Archive for Νοέμβριος 2011

Μήπως καταρρέει και η ΕΕ μαζί με την Ευρωζώνη;

26/11/2011

Η Ευρωζώνη κατέρρευσε όχι μόνο γιατί βασίστηκε πάνω σε ένα νόμισμα, που δεν κάλυπτε καμμία από τις προϋποθέσεις ενός κοινού νομίσματος, αλλά και διότι το ίδιο το νόμισμα ήταν οθνείο, δηλαδή αλλοεθνές, ξένο.

Αυτό σημαίνει πως το ευρώ δύσκολα μπορούσε να αναγνωρισθή ως Ευρωπαϊκό δηλαδή Ευρωεενωτικό κρατικό νόμισμα, διότι δεν υπήρχε Πολιτική Ενωση στην ΕΕ, τουλάχιστον σε βαθμό ικανό να νομιμοποιεί στην συνείδηση τών Ευρωενωσιακών λαοτήτων το κοινό νόμισμα και να το προβάλλει ως “εθνικό – κρατικό”.

Η Πολιτκή ένωση είναι προϋπόθεση και όχι επιστέγασμα οικονομικής, γι αυτό και όπου αποτολμήθηκε απέτυχε. Αυτό το εγνώριζαν πολύ καλά οι Γαλλοι, που ήθελαν όμως να ελέγξουν μέσω ενός ευρωνομίσματος την Γερμανική Κεντρική Τράπεζα σε ευρωπαϊκό επίπεδο και οι Γερμανοί, που ήθελαν να επιβάλλουν στα μέλη τής ΕΕ μια γερμανικού τύπου κεντρική τράπεζα, έτσι ώστε να αποκτήσουν πλεονάσματα, μετά την άφρονα οικονομικά –όπως έγινε, επανένωσή τους με την τέως Ανατολική Γερμανία. Το ‘πρότυπό’ τους ήταν η πολιτική για την ‘ενωμένη ευρώπη’ που επεξεργάσθηκαν κατά τα χρόνια τού Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου.

Μπορεί η δημιουργία τής ΕΕ να ενθαρρύνθηκε λόγω τού, μεταπολεμικά, Ψυχρού Πολέμου, όμως η βάση δημιουργίας της ήταν η διατήρηση τών εθνών κρατών και όχι η αποδόμησή τους. Γι αυτό και συνέκλιναν μεν τις απόψεις τους ή λείαιναν τις διαφορές τους, διατηρούσαν δε τις αντιηγεμονικές ως προς την ΕΕ θέσεις τους. Με άλλα λόγια καθήλωναν τα, μη νομιμοποιηθέντα ποτέ, όργανα τής ΕΕ σε δευτερεύοντα, εξουσιαστικά, ρόλο, τα υποχρέωναν σε ενασχολήσεις που αναβάθμιζαν τον κοινωνικό χαρακτήρα, ώστε να αναβαθμισθούν διακρατικά τα βασικά δικαιώματα τών πολιτών και όχι να τα εξαφανίσουν.

Το ‘πρώϊμο’ ευρώ, χωρίς την προϋπόθεση πολιτικής ενώσεως, που δεν διεφαίνετο στον ορίζοντα ως αίτημα τών Ευρωπαϊκών εθνών κρατών, για να επιβιώσει είχε ανάγκη τεχνητής συντήρησης, που μόνο με διακυβέρνηση δικτατορικού τύπου μπορούσε να επιτευχθεί. Οπως εύστοχα επισημαίνει ο καθ. Παναγιώτης Ηφαιστος, ή ΟΝΕ ήταν πολιτικό πραξικόπημα. Μια θεσμική φούσκα που τοποθετήθηκε πάνω σε μια μηδενική υπερεθνική πολιτική ανθρωπολογία.

Η ευρωζώνη απετέλεσε, έτσι, ένα παραμάγαζο, που διοικείτο όχι ευρωενωσιακά, αλλά καθαρά ‘τεχνοκρατικά’ με την διπλή έννοια: χωρίς θεσμική νομιμοποίηση και χωρίς αναφορά στο γενικό συμφέρον τών ευρωενωσιακών εθνών κρατών. Κατέληξε σε ένα μηχανισμό αποδοχής, και διατήρησης κάθε χρηματιστικής, απορρύθμισης, παραπροϊόντος και δράσης σε τοπικό, ευρωενωσιακό και διεθνές επίπεδο, που οδηγούσε νομοτελειακά όχι μόνο στην διακεκριμένη μεταφορά πλούτου απο τις ασθενέστερες οικονομικά χώρες στην Γερμανία κυρίως (και σε ελάχιστες άλλες όπως πχ Ολλανδία), αλλά και στην αποδημοκρατικοποίηση τών εθνών κρατών τής Ευρωζώνης. Σε τέτοιο βαθμό που να ξορκίζεται η προσφυγή σε εκλογές ως συνώνυμο τής καταστροφής, να απαιτείται μόνο η απλή υπογραφή κάθε κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για την αλλαγή τών συνθηκών τής ΕΕ, αλλά και να γινονται με διατάγματα δεκτές πρακτικές που νοθεύουν βασικές παραμέτρους τής λαϊκής κυριαρχίας, όλων τών ευρωενωσιακών κρατών. ¨ολα σε επίπεδο ‘αποφασίζομεν και διατάσσομεεν΄.

Τέτοιου, όμως, είδους εγχειρήματα στρέφονται ευθέως κατά του μοναδικού αρμού τής ΕΕ, που ήταν η απόρριψη κάθε ηγεμονίας και η διατήρηση τής ισοδυναμίας τών εθνών κρατών, ολοκληρούμενο στο ευρωπαϊκό εποικοδόμημα (με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ένας κύκλος είναι στην πραγματικότητα “γρανάζι” και εξαιρετικά λειτουργικό) ακριβώς γιατί αυτές οι ηγεμονίες ήταν που προκάλεσαν την φρίκη τών τελευταίων ευρωπαϊκών πολέμων.

Η καταστροφική επιμονή στην καταρρεύσασα Ευρωζώνη και η μη άμεση και συντεταγμένη από κοινού, διάλυσή της, για να ελαχιστοποιηθούν οι επιπτώσεις σε οικονομικό επίπεδο, σημαίνει είτε την αποδοχή τής ολοκληρωτικής πραξικοπηματικής διακυβέρνησης τών μελών της, δηλαδή και ημών, από την Γερμανία και τους εγκαθέτους τους και την παραδοχή τού γερμανικού κοσμοειδώλου (τών ‘..υπολογιστικών στα πάντα βαρβάρων..’, όπως επισημαίνει ο Φρειδερίκος Χαίλντερλιν, ένας από τούς μεγαλύτερους Γερμανούς ποιητές όλων τών εποχών στο έργο του ‘Υπερίων’ , ήδη από το 1794 μΧ) είτε την κατάρρευση μαζί με την Ευρωζώνη και τής Ευρωπαϊκής Ενώσεως, τουλάχιστον ως προς τα θεμέλια στα οποία βασίσθηκε.

Αυτη η οθνεία στάση ΓαλλοΓερμανών, έναντι του πολιτικού πολιτισμού τής Ευρώπης, που προήρχετο από την Αρχαία Ελληνική Πολιτεία και την πολιτεία τής Αυτοκρατορίας τής Νέας Ρώμης, όπως μπολιάστηκε από την χριστιανική μεταφυσική, που απέρριπτε κάθε διάκριση, ιεραρχία και τάξη, ως μη ηθικά νομιμοποιούμενη, βρήκε δυστυχώς και πρόθυμους υποστηρικτές της σε κυβερνήτες τής χώρας μας ,ήδη από την δεκαετία τού ’90. Με αποτέλεσμα το σημερινό χάλι τής Ελλάδος για το οποίο ευθύνονται αφού το εκμεταλλευθηκαν αυτοί, ως ηγετική ελίτ.
       Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Reporter τής 28/11/11

Για ποιά Συμφωνία μιλάτε, όταν καταρρέει η Ευρωζώνη;

21/11/2011

Αν καταλάβαμε καλά, κύριοι τής Κυβέρνησης, για την κρίση στην Ελλάδα φταίνε οι Ελληνες, που υπερκαταναλώνουν, είτε ατομικά είτε κρατικά, περισσότερα από όσα βγάζουν. Φταίει η φοροδιαφυγή, η παραοικονομία, η διαφθορά, η υπογεννητικότητα που επιδρά στις ασφαλιστικές πρόνοιες, κτλ. Ετσι η μικρή Ελλάδα είναι ουσιαστικά ο μεγάλος ασθενής.

Να το δεχτούμε. Το ίδιο όμως, συμβαίνει και στην Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλλία. Θα μού πείτε, ότι αυτές είναι ακριβώς οι άφρονες μεσογειακές χώρες. Γιά σταθείτε όμως: η κραταιά Γαλλία με τις διαλυμένες τράπεζες, που συντηρούνται τεχνητά, το Βέλγιο, η Γερμανία (ναι κι’ αυτή έχει χρέος) κι όλες οι χώρες τής Ευρωζώνης; Ακόμα και η Κύπρος, η μοναδική στην Ευρωζώνη , που μπήκε με το σπαθί (λίρα) της;

Και στην Ιταλία, τί γίνεται; Α, ώστε γι’ αυτούς ισχύει το ‘ούνα φάτσα ούνα ράτσα’, έ;.Κι’ όμως, ξέρετε τί λένε οι διάφοροι ‘έγκυροι’ διεθνείς αναλυτές ότι φταίει για το χρέος της; Η παραοικονομία, η φοροδιαφυγή, η διαφθορά, η υπογεννητικότητα και, εσχάτως, οι πολλές μικρές επιχειρήσεις (ναί, αυτές που οι ηγέτες τής ΕΕ μπούκωναν με προγράμματα προστατευτισμού) !!!.

Μήπως δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά στραβά αρμενίζουμε (κάτι σαν τo υποβρύχιo που γέρνει, που μας πούλησε η Γερμανία και ‘ηρωϊκά’ παρέλαβε ο Μπένι); Οταν όλη η Ευρωζώνη, με το πιό ασφυκτικό σύστημα παρακολούθησης τού Ευρώ, με τις απαγορεύσεις διακύμανσης τής ισοτιμίας του από την ΕΚΤ, χωρίς δυνατότητα εκτύπωσης, με δεδομένες τις υποχρεώσεις πού απορρέουν από τις συνθήκες τού Μααστριχτ, πάει κατά διαόλου, οι τράπεζές της διαλύονται, οι εξαγωγές της πέφτουν ραγδαία, το χρέος ανεβαίνει εκθετικά και το βιοτικό επίπεδο βρίσκεται σε επιταχυνόμενη πτώση, τότε, μήπως δεν φταίνε τα Ευρωκράτη, αλλά το ίδιο το ευρώ και ειδικώτερα αυτοί που το διαχειρίζονται, δηλαδή η Γαλλία και η Γερμανία και πραγματικά μόνο η Γερμανία;

Δυστυχώς η μαύρη αλήθεια είναι ότι το ευρώ ήταν και είναι ένα κακοσχεδιασμένο νόμισμα, χωρίς αντίκρυσμα ,που εξυπηρετούσε αποκλειστικά τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα Γερμανίας (και τών εμμονών της για σταθερότητες), Γαλλίας (έτσι νόμιζε) και Τραπεζών. Γι’ αυτό και η Μεγάλη Βρεττανία τράβηξε την ουρά της έξω.

Το ευρώ ήταν ένα θνησιγενές νόμισμα με σύνδρομο Down χωρίς να έχει καμμία από τις προϋποθέσεις ενός πραγματικού νομίσματος, που πολλές φορές διατυπώσαμε σ’ αυτήν τη στήλ (επιγραμματικά είναι Πολιτική Ενωση, Ενιαία Εξωτερική και Αμυντική Πολιτική, Οικονομική Ενωση και εναρμόνιση για σύγκλιση πραγματικών οικονομιών, Διαχείριση πλεονασμάτων – ελλειμμάτων, ΕΚΤ με δυνατότητα ρύθμισης ροής χρήματος και εργασίας, απόταξη τής ‘παγκοσμιοποίησης’ και τών βλακωδών χρηματοπιστωτικών δήθεν προϊόντων κτλ). Χωρίς τις βασικές προϋποθέσεις, απλά χρησιμοποιήθηκε για μεταφορά πόρων και για χρηματοδότηση, από τις περιφερειακές χώρες, τού Γερμανικού Κράτους.

Στην πρώτη κρίση τών ευρωτραπεζών, για λόγους και τών τοξικών αμερικανικών παραπροϊόντων, τα Ευρωκράτη έτρεξαν να στηρίξουν αποκλειστικά τις δικές τους κατ’ αρχάς, ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ τράπεζες, με ζεστό και όχι εικονικό χρήμα, που προέρχεται κατ’ ευθείαν από την πραγματική οικονομία και την εργασία πολιτών, αφαιρώντας ρευστότητα από την αγορά, χωρίς φυσικά να κλείσουν καμμιά. Και εν συνεχεία, για να βοηθήσουν δήθεν τα κράτη έφτιαξαν νέο τοξικό προϊόν, που το ονόμασαν Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητος (ή μήπως αστάθειας, όπως εύστοχα διατείνεται ο καθ. Γιάννης Βαρουφάκης;)

Γιατί όλο το ‘σύγχρονο’ χρηματοπιστωτικό σύστημα βασίζεται στην δημιουργία τόκων (δήθεν κέρδους) από χρήμα που δεν έχει κανένα αντίκρυσμα παραγωγής, δεν το κατέχει (ζήτημα αν οι τράπεζες έχουν διαθέσιμα κεφάλαια 3% τών δανείων και επενδύσεων, που χορηγούν, χάρις στα δημιουργικά στατιστικά τών οδηγιών τής Βασιλείας ΙΙΙ) και που το κατευθύνουν κυρίως σε τζογάρισμα. Και στην πρώτη αναποδιά, οι τράπεζες όχι μόνο ρουφάνε χρήμα από την πραγματική οικονομία, όχι μόνο δεν διανοούνται να χάσουν τον έλεγχο τών μαγαζιών τους, μέσω τής -ουσιαστικά, κρατικοποίησης, αλλά ούτε κάν δέχονται την λέξη κρατικοποίηση, την οποίαν, οι σερνάμενοι πολιτικοί, ως λεξιλάγνες παρθένες, ξορκίζουν συνεχώς, αποκαλώντας την …. ‘ανακεφαλαιοποίηση’.

Ακόμα ακόμα, τράπεζες και ‘πολιτικοί’ πολέμησαν λυσσωδώς για να επιφέρουν , σε πλανητικό επίπεδο, την ‘απορρύθμιση’ τών αγορών. Και έρχεται τώρα ο βασικός ‘απορρυθμιστής’ επί Κλίντον, που κατήργησε κάθε ρύθμιση ελέγχου τού παράλογου χρηματοπιστωτικού συστήματος, σημερινός Υπουργός τού Ομπάμα, να κουνά το χέρι του επιτιμητικά στους υπουργούς τής ΕΕ για την πολιτική τους (που απορρέει από την …πολιτική του).

Στην πραγματική οικονομία, όταν μια πολιτική σε μια επιχείριση δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα, τότε μαζεύονται άρον άρον οι μέτοχοι, και πέραν τού ότι αποπέμπουν τη διοίκηση και τα μεγαλοστελέχη, αλλάζουν άρδην την πολιτική της. Αμεσα, εδώ και τώρα, ώστε να μην καταστεί μη αναστρέψιμη η κατάσταση και κλείσει η εταιρεία.

Αυτή την απλή διοικητική τακτική, σχετικά με το προβληματικό ευρώ, και το τραπεζικό σύστημα, ούτε την γνωρίζουν ούτε κάν την διανοούνται οι μικρόνοες ευρωπολιτικοί τών ‘μεγάλων’ ευρωχωρών, αλλά ούτε και οι κυβερνητικοί δικοί μας που συνεχίζουν να μιλάνε για την εφαρμογή τής ίδιας αδιέξοδης πολιτικής, που εφάρμοζε κι ο ΓΑΠ. Και επιμένουν είτε σε συμφωνίες τύπου 26ης Οκτωβρίου, που δεν μπορούν να εφαρμοστούν (όπως κατέδειξε και η κρίση τής Ιταλίας) είτε προσπαθούν να εισάγουν, μάταια, διάφορες ευρωζώνες και κοινές δημοσιονομικές διαχειρίσεις.

Ολέθριες πολιτικές, εντελώς ανέξοδες γι’ αυτούς, πληρωμένες μέ δάκρυα και πολλές φορές με αίμα από τους πολίτες, συνεχίζοντες ακάθεκτοι την πτωτική πορεία τους προς ένα θορυβώδες τέλος. Μήπως, άραγε, αφού αρνείται την πραγματικότητα και την πορεία, πού αυτή επιτάσσει, ήλθε ο καιρός να απαλλαγεί η ΕΕ από ένα εξαιρετικά αντιαναπτυξιακό εμπόδιο, το Ευρώ ?
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό REPORTER τής 21/11/11

Bravo Giorgos

14/11/2011

Ο,τι και αν λέμε, ο ΓΑΠ ανεδείχθη σε μεγάλο παίκτη.

Πρώτα από όλα κατέβηκε ‘διαβασμένος’ στον προεκλογικό αγώνα τού 2009 ανεμίζοντας το ‘λεφτά υπάρχουν’, διαβεβαιώνοντας έτσι τον Ελληνα ψηφοφόρο ότι θα συνεχίσει την αμέριμνη πορεία υπερκατανάλωσης. Και σάρωσε.

Ανεβαινοντας στο Μαξίμου, εγκατέστησε καμμιά 150 –αριά συμβούλους, αποδυναμώνοντας τούς υπουργούς και εν δυνάμει διαδόχους του, υποβιβάζοντάς τους σε ρόλους μαζέματος μπάζων.

Διέσυρε σ’όλα τα μήκη και πλάτη τής Γής την Ελλάδα, την οικονομία της και τους εμβρόντητους πολίτες, πυροδοτώντας ανεξέλεγκτη κρίση δανεισμού, ώστε να γίνει με τις ευλογίες τών ΗΠΑ, ασμένως και φυσικά ανοήτως, αποδεκτή από τα όργανα τής ΕΕ, η εμπλοκή του ΔΝΤ στα οικονομικά πράγματα τής Ευρωζώνης.

Ως αντάλλαγμα στην Μέρκελ, δέσμευσε την χώρα, κατά παράβασιν πάσης οικονομικής λογικής, με Μνημόνια , που ήταν σίγουρο ότι θα βυθίσουν ακόμη περισσότερο την οικονομία, προς όφελος τών πάσης φύσεως δανειστών και τραπεζών με εκχώριση εθνικής κυριαρχίας επί τών πλουτοπαραγωγικών πηγών, το ξεφόρτωμα ελληνικών ομολόγων και μετατροπή τών δανείων από ιδιωτικά σε κρατικά και έδωσε το προβάδισμα αρπαγής στην Γερμανία.

Απέτρεψε επίσης την βοήθεια Ρωσσίας και Κίνας ώστε η Ελλάδα ως χώρα Ευρωζώνης να μην μπορεί να σωθεί από μη ‘ατλαντικούς’ πόρους. Ταυτόχρονα άρχισε να πετά εδω και κεί την αναγκαιότητα εγκαθίδρυσης παγκόσμιας διακυβέρνησης και να δέχεται τον έλεγχο και την ανάληψη αποφάσεων από την καλούμενη ‘Τρόϊκα’, οι οποίοι, δήθεν ως τεχνικοί, υποκαθιστούσαν σιγά σιγά (αλλά πραξικοπηματικά) τούς πολιτικούς (υπουργούς κλπ) και επιπλέον, λειτουργούσαν ως μαξιλάρι απορρόφησης τών ευθυνών τού ΓΑΠ. Αυτό το μοντέλλο ‘εξήχθη΄και στις Ιρλανδία, Πορτογαλλία και επίκειται να συμβεί το ίδιο και στην Ιταλία.

Οσο οι ηγέτες τής  ΕΕ (Γερμανία και Γαλλία, δηλαδή …Γερμανία) δεν αποφάσιζαν τι θα κάνουν με τα θεμελιώδη προβλήματα τού Ευρώ (δηλαδή τής παραβίασης τών κανόνων που πρέπει να διέπουν την δημιουργία κοινού νομίσματος και τής πολιτικής ενοποίησης) η κατάσταση ‘καρκίνου’ αντιμετωπιζόταν με … παυσίπονα. Μόλις η Γερμανία κατέληξε, τότε ο ΓΑΠ εφηύρε το ….δημοψήφισμα.

Ηξερε φυσικά ότι o λαός είχε εξαντλήσει κάθε δυνατότητα και ότι το επόμενο βήμα θα ήταν και νέα μέτρα και πλήρες ξεπούλημα τών πλουτοπαραγωγικών πηγών, που όμως ουδείς πολιτκός θα μπορούσε να υπογράψει χωρίς νάχει σοβαρό πρόβλημα ….κυκλοφορίας του στο δρόμο. Διαπίστωνε επίσης ότι η ΝΔ ανέβαινε μεν, μα πιό γρήγορα κατέβαινε, προς μονοψήφιο ποσοστό, ο ίδιος και το κόμμα του.

Τότε αποφάσισε, χωρίς να χάσει τίποτε, να εγκλωβίσει και αποδυναμώσει την ΝΔ και να αναθέσει την βρώμικη δουλειά σε …τεχνοκράτες. Να δώσει δηλαδή σε μη πολιτικούς να αποφασίσουν στην αποδοχή, πραξικοπηματικώ τώ τρόπω,  αλλαγής τών συνθηκών τής ΕΕ χωρίς να ερωτηθούν οι Λαοί και γίνει ότι έγινε με την Λισσαβώνα, να μετατραπούν οι χώρες σε προτεκτοράτα και όχι σε τμηματα ενοποιημένης πολιτικά Ευρώπης, οι οποίες θα υπακούν στην οικονομική διακυβέρνηση τής Γερμανίας, όσο καιρό βεβαίως η ίδια θα θεωρεί ότι την συμφέρει.

Ετσι έθεσε θέμα δημοψηφίσματος, για το οποίο, εικονικά, τον ‘εμάλωσαν’ Μερκελ και Ομπάμα. Οπότε κάτω από την …κατακραυγή ‘αναγκάστηκε’  δήθεν να φύγει …μένοντας. Και να έλθει ως ‘σωτήρας’ ο …Τραπεζίτης τής κατάρρευσης τού χρηματιστηρίου τού 1999, τής εγκληματικής δημιουργίας και ένταξης στο ανεπαρκές ευρώ, με τα μαγειρέματα μαζί με τον Σημίτη τής Γκόλντμαν Σακς.

Με αυτό το ευφυές τέχνασμα, βγήκε ο ίδιος από το κάδρο, έκανε την ΝΔ να δεχθεί μη εκλογές, επικαλούμενος δια τού Μπένι ανύπαρκτους κινδύνους εξόδου από την Ευρωζώνη, έθεσε μπαριέρα στο άνω όριο που μπορεί να πετύχει η ΝΔ αν γίνουν εκλογές, έβαλε να δεχθούν όλοι την εφαρμογή των λύσεων τής 26ης Οκτωβρίου, που δεν θα υλοποιηθούν (άλλωστε εξαιρέθηκαν αμέσως Ισπανία και …Ιταλία) ως προς την ουσία τους, θα υλοποιηθούν όμως ως προς τις αλλαγές τών συνθηκών, ανευ ενοχλητικών εκλογών και δημοψηφισμάτων. Εξασφάλισε επίσης την ανοχή τών ΜΜΕ στα επερχόμενα εσωκομματικά, αφού έβαλε αυτόν που ήθελαν.

Τέλος αν ‘παρ’ ελπίδα’ ο Τραπεζίτης πετύχει, τότε θα καρπωθεί ο ίδιος το πολιτικό όφελος, αποκαθαρμένος από την ολέθρια πρωθυπουργία του. Αν αποτύχει θα έχουν αποτύχει η ΝΔ και το ΛΑΟΣ. Σε κάθε περίπτωση το κόμμα του θα πάρει την πάνω βόλτα με αυτόν αρχηγό. Απεδείχθη τελικά ‘μεγάλος’.

Δημοσιεύεται στον Πατρινό ΡΕΠΟΡΤΕΡ τής 14/11/11

Πού το πάει η Γερμανία;

07/11/2011

Ας δούμε περιληπτικά, λίγα από αυτά, που έχει πετύχει η Γερμανία από την αλόγιστη αμερικανική (διάβαζε ‘αγγλική’) τακτική:
-να επανενωθεί ως χώρα, αποκτώντας και πάλι κρίσιμο όγκο, που να επιτρέπει διεκδικήσεις ‘ζωτικού χώρου’, παρά το γεγονός ότι είχε προκαλέσει εκατόμβες εκατομμυρίων με τους πολέμους της για αυτόν ακριβώς τον λόγο.
-να μπουκωθεί σε χρήμα και δυναμικό από τούς Συμμάχους, εις βάρος Δανειστών της και νικητών της.
-να διαλύσει την Γιουγκοσλαυϊα, ‘αποσπώντας’ την Κροατία και επανιδρύοντάς την (μην ξεχνάμε ότι είχε πρωτοϊδρυθεί στην Νεώτερη ιστορία από την Ναζιστική Γερμανία εις βάρος τής ζωής ολίγων … εκατοντάδων χιλιάδων Σέρβων).
-να αυξήσει την επιρροή της τόσο με την δημιουργία τού Κοσσόβου όσο και στα υπόλοιπα νεοσχηματισθέντα κράτη τής Βαλκανικής καθώς και στην Βαλτική.
-να πρωτοστατήσει στην επέκταση τού ΝΑΤΟ και τής ΕΕ, ενάντια στην Ρωσία, κατά την περίοδο τού ανίκανου Γέλτσιν.
-να δημιουργήσει την Νομισματική Ενωση, δηλαδή το Ευρω(μάρκο), παρά το προφανές ανέφικτο, αυτού τού μακροοικονομικού εγχειρήματος, έτσι ώστε να αναδειχθεί μοναδική κερδισμένη και να αποκτήσει τα απαραίτητα πλεονάσματα εις βάρος τών …εταίρων της.
Με άλλα λόγια να επεκταθεί γεωστρατηγικά και οικονομικά μέσα από ένα ενοποιημένο Ευρωπαϊκό Χώρο, έτσι ώστε α) να απομειώσει την επιρροή τής Αγγλίας β) να επεκτείνει την επιρροή της, περιχαρακώνοντας την Ρωσία και κινούμενη από την Αδριατική μέχρι την Μέση Ανατολή δια τής Κύπρου, και από την Βαλκανική και το Αιγαίο μέχρι την Τουρκία,
Αυτά βέβαια είναι σταθερές επιδιώξεις τής Γερμανίας, από τον 19ο αιώνα, που συνεχίζονται μέχρι τις ημέρες μας.
Υπήρξε όμως ένα μικρό πρόβλημα: ότι δεν υπάρχει στην Ευρώπη, Οικονομική Ενωση. Και εδώ τον δρόμο τον πρωτάνοιξε το ΠΑΣΟΚ, δια τού Σημίτη, που ονόμασε «οικονομική» (πού δεν ήταν) την Νομισματική (που δεν λειτουργούσε) Ενωση δείχνοντας την κατεύθυνση, που από τον Πόλεμο χάραζαν οι Γερμανοί οικονομολόγοι.
Και δια τού Γ.Α.Π. και τών όσων επέφερε εν γνώσει του, ενάντια στην Ελλάδα, αλλά και στα ελλειμματικά κράτη τής ΕΕ, η Γερμανία προσπαθεί να ολοκληρώσει και οικονομικά τα γεωστρατηγικά σχέδιά της. Και απροσχημάτιστα και ανερυθρίαστα δηλώνει ότι: η ολοκλήρωση της Ευρωζώνης πρέπει να προχωρήσει και τα κράτη που απαιτούν βοήθεια θα πρέπει να είναι έτοιμα να εκχωρήσουν ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας τους στην ΕΕ, (ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, σύμφωνα με το περιοδικό Stern). Και στις αρχές του Ιούλη, ο πρόεδρος του ¨Eurogrup¨ , είχε δηλώσει το αντίστοιχο : «Η κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό» (συνέντευξή του προς το περιοδικό Focus).
Και για όσους ακόμη αμφιβάλλουν, ένας σημαντικός Ευρωπαϊστής πολιτικός αξιωματούχος τής Γερμανίας, εδήλωσε ότι ‘η παρούσα κακοφωνία τών μικρών εθνικών Κρατών που υφίστανται στην Ευρώπη, πρέπει να εξαφανισθή και ο σκοπός τού αγώνα όλων μας (πρέπει να) είναι η ενοποίηση τής Ευρώπης’. Αυτά ..λίγο πρωτύτερα από τούς προηγουμένος και για την ακρίβεια στις …. 8 Μαϊου 1943. Και ήταν ο Δρ. Γκαίμπελς.

Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό REPORTER τής 7/11/11