Archive for Νοέμβριος 2010

Μερικές απλές απαντήσεις για την οικονομία και το ‘μνημόνιό’ μας

30/11/2010

Ερ. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να προσφύγει σε δανεισμό αφού παρέλαβε εξαιρετικά διογκωμένο χρέος από τον Καραμνλή;

-Οχι. βέβαια. Το 97% του χρέους αφορούσε πληρωμές παλιών χρεών, τα οποία δημιουργήθηκαν από την άφρονα, δήθεν «κοινωνική», πολιτκή τής δεκαετίας τού 80,  χωρίς να εδράζεται σε παραγωγική βάση, από την ψηφοθηρική γιγάντωση του Δημόσιου Τομέα με τον αλήστου μνήμης Οργανισμό (δήθεν) ανασυγκρότησης επιχειρήσεων, με τις υπέρμετρες ΔΕΚΟ και επιχειρήσεις ΟΤΑ, από τον τριπλασιασμό τής υπαλληλίας με την παράλληλη κατάρρευση κάθε έννοιας ιεραρχίας και από την μετατροπή τών ανερχόμενων επιχειρήσεων σε κρατικοδίαιτες με πολλαπλασιασμό τού κόστους προμηθειών. Η κλοπή τρισεκατομμυρίων στο χρηματιστήριο, αφαίρεσε δυνατότητα αποταμίευσης και επενδύσεων.  Τέλος ο συνδυασμός μιάς εντελώς ανέτοιμης Ελλάδα για την Ευρωζώνη με την τεχνητά υπερτιμημένη υιοθέτηση τού Ευρώ έδωσε την χαριστική βολή στην παραγωγή και τις εξαγωγές μας..

Ερ. Το ΔΝΤ δεν είναι παρά μια Τράπεζα με μετόχους πολλές χώρες. Γιατί αντιδράτε;

– Δεν είναι έτσι. Το ΔΝΤ αν και σχεδιάσθηκε μέν το 1944, σαν ένα είδος Ταμείου Συνοχής για τις σε κρίση χώρες, εξελίχθηκε σε Ταμείο Εξάρτησης, με επιβολή δεσμεύσεων για την εφαρμογή πολιτκών που ουσιαστικά παρέδιδαν υγιείς δημόσιες επιχειρήσεις τής χώρας ή και μη υγιείς αλλά κρίσιμες, σε εταιρείες ΗΠΑ και άλλων δυνατών οικονομικά χωρών. Γι’ αυτό χρηματοδότηση σταμάτησε να δίδεται εφ’ άπαξ και γίνεται πλέον με δόσεις με το ΔΝΤ να καθίσταται, όπως εύστοχα διαπιστώνει ο Β. Βιλιάρδος, σε σύνδικο πτώχευσης. Στην ουσία η έγκριση για δάνειο δίδεται απο τίς ΗΠΑ πάντοτε έναντι ανταλλαγμάτων συναλλαγματικών, εμπορικών ή γεωστρατηγικών. Σε κάθε περίπτωση επιβάλλονται υψηλοί φόροι, λεηλατείται ο παραγωγικός πλούτος, διαλύεται το όποιο κοινωνικό κράτος και μειώνεται κάθε επένδυση στην Παιδεία που μετατρέπεται σε απλή κατάρτιση, δηλαδή σε αδυναμία έρευνας, καινοτομίας και κατά συνέπεια ανταγωνιστικότητος.

Ερ. Εστω, αλλά έτσι κι αλλοιώς μας χρηματοδότησε.

-Οχι βέβαια , αυτό που έκανε  ήταν να βοηθήσει τούς πιστωτές αφού η Ελλάδα με το δάνειο, μετατρέπει τό χρέος της από απλά χαρτιά (ομόλογα) που κατείχαν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (τράπεζες, επενδυτικά σχήματα, ή και διάφοροι δρώντες τύπου Σόρος) σε διακρατικές συμφωνίες Ελλάδος – χωρών μελών ΕΕ. Η κατοχή από τις ευρωπαϊκές τράπεζες του 75% τών ελληνικών ομολόγων εξηγεί γιατί το δάνειο κατανέμεται σε 80 δις από τίς χώρες ΕΕ και 30 δις από το ΔΝΤ.

Ερ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν λειτουργεί οποιαδήποτε αναδιάρθωση , κούρεμα ή όπως αλλοιώς λέγεται, ακόμη και αν αλλάξει η κυβέρνηση;

-Σωστά. Γι’ αυτό άλλωστε ο Σαμαράς έχει δίκαιο όταν λέγει ότι θα τιμήσει την υπογραφή Παπανδρέου. Γιατί είναι πλέον διακρατικό το θέμα. Κάτι που ‘απέκρυψε’ όταν προσέφευγε στην ‘τρόϊκα’ ο Παπανδρέου. Το σχέδιο τών αγορών και της Ε.Ε. όπως διατυπώνει ο Δ. Καζάκης, ήταν να μην επιτρέψουν στο ελληνικό κράτος με κανέναν τρόπο να κηρύξει μονομερώς πτώχευση. Οι ιδιώτες δανειστές κρατών, σ’ ολόκληρη την ιστορία ζουν με έναν βασικό εφιάλτη: την ασυλία που διαθέτει ένα κράτος λόγω της εθνικής του κυριαρχίας. Ακόμη και στην ΕΕ τής συνθήκης τής Λισσαβώνας. Την οποία απεμπολήσαμε.

Ερ. Τότε τι μπορεί να γίνει;

-Είναι εξαιρετική συγκυρία τό γεγονός ότι και άλλες χώρες όπως πρόσφατα η Ιρλανδία έχουν πρόβλημα, που οφέιλεται αφ’ ενός στην τραπεζίκή ασυδοσία, την πολιτική βλακεία μιας παράδοσης πρακτικά τού εκδοτικού προνομίου στις ιδιωτικές τράπεζες, στην δημιουργία ευρωζώνης, χωρίς πολιτική ένωση και τέλος στην Γερμανική καταστροφική οικονομική πολιτική, που είχε σαν συνέπεια τον εκτοπισμό τών Ελληνικών, ισπανικών, Ιταλικών κλπ προϊόντων από την αγορά. Μόνο η σεισάχθεια σε συνδυασμό με αναπτυξιακό προσανατολισμό μπορεί να λύσει το πρόβλημα.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 29-11-2010

Advertisements

Κατάρρευση πολιτικού συστήματος ή τών Πολιτικών;

25/11/2010

Είναι οξύμωρο το να βλέπεις ‘πολιτικούς’, δηλαδή νύν και πρώην βουλευτές, υπουργούς και διορισμένα κομματικά στελέχη, να μιλούν ανερυθρίαστα από τηλεοράσεως για το ‘τέλειωμα’ τού πολιτικού συστήματος, χωρίς να αισθάνονται κάν την ανάγκη να απολογηθούν και εν συνεχεία να πάνε σπίτι τους. Αντ’ αυτού συνεχίζουν να μας μιλάνε για την ανάγκη ‘αλλαγής’ τού πολιτικού συστήματος. Ομως τι ακριβώς εννοούν. Γιατί το πολιτκό σύστημα αλλάζει συνήθως με επανάσταση ή κίνημα ή μετά από εθνική ή οικονομική καταστροφή. Αλλαγή πολιτικού συστήματος σημαίνει πχ αντί δημοκρατίας, βασιλεία (ουσιαστική) ή δικτατορία ή μονοκομματοκρατία (βλ. υπαρκτός) ή θεοκρατία (βλ. ισλαμικά θεοκρατικά κράτη). Ή μήπως εννοούν καλύτερη ‘αντιπροσώπευση’. Πράγμα που δεν είναι αλλαγή πολιτικού συστήματος, αλλά διόρθωση της ‘δημοκρατίας’.

Εχουμε όμως Δημοκρατία;

-Σίγουρα όχι με την ελληνική ερμηνεία του όρου· με τη έννοια της δυνατότητος απόφασης από τον Δήμο και ανάκλησης αξιωματούχων από αυτόν.

Μήπως θέλουν Δημοκρατία αυτοί;

-Ας το δούμε: σήμερα, στον αιώνα των επικοινωνιών σε πλανητικό και διαστημικό επίπεδο, τής σύγχρονης, καταγραφής και αναμετάδοσης, μέσω τής διαδικτύωσης επί 24-ώρου βάσεως, κάθε γεγονότος, μηνύματος ή και σκέψης, παρουσιάζεται το τραγελαφικό φαινόμενο σμίκρυνσης τής δημοκρατίας, δηλαδή τής δυνατότητος απόφασης από τον Δήμο.

Παλιώτερα, ίσως να είχε νόημα η δι’ αντιπροσώπων διακυβέρνηση, μιά και η διαδικασία λήψης αποφάσεων, εκείνη τήν εποχή, απαιτούσε συνήθως άμεση παρουσία και γνώση του αντικειμένου. Ομως με την εκπαίδευση σε Ανώτατες Σχολές τού συνόλου, σχεδόν, των αποφοιτούντων από τα Λύκεια, τό πλάταιμα, αλλά και την εξειδίκευση της γνώσης, σε τεράστιο βαθμό και την εύκολη πρόσκτηση των πληροφοριών, η δι’ αντιπροσώπων ‘δημο’-κρατία μάλλον κάπου χωλαίνει, αν δεν προσβάλλει.

Επι πλέον, παρά τα τεράστια κονδύλια, που διατίθενται για την εκπαίδευση των πολιτών, την αξιοποίηση των τεχνολογιών, την κατάρτιση και την δια βίου μάθηση, οι ‘πολιτκοί’ αρνούνται να κάνουν το επόμενο βήμα, που είναι η λήψη αποφάσεων από τον μοναδικό θεσμιτό φορέα, τον Δήμο  ή ακριβέστερα, την Εκκλησία του Δήμου.

Ειδικά στην Ελλάδα, οι πολιτικοί επιμένουν στην  μη θεσμιτή, ‘αντιπροσωπευτική δημοκρατία’. Και φοβούνται τον Λαό. Τρέμουν τα δημοψηφίσματα, όπως ο εξαποδώ το λιβάνι, πολύ περισσότερο από τις εκλογές. Θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που έγινε δημοψήφισμα στην Ελλάδα; Πάνε τριάντα πέντε χρόνια. Παρ’ ότι υπήρχαν όλα αυτά τα χρόνια, τόσες ευκαρίες και θέματα να ζητήσουν την γνώμη μας. Αυτοί όμως απτόητοι. Βάλθηκαν, ανεξέλεγκτοι, να μάς χρεωκοπήσουν οικονομικά, να διαλύσουν γλώσσα, Παιδεία, Ιστορία και πολιτισμό, τον αξεπέραστο συνδυασμό Πλατωνισμού και Χριστιανισμού, δηλαδή Ορθοδοξίας.

Γιατί αποστρέφονται βαθύτατα την κοινοτική, δημοκρατική αντίληψη και την έμφυτη πλέον τάση ελευθερίας  τού ιστορικού αυτού λαού. Γι’ αυτό και θέλουν να επιβληθεί  ο ολοκληρωτισμός τής ομογενοποίησης, κατ’ ευφημισμόν ‘παγκοσμιοποίηση’ (όπως εύστοχα αναλύει ο Ερατοσθένης Καψωμένος σε συνέντευξή του στόν Αντιφωνητή). Που επιδιώκει, ανατρέποντας το διεθνές δίκαιο και την όποια διεθνή τάξη, να υπαγάγει όλους τους λαούς (και τις πολιτειακές εκφράσεις τους) σε ένα ενιαίο χυλό -καθεστώς (ένα οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, μια γλώσσα συνεννόησης, χωρίς υπόβαθρο πολιτισμού), κάτω από μία παγκόσμια μονοκεντρική και αυταρχική εξουσία.

Πρόκειται για την ύστατη αγωνιώδη προσπάθεια τού νεωτερικού συστήματος που έχει φτάσει στο ιστορικό τέλος του, να παρατείνει τη νοσηρή ύπαρξή του• η πιο αναιδής και επικίνδυνη έκφραση της “ύβρεως” του δυτικού ανθρώπου. Κι αυτό, με τη συνέργεια πολιτικών –εγχώριων και ευρωπαίων που, μιά και η επαγγελία του ευρωπαϊκού παραδείσου αποδείχτηκε φενάκη, προσπαθούν να κρύψουν το μισερό  μούτρο τους, πίσω από την γελοία μάσκα του “εκσυγχρονισμού” και την αποστεωμένη νεκρική μάσκα του “πολυπολιτισμού”.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 22-11-2010

‘Χάσαμε’ τά … Γιάννινα

20/11/2010

Αγαπητέ κ. Δήμαρχε, δυστυχώς έτσι είναι. Κι΄ όχι μόνο αυτά, αλλά και την Αρτα, την Πρέβεζα, την Ηγουμενίτσα, την Κέρκυρα, την Λευκάδα, την Ιθάκη.

Ολες αυτές οι περιοχές απέκτησαν και ενδοχώρα, και πρωτεύουσα, αλλά και μεγάλο λιμάνι και διεθνές αεροδρόμιο: την Θεσσαλονίκη. Μεθοδικά και διαχρονικά οι Ηπειρώτες ταγοί τών πόλεων, ανεξάρτητα από πολιτικές, αντιθέσεις και ψηφουλάκια, πίεσαν και πέτυχαν τον σχεδιασμό, κατασκευή και ολοκλήρωση τού δικού τους κομματιού από την Εγνατία, δίνοντας προτεραιότητα έναντι κάθε άλλου έργου.

Ετσι πάς από τα Γιάννινα στο Μέτσοβο σε λιγώτερο χρόνο από ότι Αγυιά – ΤΕΙ. Τα Γρεβενά σε λιγώτερο από μία ώρα και η Θεσσαλονίκη στις 2 ώρες και δέκα λεπτά, χωρίς ζόρισμα. Από Γιάννινα πας θάλασσα (Ηγουμενίτσα, Πάργα) σε είκοσι λεπτά. Οσο για την Αθήνα είναι πλέον κοντύτερα μέσω Μετσόβου και πολύ φθηνώτερα μια και δεν πληρώνουν την Γέφυρα. Επί πλέον και ακίνδυνα εν σχέσει με τον δρόμο Πάτρας Αθήνα. Ακόμη και για ιατρικές ή νοσοκομειακές υπηρεσίες παύει να είναι ελκυστική η Πάτρα και προτιμάται η Θεσσαλονίκη.

Μόλις ολοκληρωθεί και ένα μικρό κομμάτι Αρτας – Εγνατία, φεύγει ολοκληρωτικά και η Αρτα από την …δυτική Ελλάδα. Για την ακρίβεια φεύγει και η Πάτρα, μιά και η Θεσσαλονίκη έρχεται πιό κοντά μέσω Ιωαννίνων.

Αλήθεια, εσείς και οι προκάτοχοί σας, δημαρχαίοι, νομαρχαίοι, περιφερειάρχες (με μικρά γράμματα, κύριε διορθωτά) τι κάνατε αντίστοιχα για την Αχαϊα και την Δυτική Ελλάδα από πλευράς εθνικού δικτύου;  Τίποτα. Μήπως κλείσατε Γέφυρα, Εθνικές, ή τα Διοικητήρια σαν διαμαρτυρία και σαν πίεση στην κυβέρνηση; Ούτε κατά διάνοιαν. Αφήσατε εγκληματικά να σκοτώνονται στις σκοτώστρες Πάτρας – Πύργου και Πάτρας – Αθήνας, που λέγονται δήθεν  ‘εθνικές’, εκατοντάδες άνθρωποι. Ξεκάνατε δισεκατομμύρια ευρώ από την περιοχή αυτή. Γιατί με τόσα αποτιμώνται θάνατοι, τραυματισμοί  και αναπηρίες. Πολλά περισσότερα από όσα θα πάρετε για επιχορήγηση τού …έργου σας.

Τα βλέπατε, τα γνωρίζατε και ενημερωνόσασταν από τις κυβερνήσεις, διαχρονικά. Σας προσκαλούσαν στην διαμόρφωση τών έργων πρίν ‘βγούν’ στον αέρα. Και εσείς εκεί, απτόητοι, ανέτοιμοι και μακράν κάθε παρέμβασης. Μόνο μεγαλοστομίες στα τοπικά κανάλια.

Μια και αναφέρθηκα σ’ αυτά, σας λέω ότι παρακολούθησα στην Ηπειρο πώς λειτούργησαν ΜΜΕ και υποψήφιοι την πρώτη Κυριακή. Καμμιά ωραιοποίηση, κανένας μονόλογος. Ο κάθε υποψήφιος ήταν απέναντι σε πέντε έξι δημοσιογράφους, οι οποίοι τον έγδερναν (μεταφορικά). Η μιά ερώτηση πιό σκληρή από την άλλη. Σε σημείο που –ακόμη και εγώ, αγανάκτησα. Αλλά απάντησαν σε όλα. Ο καθένας με την πολιτκή του, βεβαίως, όμως διέκρινες αμέσως στο βλέμμα τους και στην φωνή τους, αλλά και στα επιχειρήματά τους, την πάνω από όλα, αγάπη για τον τόπο τους. Και αυτό μετεδίδετο αβίαστα και ανυπόκριτα στον τηλεθεατή· όπως επίσης και η αδιαφορία κάποιων υποψηφίων, που γι αυτό ‘πάτωσαν’.

Ρητά παρέθεσαν οι σοβαροί υποψήφιοι όχι μόνο τί μπορούν να κάνουν και με ποιά χρηματοδότηση, αλλά κυρίως τί δεν μπορούν να κάνουν (!!!) και γιατί. Κάτι που, ειλικρινά,  πρώτη φορά άκουγα. Ξεκίνησα να παρακολουθώ βαριεστημένα και κατέληξα να απολαμβάνω τόσο τους δημοσιογράφους, όσο και τους υποψηφίους και να ενημερώνομαι χωρίς αερολογίες και φληναφήματα, για τα προβλήματα τών Ιωαννίνων και τής περιφέρειας Ηπείρου.

Μπορείτε να αποτολμήσετε μια σύγκριση; Λίγο δύσκολο. Και μάλιστα έχοντας εμείς το πλεονέκτημα τής ομαλώτερης εδαφικής μορφολογίας. Μιλώντας για έδαφος,  πήγα σε χωριό τής Πίνδου, στην Βωβούσα, με καταπληκτικό ξενώνα καταφύγιο. Με δωρεάν ντόπιο τσίπουρο. Στο δε κεντρικό σαλόνι ανάμεσα στο τζάκι, ξύλινα τραπέζια, τον δωρεάν υπολογιστή με ιντερνετ, υπήρχαν κιθάρες και αρμόνια για τούς πελάτες.

Με 30 ευρώ την βραδιά τέσσερα (!!!) άτομα στην κορυφή τής Πίνδου. Εκεί που έγινε ο τάφος τής Τζούλια. Είπατε τίποτα;

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 15-11-2010

Τι δεν μάς είπε ο κ. Προβόπουλος;

10/11/2010

Ο Διοικητής τής ανεξάρτητης, υποτίθεται, Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), απευθυνόμενος με την πρόσφατη έκθεσή του (26/10/2010) προς την Βουλή των Ελλήνων, δηλαδή σε όλους εμάς (λέμε τώρα), που συνιστώ να διαβάσετε από την ιστοσελίδα τής τράπεζας, φαίνεται να ‘ξέχασε’ ορισμένες πραγματικότητες και έτσι μας γέμισε με ωραιοποιημένο τρόμο:

-Είπε ότι με την κρίση έγινε ορατό το πρόβλημα της οικονομίας μας, ξέχασε όμως παντελώς την μούγκα του ίδιου αλλά κυρίως του ανεκδιήγητου προκατόχου του. Όταν όφειλαν να προειδοποιήσουν χωρίς περιστροφές τον Ελληνικό Λαό, για το πού μας πήγαιναν η ΟΝΕ, το Χρηματιστήριο και οι Ολυμπιακοί του Σημίτη.

-Είπε ότι το ΔΝΤ και η ΕΚΤ μάς ‘έσωσαν’, ξέχασε όμως να αναφέρει ότι το πακέτο των χρημάτων όδευσε αποκλειστικά στην μετατροπή του χρέους μας προς τις ξένες τράπεζες από μη εγγυημένο, σε ενυπόθηκο, υπό την εξευτελιστική αποδοχή μάλιστα, εφαρμογής του Αγγλικού Δικαίου, επί όλης της Δημόσιας περιουσίας.

-Κόλλησε με τα προνόμια των αμοιβών του Δημοσίου, ξέχασε όμως να αναφερθεί στα δικά του και των προκατόχων του και φυσικά στο γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων κινείται στα όρια τής ευρωπαϊκής φτώχειας.

-Μίλησε για παραοικονομία, δεν θεώρησε όμως σημαντικό, να μας πεί πώς την υπολογίζει. Ετσι γενικώς και αορίστως μόνο ως άλλοθι περικοπών μισθὠν και κοινωνικών παροχών μπορεί να χρησιμεύσει.

-Αναφέρθηκε σε διαδικασίες και σταθερό φορολογικό περιβάλλον, λησμόνησε όμως να πεί ότι το πρόβλημα δεν είναι αν θα κάνει δέκα ημέρες αντί για ένα μήνα να ανοίξει μια επιχείρηση , αλλά πόσο τραβιέται κανείς επί δεκαετίες μετά το κλείσιμό της (Ο τραγέλαφος της περαίωσης, δείχνει την πραγματικότητα).

-Η ύφεση λέει, μείωσε την ζήτηση δανείων από τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, μειώθηκαν οι καταθέσεις και έτσι οι καημένες οι τράπεζες έχασαν ρευστότητα. Τώρα το γιατί τόσα χρόνια άφηνε τις τράπεζες να κόβουν συνεχώς ψεύτικο χρήμα, με υπερπροσφορά δανείων και ότι τώρα που πραγματικά οι επιχειρήσεις τα χρειάζονται δεν παίρνουν, είναι κάτι που δεν μας το εξηγεί. Α, ναι γράφει όμως ότι φταίνε οι εργασιακές σχέσεις και πρέπει να ενισχυθεί η …ευελιξία τους, δηλαδή “δούλευε για ένα ξεροκόμματο σε άθλιες συνθήκες και να είσαι ευχαριστημένος που έχεις δουλειά”.

-Παραθέτει δεκάδες πίνακες και στατιστικά, πλήν όμως αδυνατεί αυτός, υπεύθυνος τραπεζίτης να υπολογίσει το έλλειμμα του 2009 γιατί, λέει, δεν το ανακοίνωσε ακόμη η Eurostat (!!!). Το γεγονός ότι η Eurostat παίρνει τα στοιχεία από το Υπουργείο Οικονομικών (δηλαδή λίγα μέτρα δρόμος από την ΤτΕ) είναι κάτι που αποσιωπάται και έτσι  μπορεί να μιλά αορίστως για κινδύνους.

Ενδεικτικά αναφέραμε τα παραπάνω για να δείξουμε πόσο ακαταλαβίστικα ή ωραιοποιημένα μπορεί κάποιος να μιλά συσκοτίζοντας την πραγματικότητα:

-Ότι το έλλειμμα αφορά τις υπερτιμημένες εξαγωγές των άλλων χωρών, και τους τόκους τους.

-Ότι μια κρίση ελλείμματος μετετράπη με ευθύνη τής κυβέρνησης αλλά και της ΤτΕ σε κρίση δανεισμού.

-Ότι το πρόβλημα είναι το χρέος πού είναι απολύτως ανέντιμο (γνωρίζουν καλά τι σημαίνει αυτό οι διεθνείς πιστωτές).

-Ότι οι σαπουνόφουσκες της κυβέρνησης περί εντίμου στάσεως και ότι ‘μαζί φάγαμε όλα’ έχει σαν μοναδικό σκοπό την νομιμοποίηση ακριβώς αυτής  τής ανεντιμότητος, μέχρι να ολοκληρωθεί η ενυπόθηκη διασφάλισή του και το ξεπούλημα δια παντός της Ελλάδος και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της και ιδιαίτερα του Αιγαίου.

-Ότι η όποια διαπραγμάτευση, για το παλιό χρέος μόνο πρέπει να γίνει, ώστε να τεθεί σε σωστή βάση (μια και ουσιαστικά δημιουργήθηκε με τεράστιες εκπτώσεις ως και 30% των αγοραστών ομολόγων, όπως εύστοχα αναφέρει σε μελέτη του ο κ. Βιλλιάρδος http://www.casss.gr) και διάρκεια.

Αλλά για όλα αυτά χρειάζεται κυβέρνηση που να ἐχει το σθένος να τα θέσει, υπηρετώντας το συμφέρον του Λαού , χωρίς βεβαίως ρίξιμο των πιστωτών και κυρίως με άνοιγμα των αγορών τους στα βασικά καλά προϊόντα μας, που απέχουν παρασάγκας σε ποιότητα αυτά που μας ταϊζουν, εκβιάζοντας μας στην ουσία με τα δάνεια και παίζοντας με τις τιμές.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 8-11-2010