Archive for Απρίλιος 2011

Οι …..Διευκολυντές !!!!

04/04/2011

Θεωρητικά τα Υπουργεία ξέρουν, την ορολογία και τις λειτουργίες τού αντικειμένου τους.
Θα περίμενε κανείς ότι στο Υπουργείο Παιδείας-Κλπ (δεν αντέχεται αυτό το Δ,Β,Μ,Θ), τουλάχιστον η ορολογία, θα ήταν το φόρτε τους. Αντ’ αυτού σε κάθε σχέδιο που φέρνουν, υπάρχουν τόσοι βερμπαλισμοί, κενολογίες και το χειρότερο νεολογισμοί, που σαφέστατα προδικάζουν και το αποτέλεσμα τών ‘μεταρρυθμίσεων’ τους.

Ο κάθε Υπουργός, κατά τα παράδειγμα τού Αμερικανοτραφούς Πρωθυπουργού, κουβαλά ένα εσμό ‘συμβούλων’ που υποκαθιστούν παράνομα κάθε θεσμό, όπως τίς υπηρεσίες και το κατά νόμον σύμβουλο (εδώ, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο). Αυτοί οι σύμβουλοι, εντρυφήσαντες εν τή Εσπερία, χωρίς εν πολλοίς να κατανοούν την παράδοση τής χώρας εκείνης, έρχονται εδώ για να εφαρμόσουν, μετά από χρόνια, προγράμματα και πρακτικές από εκεί, που όμως δεν έκαναν τον κόπο να ελέγξουν –παρά τα ιντερνέτ τους, ότι εγκαταλείφθηκαν οι περισσσότερες ‘πανηγυρικά’. Βουτάνε λοιπόν τις παλιές φοιτητικές σημειώσεις, τις παρατάσσουν σ’ενα νομοσχέδιο κι’ όποιον πάρει ο χάρος. Μόνο που εδώ παίρνει τα παιδιά μας. Που έχουν φάει στη μάπα κάθε είδους πειραματισμούς και βερμπαλισμούς τού τύπου ‘διαθεματική προσέγγιση’, ‘ομαδοσυνεργατική διδασκαλία’ και άλλα ανερμάτιστα ευρήματα. Το ότι η γεωγραφία αναλύεται μαθηματικά με τοπολογίες είναι γεγονός. Αυτό όμως δεν το διδάσκεις στα παιδάκια τού Δημοτικού ούτε στην ώρα μαθηματικών, ούτε στην ώρα γεωγραφίας. Οσο για το ομαδοσυνεργατικό, ας μάς εξηγήσουν πρώτα τί ακριβώς εννοούν.

Τέλος πάντων, επιστρέφοντας στο θέμα μας γιατί ξεφύγαμε λίγο (λόγω διαθεματικότητος, για να μην μας πούν οπισθοδρομικούς), ας αναφερθούμε στο -ακόμη ένα, σχέδιο για την αναδιάρθρωση τών Υπηρεσιών τής Εκπαίδευσης.

Μια απλή μεταβολή οργανογράμματος κρατικής υπηρεσίας, που μπορούσε ο οποιοσδήποτε με στοιχειώδεις σπουδές Διοίκησης, Επιχειρησιακές, γραμμών παραγωγής ή ακόμη και δουλευταράς δάσκαλος να την κάνει, την βαφτίζουν ‘εθνική’(sic) -ενώ από ολόκληρο Υπουργείο έκοψαν το «εθνικής» και την εντάσσουν συνήθως σε ένα ‘εοκικό’ πρόγραμμα, για να πληρώσουν τούς παρατρεχάμενους, που με την σειρά τους, πρόθυμα θα επιβεβαιώσουν τη ‘ορθότητα’ τών απόψεων τής πολιτικής ηγεσίας. Ωρύονται επίσης, ότι θα μειώσουν τούς πολλαπλούς υπεύθυνους και αρμόδιους, όμως λίγο πιό κάτω γράφουν ότι θα έχουν ενοποιημένα υπεύθυνους ‘…επιμόρφωσης, υποστήριξης, καθοδήγησης, καινοτόμων δράσεων, νέων τεχνολογιών, …για επαγγελματικό προσανατολισμό, κέντρα διάγνωσης και υποστήριξης ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών και κάθε είδους προσωπικό, δομή και υποδομή που αφορά στη στήριξη του εκπαιδευτικού έργου των σχολικών μονάδων..’ . Και για να μην πάθει ταράκουλο ο αναγνώστης αναλογιζόμενος το κόστος και κατά συνέπεια τούς φόρους, προσθέτουν ότι δεν θα υπάρξει νέα δαπάνη διότι οι υπεύθυνοι …έχουν ήδη γραφεία. Και αυτό λέγεται μεταρρύθμιση.

Το ωραιότερο όμως, που άφησα για το τέλος, είναι με τον Διευθυντή τού σχολείου, που εκτός από ….‘Ηγέτης’ και ‘Εμψυχωτής’, θα είναι πλέον και ‘Διευκολυντής’(sic). Δεν αμφιβάλλουμε ότι η Ελληνική Γλώσσα έχει τεράστια πλαστικότητα και μπορεί να δημιουργεί συνεχώς λέξεις. Αυτές όμως πρέπει να σημαίνουν το σημαινόμενο, που προϋπάρχει ως αντικείμενο, διαδικασία, ενέργεια κλπ. Γιατί αν έκαναν τον κόπο οι επηρμένοι, πριν μεταφράσουν το αγγλικό ‘facilitator’ μέσω google στα Ελληνικά, να ανοίξουν ένα ετυμολογικό ελληνικό λεξικό, θα έβλεπαν ότι η «ευκολία» προέρχεται από το ‘ευ’ + ‘κόλον’ το κάτω άκρο τού παχέος εντέρου, αυτό που λέμε δηλαδή ‘κώλο’. Οπότε τίθεται το ερώτημα πώς ακριβώς, ως ‘Διευκολυντής’, θα διευκολύνει τούς ‘διευκολυνόμενους’, ο διευθυντής;
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 4/4/11

‘Καθηγητές’ έναντι Ηρώων σε ….169 δευτερόλεπτα

03/04/2011

Ανήμερα τής 25ης Μαρτίου, ρωτούσε ο εκφωνητής τού ραδιοσταθμού Φλάς (που μάλλον δεν μπορεί να κατηγορηθεί για ‘εθνικισμό’), διάφορους διάσημους, για το ποιόν θεωρούν τον μεγαλύτερο Ηρωα τής Επανάστασης τού ’21. Ρώτησε και μια, πασίγνωστη για τους αγώνες της υπερ τής αναθεώρησης τής Ιστορίας από Πελοπόννησο και χαμογελαστή, καθηγήτρια Πανεπιστημίου.

Τής πήρε 169 δευτερόλεπτα για να πεί ‘σεμνά’ ότι όλοι όσοι συμμετείχαν είναι ήρωες, άρα … δεν μπορεί να μνημονεύσει ιδιαίτερα κανένα(!!!) και εν πάσει περιπτώσει θεωρεί ως κορυφαίο τον … Κοραή, διότι εκ τής γραφής αυτού …ξεσηκώθηκαν Ελληνες και Ευρωπαίοι για να γίνουμε κράτος όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά και να ξαναβρούμε δια τής περιφήμου ‘μετακενώσεως’ τον Ελληνισμό που είχαμε …χάσει.
Σκεφθείτε, όπως λέει κι ο Γιανναράς, σκεφθείτε σύλληψη, ότι οι Ελληνες έχουν πάψει να είναι Ελληνες, ότι οι δυτικοί είναι περισσότερο Ελληνες από τούς σημερινούς Ελληνες, επομένως αν οι σημερινοί Ελληνες θέλουν να ξαναγίνουν Ελληνες, πρέπει πρώτα να γίνουν εντελώς δυτικοί.

Η καλή καθηγήτρια, στα 169 δευτερόλεπτα δεν βρήκε, επί παραδείγματι, 2 δεύτερα να αναφερθεί στις Σουλιώτισες ή στους Μεσολογγίτες; ‘Η στους 850.000 σκοτωμένους Ελληνες; ‘Η έστω στον Ρήγα που εκτελέσθηκε νωρίς;

Οπως διεφάνη, ο σκοπός ήταν άλλος. Να προβληθεί ο Κοραής και το όραμά του, σε αντιδιαστολή με τον Ρήγα. Ο Κοραής όμως, θαυμάζοντας απεριόριστα κάθε τι δυτικό, δεν έκανε κάν τον κόπο να σκεφθεί αν αυτό, πού οι Δυτικοί προσέλαβαν από την Αρχαία Ελλάδα, είχε ή έχει κάποια σχέση με την Αρχαία Ελληνική άποψη για το πολιτικό γεγονός, την πόλη / κράτος και τους πολίτες. Εν αντιθέσει, ο Ρήγας, με το πρόταγμά του, όπως γράφει ο Γ. Κοντογιώργης, ήταν έτη φωτός προοδευτικώτερος τού πλέον ‘εξτρεμιστή’ τού διαφωτισμού, για τον απλό λόγο ότι εμπνεόταν από τις προτεραιότητες του Αρχαίου και βυζαντινού Ελληνισμού όπως αποτυπωνόταν στις πραγματικότητες τών Ελληνικών Κοινών τού καιρού του.
Ο Κοραής εγκιβώτιζε γεωγραφικά την απελευθερούμενη Ελλάδα στα αρχαία ‘Αθηναϊκά’ όρια (Στερεά, Πελοπόννησος). Ο Ρήγας την έβλεπε ως οικουμενική κοσμόπολη, με όρους Ελληνικού πολιτισμού, με όλους τούς Βαλκανικούς, Νησιώτικους και Μικρασιατικούς πληθυσμούς.
Ο Κοραής απέρριπτε κάθε τί ‘Βυζαντινό’ ως οπισθοδρόμηση. Ο Ρήγας έβλεπε την συνέχεια Αρχαίου Ελληνισμού και τής πόλης κράτους σε επίπεδο άλλης τάξεως μεγέθους, μέ όρους ελευθερίας και πολιτικής άμεσης δημοκρατίας, προτείνοντας την δημοκρατική ανασυγκρότηση ολόκληρου του ελληνικού κόσμου.

Ο Κοραής μιλούσε για την ανωτερότητα τής Δύσης λησμονώντας ότι αυτοί εξήρχοντο από μια βάναυση φεουδαρχία, που οι Ελληνες ουδέποτε γνώρισαν. Κατά συνέπεια για όσα οι Διαφωτιστές μιλούσαν όπως πχ για ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα, οι Ελληνες τα προσπερνούσαν ως οπισθοδρόμηση, διότι είχαν μέσα τους μπολιασμένη την ελευθερία ως ατομική, κοινωνική τών συμβάσεων και πολιτική αυτονομία, όπως εκφραζόταν από την Εποχή τού Τρωίκού Πολέμου στα Ομηρικά Επη. Ως Βουληφόρος Αγορά, δηλαδή ως άμεση δημοκρατία και όχι αυτό το έκτρωμα που σήμερα εμείς και η Δύση έχουμε.
Και ο Ρήγας συμπλήρωνε: στην Ελληνική Δημοκρατία ο Αυτοκράτωρ Λαός είναι ο μόνος που ημπορεί να προστάζει δι’ όλα, χωρίς κανένα εμπόδιο. Και επειδή έβλεπε καθαρά ότι αξίωση απαλλαγής από την τυρρανία, αξίωση εθνικής ανεξαρτησίας και αξίωση δημοκρατίας είναι συμφυείς έννοιες, ίσως εξηγείται η τόση λυσσαλέα εναντίωση νεοεθνοαποδομηστών, πού πληρώνει και μετά θάνατον.
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 28/3/11

Ευρώ, Ευρώπη και το Λάθος

03/04/2011

Συνήθως οι Ακαδημαϊκοί νοιώθουν ηθική ικανοποίηση όταν μιά εργασία τους αναγνωρίζεται, πάντα μέσα από την βάσανο εξετάσεων όπως πχ. σε συνέδρια ή περιοδικά, με κριτές, κλπ. Δεν προβλέπται, άλλωστε, υλική ικανοποίηση, γιατί η έρευνα και η διδασκαλία είναι Ασκητικό λειτούργημα, κάτι σαν εγκόσμιος καλογερισμός (αν αυτό δεν συμβαίνει, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο).

Εξαίρεση από την ικανοποίηση αποτελεί η περίπτωση όσων εξ αυτών δημοσιολογούν, τις γνώμες τών οποίων, αυτή, αλλά και διπλανές στήλες παραθέτουν. Δεν νοιώθουμε ικανοποίηση, γιατί κινητήρια δύναμη στην όποια κριτική μας, είναι το συμφέρον τής Πατρίδας, δηλαδή όλων και όχι η ικανοποίηση από πιθανές εσφαλμένες κρατικές αποφάσεις. Κριτήριό μας είναι πάντα η αντιστοιχία πράξεων ή ακόμη χειρότερα, παραλείψεων τής Κυβέρνησης, έναντι όμως συγκεκριμένης θεωρίας, αλλά και η εσωτερική συνέπεια αυτών έναντι διακηρυγμένων θέσεων.
Αυτή η κριτική όφειλε να γίνεται στην Βουλή, όπου όμως εκεί τα παιδία παίζει τούς …κυβερνήτες, δυστυχώς με χρέωση όλων τών Ελλήνων, ζώντων, τεθνεώτων και μελλουμένων να γεννηθούν.
Ενα παράδειγμα: χρόνια πριν, όταν εσχεδιάζετο στα μυστικοσυμβούλια τής ΕΕ το ευρώ, αλλά και αργότερα, όταν μας έσυρε ο Σημίτης στην Ευρωζώνη, καθώς και όταν ξέσπασε η κρίση, δεν πάψαμε να επισημαίνουμε ότι το κοινό νόμισμα δεν μπορεί να λειτουργήσει, χωρίς πολιτική Ενωση, που φυσικά περιλαμβάνει πραγματική πολιτική κυβέρνηση, με ενιαία δημοσιονομική (και φορολογική), αμυντική και εξωτερική πολιτική. Προϋπόθεση όλων αυτών όμως έπρεπε να είναι η κοινή δυτική κουλτούρα (δηλαδή ο Ελληνικός Πολιτισμός) και κοινή θρησκεία (ο Χριστιανισμός). Ως κοινή γλώσσα εμπορίου και επιστήμης, είχε ήδη πραγματωθεί η Αγγλική. Το ‘Ευρωσύνταγμα’ απέρριψε αυτές τις βασικές προϋποθέσεις λόγω α-νοησιών ‘παγκοσμιοποίησης’ και ‘πολυπολιρισμού’.

Το ευρώ προχώρησε κάτω από την πίεση τών μοναδικών ωφελημένων: τών ιδιωτικών τραπεζών συμπεριλαμβανομένων και τών ‘κεντρικών’, δήθεν κρατικών, τραπεζών (που όμως είναι ….ιδιωτικές) και τών πάσης φύσεως ‘επενδυτών’ δηλαδή αρπαχτικών, εις βάρος τών λαών, με τις ευλογίες όλων τών ηγετών τής Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένων και τών κυβερνήσεων Παπανδρέου, Μητσοτάκη, Σημίτη, που ενεπλάκησαν στην άκαιρη ιστορία τού ευρώ. Το πραγματικό στην ιστορία και αστείο συνάμα, είναι ότι η ισοτιμία τού ευρώ ήταν πριν την εισαγωγή του στα 0,8 δολλάρια. Που ήταν σε λιγώτερη ασυμφωνία από τα νούμερα τής πραγματικής ή φαντασιακής οικονομίας, από ότι είναι τεχνητά σήμερα.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Ουρανός αντί να βρέχει προϊόντα και ανάπτυξη έβρεχε παράγωγα, ‘ασφάλιστρα΄κινδύνου, τζόγο σε πλανητικό επίπεδο και υπανάπτυξη σε ΕΕ. Ομως έσκασε η φούσκα κι’ αντί να καταργήσουν τα προϊόντα – απάτη πάνε να βάλουν φόρο στα ….κλοπιμαία. Και αυτό το θεωρούν έξοδο από την κρίση. Τι να πεί κανείς.
Τούτων ούτως εχόντων, βγήκαν στο σεργιάνι οι Πρόντι, Ντελόρ, Γκονζάλες, κλπ παραπεταμένοι τέως ‘ηγέτες’ τής Ενωσης, από την ασφάλεια τών παχυλών μισθών τους, να μιλούν τώρα για ομοσπονδιοποίηση, για ενιαία δημοσιονομική πολιτική και άλλα εξόχως ενοποιητικά και να επιβεβαιώνουν όσα ,πολλοί, τότε και τώρα γράφαμε.
-Τότε κατηγορηθήκαμε ως συντηρητικοί στην ‘οικονομική’ δηλαδή τραπεζο- χρηματιστηριακό -κλεπτική ‘ανάπτυξη’. Τώρα το ομολογούν οι ίδιοι, χωρίς κόστος φυσικά.
-Τότε κατηγορηθήκαμε ως Ευρωσκεπτικιστές. Απεδείχθη ότι δεν είμασταν Ευρωλιγούρηδες που εφόρμησαν στην ευρωκουτάλα.
-Τότε κατηγορηθήκαμε ως Εθνικιστές. Τώρα απεδείχθη ότι δείχναμε τον ευρωενωτικό δρόμο. Και δεν επιχαιρόμεθα για την ορθότητα τών τότε κριτικών. Γιατί χιλιάδες κατεστραμμένες οικογένειες και ψυχές υπέστησαν το ‘λάθος’.
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 21/3/11