Ποιά Ευρώπη;

Είναι εξοργιστικό να ακούμε καθημερινά την κυβέρνηση και τα κανάλια – εκπροσώπους της, να αναμασάνε λέξεις και φράσεις για την ανάγκη να γίνουμε ‘ευρωπαίοι’, δηλαδή να αποδεχόμαστε, χωρίς να στεκόμαστε κριτικά, τις επιταγές τών Βρυξελλών. Απαιτούν δηλαδή, κολοσιαία προβλήματα να λύνονται δια τής …. υπογραφής ‘συμφωνιών’. Ετσι, απλά και δισδιάστατα σαν να είμαστε σε βαγόνι τραίνου. Ξεχνώντας ότι η Ευρώπη (Δυτική) απέτυχε να λύσει οποιοδήποτε ζήτημα. Οπως το Ανατολικό , το Μεσανατολικό, το Κυπριακό, το Γιουγκοσλαβικό κλπ. Αλλά και πιό ‘πεζά’, όπως το θέμα τής παραγωγής και αναδιανομής τών προϊόντων.

Η Δυτική Ευρώπη υπό τον μανδύα τού φιλελευθερισμού, «..παρ’ ότι βρέθηκε με τεράστια τεχνολογικά μέσα διάδοσης πολιτισμού, εν τούτοις δεν μπόρεσε να παράγει πολιτισμικά αποτελέσματα..» (Γερ. Κακλαμάνης). Απλά θεώρησε εαυτήν ανώτερη κάθε άλλου πολιτισμού και … ξεμπέρδεψε.

Ετσι ξεκίνησε η αλόγιστη σπατάλη φυσικών πόρων, με άλλα λόγια η άκρατη απολαβή από τις ευρωπαίκές δυνάμεις, τών πρώτων υλών, από τις κατ’ ευφημισμόν αποικίες. Εν συνεχεία, η απαίτηση πλούτου και μη αναδιανομής τού προϊόντος, εκφράσθηκε ως ‘πρόοδος και ανάπτυξη’ με επιβολή απαγόρευσης πάνω στους ‘κατώτερους’ να αναπτύξουν οι ίδιοι την τεχνολογική εκεμετάλλευση τών πόρων, αλλά και απαίτησης να παραμείνουν στις χώρες παραγωγής. Πράγμα που απαιτούσε ‘κατάλληλες’ πολιτικές συνθήκες. Δηλαδή α-Παιδεία.

Αυτό πέτυχε μέν μέχρι και τον 19ο αιώνα, κυρίως λόγω τής τεχνολογικής υπεροχής, ο 20ος όμως χάλασε ελαφρώς τα σχέδια. Διότι ο φιλελευθερισμός απαιτούσε, πρώτον συνεχή κλοπή πλούτου και, δεύτερον, αποδοχή από κάθε άλλον τών θεωρήσεών του, παραγνωρίζοντας, φυσικά, ότι υπάρχουν, ιδιαίτερα στην Μεσόγειο, πολιτισμικά δεδομένα πολύ εδραιώτερα τού ‘φιλελευθερισμού’. Η μη αποδοχή, πλέον, τής Δυτ. Ευρώπης ως νοηματοδοτικό κέντρο τού παγκόσμιου πολιτισμού, οδήγησε στην αναγνώριση ως ‘Μητρόπολης’ τών ΗΠΑ και επεφύλαξε στην Ευρώπη τον ρόλο τού πολιτικού μηδενός.

Δεν είναι λοιπόν απορίας άξιον γιατί παρά τις εντατικές προσπάθεις, τις ακριβοπληρωμένες λειτουργίες και τούς ‘ειδικούς’ της, η μετεξέλιξη τής Ευρώπης σε Ευρωπαϊκή Ενωση έχει περισσότερο τον χαρακτήρα πολιτικού φολκλόρ και οργανισμού αποκατάστασης παίδων τών διαφόρων Ευρωγραφειοκρατών, παρά ιστορικώς δρώσης πολιτικής οντότητος.

Διαπιστώνεται άλλωστε καθημερινά, η αδυναμία ανάπτυξης εξωτερικής πολιτικής, η αδυναμία να κατανοήσει τούς χειρισμούς τών μητροπολιτικών κέντρων τού πλανήτη και η δυνατότητα να δρά στρατηγικά. Αλλά και στο επίπεδο τής πνευματικής παραγωγής, από τα κοσμογονικά γεγονότα τής κατάρρευσης τής Σοβιετικής Ενώσεως και εντεύθεν, η Ευρώπη δεν ‘πήρε μυρουδιά’. Φεύγοντας ο ‘εχθρός’ από την μέση, η Ευρώπη βρέθηκε χωρίς ‘ιδεολογία’ και χωρίς συνεκτικό ιστό. Αποτέλεσμα η ανυπαρξία θεωρίας περί τής Ευρωπαϊκής Ενωσης, άρα και η αδυναμία αντιμετώπισης τών εσωτερικών καταστάσεων.

Με την Αγγλία να έχει, αν δεν οδηγεί κατ’ ουσίαν, κοινή πολιτική με τις ΗΠΑ και τις διακηρυγμένες απόψεις της περί παγκοσμιοποίησης και νεοφιλελευθερισμού, η ΕΕ συμφώνησε σε μια πολιτική που μόνο μητροπόλεις μπορούν να διαθέτουν. Αναπόφευκτο αποτέλεσμα, μετά την αδυναμία αυτοτελούς εξωτερικής πολιτικής, και το πλήρες οικονομικό χάος τής ΕΕ, όπου για πρώτη φορά οι ζώντες ζούν σε βάρος παιδιών και εγγονών. Που δεν είναι θέμα βέβαια ελλειμμάτων Ελλάδος ή Ισπανίας κλπ, αλλά πλήρης αδυναμία τής ΕΕ να κατανοήσει την θέση της στον κόσμο και ιδίως να θέσει πρόταση πολιτισμού της.
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 27/6/11

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: