Archive for Οκτώβριος 2011

NONSENSE ή η θλιβερή κατάντια τού Ευρωπαϊκού Συμβουλίου

31/10/2011

Ως φοιτητές, πολλές φορές ξενυχτούσουμε ‘διαβάζοντας’ για τις εξετάσεις, με συνήθως ανεπιτυχή αποτελέσματα. Και αυτό επειδή εσκεμμένα δεν δίναμε σημασία στην σοφή παροιμία τού Λαού μας: τής νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελάει…
Κάτι τέτοιο ισχύει και για την πρόσφατη μάζωξη τών ηγετίσκων τής ΕΕ, που παρακολουθήσαμε πρόσφατα. Είδαμε ένα θέατρο κακής ποιότητος, από ηθοποιούς που κυριολεκτικά υποκρίνονταν ότι έπαιζαν για το ‘κοινό’ καλό, χωρίς κοινό κείμενο, χωρίς κοινό σκηνοθέτη. Ο καθένας για πάρτη του.
Απλώς έπρεπε να τηρηθούν τα προσχήματα, για να πάρουν η Μέρκελ κι ο Σαρκοζί την πολυπόθητη αναβολή αποφάσεων, χωρίς να το πούν, χωρίς να θίξουν τις ισορροπίες με την άλλη –επικείμενη, μάζωξη τών G20, αλλά και χωρίς να διαταραχτούν εμφανώς τά, σε παγκόσμιο επίπεδο δρώντα, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (βλ.αρπαχτικά).
Ετσι, απλά σκότωναν την ώρα και λίγο πριν το ξημέρωμα πέταξαν στην τύχη κι ένα νούμερο, δήθεν 50%, για να ξεμπερδεύουν, όχι τόσο με την Ελλάδα, όσο με Ιταλία και Ισπανία. Αν διαβάσει κανείς το επίσημο ανακοινωθέν δεν θα βρεί ούτε μια γραμμή ουσίας, παρά μόνο τις συνήθεις ευρωεκφράσεις, κενές περιεχομένου, για την εμβάθυνση τής οικονομικής ένωσης, με συνταγματικές αλλαγές εντός τού 2012 (!!!), οικονομικά πλάνα αποδεκτά από όλους, ισχυροποίηση τού ευρώ, σταθεροποίηση κτλ.
Κουβέντα δεν είπαν για τα θεμελιώδη προβλήματα τής ευροζώνης (ΟΝΕ όπως μας την πάσσαραν) που είναι ότι:
-Κοινό Νόμισμα χωρίς πολιτική ένωση είναι μωρολογία. Ουδέποτε είχε επιτυχία.
-Κοινό Νόμισμα χωρίς ύπαρξη μηχανισμού διαχείρισης και ανακατεύθυνσης τών πλεονασμάτων και τών ελλειμμάτων τών χωρών, είναι ανοησία (αρκεί να σκεφτείτε, για μια στιγμή, την εφαρμογή τέτοιας ανοησίας, στην εσωτερική οικονομική διαχείριση τών περιφερειών μιάς χώρας, σύμφωνα με τις επιταγές τών όσων προτείνουν οι ηγέτες της ΕΕ (θάχαμε ξοφλήσει προ πολλού).
-Κοινό Νόμισμα με (Ευρωπαϊκή) Κεντρική Τράπεζα, η οποία δεν έχει δυνατότητα ρύθμισης τής ισοτιμίας και τής ροής χρήματος (εκτυπωτικό δικαίωμα) είναι παραλογισμός.
-Κονό Νόμισμα με (Ευρωπαϊκή) Κεντρική Τράπεζα, η οποία ενδιαφέρεται μόνο για την ‘σταθερότητα’ τού νομίσματος και όχι για την ύπαρξη εργασίας (ανεργία) είναι βλακεία.
-Κοινό Νόμισμα και Ευρωπαϊκή Ενωση από την μιά και άμμετρη αποδοχή τής Παγκοσμιοποίησης από την άλλη, με ελεύθερη και ανεξέλεγκτη διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων είναι, αρλούμπα πρώτης τάξεως, γιατί είναι όχι μόνο αμοιβαία αποκλειόμενες καταστάσεις, αλλά και δόλωμα διάλυσης τής ΕΕ που οι ηγετίσκοι τής Ενωσης κατάπιαν μαζί με το αγκίστρι.

Οι υπογραμμισμένες λέξεις δεν είναι παρά η μετάφραση τής αγγλικής λέξης NONSENSE. Και με αυτήν τήν NONSENSE συμπληρωμένη με την ακατάσχετη ευρωλαγνεία, οι θλιβεροί ευρωλάγνοι πολιτικοί μας, υποχρέωσαν την Ελλάδα να εγκαταλείψει, σχεδόν, τον πρωτογενή τομέα τής Οικονομίας, όπου είχαμε εξαιρετική δυνατότητα παραγωγής ποιοτικών προϊόντων και να αποδεχθεί άκριτα ένα κονό νόμισμα, χωρίς καμμία από τις προϋποθέσεις λειτουργίας του, κάτι που οδήγησε στο σημερινό οικονομικό χάλι και θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε χάος, αν οι τα ‘παιδία πού παίζει’ τούς ηγετίσκους τής ΕΕ δεν αποφασίσουν να μάθουν πρώτα την δουλειά και μετά να κάνουν τού κυβερνήτες.

Δημοσιεύθηκε στο Πατρινό REPORTER τής 31/10/11

Advertisements

Η θλιβερή κατάντια τού Ελληνικού Βουλευτηρίου

24/10/2011

Παρακολουθώντας την συζήτηση στην Βουλή για το πολυνομοσχέδιο (περιλαμβανομένου τού άρθρου 37), δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ για την κατάντια ενός θεσμού, που κρατά σ’ αυτά τα χώματα από την Ομηρική Εποχή.
Ο Θερσίτης, αυτός ο έσχατος τών Αχαιών, απολάμβανε πλήρους ισηγορίας έναντι τού Αγαμέμνονα. Και όχι μόνον αυτό, αλλά έπρεπε ο Αγαμέμνων αυτοπροσώπως να προσπαθεί να πείσει τον καθένα και όλους μαζί, ώστε να λάβουν αποφάσεις για το τί πρέπει να γίνει. Εκεί αγορήνδε, ίσος προς ίσον, όλοι.
Και εδώ, οι «Βουλευτές» τού κυβερνώντος κόμματος, πλην τής κας Κατσέλη-άμοιροι και μοιραίοι, θλιβεροί και κακόμοιροι, ψέλιζαν φτηνές δικαιολογίες, αναμεμιγμένες με δάκρυα, με υποσχέσεις για άλλη μιά φορά, ότι ‘..ως εδώ’, καταπατώντας ξανά και ξανά τον όρκο που είχαν δώσει να τηρούν το Σύνταγμα και να εκπροσωπούν τον Λαό.
Οχι τον Πρωθυπουργό, τον Αρχηγό ή τα κόμματα, αλλά τον Λαό αυτού τού Κράτους και συνάμα το ίδιο το Εθνος, ως υπερκείμενη Οντότητα, σ’ αυτήν την αδιάκοπη πορεία Πολιτισμού του, τα τελευταία 4500 χρόνια.
Ανίδεοι, περιδεείς, νοιώθοντας τις Ερινύες να έρχονται έσπευδαν γρήγορα – γρήγορα, ο ένας μετά τον άλλον να πούν το λογύδριό τους, μήπως συγκινηθούν οι ψηφοφόροι τής περιοχής τους και τούς επιτρέψουν να βγούνε από τα σπίτια τους, χωρίς να τούς φτύσουν.
Από την άλλοι οι ‘Υπουργοί’ ακκίζονταν, αυτοδοξολογούμενοι από καθέδρας, διεκδικώντας το Παπικό αλάθητο, βιαζόμενοι να εκτελέσουν το -ανατεθέν σ’ αυτούς από ξένα κέντρα, έργο τους και να παραδώσουν δούλο ένα περήφανο Λαό, που δίδαξε στην Οικουμένη τί σημαίνει Ελευθερία, Δημοκρατία και Φιλότιμο.
Αντιλαμβανόμενοι ότι η ώρα τής Νέμεσης πλησιάζει, αφού αμνήστευσαν προκαταβολικά εαυτούς και αλλήλους με ‘Νόμους’, θέλησαν να ολοκληρώσουν την καταστροφή, επικαλούμενοι ψεύδη και φτηνά επικοινωνιακά τερτίπια , κρύβοντας επιστολές δέσμευσης, για να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια και αντιδράσουν οι υποταγμένοι βουλευτές τους.
Τρέφοντας απύθμενο και ακατανόητο μίσος για ένα Λαό, που παρά τις ενορχηστρωμένες επιθέσεις σέ ό,τι διακρίνει Αυτόν, παρά τις διαγραφές τού Παρελθόντος του, παρά την εξαφάνιση τών σημαντικών Κειμένων του από τα σχολειά και την λοιδωρία τής Μεταφυσικής του και παρά τις άοκνες προσπάθειες θεσμικών και εξωθεσμικών κέντρων για την πλήρη χυλοποίησή του, αυτός ο Λαός αντιστέκεται με το ίδιο αιματοβαμμένο πείσμα, που είχαν τα χνάρια τών πολιτών – οπλιτών, εκεί πάνω, στα χιονισμένα διάσελα τής Πίνδου, τεντώνοντας για άλλη μια φορά το βελος τής Ιστορίας.
Αλλά, ώ Υπουργοί, μην ξεχνάτε ότι τοποθετηθήκατε εκεί για να υπηρετείτε το συμφέρον τού Λαού. Αν το ξεχνάτε θα υποστείτε το «Φωνή Λαού, οργή Θεού», όπως το υφίσταται οποιοσδήποτε επίορκος ηγεμών στην σύντομη πολιτική ζωή του.
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Ρεπόρτερ τής 24/10/11