Η θλιβερή κατάντια τού Ελληνικού Βουλευτηρίου

Παρακολουθώντας την συζήτηση στην Βουλή για το πολυνομοσχέδιο (περιλαμβανομένου τού άρθρου 37), δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ για την κατάντια ενός θεσμού, που κρατά σ’ αυτά τα χώματα από την Ομηρική Εποχή.
Ο Θερσίτης, αυτός ο έσχατος τών Αχαιών, απολάμβανε πλήρους ισηγορίας έναντι τού Αγαμέμνονα. Και όχι μόνον αυτό, αλλά έπρεπε ο Αγαμέμνων αυτοπροσώπως να προσπαθεί να πείσει τον καθένα και όλους μαζί, ώστε να λάβουν αποφάσεις για το τί πρέπει να γίνει. Εκεί αγορήνδε, ίσος προς ίσον, όλοι.
Και εδώ, οι «Βουλευτές» τού κυβερνώντος κόμματος, πλην τής κας Κατσέλη-άμοιροι και μοιραίοι, θλιβεροί και κακόμοιροι, ψέλιζαν φτηνές δικαιολογίες, αναμεμιγμένες με δάκρυα, με υποσχέσεις για άλλη μιά φορά, ότι ‘..ως εδώ’, καταπατώντας ξανά και ξανά τον όρκο που είχαν δώσει να τηρούν το Σύνταγμα και να εκπροσωπούν τον Λαό.
Οχι τον Πρωθυπουργό, τον Αρχηγό ή τα κόμματα, αλλά τον Λαό αυτού τού Κράτους και συνάμα το ίδιο το Εθνος, ως υπερκείμενη Οντότητα, σ’ αυτήν την αδιάκοπη πορεία Πολιτισμού του, τα τελευταία 4500 χρόνια.
Ανίδεοι, περιδεείς, νοιώθοντας τις Ερινύες να έρχονται έσπευδαν γρήγορα – γρήγορα, ο ένας μετά τον άλλον να πούν το λογύδριό τους, μήπως συγκινηθούν οι ψηφοφόροι τής περιοχής τους και τούς επιτρέψουν να βγούνε από τα σπίτια τους, χωρίς να τούς φτύσουν.
Από την άλλοι οι ‘Υπουργοί’ ακκίζονταν, αυτοδοξολογούμενοι από καθέδρας, διεκδικώντας το Παπικό αλάθητο, βιαζόμενοι να εκτελέσουν το -ανατεθέν σ’ αυτούς από ξένα κέντρα, έργο τους και να παραδώσουν δούλο ένα περήφανο Λαό, που δίδαξε στην Οικουμένη τί σημαίνει Ελευθερία, Δημοκρατία και Φιλότιμο.
Αντιλαμβανόμενοι ότι η ώρα τής Νέμεσης πλησιάζει, αφού αμνήστευσαν προκαταβολικά εαυτούς και αλλήλους με ‘Νόμους’, θέλησαν να ολοκληρώσουν την καταστροφή, επικαλούμενοι ψεύδη και φτηνά επικοινωνιακά τερτίπια , κρύβοντας επιστολές δέσμευσης, για να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια και αντιδράσουν οι υποταγμένοι βουλευτές τους.
Τρέφοντας απύθμενο και ακατανόητο μίσος για ένα Λαό, που παρά τις ενορχηστρωμένες επιθέσεις σέ ό,τι διακρίνει Αυτόν, παρά τις διαγραφές τού Παρελθόντος του, παρά την εξαφάνιση τών σημαντικών Κειμένων του από τα σχολειά και την λοιδωρία τής Μεταφυσικής του και παρά τις άοκνες προσπάθειες θεσμικών και εξωθεσμικών κέντρων για την πλήρη χυλοποίησή του, αυτός ο Λαός αντιστέκεται με το ίδιο αιματοβαμμένο πείσμα, που είχαν τα χνάρια τών πολιτών – οπλιτών, εκεί πάνω, στα χιονισμένα διάσελα τής Πίνδου, τεντώνοντας για άλλη μια φορά το βελος τής Ιστορίας.
Αλλά, ώ Υπουργοί, μην ξεχνάτε ότι τοποθετηθήκατε εκεί για να υπηρετείτε το συμφέρον τού Λαού. Αν το ξεχνάτε θα υποστείτε το «Φωνή Λαού, οργή Θεού», όπως το υφίσταται οποιοσδήποτε επίορκος ηγεμών στην σύντομη πολιτική ζωή του.
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Ρεπόρτερ τής 24/10/11

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: