Ευρώ, Ευρώπη και το Λάθος

Συνήθως οι Ακαδημαϊκοί νοιώθουν ηθική ικανοποίηση όταν μιά εργασία τους αναγνωρίζεται, πάντα μέσα από την βάσανο εξετάσεων όπως πχ. σε συνέδρια ή περιοδικά, με κριτές, κλπ. Δεν προβλέπται, άλλωστε, υλική ικανοποίηση, γιατί η έρευνα και η διδασκαλία είναι Ασκητικό λειτούργημα, κάτι σαν εγκόσμιος καλογερισμός (αν αυτό δεν συμβαίνει, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο).

Εξαίρεση από την ικανοποίηση αποτελεί η περίπτωση όσων εξ αυτών δημοσιολογούν, τις γνώμες τών οποίων, αυτή, αλλά και διπλανές στήλες παραθέτουν. Δεν νοιώθουμε ικανοποίηση, γιατί κινητήρια δύναμη στην όποια κριτική μας, είναι το συμφέρον τής Πατρίδας, δηλαδή όλων και όχι η ικανοποίηση από πιθανές εσφαλμένες κρατικές αποφάσεις. Κριτήριό μας είναι πάντα η αντιστοιχία πράξεων ή ακόμη χειρότερα, παραλείψεων τής Κυβέρνησης, έναντι όμως συγκεκριμένης θεωρίας, αλλά και η εσωτερική συνέπεια αυτών έναντι διακηρυγμένων θέσεων.
Αυτή η κριτική όφειλε να γίνεται στην Βουλή, όπου όμως εκεί τα παιδία παίζει τούς …κυβερνήτες, δυστυχώς με χρέωση όλων τών Ελλήνων, ζώντων, τεθνεώτων και μελλουμένων να γεννηθούν.
Ενα παράδειγμα: χρόνια πριν, όταν εσχεδιάζετο στα μυστικοσυμβούλια τής ΕΕ το ευρώ, αλλά και αργότερα, όταν μας έσυρε ο Σημίτης στην Ευρωζώνη, καθώς και όταν ξέσπασε η κρίση, δεν πάψαμε να επισημαίνουμε ότι το κοινό νόμισμα δεν μπορεί να λειτουργήσει, χωρίς πολιτική Ενωση, που φυσικά περιλαμβάνει πραγματική πολιτική κυβέρνηση, με ενιαία δημοσιονομική (και φορολογική), αμυντική και εξωτερική πολιτική. Προϋπόθεση όλων αυτών όμως έπρεπε να είναι η κοινή δυτική κουλτούρα (δηλαδή ο Ελληνικός Πολιτισμός) και κοινή θρησκεία (ο Χριστιανισμός). Ως κοινή γλώσσα εμπορίου και επιστήμης, είχε ήδη πραγματωθεί η Αγγλική. Το ‘Ευρωσύνταγμα’ απέρριψε αυτές τις βασικές προϋποθέσεις λόγω α-νοησιών ‘παγκοσμιοποίησης’ και ‘πολυπολιρισμού’.

Το ευρώ προχώρησε κάτω από την πίεση τών μοναδικών ωφελημένων: τών ιδιωτικών τραπεζών συμπεριλαμβανομένων και τών ‘κεντρικών’, δήθεν κρατικών, τραπεζών (που όμως είναι ….ιδιωτικές) και τών πάσης φύσεως ‘επενδυτών’ δηλαδή αρπαχτικών, εις βάρος τών λαών, με τις ευλογίες όλων τών ηγετών τής Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένων και τών κυβερνήσεων Παπανδρέου, Μητσοτάκη, Σημίτη, που ενεπλάκησαν στην άκαιρη ιστορία τού ευρώ. Το πραγματικό στην ιστορία και αστείο συνάμα, είναι ότι η ισοτιμία τού ευρώ ήταν πριν την εισαγωγή του στα 0,8 δολλάρια. Που ήταν σε λιγώτερη ασυμφωνία από τα νούμερα τής πραγματικής ή φαντασιακής οικονομίας, από ότι είναι τεχνητά σήμερα.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Ουρανός αντί να βρέχει προϊόντα και ανάπτυξη έβρεχε παράγωγα, ‘ασφάλιστρα΄κινδύνου, τζόγο σε πλανητικό επίπεδο και υπανάπτυξη σε ΕΕ. Ομως έσκασε η φούσκα κι’ αντί να καταργήσουν τα προϊόντα – απάτη πάνε να βάλουν φόρο στα ….κλοπιμαία. Και αυτό το θεωρούν έξοδο από την κρίση. Τι να πεί κανείς.
Τούτων ούτως εχόντων, βγήκαν στο σεργιάνι οι Πρόντι, Ντελόρ, Γκονζάλες, κλπ παραπεταμένοι τέως ‘ηγέτες’ τής Ενωσης, από την ασφάλεια τών παχυλών μισθών τους, να μιλούν τώρα για ομοσπονδιοποίηση, για ενιαία δημοσιονομική πολιτική και άλλα εξόχως ενοποιητικά και να επιβεβαιώνουν όσα ,πολλοί, τότε και τώρα γράφαμε.
-Τότε κατηγορηθήκαμε ως συντηρητικοί στην ‘οικονομική’ δηλαδή τραπεζο- χρηματιστηριακό -κλεπτική ‘ανάπτυξη’. Τώρα το ομολογούν οι ίδιοι, χωρίς κόστος φυσικά.
-Τότε κατηγορηθήκαμε ως Ευρωσκεπτικιστές. Απεδείχθη ότι δεν είμασταν Ευρωλιγούρηδες που εφόρμησαν στην ευρωκουτάλα.
-Τότε κατηγορηθήκαμε ως Εθνικιστές. Τώρα απεδείχθη ότι δείχναμε τον ευρωενωτικό δρόμο. Και δεν επιχαιρόμεθα για την ορθότητα τών τότε κριτικών. Γιατί χιλιάδες κατεστραμμένες οικογένειες και ψυχές υπέστησαν το ‘λάθος’.
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 21/3/11

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: