Archive for Οκτώβριος 2010

Γνωρίζετε τούς Ελληνες, κ.Πρωθυπουργέ;

31/10/2010

Ως φαίνεται δεν τούς γνωρίζετε, ειδάλλως δεν θα προσπαθούσατε να τούς εκφοβίσετε με την απειλή εκλογών, αν δεν ψηφιστούν για δήμαρχοι οι ‘εκλεκτοί’ σας.

Ξέρετε, ο Λαός μας είναι φιλότιμος, αλλά και ξεροκέφαλος. Μπορεί να δέχεται τα πάντα, αρκεί να μην τού απειλήσει κανείς το αυτεξούσιο τής γνώμης του. Δηλαδή την ελευθερία του. Γι’ αυτό και έστελνε στην εξορία ή στον θάνατο, όσους ηγέτες του θεωρούσε ότι παραήσαν δυνατοί, επικίνδυνοι, ψεύτες ή γιατί απλά έτσι γούσταρε. Ακόμη και ήρωες πολέμου.

Στούς θεούς του, έδινε την τσίκνα και κρατούσε τα κοψίδια. Και επειδή –από ένα σημείο και μετά, τόν είχαν σκοτίσει με τούς περιορισμούς και με την λύσσα τους να είναι κυρίαρχοι , φρόντισε άμεσα να τούς αλλάξει, όταν βρέθηκε νέος Θεός που να μην μπορεί εξ ορισμού να κάνει κακό και να ‘ορκίζεται’ στην απόλυτη και πλήρη ελευθερία τού Προσώπου καθ’ ενός μας, αλλά και τής ίδιας τής τοπικής εκκλησίας. Και όχι μόνο αυτά αλλά φρόντισε οι αποφάσεις τών Οικουμενικών Συνόδων να είναι έγκυρες μόνο εφ’ όσον επικροτούνται από το λαϊκό στοιχείο.

Δεν έδινε δεκάρα για συσχετισμούς δυνάμεων. Ούτε στον Μαραθώνα, ούτε το ’21, ούτε το ’40. Και κυρίως δεν νοιαζόταν για την νίκη ή ήττα. Το ξεπροβόδισμα τών γιών μας, το ’40 με την ευχή «στο καλό και με τήν νίκη» δεν είχε το νόημα μιάς φτηνής ψευδαίσθησης ή παρηγοριάς, αλλά νίκης κατά τού θανάτου. Την δεκάρα του, ο φαντάρος την κρατούσε για τον βαρκάρη.

Σας βλέπω να κουνάτε το κεφάλι σας, συγκαταβατικά, σιωπηλά θυμίζοντας τις εκλογές εν μέσω Μικρασιατικής εκστρατείας. Σαφώς ο Λαός μπορεί να παρασύρεται από πολιτικάντιδες πολιτικούς που τού λένε ψέμματα και τον παρασύρουν (σας θυμίζει μήπως κάτι; ) όμως γι’ αυτό φταίνε πρώτα και πάνω από όλους αυτοί που τόπαιζαν ηγέτες. Ο λαός επέζησε, αυτοί όμως όχι.

Ηγέτης για τους Ελληνες, δεν είναι κάποια αυθεντία. Γι’ αυτό θεωρούμε ως ίσους τον Αγαμέμνονα και τον Θερσίτη. Ηγέτης για μάς είναι αυτός που έχει το πρωτεύθυνον και όχι οι ευρωλιγούρικες αηδίες  ‘πρώτος μεταξύ ίσων’. Είναι αυτός που πορεύεται εθελόθυτος υπερ τού λαού του. Και όταν μιλάει για μπιστόλι στο τραπέζι, ο λαός περιμένει να το χρησιμοποιήσει κι όχι, αφού κάνει τόν καμπόσο, να κιοτεύει. Ηγέτης είναι αυτός που μιλά ντόμπρα στον λαό του. Αυτός που τόν ανυψώνει.

Εσείς όχι μόνο δεν του μιλήσατε ντόμπρα, αλλά αντίθετα βγήκατε στην γύρα και τόν κατηγορούσατε, όπου γής, ως περίπου διεφθαρμένο, περίπου ανίκανο. Ωσάν εσείς –τόσα χρόνια πολτικός, υπουργός, αρχηγός κόμματος να ήσαστε τελείως ανεύθυνος άρχων. Αυτό όμως είναι Υβρις κ. Παπανδρέου. Δείξτε μας ένα κείμενό σας -στην πολυετή πολιτική σας ζωή μέχρι να καταλάβετε την πρωθυπουργία, που να επισημαίνετε, έστω ένα, στραβό τού Λαού.Και καπάκι ο Αντιπρόεδρός σας, διακηρύσσει ότι μαζί (με τον κόσμο) τα φάγατε όλοι σας. Και το δεχεστε αφού δεν τον απολύσατε πάραυτα.

Ο λαός αυτός κ. Πρωθυπουργέ, επέζησε πολλών καταστροφών, δουλείας, κατάκτησης, λιμών και λοιμών. Η γή του (αυτή που άκριτα υποθηκεύσατε με το Μνημόνιο) από τα πανάρχαια χρόνια δεν έφτανε για να τον θρέψει. Ποτέ όμως δεν γόγγυσε ούτε τόπαιξε αποικιοκράτης, όπως όλοι αυτοί που εσείς θαυμάζετε και θέλετε να τούς μοιάσετε.

Ο λαός αυτός επέζησε χιλιάδων ‘αναντικατάστατων‘ ηγετών του (από τους οποίους είναι γεμάτα τα νεκροταφεία). Θα επιβιώσει και τών ..εκλογών σας, αλλά και μετά από εσάς. Εσείς όμως θα επιβιώσετε τού λαού σας, δηλαδή τής αμείλικτης αριστοφάνειας σάτυρας, που κι’ αυτή είναι δική του εφεύρεση;

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 1/11/2010

Λοβοτομημένοι Ελληνες, οι απόγονοι τών μαχητών του ’40;

24/10/2010

Ετσι μας αποκαλούν οι Γάλλοι διαδηλωτές, σαν παράδειγμα προς αποφυγήν. Δεν μπορούν να κατανοήσουν, πώς ένας λαός που τόλμησε και τάβαλε με την συμμαχία τού Αξονα, κατετρόπωσε την φοβερή ιταλική πολεμική μηχανή, ανάγκασε, μετά από 219 ημέρες αντίστασης, τον Γερμανικό Στρατό να τού αποδώσει τιμές κατά την συνθηκολόγησή του, δημιούργησε το Επος τής Αντίστασης, υποχρέωσε την Γερμανική Διοίκηση να εγκαταλείψει κάθε ιδέα στρατολόγησης και εργασίας για τον Γερμανικό Στρατό, τών Ελλήνων, διέλυσε τον μύθο αποτελεσματικότητος τών δύο υπερόπλων ‘Αλεξιπτωτιστών’ και ‘Στούκας’, απέτρεψε την προσπέλαση προς τα πετρέλαια τής Συρίας και τού Ιρακ , διετήρησε ανοιχτούς τούς θαλάσσιους δρόμους προς την Μέση Ανατολή, έδωσε την ευκαιρία να ανασυνταχθούν οι δυνάμεις τών Συμμάχων και ροκάνισε καίρια τόν χρόνο επίθεσης κατά τής τότε Σοβιετικής Ενωσης.

 

Αλλαξε μήπως η ευψυχία τών Ελλήνων ή το DNA τους και δεν αντιδρούν; -Οχι, φυσικά. Αυτό που άλλαξε είναι η ηγεσία μας. Το 1940, Λαός και Ηγεσία εναρμόνισαν τίς αξίες και τα συμφέροντά τους , παρ’ ότι έτσι η δικτατορία στρεφόταν ενάντια στην ίδια την επιβίωσή της, σε αντίθεση με πχ. την Γαλλία τής οποίας η ηγεσία αναλώθηκε μεταξύ τού “γιατί?” και ψευτοηρωϊσμών μιάς ντουφεκιάς για την ‘τιμή’ δήθεν τών όπλων.

 

Μήπως σας θυμίζει αυτό, τούς ψευτοηρωϊσμούς τής κυβέρνησης για πιστόλια στο τραπέζι από την μιά και κλαυθμυρισμούς για μειωμένη εθνική κυριαρχία από την άλλη; Ετσι είναι , και μάλιστα για πρώτη φορά τολμά ηγεσία να παραδίδει αμαχητί την χώρα και να αναγνωρίζει πλήρη υποταγή, σε ευρωπαϊκά, αλλά και σε υπερατλαντικά συμφέροντα. Και μάλιστα να χαίρεται επιβραβευόμενη γι αυτό από τούς διεθνείς τραπεζικούς απατεώνες (!!!).

 

Ολος αυτός ο συρφετός τών ‘πολυπολιτισμικών’ κυβερνητικών αποδομηστών, που ξεδιάντροπα αποκαλεί τον Λαό του διεφθαρμένο, δεν είναι τωρινός. Ιδιαίτερα από το ’96 και μετά προσπάθησε με συνέπεια να διαλύσει το φιλότιμο, την ευψυχία και το μέλλον τών πολιτών. Κατεδάφισαν τούς κόπους μιάς ζωής τού κόσμου, με το σπρώξιμό του στην απατεωνιά τού χρηματιστηρίου το ’99.  Διέλυσαν την βάση τής Παιδείας, δηλαδή τού Δημοτικού με μετατροπή του σε φροντιστήριο ξένων γλωσσών, και μαθημάτων ολοήμερης οπερέτας διαθεματικής μπουρδολογίας,  με κατάργηση τής μονάκριβης σχέσης δασκάλου – μαθητή, δηλαδή τού Εύ ζήν, το ‘2010.

 

Υπέστειλαν οι ‘βουτυρο’μπεμπέδες τήν Σημαία από τα Υμμια με ψευτοδιλήμματα ‘βούτυρο ή κανόνια’ το ’96 και απαξίωσαν συνταγματικά και μείωσαν την στρατιωτική θητεία με προοπτική αντικατάστασής της από μικσθοφόρους. Αλλά πώς να καταλάβουν αυτοί οι ευρωλιγούρηδες και αμερικανοσπουδαγμένοι χωρίς ιχνος ελληνικής Παιδείας, δηλαδή Τρόπου Ζωής, ότι Ελληνες διανοούμενοι όπως Σοφοκλής, Περικλής, Αισχύλος, Σωκράτης, Θουκιδίδης,  Δημοσθένης, Αλκαίος, Καλλίνος, Τυρταίος, είχαν όλοι πάρει τίς θέσεις τους στον πάγκο τών τριήρων και στις γραμμές τής φάλαγγας, αποφασισμένοι ως πολίτες – οπλίτες να πέσουν ‘…τοίς κείνων ρήμασι πειθόμενοι’.

 

Μπορεί ο Λαός τών απογόνων τού ’40, να ελπίζει κάτι από αυτό το κόμμα- κυβέρνηση;

Μπορούν οι Ελληνες να αποδεχθούν την εξαφάνιση τού έθνους τους, δηλαδή τής ύπαρξής τους ως απόγονοι Παιδείας, Πολιτισμού και Πατέρων Ηρώων, που μαζί με τούς Θεούς κατέχουσι την Πόλι και την Χώρα τής Ελλάδος;

 

Νομίζω πώς όχι. Νομίζω πώς και αυτή τη φορά ο Λαός θα υψώσει ψηλά το μέτωπο και δεν θα δεχθεί να κυβερνάται έστω και τοπικά από τούς άκαπνους YesMen τού Μνημονίου, τούς ‘χρισμένους’ εκπροσώπους τους, τα εξαπτέρυγά τους και τις παλλακίδες τών διαπλεκόμενων ΜΜΕ.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 25-10-2010

 

Κυβερνήσεις, συνέργειες και νορμάλ κατανομές Παιδείας

18/10/2010

Οι κυβερνήσεις αγνοούν συστηματικά δύο βασικές έννοιες: τής κανονικής (νορμαλ ή καμπανοειδούς) κατανομής και της αλληλεπίδρασης ή συνέργειας.

Η δέυτερη έννοια έχει ως αποτέλεσμα να χτίζονται οι κυβερνήσεις σε πολλά στεγανά υπουργεία, αποκομμένα από τα αντικείμενα των άλλων και εν τέλει από τις πραγματικές επιτπτώσεις τών αποφάσεών τους στην κοινωνία. Αποτέλεσμα, διευθύνσεις, δηλαδή θέματα που αφορούν τους πολίτες και πρέπει να λυθούν, μετακομίζουν από υπουργείο σε υπουργείο, ανάλογα με την ισχύ του κάθε υπουργού, αλλάζουν ονόματα σαν τίτλοι θεατρικών έργων και έντρομος ο πολίτης από την πλήρη ασυννενοησία δεν ξέρει πού να πάει και τί να βρεί.

Η πρώτη έννοια που προαναφέραμε, έχει εφαρμογή στην φύση, τον πρωτογενή τομέα τής οικονομίας και ιδιαίτερα στην Παιδεία. Αναρωτήθηκαν άραγε οι Υπουργοί Παιδείας από το ’90 και εντεύθεν, τί χρειάζεται η Ανωτάτη Εκπαίδευση; Απ’ όσο απλοϊκά μπορώ να σκεφθώ, τα Πανεπιστήμια χρειάζονται για δύο πολύ βασικούς λόγους: α) τής ανανέωσης τού επιστημονικού δυναμικού τής χώρας με επίπτωση και στην παραγωγή και β) τής επάνδρωσης τών θέσεων ανώτατων κρατικών λειτουργών.

Οπότε τίθεται αυτόματα το ερώτημα πόσοι χρειάζονται. Τα τελευταία 40 χρόνια οι απόφοιτοι πάσης φύσεως λυκείων κυμαίνονται γύρω στις 115.000. Από τότε μέχρι το 1992 στα Πανεπιστήμια έμπαιναν από 15% – 20% (αριθμός πολλαπλάσια μεγάλος σε σχέση με τα άλλα κράτη).  Ενα 20 – 25% έμπαινε σε ανώτερες επαγγελματικής τεχνικής κατεύθυνσης σχολές και οι υπόλοιποι κατευθύνοντο είτε σε σχολές κατάρτισης είτε στην παραγωγή και εργασία.

Το ερώτημα ποιοί μπαίνουν στα Πανεπιστήμια είχε απαντηθεί από την ..νορμάλ κατανομή . Το 15% τών καλύτερων από τον μέσο όρο. Τι συνέβη όμως μετά;

Με τις ‘δημοκρατικές’ καταργήσεις, από την δεκαετία τού ’80, κάθε έννοιας αξιολόγησης σε δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, τών μαθητών και την κατάργηση τής επιθεώρησης δασκάλων και καθηγητών, η καμπανοειδής κατανομή τών βαθμών τών πρώτων έγινε τεχνητά καλάμι προς τα δεξιά (δηλαδή  πολύ πέρα απόν παλιό μέσο όρο) και η κατανομή τού ενδιαφέροντος και η προσφορά ψυχής τών δεύτερων άρχισε, συνεπικουρούμενη από την ουσιαστική έλλειψη ηγεσίας, να σωρεύεται επικίνδυνα αριστερά από τον μέσο, σταδιακά παραδίδοντας την σκυτάλη σε ικανώτερους και χρήσιμους εκγυμναστές. Και, για παγκόσμια πρώτη, απόφοιτοι Λυκείου γνώριζαν λιγώτερα, απ’ ότι αντίστοιχα οι γονείς τους.

Ηλθε και η άφρον δημιουργία πάσης φύσεως θνησιγενών  ‘Πανεπιστημιακών’ τμημάτων με τα ευρωπαϊκά κονδύλια (στα πλαίσια τής ώθησης περισσοτέρων νέων των άλλων κρατών στα Πανεπιστήμια, που δεν ήταν ελληνικό πρόβλημα) σε κάθε πόλη και χωριό, με αποτέλεσμα σήμερα οι προσφερόμενες θέσεις να είναι πλέον περισσότερες (!!!) από τους  εγγραφόμενους απόφοιτους λυκείου, ανεξαρτήτως πνευματικών δυνατοτήτων, καταπίνοντας τό …καλάμι που λέγαμε, αλλά και τα χρήματα τών δύσμοιρων γονιών και τα καλυτερα χρόνια τών παιδιών.

Η άγνοια τής σημασίας τής νορμάλ κατανομής είχε και μια τραγικώτερη αλυσσιδωτή επίδραση λόγω τής μη συνέργειας τών αποφάσεων τού στεγανού Παιδείας με άλλα (Γεωργίας , Βιομηχανίας κλπ). Αυξάνοντας τον αριθμό τών εισακτέων στο 100%, αποτραβήχτηκαν εκμαυλιστικά από την μεταλυκειακή επαγγελματική κατάρτιση και την παραγωγή άνω τών 60000 κατ’ έτος (σωρευτικά γύρω στις 500000) νέων οι οποίοι χωρίς την απαιτούμενη ικανότητα για επιστήμες, βολοδέρνουν 6 ή 7 χρόνια για ‘πτυχίο’, προς μεγάλη όμως χαρά τής πολιτείας που δεν τους προσμετρά στους …ανέργους. Ταυτόχρονα  αποκλείεται  δια παντός η  δυνατότητα επιστροφής τους στα πάτρια και στην παραγωγή (πχ γεωργία, αλιεία, κητονοτροφία, βιοτεχνία κλπ), οπότε αναγκαστικά προσανατολίζονται στα παρασιτικά επαγγέλματα στις μεγαλουπόλεις.  Και,σκεφθείτε,  αυτά τα παραθέσαμε μόνο για το Παιδείας….

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 18-10-2010

Θα αποτολμήσει η Κυβέρνηση την μοιρασιά ?…

11/10/2010

“…τής Ελληνικής Θάλασσας με τούς Τούρκους?”. Αυτός είναι ο πλήρης τίτλος του άρθρου αυτού.  Δυστυχώς η Ελλάδα πλέον βρίσκεται λίγες ‘μέρες’ πριν την εκχώρηση στους Τούρκους, κυριαρχικών δικαιωμάτων της στο Αιγαίο. Δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται επίσημα από τις Συνθήκες του Μοντραί (1932), τής Ενσωμάτωσης τών Δωδεκανήσων (1947) και βεβαίως από την Σύμβαση τών Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο τής Θάλασσας (1982).

Ενώ δηλαδή τα θαλάσσια σύνορα τής Ελλάδος, το δικαίωμα χωρικών υδάτων και Αλιευτικής Ζώνης στα 12 μίλια, τής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στα 200 μίλια,  είναι νομικά κατοχυρωμένα, και για όλους δεσμευτικά η Τουρκία συνεχώς ροκανίζει στην  πράξη τα όρια αυτά δοκιμάζοντας το εύρος υποχώρησης τής Ελλάδος.

Πράγματι σ’ όλους τούς εμπλεκόμενους διεθνείς οργανισμούς όπως ICAO, ΕΕ αλλά και σε επίπεδο κρατών, η Τουρκία συνεχώς παρεμβαίνει και επιτυγχάνει να μην δημιουργηθούν γενικευμένες πρακτικές υιοθέτησης και εφαρμογής των δικαιωμάτων, όπως κανονικά προβλέπουν οι Συνθήκες.

Ετσι καμμία ελληνική κυβέρνηση, κατά τις δεκαετίες του ’80 και ’90, δεν ενεργοποίησε ποτέ τα 12 μίλια και την ΑΟΖ, αλλά αποδέχθηκαν εν τοις πράγμασι να μην θέσουν το ζήτημα αυτό στην Τουρκία (η οποία βέβαια άσκησε το δικαίωμα της και όρισε ΑΟΖ στην Μαύρη Θάλασσα με Ρωσία, Βουλγαρία και Ρουμανία).Το μόνο που μονότονα τούς επετρέπετο να θέτουν ήταν ο καθορισμός τής υφαλοκρηπίδος, μιάς παρωχημένης και υπερκερασμένης από την ΑΟΖ έννοιας και διαφοράς. Ακόμα και η Κύπρος που ζητούσε συνεχώς από την Ελλάδα (εδώ φαίνεται ο πατριωτισμός αυτών που ζητούν από τον Λαό να φέρεται ως ..πατριώτης αλλά μόνο για να δώσει λεφτά) συνάντησε πλήρη άρνηση.

Μόνο πρόσφτα η κυβέρνηση Καραμανλή έβγαλε από το ψυγείο την ΑΟΖ σε σχέση με την Αλβανία και την Αίγυπτο, χωρίς όμως η συνεχώς μειδιώσα τότε ΥΠΕΞ να φροντίσει να ‘τσιμεντάρει’ την συμφωνία με την Αλβανία συνδυάζοντάς την με την προσχώρηση της, σε ΝΑΤΟ, ΕΕ ή Σέγκεν. Ούτε βέβαια να επιβάλλει στην Αιγυπτο το ότι το Καστελλόριζο (γιατί αυτό είναι το πρόβλημα τής Τουρκίας) έχει ως Ελληνική Επικράτεια, αλλά και ως μέλος της ΕΕ, ΑΟΖ.

Αποτέλεσμα η Τουρκία -μόλις ήρθαν οι ‘Σοσιαληστές’, και ανέμισαν διθνώς τα περί μειωμένης Εθνικής Κυριαρχίας, να ‘πείσει’ την Αλβανία να κηρύξει αντισυνταγματική την συμφωνία, να πάρει διευκολύνσεις ελλιμενισμού τού στόλου της, να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις περί ΑΟΖ με την Αιγυπτο (παρ’ ότι δεν  έχει θαλάσσια σύνορα λόγω Καστελόριζου), να πάρει από την ομόδοξη Σερβία τα Δημόσια Εργα και να σφίγγει οικονομικά, διπλωματικά και πολιτικά την θηλειά γύρω από την Ελλάδα.

Τούτων δοθέντων αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν έπιασε ξαφνικά πρεμούρα τους Τούρκους, στο να έλθουν στις 22 Οκτώβρη με Ερντογάν και Νταβούτογλου, για να παρακολουθήσουν Συνέδριο για τις ….κλιματικές αλλαγές (που όμως δεν αποδεικνύονται επιστημονικά) και να συνομιλήσουν με την Μπιρμπίλη. Αλλά ενορχηστρώνουν με όλα τους τα μέσα και προβάλλουν παντού την δήθεν άρση του casus belli (που μόνοι τους επέβαλλαν !! αλλά και δεν τους στοιχίζει τίποτε) με αντίστοιχη άρση κυριαρχικών δικαιωμάτων τής Ελλάδος που θα τής στοιχίσει τραγικά πολλά.

Και ευθύς αμέσως (όχι αργότερα) η Θουκιδίδεια Εξωτερική Πολιτκής τής Τουρκίας, θα αναγκάσει την, λεγομένη, Κυβέρνηση τού Μνημονίου και σε άλλες υποχωρήσεις από την Κύπρο μέχρι την Θράκη.

Εκτός αν ο Λαός σταματήσει την επικίνδυνη κατηφόρα τής Κυβέρνησής του, την πρώτη Κυριακή τού Νοέμβρη.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 11-10-2010

Οχι κ. Πάγκαλε, εσείς φάγατε τα λεφτά

03/10/2010

Οχι, δεν τα φάγατε μαζί μου . Πιθανόν να τα φάγατε με τους ομοϊδεάτες σας επί του φαγοποτιού, αλλά όχι μαζί μου, ούτε με τα εκατομμύρια συμπολίτες μου.

Είκοσι χρόνια ζώντας στον ιδιωτικό τομέα, στον κόσμο τής πραγματικής οικονομίας, εκεί όπου δεν έχετε οι περισσότεροι από σάς τους ‘εθνοπατέρες’ τριακόσιους, να επιδείξετε όχι μιά επαγγελματική επιτυχία εκεί, αλλά ούτε ένα φεγγάρι εργασίας, δεν πήρα ούτε έφαγα άτιμα λεφτά από εσάς ή τις κυβερνήσεις. Ούτε δέκα τόσα χρόνια στο Δημόσιο τομέα, όπου ζώ καθημερινά το άγχος πολλών εργαζομένων, να κρατήσουν σε ένα επίπεδο, τίς υπηρεσίες τους προς τα παιδιά, μέσα σε ένα αλλοπρόσαλλο καθεστώς εκπαιδευτικής, νομικής, διοικητικής ασυναρτησίας και οικονομικής ασφυξίας.

Και όχι μόνον εγώ αλλά και εκατομμύρια συμπολίτες μου. Αυτοί που είναι έντιμα επιτυχημένοι, αλλά και αυτοί που μετράνε σήμερα την δραχμή τους και δεν ξέρουν πώς θα σπουδάσουν τα παιδιά τους ή θα γηροκομήσουν τους γονείς τους. Αυτοί που εργάζονται νυχθημερόν στον κόσμο τής πραγματικής οικονομίας, αλλά και αυτοί που δουλεύουν για το κράτος, τιμώντας όλοι τούς δασκάλους τους, δηλαδή σεβόμενοι τους συμπολίτες.

Τούς ξέρετε όλους αυτούς πολύ καλά μέσα από τα πληροφοριακά σας συστήματα. Γιατί είναι όλοι ολιγαρκείς, δεν επιδεικνύονται και κατά συνέπεια δεν τους χρειάζονται τα λούσα. Εχουν μόνο όσα μπόρεσαν από την τίμια εργασία τους να αποκτήσουν και δεν λιμπίζονται το φαγοπότι σας, γιατί δίνουν σημασία στην δική τους ζωή, για να μπορούν να κοιτάζουν τα παιδιά τους στα μάτια. Γνωρίζετε το πραγματικό ‘πόθεν έσχες’ τους, που απέχει παρασάγκας από το σκέτο ‘εσχες’ των περισσοτέρων σας.

Αυτοί όχι μόνο δεν έφαγαν από εσάς, αλλά και έχασαν, μέσω τής μεγαλύτερης στην ιστορία του ελληνικού κράτους απάτης τού χρηματιστηρίου, με την αρπαγή και μεταφορά πλούτου από τις μεσαίες τάξεις στα λαμόγια τής πλουτοκρατίας. Μια αρπαγή τρισεκατομμυρίων, που η κυβέρνησή σας ανέχθηκε, αν δεν ενέτεινε με τις αμετροεπείς δηλώσεις της. Και δεν είδα ούτε εσάς, ούτε κανέναν ‘αδιάβλητο’ να παραιτείται, δείχνοντας έμπρακτα ότι τιμάτε τούς τίμιους πολίτες που σάς εξέλεξαν. Εκτός αν σάς εκλέγουν οι ‘άλλοι’.

Και απ’ αυτούς τούς πολίτες, ορμήσατε τώρα, με το μνημόνιο ανικανότητος, να αρπάξετε ανερυθρίαστα, αυτά που λείπουν από το Ταμείο που, διαχρονικά κατά την δήλωσή σας, φάγατε εσείς και οι όμοιοί σας, αλλά όχι με τα εκατομμύρια εμάς.

Αλλά πώς να έχουμε απαίτηση να κατανοείτε εσείς  και η κυβέρνησή σας,  το παράδειγμα τού Μεγαλέξανδρου με το νερό  που τού πήγαν να πιεί και επειδή δεν έφτανε για όλους το έχυσε αναδεικνυόμενος σε πραγματικό Ηγέτη. Οχι μόνο το πετάξατε από τα βιβλία του Δημοτικού, κρατώντας όλα τα προνόμιά σας, αλλά ετοιμάζεστε να ξεπουλήσετε και το όνομα τής γενέτειράς του. Να φοβάστε όμως τον λαό που δεν μιλά. Μπορεί να ξαφνιαστείτε.