Δύο Χρόνια Κρίση-Τα χειρότερα έρχονται..

Συμπληρώθηκαν 2 χρόνια από την ‘μαυρη’ Δευτέρα του 2008, τότε που άρχισε η κατάρρευση τής Lehman Brothers και όλου τού τοξικού οικοδομήματος των ομολόγων και δανείων -κατ’ αρχήν  αγοράς κατοικιών, στις ΗΠΑ,  το οποία είχαν στήσει Τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρείες, ‘οικοι’ αξιολόγησης (ή ανοχής αν θέλετε) με την αγαστή συνεργασία διαφόρων ‘ευαγών’ ιδρυμάτων, αρχών και πολιτκών και το οποίο είχαν φροντίσει να απλωθεί παγκοσμίως, επωφελούμενοι φυσικά από κάθε πράξη επ’ αυτών.

Ολο αυτό το φαγοπότι δεν ήταν παρά άλλη μια στημένη με την συνεργασία (ή παραλήψεις ελέγχου ή υπονοουμένη συγκατάθεση) κρατικών και πολιτικών αξιωματούχων, μεταφορά πλούτου -όχι πλέον από την μεσαία (με την ελληνική έννοια τής ‘μεσότητος’) τάξη στις τσέπες τής ‘ανώτερης’ τάξης, όπως έγινε με το δικό μας χρηματιστηριακό παιχνίδι του ’99, αλλά από τις τάξεις όλων τών χωρών, προς την απύθμενη τρύπα τής Wall Street και τής Αμερικανικής οικονομίας.

Μέσω αυτής τής απάτης, και των συνακόλουθων επιπτώσεών της, καλούνται οι φορολογούμενοι όλου του κόσμου να πληρώσουν -μέσω τών δήθεν ‘κρίσεων’ , μνημονίων και άλλων μεθόδων, την αμερικανική υπερφούσκα (που κατά τον Economist ανέρχεται στα 600 ΤΡΙΣεκατομμύρια δολλάρια ), σε συνδυασμό με το άγνωστο ποσόν τών πληθωριστικών δολλαρίων που έχει τυπώσει και συνεχίζει να τυπώνει η Αμερική.

Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα (όπως και ο στρατηγός Ντεγκώλ) ζήτησαν επανειλλημένα, από την Αμερική, να δώσει πληροφορίες για την πραγματική κατάσταση τής οικονομίας της, πλήν όμως η τελευταία τούς έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια, όπως εκεί γράφει και κάθε συμφωνία του Παγκόσμιου Οργανισμού  Εμπορίου, όταν δεν την βολεύει (οπως πχ η αύξηση δασμών σε πρώτες ύλες).

Η Ευρώπη έχοντας αλυσσοδέσει η ίδια τα χέρια της, στο θέμα του εκδοτικού προνομίου, από ηγέτες είτε κοντόθωρους είτε πολιτκά πουλημένους (από του θανάτου τού Στρατηγού και εντεύθεν), δέχεται αβίαστα την ασυδοσία αυτή τής Αμερικής, την εξαγωγή του πληθωρισμού των ΗΠΑ, σ’ όλες τις χώρες (αφού το δολλάριο είναι διεθνές μέσο συναλλαγής), την μεταφορά πολύτιμων κεφαλαίων για αγορά σκουπιδιών και την εν συνεχεία ενοχοποίηση τών κρατών και τών λαών, μέσω των προπαγανδιστών τών ΗΠΑ, για ‘διαφθορά’ και ‘κερδοσκοπία’.

Και όχι μόνον αυτό, αλλά αντί οι κυβερνήσεις τής Ευρώπης και τού κόσμου να ζητήσουν την σύσταση Διεθνούς Οικονομικού Δικαστηρίου που να υποχρεώσει την Αμερική να καταβάλει αποζημιώσεις, δέχονται να πληρώσουν οι Λαοί τους την νύφη.

Και επιπλέον αποδέχονται  και συμμετέχουν, σε κάθε ανόητο γεωστρατηγικό τραμπουκισμό τής Αμερικής, που ωφελεί τις βιομηχανίες των ΗΠΑ και μόνο.

Ως εκ τούτου, όπως εύστοχα αναλύει ο Γιάννης Γεράσης στο βιβλίο του ‘Η Ελλάδα στην δίνη τής οικονομικής κρίσης’ (Ροές, 2009, σεl.133), “.. η μοναδική λύση που απομένει (εκτός τού πολέμου) είναι η εκ θεμελίων αναθεώρηση τής στρατηγικής, η δραματική αλλαγή των στρατηγικών προτεραιοτήτων τής Αμερικής και τής Συμμαχίας, όπως επίσης η αποκατάσταση των πολιτικών αξιών”.

Μπορούν να απαιτήσουν οι  Ευρωπαϊκοί Λαοί από τούς ηγέτες τους να αφήσουν κατά μέρος τα παιχνίδια με Τράπεζες, ΜΜΕ και ‘διεθνώς δρώντα Ιδρύματα’ και να κοιτάξουν τί ωφελεί τον λαό τους;

Φαντάζει λίγο απίθανο, η εναλλακτική όμως φαντάζει φοβερή και, το χειρότερο, ίσως επικείμενη.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 20/9/2010

Advertisements

Ετικέτες: , , ,


Αρέσει σε %d bloggers: