Το πρόβλημα των εισακτέων στα ΑΕΙ και η παγίδευση τής Αννας

Στην στατιστική, υπάρχει η κανονική κατανομή τών χαρακτηριστικών ενός πληθυσμού, όπου η μέση τιμή είναι η …. μέση τιμή και η απόκλιση από αυτήν είναι η…απόκλιση από αυτήν. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μετρώντας πχ το μέσο βάρος ενός δείγματος τών ανθρώπων , αν αυτό εκφράζεται από κανονική κατανομή, τότε η μέση τιμή τών περισσοτέρων, θα είναι στην μέση, θα έχουμε όμως και περιπτώσεις εκατέρωθεν εξ ίσου τής μέσης.

Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση τής πραγματικής επίδοσης τών μαθητών. Γι’ αυτό και ελέγχεται ως ‘αφύσικη’ η βαθμολογία στα Λύκεια, όπου σχεδόν το σύνολο συσσωρεύεται γύρω στα 18. Πράγμα που αποδεικνύεται με τις χαμηλές μέσες βαθμολογίες στις, κατά τεκμήριο αδιάβλητες, πανελλήνιες εξετάσεις.

Με τις τρέχουσες λυκειακές συνθήκες, οι άριστοι, αυτοί πού ξεπερνούν το 18 στις πανελλήνιες εξετάσεις δεν είναι παρά μικρό ποσοστό, λιγώτερο τού 20%, των εξεταζομένων 100000 περίπου αποφοίτων. Η απλή λογική μας λέει ότι το πολύ τόσοι, πρέπει να εισαχθούν στα ΑΕΙ, για να έχουν την δυνατότητα να αναπαράγουν το ερευνητικό δυναμικό και να επανδρώσουν τις ανώτερες θέσες τού κρατικού μηχανισμού τής χώρας.

Ομως το Υπουργείο εισήγαγε -με την χρηματοδότηση από την ΕΕ, τήν αλόγιστη επέκταση τών ΑΕΙ, σε ιδρύματα και αριθμό εισακτέων. Μια επέκταση απαραίτητη ίσως σε χώρες τής Ευρώπης όπου επέλεγε συνέχιση τών σπουδών λιγώτερο τού 10% τών αποφοίτων λυκείου, καθόλου όμως απαραίτητη στην Ελλάδα, που ξεπερνούσαν εδώ και σαράντα χρόνια το 20%. Αυτή η μη ‘φυσική’ κατανομή, διέλυσε κυριολεκτικά την ουσία τής Ανωτάτης Παιδείας, διάλυση που καλείται τώρα η Υπουργός να αναστρέψει παρότι, το ίδιο το κόμμα της ήταν ο βασικός υπεύθυνος γι’ αυτό το χάλι.

Είχε λοιπόν, μπροστά της μια προϋπόθεση και ένα δίλημμα: να εναρμονίσει πρώτα λειτουργικά από κάτω προς τα πάνω, δημοτικό – λύκειο – μεταλυκειακή εκπαίδευση και ΑΕΙ και εν συνεχεία να αποφασίεσει ακαδημαϊκά ή όχι, για τα ΑΕΙ; Γιατί αν λειτουργήσει με κριτήριο την ακαδημαϊκότητα, είναι υποχρεωμένη να περιορίσει τον αριθμό τών εισακτέων στα ‘φυσιολογικά’ πλαίσια τού 20%, και να καταργήσει τμήματα τών ΑΕΙ τα αντικείμενα τών οποίων δεν μπορούν να αποτελέσουν επιστημονικό πεδίο.

Χωρίς την προϋπόθεση ως καταλύτη, το αποτέλεσμα τής όποιας απόφασης θα είναι όλοι οι μη εισαγόμενοι να στραφούν είτε στα αναγνωρισμένα πλέον ‘κολλέγια’ είτε σε εύκολα πανεπιστήμια τού εξωτερικού, με εκρροή πολύτιμου συναλλάγματος και πλήρη ισοτιμία τίτλων και οανισοτιμία υσίας, δημιουργώντας επιπρόσθετα κοινωνικό πρόβλημα στις πόλεις και χωριά που έγιναν τα τμήματα αυτά, μια και ήταν ‘κοινωνικά’ τα κριτήρια ίδρυσής των. Αν από την άλλη, για να λύσει το ‘κοινωνικό’ πρόβλημα, υποβαθμίσει μέρος τών ΑΕΙ και τα μετατρέψει σε ανώτερες επαγγελματικές σχολές αυτό θα θεωρηθεί μειωτικό και το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Ετσι, επέλεξε με το σχέδιο νόμου να μεταφέρει το πρόβλημα, στα …ΑΕΙ χορηγώντας δήθεν ‘αυτοδυναμία’ δηλαδή ελέγχοντάς τα ασφυκτικά (εισάγοντας εξωτερικά μέλη στα Διοικητικά Συμβούλια τών ΑΕΙ επιλεγμένα με ….κοινωνικά κριτήρια καταξίωσης!!!) και τα οποία ΑΕΙ, θα αποφασίσουν αυτοδύναμα, δηλαδή υπό τον έλεγχο μιάς … Άνεξάρτητης’ Αρχής (ΑΔΙΠ) με …’κοινωνικά’ κριτήρια για τα ‘ακαδημαϊκά’ προγράμματα σπουδών τους, Τραγέλαφος. Και έτσι θεωρεί ότι ξεπερνά το πολιτικό πρόβλημα μή ορθολογικού σχεδιασμού. Δυστυχώς.
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Τύπο τής 25-7-11

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: