Γιατί η κυβέρνηση ούτε λύνει, ούτε μπορεί να λύσει προβλήματα

Βλέπουμε την κυβέρνηση, πάνω από ένα χρόνο τώρα να μην λύνει το πραγματικό πρόβλημα. Το μόνο που κάνει είναι να παίρνει ταμειακής, τελικά φύσεως, μέτρα, ανάλογα με τις δόσεις και οφειλές που υποχρεούται να καταβάλει. Κάτι για το οποίο φυσικά δεν χρειάζεται να υπάρχει η ίδια και γενικώτερα το πολιτικό σύστημα. Αρκεί ένα απλός …‘μπασμπακή κουλού’ (γενικός έφορος στην οσμανική αυτοκρατορία) που εκτός τών συνήθων φόρων (χαράτζια, δεκάτες, κεφαλικούς κτλ) να μπορεί να επιβάλει αυτόματα ‘αβαρίζ’, δηλαδή φόρους για πάσης φύσεως απρόβλεπτες ή έκτακτες αβαρίες, συμπεριλαμβανομένης τής οικονομικής καχεξίας. Με αυτόν τον τρόπο, αυτοί που λειώνουν από συμπάθεια μπροστά στα νεοθωμανικά φληναφήματα, θα μας απάλασσαν από τα άχρηστα έξοδα ενός παρηκμασμένου πολιτικού συστήματος.

Μπορεί όμως να λύσει το πρόβλημα; Η απάντησή μας είναι κατηγορηματικά όχι. Γιατί το πρόβλημα ανάγεται τελικά στην ανισορροπία μεταξύ αγοράς – κράτους – κοινωνίας. Ισχυρίζομαι δηλαδή ότι η κρίση ειναι κοινωνική και όχι οικονομική. Ενώ η αγορά και το κράτος υπάρχουν εξ αιτίας και για τήν κοινωνία, την οποίαν και εξυπηρετούν (Βλ. Γ. Κοντογιώργη –τό πολιτικό ζήτημα τής κρίσης, http://lomak.blogspot.com), η προσχώρηση τού πολιτικού συστήματος στην ασυδοσία τής δήθεν ‘ελεύθερης’, δηλαδή καπιταλιστικής, αγοράς και μάλιστα σε πλανητικό επίπεδο, δηλαδή σε εκτός κρατικού ελέγχου δεσμούς, οδήγησε στην διάρρηξη κοινωνίας και πολιτικού συστήματος. Με την σειρά του, το τελευταίο εξυπηρετεί αποκλειστικά τίς αγορές, με αποτέλεσμα ο κρατικός μηχανισμός να μετατραπεί σε υποτακτικό  του, δηλαδή τών αγορών. Κατά συνέπεια, η όποια διαφθορά, η όποια αναποτελεσματικότητα είναι αδήριτα επιγενόμενα και όχι πρωτογενή αίτια. Ως εκ τούτου δεν μπορούν να επιλυθούν, παρά τίς όποιες φαινομενικές προσπάθειες, αν δεν αρθεί η γενεσιουργός αιτία.

Ομοίως, οικονομία σημαίνει δικαιοσύνη στα τής κοινωνίας και όχι λεφτά, όπως ματαίως οραματίζονται οι διάφοροι Γιώργηδες τής κυβέρνησης. Η οικονομία, όπως κατέδειξαν οι κλασσικοί, αντανακλά τίς κοινωνικές σχέσεις και αυτές πρέπει να αλλάξουν πρώτα. Με την μισή Ελλάδα στην αδηφάγο Αθήνα και την μισή από την υπόλοιπη στην Θεσσαλονίκη είναι αδύνατον οποιοδήποτε κοινότητα, κοινωνία ή κράτος, να λειτουργήσει παρά μόνο σαν συντήρηση οικοτρόφων από τούς καταδικασμένους -σε αιώνιο μαρασμό, τής περιφέρειας.

Το ότι η κυβέρνηση και έρμαιο τών αγορών είναι και δεν κατανοεί το πραγματικό πρόβλημα, φαίνεται από τίς ρήσεις τού αρχηγού της, περί παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης, δηλαδή τών ..αγορών, ώς συνταγή για θεραπεία κάθε ‘κακού’, πέραν κάθε κοινωνικού ελέγχου. Που σκόπιμα προβάλλουν σε κάθε τους απόφαση ενάντια στην κοινωνία.

Το γεγονός ότι με 60% αποχή τής κοινωνίας από κάθε επίπεδο διοικητικής διαμεσολάβησης, δεν είναι πλέον νομιμοποιημένοι, είναι κάτι που το προσπερνούν σαν να μή συμβαίνει τίποτε. Και ενώ δηλώνουν, ανερυθρίαστα, μειωμένη εθνική κυριαρχία, άρα και άσκηση κάθε πολιτικής, αντί να προσφύγουν στην κοινωνία, είναι έτοιμοι να παραδώσουν ακόμη και κυριαρχικά δικαιώματα κατά ξηράν, θάλασσα και αέρα έναντι χρημάτων που θα ριχθούν με την σειρά τους για την συντήρηση τής ισχύος τους, μέσω και τής ταρίχευσης τού κουφαριού στο οποίο κατάντησε την Ελλάδα τα τελευταία σαράντα χρόνια το, δήθεν πολιτκό, σύστημά τους.

Και μέχρι να επιτευχθεί αυτό, την κατάλληλη επικοινωνιακά στιγμή, περνούν την μέρα τους κάνοντας ασκήσεις μετονομασίας στα Υπουργεία, μεταφέροντας υπηρεσίες, όπως το Λιμενικό, από το ένα στο άλλο, νομοθετώντας αλλοπρόσαλλα για το ….περιβάλλον και καταθλίβοντας και συνθλίβοντας τόν κόσμο μέσω τών κανοναρχούντων εξωνημένων ΜΜΕ.

Δημοσιεύθυηκε στον Πατρινό Τύπο τής 6-12-10

 

Advertisements

Ετικέτες:


Αρέσει σε %d bloggers: