικό τραμπουκισμό τής Αμερικής, που ωφελεί τις βιομηχανίες των ΗΠΑ και μόνο.

Ως εκ τούτου, όπως εύστοχα αναλύει ο Γιάννης Γεράσης στο βιβλίο του ‘Η Ελλάδα στην δίνη τής οικονομικής κρίσης’ (Ροές, 2009, σεl.133), “.. η μοναδική λύση που απομένει (εκτός τού πολέμου) είναι η εκ θεμελίων αναθεώρηση τής στρατηγικής, η δραματική αλλαγή των στρατηγικών προτεραιοτήτων τής Αμερικής και τής Συμμαχίας, όπως επίσης η αποκατάσταση των πολιτικών αξιών”.

Μπορούν να απαιτήσουν οι  Ευρωπαϊκοί Λαοί από τούς ηγέτες τους να αφήσουν κατά μέρος τα παιχνίδια με Τράπεζες, ΜΜΕ και ‘διεθνώς δρώντα Ιδρύματα’ και να κοιτάξουν τί ωφελεί τον λαό τους;

Φαντάζει λίγο απίθανο, η εναλλακτική όμως φαντάζει φοβερή και, το χειρότερο, ίσως επικείμενη.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 20/9/2010

Οι πολιτικάντηδές μας και ο ΟΣΕ

12/09/2010

Λοιπόν είναι απίθανες οι κοτσάνες που πετούν κατάφατσα μας, οι πολιτικοί, προσπαθώντας να πείσουν για την ορθότητα κάποιων τερατωδών αποφάσεών τους. Τις προάλλες λόγου χάριν, βγήκε ο Υπουργός Μεταφορών και είπε ότι αφού έχει έλλειμμα ο ΟΣΕ, θα πουληθούν κομμάτια του και θα ανατεθεί το μάνατζμεντ σε ιδιώτη (επενδυτή το λέμε τώρα) με συρρίκνωση δρομολογίων, προσωπικού και ανατίμηση εισιτηρίου.

Σύμφωνα με την ‘λογική’ του αυτή, το ίδο πρέπει να γίνει στα Νοσοκομεία, και -γιατί όχι, στην Παιδεία, που είναι και η ελλειματικώτερη όλων (τώρα στο ερώτημα γιατί πουλάνε και τις κερδοφόρες, σού απαντάνε δήθεν αφοπλιστικά ότι το απαιτεί η ΕΕ). Φυσικά αποκρύπτουν ότι όπου έγινε ιδιωτικοποίηση τα πράγματα έγιναν χειρότερα για το κοινωνικό σύνολο αλλά και για την πωληθείσα επιχείρηση.

Το αίτιο δεν είναι οτι οι ιδιώτες επιχειρηματίες είναι εξ ορισμού ανάλγητοι ή κακοί ενώ το κράτος σωστό. Κάθε άλλο. Το πρόβλημα είναι ότι ο επιχειρηματίας οφείλει να στοχεύει στο κέρδος τής επιχείρησης (για να αποκτά χρήματα το κράτος) ενώ το κράτος οφείλει να στοχεύει στην εξυπηρέτηση τού κοινωνικού συνόλου.

Αν μια δραστηριότητα εμπίπτει στην δεύτερη κατηγορία ή θεωρείται στρατηγικής σημασίας τότε δεν ιδιωτικοποιείται. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι η λειτουργία της δεν θα γίνεται σύμφωνα με τις επιταγές των επιστημών διοίκησης, οικονομίας και εκείνης τού φυσικού αντικειμένου τής δραστηριότητος (οι όποιες αποτυχίες ελληνικών δημόσιων επιχειρήσεων οφείλονται αποκλειστικά στις στρεβλώσεις από τις πολιτικές παρεμβάσεις επί τής διοίκησης, η οποία έπαιζε μόνο ρόλο μαριονέτας).

Πάρτε για παράδειγμα τον ΟΣΕ. Η καλύτερη ενεργειακά μετακίνηση μεγάλων φορτίων γίνεται μέσω θαλάσσης (φορτηγά εμπορικά πλοία), με δεύτερη αποτελεσματικώτερη την διακινηση στην ξηρά (όχι μόνο εμπορευμάτων, αλλά και ανθρώπων) μέσω τραίνου. Ο σιδηρόδρομος υπερέχει τών άλλων μέσων όχι μόνο για τούς γνωστούς λόγους Φυσικής και μόλυνσης περιβαλλοντος, αλλά και για την προσαρμοστικότητά του (προσθήκη βαγονιών, στάσεις, ταχύτητα, προσπέλαση, διέλευση από το κέντρο πόλεων, από βιομηχανίες, εξυπηρέτηση μεγάλου αριθμού επιβατών κλπ).

Αυτό που έβλεπε ο Τρικούπης (!!) όταν έφτιαξε τον Σιδηρόδρομο, έπαψαν να το ‘βλέπουν’ για ψηφοθηρικούς βέβαια λόγους, ο Καραμανλής (θείος) και όλοι οι μετέπειτα πολιτικοί, που προώθησαν το αυτοκίνητο ΙΧ, φορτηγό και λεωφορείο, με όλη την απαιτούμενη υποδομή, εις βάρος του ΟΣΕ τον οποίον φόρτωναν συνεχώς με βάρη άψυχα και έμψυχα.

Αλλά ακόμη και η επιβαλλόμενη αναμόρφωση του δικτύου πήγε στράφι μια και απεκόπη (πάλι με ανόητα επιχειρήματα) η …μισή Ελλάδα. Ολόκληρη η Πελοπόννησος διατήρησε την μετρική γραμμή, με αποτέλεσμα να χρειάζεται μεταφόρτωση στην Αθήνα η όποια αποστολή εμπορευμάτων (άρα πάλι επί πλέον προσωπικό και μάλιστα νυκτερινό) και να μην είναι συμβατές μηχανές, βαγόνια, service κλπ, δηλαδή αυξανόμενος χρόνος και κόστος. Το τελικό χτύπημα δόθηκε κάνοντας στραβά μάτια στην αυθαίρετη ανέγερση σπιτιών δίπλα στην υπάρχουσα μονή γραμμή, πράγμα που αντί να οδηγήσει στο γκρέμισμά τους, οδήγησε πρόσφατα τούς ….σταθμούς των τραίνων εκτός κέντρου (!!!!) και πόλεων γενικώτερα με αποτέλεσμα άδειους σταθμούς κατά μήκος τής …εθνικής.

Ολη η πολιτική τών μεταπολεμικών κυβερνήσεων οδήγησε στην αναίρεση κάθε ενός πλεονεκτήματος τού τραίνου, για το οποίο δεν θα είχε κανείς αντίρρηση να επωφελείται, έστω και με αυξημένο εισιτήριο.

Το μόνο που έκαναν οι κυβερνήσεις ήταν να παίρνουν τα λεφτά στα πλαίσα τής αναβάθμισης και αναζωογόνισης τού Τραίνου , που αποφάσισε το 1991 η ΕΕ και χρηματοδότησε με τα πακέττα τών περίφημων “τριών βημάτων” ‘εως και εφέτος.

Και ενώ οι άλλες χώρες ξαναέφτιαχναν τις υποδομές τους , εκσυγχρόνιζαν τα τραίνα τους, ενοποιούσαν τίς εταιρικές δομές, εναρμόνιζαν υλικό και υπηρεσίες και προσέθεταν εκατοντάδες χιλιόμετρα και σταθμούς στα δίκτυά τους, οι ‘μακάριοι’ εκσυγχρονιστές πολιτικοί μας και οι μεταγενέστεροι ‘αναμορφωτές’ τού δημοσίου μας, έκαναν χρηματοδοτούμενοι τα εντελώς αντίθετα (όσο για την Αχαϊα οι διάφοροι ταγοί το μόνο που έκαναν ήταν να ξορκίζουν να μην περάσει το νέο.’θεριό τραίνο’ για ……‘οικοδομικούς’ λόγους).

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 13 – 9 – 2010

Υπουργοί: παιδιά για τα ‘θελήματα’

05/09/2010

Την μιά σκοπιμότητα τού πολιτικού φτύσιμου που έρριξε ο Γιωργάκης (συνεπικουρούμενος από τα καθεστωτικά μεγαλοκάναλα που το μετέτρεψαν σε λάσπη) με το που ανέλαβε την κυβέρνηση, εναντίον τών Δημοσίων υπαλλήλων (Δ.Υ.), κατηγορώντας τους διεθνώς για διαφθορά, ξεχνώντας εν μιά νυκτί την ολόπλευρη, προεκλογικά, σύμπλευσή του σε κάθε τους συνδικαλιστικό ή κοινωνικό αίτημα, την είχαμε εγκαίρως, πολύ πρίν το ‘μνημόνιο’, αποκαλύψει. Είχαμε επίσης προβλέψει ότι οι κομματικές τους ηγεσίες δεν θα αντιδρούσαν εξ αρχής σοβαρά, στην υπαγωγή τής Ελλάδος υπό Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο.

Υπάρχει όμως και μιά δεύτερη σκοπιμότητα στην προσπάθειά του για την πλήρη απαξίωση των Δ.Υ: είναι η αθέσμιτη μετατροπή των συνταγματικά καθοριζομένων αρχών και τρόπων διακυβέρνησης σε οιονεί πρωθυπουργική ‘μοναρχία’ -κακέκτυπο τού προτύπου τών ΗΠΑ.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα  ο Πρωθυπουργός προϊσταται και συντονίζει το έργο τής Κυβέρνησης, ορίζει και παύει τούς Υπουργούς, χωρίς να ασχολείται με το καθ΄ύλην αντικείμενο των Υπουργείων –πέραν βεβαίως τής γενικής πολιτικής κατεύθυνσης. Οι υπουργοί είναι οι μοναδικοί -θεσμικά, ‘σύμβουλοι’ του στο Υπουργικό Συμβούλιο πού έχει αποφασιστική αρμοδιότητα και φέρει την ευθύνη.

Κανονικά, εκτός Υ.Σ. δεν επικοινωνούν με τον Πρωθυπουργό, παρά ελάχιστες φορές και μόνο στην περίπτωση απρόβλεπτης συναρμοδιότητος ή αναγκαιότητος ευρύτερης νομοθετικής ρύθμισης ( αυτό ακριβώς έκανε ο Νικήτας Κακλαμάνης στην θητεία του στο Υγείας, όπου επικοινώνησε μόνο δύο(!!) συνολικά φορές με τον Πρωθυπουργό).

Το τέχνασμα τής ύπαρξης ‘γραφείου’ του Πρωθυπουργού είχε σαν σκοπό να τόν καλύπτει ‘πολιτικά’ δηλαδή επικοινωνιακά, να προσφέρει την δυνατότητα εξέτασης άλλων διαθέσιμων κατευθύνσεων αμοίβοντας φυσιολογικά εξαιρετικής κατάρτισης πρόσωπα εκτός του κρατικού μηχανισμού, καθώς και την έμμεση, πάντα ανεπίσημη και σε κάθε περίπτωση φειδωλή χρησιμοποίησή τους ‘αντ’ αυτού’ (μια τρίτη εκδοχή είναι και η ασφάλεια, όπου απαιτείται,  με συγκέντρωση τών μελών τής οικογένειας).

Η σημερινή δυνατότητα στελέχωσης τού γραφείου με 120 (σωστά διαβάσατε) ‘συμβούλους’ υπερκαλύπτει όχι μόνο τούς παραπάνω αλλά και τον αριθμό τών μελών τής Κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων υπουργών, υφυπουργών, γενικών και ειδικών γραμματέων.

Στο ‘παρα-υπουργικό’ αυτό όργανο προαναγγέλεται η τοποθέτηση ‘συντονιστών – εποπτών’ για κάθε Υπουργείο, έξω και πέραν κάθε θέσμισης και φυσικά μακράν τής ίδιας τής Τεχνοδομής – τών στελεχών δηλαδή τού κρατικού μηχανισμού,

Ο σκοπός επίσης, τής δήθεν προσφυγής στα ‘φώτα’ γνωστών και βραβευμένων ξένων συμβούλων πχ οικονομολόγων, ήταν να προσδώσει ετικέττα ανικανότητος στους ιθαγενείς Ελληνες, συμπεριλαμβανομένων υπουργών, κρατικών και κομματικών στελεχών , στην ‘επιστημονική’ επεξεργασία οποιασδήποτε πολιτικής ή προβλήματος (προσφυγή που δεν τον εμπόδισε όταν οι προεκλογικά ασμένως αποδεκτές απόψεις τους δεν τού ταίριαζαν μετεκλογικά, για την παράδοση τής Ελλάδος στον διεθνή οικονομικό έλεγχο , να τους αλλάξει, φέρνοντας πχ τον ιταλό πρώην σχετιζόμενο με το ΔΝΤ, όπως διαβάσαμε).

Συνέπεια αυτών είναι οι ιδιαίτερα κρίσμοι τομείς Εξωτ. Πολιτικής, Αμυνας και Οικονομίας αντί να υπηρετούνται από έμπειρα στελέχη των Υπουργείων και η πολιτκή τακτική να παράγεται στίς Διευθύνσεις, να καπελώνονται από αθέσμιτους παράγοντες (τύπου Ρόντου ή αδελφού Νικολάου) ωθώντας την Τεχνοδομή στο να ξύνει ….μολύβια, αφήνοντάς την παγερά αμέτοχη, ακόμα και στα κατά περίπτωση εξώφθαλμα αδιέξοδα.

Ετσι οι πραγματικοί υπουργοί βρίσκονται προ αδιεξόδου: να εξωπετάξουν κάθε άκαπνο ιδεοπαρμένο συμβουλίσκο με βέβαιο τον πολιτκό παροπλισμό τους ή να μετατραπούν σε YesMen, φέροντας όμως οι ίδιοι την ευθύνη αποφάσεων, που τούς επέβαλαν ανεύθυνοι τρίτοι.

Ολοι πχ.καγχάζουν στο Παιδείας (αλλά γελάνε και διεθνώς) με την εισαγωγή στην Ανωτάτη εκπαίδευση μαθητών που το μόνο που ήξεραν να γράψουν στις πανελλήνιες εξετάσεις, ήταν το όνομά τους γι’ αυτό και βαθμολογήθηκαν με 0.9. Το ίδιο και στις Εφορίες με τον παροπλισμό διευθυντών Εσόδων γιατί δεν ….έφεραν περισσότερα λεφτά παρά την αύξηση των εμμέσων φόρων και την μείωση τής αγοραστικής δύναμης(!!!). Το ίδιο και στο Εξωτερικών, όπου πρέσβεις και παράγοντες έπαψαν να στέλνουν ουσιαστικές προτάσεις, ιδιαίτερα στα κρίσιμα πόστα και διευθύνσεις Τουρκίας, Βαλκανίων, Ισραήλ.

Στις ΗΠΑ, που ο αμερικανοτραφής πρωθυπουργός μας και οι δυτικοτραφείς σύμβουλοί του τόσο θαυμάζουν, δεν διανοείται όχι ο Πρόεδρος, αλλά ούτε κάν οι υπουργοί του να παρέμβουν ή απαξιώσουν τον κρατικό μηχανισμό.

Η απαξίωση τών Δ.Υ. (αλήθεια δεν ήταν οι ίδιοι που έκαναν τα ‘θαύματα’ τού ΠΑΣΟΚ όταν κυβερνούσε για τα οποία επαίρονταν ο τότε υπουργός και νύν πρωθυπουργός;), η απαξίωση τών μελών τού περιφερόμενου δίκην θιάσου Υπουργικού Συμβουλίου (και δυνητικών ανταγωνιστών) με την μετατροπή τους σε YesMen από τα λεγόμενα πουλέν του και τέλος η απαξίωση τού επιστημονικού και πολιτικού κόσμου με την στρατιά εγκαθέτων συμβούλων, μετατρέπει τον κρατικό μηχανισμό σε απαθή μάζα , τούς υπουργούς σε παιδιά για τα θελήματα και τό χειρότερο, αυτονομεί την πολιτική λειτουργία έναντι τής κοινωνίας.

Αυτό ακριβώς είναι η νεωτερικότητα που ασπάζεται ο Γιωργάκης, που δεν έχει ιδέα ότι στούς Ελληνες η πολιτκή μετοχή και η ανάληψη εκ μέρους τής κοινωνίας τής πολιτικής λειτουργίας είναι ζητούμενο ελευθερίας, ο δε λαός είναι πολιτικός εντολέας και όχι απρόσωπο υποκείμενο ιδιωτείας όπως στην Δύση. Ερχόμενος σε αντίθεση και με την πανάρχαια αυτή λογική, αναγκαστικά θα στηριχθεί στην «…επικοινωνιακή χειραγώγηση τού λαού μέσω ξεπουλήματος του στούς νταβατζήδες- τα ασύδοτα ΜΜΕ και στα λοιπά λεηλατικά συμφέροντα και να χρηματοδοτεί τίς αναγκαίες ‘παροχές’ του μέσω τής υποχρηματοδότησης τών εθνικών και κοινωνικών αναγκών και τής εκποίησης τού κράτους στούς δανειστές του» (Ε. Κοροβίνη –Η νεοελληνική φαυλοκρατία – Αρμός –σελ 201).

Το πρόβλημα σε σχέση με την άφθαστη αυτή ‘τεχνική’ τού πατέρα του Αντρέα, είναι ότι οι κρουνοί των ΕΟΚικών παροχών κλείνουν πλέον. Και θα δοκιμάσει οδυνηρές εκπλήξεις.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 6/9/2010