Τα ΑΕΙ τής Αννας

Δεν αποτελεί έκπληξη το ότι η Κυβέρνηση θεωρεί την Παιδεία και την Ανωτάτη ειδικώτερα, σαν εισαγόμενη Μόδα, με τις επιταγές τής οποίας πρέπει να συμμορφώνεσαι. Αλλωστε, από το 1981 εφάρμοσε ό,τι αυτή, και οι εξ εσπερίας άκαπνοι σύμβουλοί της, έβλεπαν σαν φοιτητές ή σαν υποκείμενα εφαρμογής μαλακής ισχύος τών δυτικών μητροπολιτικών κέντρων. Χωρίς φυσικά να αντιλαμβάνονται τί πάνε να εφαρμόσουν και πού. Γι’ αυτό άλλωστε και διαλύθηκαν οι δομές τής σύνολης εκπαίδευσης. Χωρίς κάν ομολογία μετανοίας, αναιρεί ανερυθρίαστα, προηγούμενες πολιτικές της, αφού καταταλαιπώρησαν τήν ήδη ταλαίπωρη παιδεία και τις υποκαθιστά με αλλοπρόσαλλα μείγματα, που παρουσιάζει πομπωδώς ως φιλόδοξη πολιτική τού 21ου αιώνα.

Στο νέο νομοσχέδιο περί ΑΕΙ, αρκεί η εισαγωγή, για να αντιληφθεί κανείς ότι η όλη ιστορία είναι για ένα νέο ‘μνημόνιο’, στην εκπαίδευση αυτή τη φορά. Το ερώτημα άν ξέρουν τί τούς γίνεται ή απλώς εκτελούν εντολές, παρέλκει.

Αυτό που δεν μπορεί να αντιληφθεί, μάλλον λόγω παιδείας και φιλαρχίας, η κυβέρνηση, είναι ότι η Παιδεία και η Ασφάλεια (Εξωτερική Πολιτική και Αμυνα) τού κράτους εξαιρούνται από κάθε διεθνή συνθήκη όπως πολύ σωστά έγινε και στην συνθήκη τής ΕΟΚ. Γιατί άλλο πράγμα πχ είναι να κατηγοριοποιώ, σύμφωνα με την συνάντηση τής Μπολώνιας και να παρουσιάζω τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα κάθε ΑΕΙ και τις αντιστοιχίες μαθημάτων και πτυχίων και άλλο να δέχομαι άκριτα κάθε ευρωπάρλα τών ευρωατλαντικολιγούρηδων. Πάντοτε τα Πανεπιστήμια γνώριζαν τις δυνατότητες, ερευνητικές και εκπαιδευτικές, τών άλλων Πανεπιστημίων και καθηγητών, μέσα από εργασίες, συνέδρια, μεταπτυχιακά φοιτητών κλπ (δεν χρειάζεται καμμιά επίσημη βούλα από το κράτος ή προσαρμογής σε ‘Λισαβώνες’, για το αν πχ. η έρευνα και η διδασκαλία στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ή στην Λογοθεραπεία, υπηρετούνται αποτελεσματικά στο ΤΕΙ τής Πάτρας).

Ομως πουθενά στο σχέδιο δεν υπάρχει ορισμός τού τί θεωρεί Πανεπιστήμιο. Ομιλεί περι ….πυλώνων λές και είναι στύλοι υψηλής τάσης τής ΔΕΗ. Και αγνοεί παντελώς ότι ο ρόλος τών ΑΕΙ δηλαδή τής επιστήμης, τής κατ’ εξοχήν μορφής εγκόσμιας γνώσης, είναι η εξυπηρέτηση δύο θεμελιωδών και διακριτών μεταξύ τους, ‘οικονομικών’ προβλημάτων: τής παραγωγής και τής διανομής. Ητοι, αφ’ ενός τών τεχνικών μέσων και αφ’ ετέρου τών αξιακών κανόνων διανομής τού προϊόντος και τής υπεραξίας, που επιτρέπουν την παραγωγή προϊόντος περισσότερου από τις απαιτήσεις. Η Υπεραξία προέρχεται κατά κύριο λόγο από την γνώση και μαζί με την εργασία αποτελεί κοινό κτήμα τής κοινωνίας δηλαδή πολιτισμό ή κουλτούρα. Τα ΑΕΙ και τα μέλη τους, δεν είναι, ως μη άμεσα παραγωγικές μονάδες, παρασιτικοί φορείς, αλλά, ως εργαζόμενοι στην Παδεία, είναι εκείνοι ακριβώς οι φορείς τής καθολικής συνείδησης πολιτισμού, που συμβάλλουν ουσιαστικά με την γνώση και την τεχνική και υποβαστάζουν την παραγωγική διαδικασία ‘..όχι ως άρπαγες ή παράσιτα, αλλά ως νόμιμες και υπεύθυνες εστίες ρύθμισης και συντονισμού τών κοινωνικών δυνάμεων ή ολοκλήρου τού συστήματος’ (Γιάννης Γεράσης).

Εδώ ακριβώς ευρίσκεται το παράδοξο και συνάμα πρόβλημα τής κυβέρνησης αυτής. Η επιστήμη απετέλεσε την έγκυρη και αποδεκτή νομιμοποίηση τής νεωτερικότητος και μάλιστα τον αδιαμφισβήτητο εγγυητή, στην θέση τού ‘καταργηθέντος’ Θεού, τής …ισότητος τών ανθρώπων, ενός, δηλαδή, καθαρά μεταφυσικού προβλήματος. Αυτό όμως λειτουργεί ως αυτεπίστροφον, στα πλαίσια τών στόχων περί παγκόσμιας διακυβέρνησης (οικονομικής κατ’ αρχήν) υπό τών Πρωθυπουργικών χειλέων και συνακόλουθα τών μη αντιδρώντων υπουργών, που προϋποθέτουν την ύπαρξη επιλέκτων και την αναγέννηση κοινωνικών και ταξικών διαιρέσων. Δηλαδή την επιστροφή στούς σκοτεινούς χρόνους.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 18/7/11

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: