Αμυντικές Βιομηχανίες – Το παράδειγμα τού Ισραήλ

Κανονικά – αν είχαμε πραγματική δημοκρατία, θα έπρεπε να δικαστούν για εσχάτη προδοσία όλοι οι υπουργοί άμυνας και διορισμένοι πρόεδροι τών αμυντικών βιομηχανιών μας. Γιατί τίς αντιμετώπιζαν σαν ψηφοθηρικούς χώρους βολέματος ‘ημετέρων’ και όχι σαν βασικό στοιχείο τού όλου συστήματος άμυνας και αποτροπής τής χώρας. Με αποτέλεσμα η Αμυνα να είναι σχεδόν ολοκληρωτικά εξαρτώμενη, από άλλες χώρες για την παροχή ακόμη και τών πιό απλών πολεμοφοδίων τών Ενόπλων Δυνάμεων. Για να μη μιλήσουμε για τα περίφημα και ανύπαρκτα ‘αντισταθμιστικά οφέλη’ από τις διάφορες αγορές τών …’αιώνων’.

Ας δούμε όμως πώς, γειτονικές εμπόλεμες χώρες, ανέπτυξαν την δική τους βιομηχανία:
-Το Ισραήλ για παράδειγμα , είναι μιά χώρα με πληθυσμό οκτώ εκατομμυρίων σε μια έκταση μόλις είκοσι χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων με το 92% τού πληθυσμού να διαμένει σε αστικό περιβάλλον. Με όλες τις χώρες γύρω του, εχθρικά διακείμενες το Ισραήλ δημιούργησε την Εταιρεία Ισραηλινών Αμυντικών Βιομηχανιών που ανήκει εξ ολοκλήρου στο κράτος. Σκοπός της είναι να καταστεί – και σε μεγάλο βαθμό το έχει πετύχει, πρωτοπόρος , παγκόσμια, σε συστήματα και λύσεις για τις ανάγκες τών ενόπλων δυνάμεων ακι όχι μόνο.

Φυσικά πρώτο μέλημα ήταν η απαίτησή του, αρχικά από τις προμηθεύτριες χώρες και εταιρείες, από τις οποίες αγόραζε όπλα, να προσφέρουν τεχνογνωσία και μεγάλο ποσοστό προστιθεμένης εγχώριας αξίας. Το ίδιο ίσχυε και για τα δάνεια εξοπλισμού, που προσέφεραν χώρες όπως οι ΗΠΑ. Ενώ εμάς ,μας διευκόλυναν με αυτά, για αγορά τών δικών τους συστημάτων, το Ισραήλ απαίτησε και πέτυχε, ένα σημαντικό ποσοστό να πηγαίνει στην δική του αμυντική βιομηχανία. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και να προκαταβάλλεται.

Ταυτόχρονα εκμεταλλεύθηκε τις επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες και έρευνες τών Πανεπιστημίων, Εργαστηρίων και Επιστημόνων του και κατέστη πρωτοπόρο σε θέματα εφαρμογών στην Αμυνα, προωθημένων ερευνών, στην ανάπτυξη προηγμένης τεχνολογίας, όπως πχ. στα ηλεκτρονικά συστήματα, που είχε μιά επίπτωση την κατασκευή εξαιρετικών προϊόντων για ειρηνική χρήση (όπως αεροναυτικά συστήματα πλοήγησης), αλλά και την συνεχή επαναχρηματοδότηση τών πανεπιστημιακών ερευνητικών εργαστηρίων. Ας μην συγκρίνουμε την κατάσταση τών δικών μας ερευνητικών εργαστηρίων, που μάταια περιμένουν γλίσχρα ποσά για την απλή συντήρησή τους.

Το πόσο παραγωγικά διοικήθηκε και λειτούργησε η Εταιρεία (που σήμερα έχει 3500 στελέχη) φάνηκε από τα αποτελέσματα τών πολέμων, που διεξήγαγε νικηφόρα το Ισραήλ. Ούτε λόγος βέβαια για ανικανότητα, διαφθορά και παραλαβές συστημάτων που δεν βλέπουν ή υποβρυχίων που γέρνουν. Γιατί καραδοκούσε ο ….. νόμος περί εσχάτης προδοσίας.

Περιττό να αναφέρουμε ότι, σήμερα, το 60% τού τζίρου τής εταιρείας προέρχεται από εξαγωγές (!!!), με αποτέλεσμα το Ισραήλ πέραν τής Αμυνας να εισάγει συνάλλαγμα ακόμα και από συστήματα επεξεργασίας μετάλλων (που το ίδιο δεν διαθέτει ως πρώτη ύλη !!). Χωρίς τούς φαμφαρονισμούς, περί τής …. ‘ανωτερότητος’ τών Ελλήνων στα θέματα τεχνολογίας (όπως προγράμματα ΗΥ και υπηρεσίες (??)), με τούς οποίους ο Αντρέας πιπίλιζε τα μυαλά τών Ελλήνων προς τέρψιν τών επιτηδείων.

Αλλά και χωρίς ψευτοδιλήμματα τού τύπου ‘θέλετε βούτυρο ή κανόνια’ με τα οποία ο Σημίτης έθαψε πέραν τής εθνικής κυριαρχίας και την όποια αμυντική βιομηχανία τής χώρας.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 11/7/11

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: