Ευρώ, Ευρώπη και το Λάθος ΙΙ

Οι σκεπτικισμός μας έναντι τού ευρώ έχει διατυπωθεί πολλές φορές. Ωστόσο δεν εμφορούμεθα από μια αντίθεση έναντι τής ΕΕ. Το πρόβλημα είναι πρακτικό. To ευρώ γεννήθηκε χωρίς τις τρείς βασικές προϋποθέσεις δημιουργίας και λειτουργίας ενός κοινού νομίσματος: δυνατότητα δημιουργίας ευρωπαϊκού ελλείμματος, μηχανισμό διαχείρισης χρέους και μηχανισμό διαχείρισης ευρωπαϊκών πλεονασμάτων.

Κάτω από τα φληναφήματα περί ‘παγκοσμιοποίησης’, μια μικρή οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, συνδεδεμένη με την τραπεζική και χρηματιστηριακή διεθνή κερδοσκοπία, λεηλάτησε για δεύτερη φορά μετά το 1999 και μετέφερε έξω τον πλούτο τής χώρας. Ταυτόχρονα εκχωρήθηκε η δυνατότητα ‘έκδοσης’ χρήματος μόνο στις ιδιωτικές τράπεζες, που επέβαλλαν τις θελήσεις τους, μέσω του ανοιγοκλείματος τής στρόφιγγας δανεισμού τών επιχειρήσεων και τών κρατών. Και ενώ η αμερικανική οικονομία απορροφούσε μανιωδώς τα πλεονάσματα τών τρίτων χωρών.

Η κατάρρευση όμως τής αμερικανικής τοξικής αγοράς ακινήτων υποχρέωσε τα κράτη να παρέμβουν και να ενισχύσουν τις τράπεζες με ζεστό χρήμα. Ομως όταν η κρίση χτύπησε τα ίδια τα κράτη, η ΕΕ αντέδρασε κάνοντας το αντίθετο από ότι πχ η Κίνα. Προχώρησε σε δανειοδότηση τών υπερχρεωμένων κρατών με υπέρογκα επιτόκια έναντι ασφυκτικής περιοριστικής πολιτικής, αντί να προχωρήσει σε επενδυτική αναπτυξιακή πολιτική.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Βλέποντας το αυτό οι τράπεζες, θεωρούν δεδομένο ότι δεν θα πάρουν πίσω αυτά που τούς χρωστούν τα κράτη και δεν προχωρούν σε δανεισμούς, ούτε προς τα κράτη, ούτε προς τις επιχειρήσεις. Αποτέλεσμα ύφεση, μείωση εσόδων, αύξηση χρεών κρατών και ακόμα πιό μεγάλος πανικός στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Η κυβέρνηση έπρεπε να σταθμίσει και διαπραγματευθεί με την ΕΕ τις δράσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μια και το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό και όχι αυστηρά ελληνικό ή ιρλανδικό, για το όφελος τής ευρώπης και τού ευρώ, αντι-προτείνοντας εγκαθίδρυση μηχανισμών που προαναφέρθηκαν ως προϋποθέσεις τού κοινού νομίσματος, σε συνδυασμό με την απελευθέρωση τών περιφερειακών κονδυλίων τής ΕΕ, μέσω τής Ευρωπαϊκής τράπεζας Επενδύσεων, χωρίς την προκαταβολή τών κρατικών συνεισφορών. Επρεπε επι πλέον να προωθήσει την αναπτυξιακή πολιτική σε συνδυασμό με τον τερματισμό τού ανόητου μοντέλου λειτουργίας τής οικονομίας μας ως ‘υπηρεσιών’ και να επαναφέρει τούς διαλυθέντες, από το 1980 διαχρονικά, τομείς τής πραγματικής οικονομίας, στην σύγχρονη παραγωγή αγροτικών, αλιευτικών, μεταλλευτικών, τουριστικών κλπ προϊόντων.

Αντ’ αυτών επέλεξε την αδιέξοδη ‘λύση’ τής εσωτερικής υποτίμησης, μέσω τής μείωσης τών μισθών, που ήσαν ήδη κάτω από τον μέσο τής ΕΕ (14η θέση) και αύξησης του ΦΠΑ, αγνοώντας τελείως το τί θα γίνει με το εκ 30 δις ευρώ ετησίως εμπορικό έλλειμμα. Τα δε δάνεια τα χρησιμοποίησε για την μετατροπή τού ιδιωτικού χρέους σε διακρατικό με εκχώρηση κυριαρχίας.

Η αγορά πολιτικού χρόνου στην αρχή κάποιας κρίσης είναι πάντα εφικτή. Μεσούσης όμως τής κρίσης, οι πρωθυπουργικοί χειρισμοί με είπα – ξείπα, παλινωδίες και ανασχηματισμούς δύσκολα γλυτώνουν την κυβέρνηση από την λαϊκή οργή. Το ότι δεν είχαν βγεί οι Ελληνες στούς δρόμους νωρίτερα είναι ένα ερώτημα. Το ότι δύσκολα θα μαζευτούν οι συμπολίτες μέσα, είναι βέβαιο. Το που θα βρίσκονται οι κυβερνώντες όταν τελιώσει η κρίση είναι άγνωστο.
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 20/6/11

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: