Archive for Δεκέμβριος 2011

Νόστος…

30/12/2011

Η λέξη «Νόστος», γυρισμός στα νεοελληνικά, ετυμολογείται από το νέομαι (σανσκρ. νάζατε, Βλ. Λεξικό Σταματάκου), που σημαίνει επιστρέφω, γυρίζω, όχι γενικά στον τόπο μου, αλλά στην εστία μου. Γυρνώντας στην εστία, γυρνώ στην σχέση, στην σύντροφο που έχω πάρει (σ’ αυτό αντιστοιχεί νοηματικά το νάζατε). Γι’ αυτό και ο Νόστος είναι κάτι ηδύ και ευχάριστο, δηλαδή νόστιμον.

Παράγωγο τού Νόστου είναι και ο Νέστωρ, που ως χθονία θεότης επέβλεπε την επιστροφή τών άλλων. Επιστροφή που εξυμνήθη με την Οδύσσεια τού Ομήρου. Ομως ο Οδυσσεύς δεν γυρίζει απλώς στο σπίτι. Επιστρέφει στις ρίζες, στην Αρχή.

Αλλά πώς επιστρέφει; Επιστρέφει συνέχεια αγωνιζόμενος. Ενάντιος ποιού; Φυσικών κινδύνων κατ’ αρχήν, τούς οποίους αντιμετωπίζει όρθιος, με το κουράγιο τού σώματος και το μυαλό και, αφ’ ετέρου, τής λήθης, λησμονιάς (βλ. Στ. Ράμφου, ‘Νόστος’, Ροές, 1987).

Καλυψώ, Ναυσικά, Κίρκη, Λωτοφάγοι, Σειρήνες, προσπαθούν να τον κάνουν να λησμονήσει, να χάσει το Πρόσωπό του, την Ανθρώπινη (έστω και θνητή) υπόστασή του, το Πνεύμα του. Κι’ ο Οδυσσεύς μάχεται ακριβώς με αυτό το πνεύμα, που τού ζητούν να αφήσει.

Το Πνεύμα όμως για να μην αλλοτριωθεί, οφείλει να είναι στεριωμένο κάπου. Σε κάποιες ρίζες (σε ώμους Γιγάντων πατήσαμε, δηλώνουν ευλαβικά, οι πραγματικοί μορφωμένοι επιστήμονες). Η ρίζα- αρχαιοτάτη λέξη, χρησιμοποιείται και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο Ομηρος, εδώ, αλλά και ο Ησίοδος στο Εργα & Ημέραι, αναφερόμενοι στις ρίζες, τού πνεύματος τού Οδυσσέως ο πρώτος και τής Γής ο δεύτερος, δηλώνουν με την λέξη ρίζα, την Αρχή τών Οντων.

Ο Οδυσσεύς, υπερασπιζόμενος την ρίζα – Αρχή (και είδεν ὁ Θεός το φώς, ότι καλόν. Γεν.4), πυροδότησε την Ελληνική Εμπειρία εκζήτησης τής Αρχής, που συνεχίστηκε με τον Θαλή, τον Αναξίμαδρο, τον Αναξαγόρα, τον Δημόκριτο. Μια εκζήτηση, που διέλυσε τα μυθολογικά, θρησκευτικά συντάγματα και τις φυλετικές κοινωνίες, ώστε να φτάσει μέσω τού Πλάτωνος – Σωκράτους, στην αναγνώριση τής ανθρωπίνης Υπαρξης ως Ιεράς.

Επι πλέον, ο Πλάτων διείδε ότι η σύσταση τής Γνώσης (επιστήμης) τών Οντων είναι «αδύνατη χωρίς την ύπαρξη σταθερού συστήματος αναφοράς» (Βλ. Γ. Γεράση, Η άρθρωση τής Εποχής, Ροές, 1991). Ως τέτοιο καθορίζοντας τον κόσμο τών Ιδεών για την Επιστήμη, έδωσε το απαιτούμενο πλαίσιο για την μελέτη τών αεί μεταβαλλομένων όντων τού κόσμου τών αισθήσεων, δηλαδή τών (ι)όντων.

Στο κοινωνικό επίπεδο, η ελληνική σκέψη δημιούργησε την Πόλιν, ως αντίστοιχο πλαίσιο αναφοράς τών Πολιτών. Ο Ελληνικός λόγος επετέθη στην μυθολογική φυλετική αιματοσυγγενική πυραμίδα και άλλαξε την σύστασή της, εισάγοντας την ιδιότητα του πολίτη ως εξ ίσου μετόχου στην πόλη. Η ισότητα τών ανθρώπων θεμελιώνεται, όχι στην ατομική εξίσωσή τους, αλλά στην ελευθερία χρησης και διάθεσης τής συμμετοχής τους στην πόλη – πολιτεία. Η ιεραρχία τών πολιτών πλέον, δεν συντελείται κληρονομικά, αλλά αποκτάται. Η πολιτική ιδιότητα αυτομάτως «…καθιερώνει την ισότητα απέναντι στους Νόμους και την Πολιτεία» (Βλ. Γ.Γεράση, Η Νεοελληνική Ταυτότητα, Ροές 1989).

Τώρα πλέον οι Πολίτες ‘εκκλησιάζονται’ δηλαδή καλούνται σε συνέλευση ΚΑΙ ‘συζητούν’, δηλαδή ‘ερευνούν, εξετάζουν και βοηθούν στην αναζήτηση (τού ορθού)’. Δεν μένει, ειμή μόνον η έλευση τού Χριστιανισμού για να γκρεμισθεί οριστικά η φυλετική κουλτούρα, που πρώτοι άρχισαν να εκθεμελιώνουν οι Αρχαίοι Ελληνες.

Ιδιαίτερα η Ορθοδοξία καταχώρησε ως απαξία ολόκληρη την κοινωνική τάξη, δηλαδή κάθε διάκριση σε προνομιούχους και μή, ανεξαρτήτως καταγωγής, φυλής, θέσης, δύναμης, ικανότητος ή ασχολίας. Ολοι είναι ίσοι ως πρόσωπα θεούμενα κατά χάριν Θεού. Βεβαίως δεν έχουν καταργηθεί ακόμη και σήμερα οι διακρίσεις (βλ.κληρονομικό δίκαιο), αλλά έπαψαν πλέον να έχουν θρησκευτική, δηλαδή ηθική, νομιμοποίηση και κάλυψη.

Συνεχίζοντας οι Πατέρες τής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το μπολιασμα τής Ελληνικής Σκέψης με τον Χριστιανισμό, θεώρησαν ότι η βιολογική αναγκαιότητα (ενστικτα συντήρησης και πολλαπλασιασμού), η κοινωνική (θεσμοί, εξουσίες), αλλά και η φυσική αναγκαιότητα (φυσικοί Νόμοι) δεν μπορούν να οδηγήσουν στην κατάργηση τής ελευθερίας τού ανθρώπου. Αντίθετα και ο απλός στοχασμός τού ανθρώπου πάνω σ’ συτές, συνιστά υπέρβαση ενστίκτων, θεσμών και φύσης. Η εισαγωγή τού Αυτεξουσίου αποδιώχνει και μετατρέπει το ‘προϋπάρχον κακό’, από συστατικό τού μυθολογικού κόσμου, σε πρόβλημα δυνητικής χρήσης τής ελευθερίας και τού αυτεξουσίου τού ανθρωπίνου Οντος.

Παράλληλα εισάγοντας την έννοια του εκκλησιαστικού Σώματος και τής διακονίας απορρίπτουν κάθε εξουσιαστική δομή και αναγνωρίζουν ότι, χωρίς ανατροπή τού εξουσιαστικού φαινομένου, δεν υπάρχει εκκλησιαστικό γεγονός. Η Εκκλησία «..δεν γνωρίζει την υποταγή τής ζωής στην ‘ορθολογική’ αρχή τής πλειοψηφίας ή στην τυρρανική αυθαιρεσία τής μειοψηφίας» (Βλ. Χρ. Γιανναράς, Η Νεοελληνική Ταυτότητα , εκδ. Γρηγόρη, 1983), αλλά στο άθλημα σχέσεων κοινωνίας.

Φθάνουμε έτσι στην αξεπέραστη πολιτική οικονομία τών Μεγάλου Βασιλείου και Αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Ο Αγιος Βασίλειος αφού ξεκαθαρίζει ότι τα ρούχα που έχεις, απλώς τα φυλάσσεις για τους γυμνούς, το ψωμί για τους πεινασμένους και τα χρήματα σου γι’ αυτούς που έχουν ανάγκη, κεραυνοβολεί: λωποδύτη λέμε όποιον γδύνει τον ντυμένο, όμως πώς πρέπει να αποκαλούμε αυτόν που δεν προσπαθεί να ντύσει τον γυμνό; Πάπαλα ο εφησυχασμός. Δεν μπορεί να υπάρχει ειρήνη με καθεστώτα, ακόμα και ‘σοσιαλιστικής’ κοπής, που φτιάχνουν την (κατά Ζουράρι) ‘γυμνητεύουσα’ τάξη.

Ορθοτομεί ο Αγιος Γρηγόριος Παλαμάς ότι ‘επειδή ο καθένας δεν μπορεί να παράγει όλα όσα τού χρειάζονται οπωσδήποτε όμως τα έχει ανάγκη όλα, μέσο ευρέθη το νόμισμα.’. Στοπ στα ‘ελάχιστα’ όρια διαβίωσης και στούς ελάχιστους μισθούς. Απόλυτη ισομοιρία. Οχι μόνο εγώ Φεράρι, αλλά και εσύ κι’ ο καθείς. Αναγκαίως, εδώ και τώρα, ομοίως. Και σαφέστατο στοπ στους τόκους, δηλαδή στις τράπεζες. Γιατί ο τοκογλύφος δεν αφαιρεί μόνο την ψυχή του και την ψυχή τού οφειλέτη, αλλά και τής ίδιας τής πολιτείας., αφού το κέρδος δεν προέρχεται από την χρήση τού χρήματος, δηλαδή από αναπτυξιακές επενδύσεις (όπως συνιστά η ευαγγελική περικοπή, στους αγιασμούς τών εγκαινίων επιχειρήσεων). Αριστοτελικό στόπ και στα κάθε είδους ΔΝΤ.

Κι ενώ όλοι μαζί οι Ορθόδοξοι Πατέρες, καταδικάζουν την εξουσία να έχει νομιμότητα μόνον εφ’ όσον διακονεί, δεκάδες, ‘νομπελίστες’ και μη, ‘οικονομολόγοι’ παλαιο- νεο- ταξικής υφής, αφού καθώρισαν τούς ‘δικαιούχους’ τής ‘επιχείρησης εκμετάλλευσης’ και έδωσαν την δυνατότητα στους πάσης φύσεως ‘βαθμοφόρους’ της, να φάνε ενσυνείδητα την ‘υπεραξία’ εκατομμυρίων ανθρωπίνων Οντων, χωρίς κανένα φιλοσοφικό προβληματισμό, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να απογυμνώνουν την πολιτική οικονομία, δηλαδή τήν δικαιοσύνη νομής ήγουν διανομής, μακριά από οντολογικά περιεχόμενα και άλλα τέτοια πατερικά ‘ενοχλητικά’ για την ‘σκέψη’ τού μεταλλαχθέντος, από την Δυτική οντολογία τής ‘ατομικότητος’, πολίτη. Γι αυτό και δεν φαίνεται να υπάρχει διέξοδος από την σημερινή κρίση, εφ’ όσον δεν υπάρχει αλλαγή υποδείγματος.
Υποδείγματος Ελληνικής Σκέψης, που είναι το μόνο αντίβαρο έναντι τής νεωτερικής Δύσης, στην οποία Δύση προσεύχονται οι ντόπιοι ‘εκσυγχρονιστές’ και ηρακληδείς της Ευρωπαίας κενολογίας, χωρίς καν να διερωτώνται για την θεμελιώδη διαφορά τού Ελληνικού Λόγου, καθ’ όλην την ‘αργόσυρτη διάρκειά του’ (σταχυολογημένη έκφραση τού Κ. Ζουράρι, από το ‘Εν αινίγματι Πρόσωπα’, 2006, Αρμός), από τους Κρητο Μηκυναϊκούς Χρόνους μέχρι τις παρυφές του 21ου Αιώνα. Τέσσερις χιλιάδες χρόνια τώρα.

Καλή Χρονιά, Αδέλφια. Και μην κωλώνετε. Είστε από καλή γενιά.

Αδέρφια, Στείλτε τους στον πολιτικό Αγύριστο…

23/12/2011

Ναί, στείλτε τους εκεί, στον Αγύριστο για πάντα, όλους εκείνους τούς βουλευτές, πολιτευτές, πολιτικάντιδες, συμβουλάτορες, σφογγοκωλάριους, καθώς και τα κόμματα, που συμφώνησαν, το 2010, με το μνημόνιο – ενταφιασμό τής αξιοπρέπειας τού Ελληνικού Λαού, και τής δυνατότητος να παραδώσουμε στα παιδιά μας ένα καλύτερο τόπο – τρόπο ζωής.

Πετάξτε στον πολιτικό Καιάδα, όλους τούς βολεμένους συνδικαλιστές, που έρριξαν -κατά τό πρότυπο τών Βέλγων στον Πόλεμο, δύο τρείς ντουφεκιές δήθεν, κάνοντας μερικές ημερήσιες απεργιακές ‘γυμναστικές’, αντί να οργανώσουν μια γενική διαρκή απεργία, κατά τα πρότυπα τών γάλλων φορτηγατζήδων ή παλιά τών ελλήνων τραπεζικών (για να μην ξεχνιόμαστε επί ‘επαράτου’).

Περιφρονείστε έμπρακτα, όλους τούς ανώτατους δημοσίους υπαλλήλους, που προχώρησαν στην επεξεργασία και υλοποίηση τών αποφάσεων υποδούλωσης και δεν τόλμησαν να παραμείνουν πιστοί στον όρκο τους να φυλάττουν το Σύνταγμα, εκφράζοντας γραπτά την διαφωνία τους, με την πολιτική τών πολιτικών προϊσταμένων τους, ώς όφειλαν.

Στείλτε στον σκουπιδώνα τής πολιτικής, καταψηφίζοντάς τους στις επικείμενες και αναπόφευκτες εκλογές, όλους, πολιτικούς, συνδικαλιστές, βουλευτές και υπουργούς ,που αποφάσιζαν επαχθή μέτρα υποδούλωσης ενός περήφανου, το πάλαι ποτέ, λαού και καταδίκαζαν στην ανέχεια, τούς απόμαχους τής ζωής. Ολους αυτούς, υπουργούς και βουλευτές, που δεν είχαν κανένα ηθικό δικαίωμα όταν έχουν καταθέσεις –άκουσον, άκουσον, 2.772.992 € (που για να τις φτάσει ένα ζευγάρι δασκάλων πρέπει να δουλεύει χωρίς να βάλει μπουκιά στο στόμα του 100 χρόνια ή 1000 χρόνια αν βάλει μια μπουκιά στο στόμα) ή -όταν έχουν έστω και ένα ευρώ παραπάνω από τον συνταξιούχο, να κατακρημνίζουν τούς κόπους μιάς ζωής και να κόβουν το εισόδημα τών μισθωτών και συνταξιούχων, χωρίς πρώτα να κατεβάσουν στο ίδιο νούμερο τα λεφτά που παίρνουν  και όχι με το ξετσίπωτο δήθεν ‘αναλογικό’ τρόπο που οι ‘ξύπνιοι’ εφήρμοσαν για τον εαυτό τους. Γιατί όταν το παίζουν ‘πετυχημένοι’ με το μυαλό και την μόρφωση που το ίδιο το κράτος (δηλαδή οι Αλλοι Πολίτες) τούς παρείχε, οφείλουν να αντιδώσουν σ’ αυτό το έρμο κράτος, πολλά περισσότερα, μετακενώνοντας το ‘μυστικό’ τής επιτυχίας τους, μέσω τής πετυχημένης αλλαγής διακυβέρνησης υπέρ τού πολίτη και όχι ενάντιά του.

Γιατί, για να φτάσουν εκεί που έφτασαν, πάτησαν στούς ώμους τού σκουπιδιάρη και τού εργάτη αποχέτευσης και ύδρευσης, μπήκαν στην αγκαλιά τής δασκάλας και τής νοσοκόμας,  έτρωγαν πάνω στην ράχη τής αγρότισσας, φορτώθηκαν  στον οδηγό, βρήκαν τίς αγορές τους στον έμπορο και στον υπάλληλο και κοντολογίς βασίστηκαν στον κάθε Αλλον συμπολίτη, δηλαδή σε μιά κοινωνία πού προέχει το φιλικόν, όπως σκασμένος μ’ αυτούς, ουρλιάζει μέσ’ απ’ τα Πολιτικά του ο Σταγειρίτης, για να μπορέσουν οι ίδιοι να αναδειχθούν και να ‘Εχουν’. Που μόνο εικονικά (ως μεταβατικοί ‘λογαριασμοί’) έχουν βέβαια, αλλοιώς καθίστανται λωποδύτες, όπως μάς νουνεχεί ο Μέγας Βασίλειος. Στυγνοί και απάνθρωποι λωποδύτες.

Στην ίδια πολιτική ανυποληψία, στείλτε ‘μαυρισμένους’ κι όλους τούς δήθεν ‘προοδευτικούς’, λιμασμένους για κάθε δυτική σαχλαμάρα και κάθε τι οθνείο, πιθηκίζοντες ‘αριστερούς’ και γλυφείντζουρες ευρωλιγούρηδες, που φόρεσαν τα φακιόλια τής βάρβαρης ‘πολυπολιτισμικότητος’ και ώρμησαν να καταστρέψουν αιώνες Ελληνικού Πολιτισμού, λοιδωροί κάθε τι τζιβαερικού του, παραχαράκτες τής Ιστορίας, τών Παθών και τής Ανάστασής του, ακριβώς όπως πλαστογραφούν την Ελληνορθόδοξη Μεταφυσική, κάνοντας, αποδεχόμενοι ή μή αντιδρώντες,  θυσίες αίματος, στην έωλη ατομικότητα τού νεωτερικού υπανθρώπου.

Ακόμα και ο Χριστός, ο μεγαλύτερος -όχι γιαλαντζί,  επαναστάτης όλων τών εποχών, που ήλθε στον κόσμο για να  ελευθερώσει τον κάθε άνθρωπο από κάθε δουλεία, να μάς δείξει ότι είμαστε θεοειδείς αν και κτιστοί, αυτεξούσιοι αν και θνητοί, ελεύθεροι από κάθε ‘επιταγή’, απαιτούντες Λογοδοσία και φυσικά υπόχρεοι αυτής στον Κοινό Λόγο, αν και «…ουκ ήλθεν βαλείν ειρήνην αλλά μάχαιραν» (Ματθ.10:34), σεβάσθηκε τον Θεό τών Πατέρων του.

Ενώ εδώ, αναμασούσαν τα εγχώρια ασπόνδυλα μαλάκια, στα τηλεπαράθυρα, και οι κόρακες τής δήθεν παγκόσμιας διακυβέρνησης, για να μην τούς σταματά κανείς, ούτε ο ίδιος ο Θεός τους, το ‘τα τού Καίσαρος τώ Καίσαρι και τα τού Θεού τώ Θεώ’ ομνύοντες δήθεν με ‘ευλάβεια’ στην κολοβομένη απ’ αυτούς ευαγγελική ρήση, για να διαχωρίσουν τήν εξουσία από την Μεταφυσική, για να μην έχουν ‘αμφισβητήσεις και άλλα ενοχλητικά από τούς λαούς, ώστε να τούς κρατούν εσαεί υπόδουλους.

Ερχεται όμως ο Παναγιώτης Νέλλας (που εν μέσω Απριλιανών, τόλμησε και συνέγραψε αλογόκριτα, το “Ορθοδοξία και Πολιτική”,  Εκδ.Εστία, 1971) και τούς πετάει κατάμουτρα ότι κάθε εξουσία είναι εσωτερική αταξία, γιατί στην εξουσία υπερτερεί ο Καίσαρ έναντι τού Νόμιμου, το οποίον όμως ευρίσκεται μόνο στο χώρο τού Ιερού, δηλαδή τού Θείου. Αρα η Εξουσία έχει όρια την  “Οικο-Νομία”, την Δικαιοσύνη στούς Πολίτες και μόλις την παραβή, τότε για τούς Ορθοδόξους ισχύει το «πειθαρχείν δεί Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πρ.5,29)

Εξουσία για τον βαφτισμένο ορθόδοξο σημαίνει πρωτεύθυνον, αλεξανδρινόν υπόδειγμα και εθελόθυτη εθελοδουλεία στο κοινωνικό σύνολο κι όχι αναρρίχηση σε σαλόνια και τόννους τοκοβγαλμένου ματωμένου νομίσματος.

Λοιπόν, δεν είχαν κανένα δικαίωμα ακόμα κι αν και τα 10 εκατομμύρια Ελληνες (κι όχι μόνο οι 300) ψήφιζαν για Μνημόνια,  Καίσαρες,  παγκοσμιοποιήσεις και διαλύσεις πολιτισμών και Ιερών, δεν είχαν κανένα δικαίωμα απόφασης επ’ αυτών. Γιατί η χώρα δηλαδή ο πολιτισμός τών Θεών, Ηρώων,  Προγόνων και Πατέρων ημών,  δεν ανήκει ούτε στούς βουλευτές, ούτε σε μάς, ούτε κάν στον πληθυσμό της. Ανήκει στούς Θεούς και τούς Ηρωές της, οι οποίοι είναι μαζί με τους νεκρούς και αγέννητους οι μονίμως πλειοψηφούντες, οι μόνοι νόμιμοι κάτοχοι και ιδιοκτήτες αυτής τής μοίρας – χώρας, κι εμείς μόνο οι πρόσκαιροι διαχειριστές της.

Καλά Χριστούγεννα, Αδέρφια. Και μην ξεχάσετε: πολιτκή μάχαιρα σ’ όλους αυτούς επί τού παρόντος.

Το πρόβλημα τής Διαφθοράς και οι Πολιτικοί ‘Ιεροεξεταστές’ μας

19/12/2011

Η λέξη «μηχανή» είναι αρχαιοτάτη ελληνική λέξη και προέρχεται από το ‘μήχος’ που σημαίνει μέσον, τρόπος, βοήθημα, μηχανή, αλλά και τέχνασμα ή απάτη. Με άλλα λόγια η χρήση μηχανής έχει σκοπό να καθορίσει μια διαδικασία ή να υπερκεράσει μια δυσκολία όπως πχ βάρος, απόσταση, χρόνο και άλλα εμπόδια.

Για να λειτουργήσει μια μηχανή απαιτεί αφ’ ενός ενέργεια, αλλά και να υπερνικηθεί η, ενυπάρχουσα φυσικώ τώ τρόπω, κάθε είδους, ‘τριβή’. Πρακτικά μιλώντας, κάθε ‘μηχανή’ θέλει και το … ‘λαδάκι’ της, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Αυτό το λαδάκι αποτελεί μικρό μέρος τών λειτουργικών εξόδων και υπολογίζεται στον προϋπολογισμό, συνήθως μαζί με το όποιο καύσιμο και ανταλλακτικά.  Από αυτήν την άποψη, η έννοια τής “διαφθοράς” για την οποίαν κρώζουν, έκπληκτοι δήθεν, Γραμματείς,  Φαρισαίοι, ‘παραθυράδες’ και πολιτικοί, είναι άνευ νοήματος, οπως είναι άνευ νοήματος και τα διάφορα σώματα ‘αδιαφθόρων’.

Αλλωστε, πρώτη πρώτη, η ίδια η Πολιτεία με τα ποικίλα ‘ειδικά’ μισθολόγια και επιδόματα, καθιέρωσε το ‘λαδάκι’, που αντί να ρέει μέσα στην μηχανή, κατευθύνεται πρός πάσης φύσεως ‘χειριστές’, για να διασφαλίσει την εκτέλεση τής εργασίας ή την ‘αμεροληψία’ σε κάποια απόφαση. Δεν παρέμεινε όμως μέχρι εκεί, αλλά κατέστη, μάλιστα, η πρώτη χώρα, που ‘πέρασε’ στο Σύνταγμα (!!!), επιταγές μισθολογικής αμοιβής δίκην συνεταιριστικής εταιρείας.

Καθιερώνοντας σωρεία διακρίσεων και ταυτοχρόνως ωθώντας τούς πολίτες σε άκρατο ευδαιμονισμό, παρέβη επίσης την βασική αρχή τού μεθυπερβατικού πολιτεύματος «ολιγωδείας και ολιγοκτησίας», κατά τον Αγιο Γρηγόριο Παλαμά. Ο οποίος, μάλιστα, με το δεινόν « … Επεί ούν πάντα μέν έκαστος, ούκ έχει τα προς την χρείαν παρ’ εαυτού, πάντων δε τών τοιύτων αναγκαίως έκαστος δείται, μέσον ευρέθη το νόμισμα, δι’ ού βιωφελώς και το περιττεύον εκκενούται και το ενδέον πληρούται» (Ομιλία ΜΗ΄1), διέλυσε κάθε μάκρο-, μικρο- ή πολιτική- ‘Οικονομική’ Θεωρία τής μεταμοντέρνας εποχής.

Με το αμείλικτο ανωτέρω «..οπωσδήποτε όμως ο καθένας τα έχει ανάγκη όλα αυτά..» ο Αγιος καταργεί κάθε προνομία, εγκαθιδρύει ισομοιρία, χωρίς τα τάχα μου δήθεν ‘ελάχιστα όρια φτώχειας’, χωρίς διάκριση είδους εργασίας ή ‘ετών σπουδών’. Τέρμα η αναξιοπρέπεια τών πολλών και η αυτόνομη ‘προνομία’ τών ολίγων. Οπως αναλύει ο Ζουράρις στην πραγματεία του «Εισαγωγή στην Απογείωση τής Πολιτικής», ο Παλαμάς με την κατ’ ισομοιρίαν, αλληλοπεριχώριση τών αναγκών, αποτρέπει την έκρηξη τής οργής που εκκρίνει αλλοιώς η πλουτοκρατική άβυσσος.

Πάπαλα λοιπόν η νομιμοποιητική βάση κάθε ‘ελέγχου’ χωρίς ισομοιρία. Αλλά ούτε καν ηθικά, μπορεί να επιβάλη η Πολιτεία, αφ’ ής στιγμής ώθησε τούς πολίτες στον τυφλό τζόγο (Χρηματιστήριο ’99), υποχρεώνοντας το νόμισμα τών πολιτών να ‘γεννήσει’ νόμισμα. Γιατί το νόμισμα (ετυμ. από το νέμω δηλαδή διανέμω) υφίσταται ως μέσον αναδιανομής πραγματικών αγαθών ή υπηρεσιών μεταξύ τών εν ισομοιρία πολιτών και όχι ‘παραγώγων’ , παιχνιδιών, τζόγου ή άλλων ‘νομισματικών’ δήθεν, υποπροϊόντων, που οι χρηματιστηριακοί και τραπεζικοί αεριτζήδες χρησιμοποιούν για την μεταφορά κεφαλαίου από τους ανθρώπους και τις χώρες, στα θυλάκια τών σακκακιών τους, που καλύπτουν τις βουλιμικές κοιλιές τους. Μιλάμε βέβαια για την ουσία τών πραγμάτων και όχι τα νομικίστικα τερτίπια και διατάξεις, που καλύπτουν αποκλειστικά και μόνο, το ‘αυτόνομον’ τών ολίγων γαλαζοαίματων, προνομιούχων ή ‘ξύπνιων’.

Μην μας πούνε βέβαια περί ‘στατιστικών’ που φέρουν την χώρα πρώτη σε διαφθορά, πχ Υγεία, γιατί στην Αμερική πχ, δεκάδες εκατομμύρια πολιτών αν πάθουν κάτι βγάζουν από την τσέπη τους ό,τι μπορούν είτε ως ανασφάλιστοι, είτε ως ιδιωτικά ασφαλιζόμενοι, άρα εκεί η διαφορά είναι ότι το μεν φακελλάκι γίνεται επίσημα και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερη τάξη μεγέθους, η δε ‘εγκυρη’ στατιστική τους, δεν το μετράει (!!!).

Αλλά και στο θέμα τής ‘αμεροληψίας’ δηλαδή τής ‘διαφθοράς τής μίζας’, είναι αναποτελεσματική η οποιαδήποτε ξιφούλκηση τής ‘Πολιτείας’. Διότι σε συνθήκες τού σύγχρονου κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού αυτό είναι πρακτικά ανέφικτο, όπως άλλωστε εδίδαξε και η περίπτωση τής Λόκχηντ στο παρελθόν, αλλά και πρόσφατα τής Ζήμενς. Διότι η κυβέρνηση τών κάθε ΗΠΑ, Γερμανίας κτλ, θέλει τις εταιρείες της να μονοπωλούν τις αγορές τών άλλων πελατών- χωρών, για λόγους αύξησης συναλλάγματος, μείωσης τής ανεργίας, πολιτικής επιρροής και διεθνούς ισχύος.

Επειδή όμως, διαρκώς μειούνται, λόγω τής παγκοσμιας διάχυσης τής Τεχνολογίας, αφ’ ενός οι τεχνολογικές διαφορές  τών χαρακτηριστικών μεταξύ τών ανταγωνιστικών αυτών προϊόντων, αφ’ ετέρου οι τιμές σύμφωνα πάντα με την τρέχουσα οικονομική θεωρία τείνουν να εξισώνονται και, τέλος, επειδή η έρευνα απαιτεί δισεκατομμύρια δολλάρια, που θα επενδυθούν μόνο αν προδιασφαλιστεί η πελατεία για την αγορά μελλοντικού προϊόντος,  αυτό επιτυγχάνεται και με το ‘λαδάκι’.  Οπότε τι μπορούν να κάνουν οι δύσμοιρες επιτροπές ‘επιλογής’ πέρα από την κλήρωση (που δεν προβλέπεται) ή την μεροληψία; Που βεβαιως ‘ενίοτε’ επιβάλλεται και γίνεται αποδεκτό από τις ίδιες τις κυβερνήσεις. Θα μπορούσε πχ η κυβέρνηση να αποφασίσει την αγορά τών- ας δεχτούμε για το παράδειγμα, υπέρτερων ρωσσικών αεροσκαφών Μιγκ έναντι τών αμερικάνικων F16; Φυσικά όχι. Είναι αυτό αμεροληψία;  Ή είναι ‘ηθικό’ οι κατευθυνόμενοι ‘εισαγγελείς’ τών τηλεπαραθύρων να ‘δέχονται’ το κλείσιμο, όπως όπως, της υπόθεσης Ζήμενς για να δουλέψει δήθεν η ….σηματοδότηση τών επεκτάσεων τού Μετρό, αφού επί χρόνια ούρλιαζαν στα παράθυρα ενάντια στην, όπως φαίνεται αμέτοχη, κυβέρνηση Καραμανλή; Λές και η σηματοδότηση είναι καμμιά τεχνολογία διαστημικής φυσικής.

Η ιστορική έννοια τής διαφθοράς, δεν οφείλεται σε κάποιες ‘εκ γενετής’ ιδιότητες τών λαών, όπως αφρόνως ο ΓΑΠ και ο Παπακωνσταντίνου ξεφώνιζαν σε καθε μάζωξη ομολόγων τους και τούς άφηναν άναυδους, όχι για ‘ηθικούς’ λόγους, ούτε επειδή κατηγορούσαν την Ελλάδα, αλλά γιατί αυτό έδειχνε ανήκουστη άγνοια βασικών παραμέτρων τού κεφαλαιακού συστήματος, από τον ΓΑΠ και τον Υπουργό του, που παρίσταναν τούς αυτόκλητους ιεροεξεταστές, χωρίς να αντιλαμβάνονται κάν την ανωμαλία, που δημιουργούσαν στις σύγχρονες διεθνείς σχέσεις.

Δεν υπάρχει χώρα στην Δύση, που εξετάζουμε εδώ, που να μην συμβαίνουν αυτά, για τούς λόγους που προείπαμε, με την ενεργό μάλιστα συμμετοχή τών κυβερνήσεών τους στο παζάρι τών προϊόντων τους, μέσω τής διπλωματίας, ακόμη και με λαδάκια και, σε αρκετές περιπτώσεις, με ωμούς εκβιασμούς.  ‘….Εως αν η αυτή φύσις τών ανθρώπων ή…’, όπως λέει, ξεκαρδισμένος στα γέλια, ο σύγχρονος πάντα Θουκιδίδης. Ή ο Νηπτικός Αγιος Γρηγόριος Παλαμάς.

Γιατί το πρόβλημα τής Ελλάδος είναι ότι τα λεφτά τής ‘διαφθοράς’  ή και τής πάσης φύσεως κοινοτικής ή άλλης ‘βοήθειας’, δεν πιάνουν τόπο ως προς τούς δότες και τούς αποδέκτες παρά μόνο «..αν αναλώνονται στον τόπο που δίδονται…» όπως εύστοχα υποδεικνύει ο πρόωρα θανών μαθημστικός Γεράσιμος Κακλαμάνης, στο βιβλίο του ‘Ανάλυση τής Νεοελληνικής Αστικής Ιδεολογίας’. Για να αναλωθούν όμως εδώ, χρειάζονται να υπάρχουν προϊόντα, τα οποία προϋποθέτουν ιδέες, κάτι εξαιρετικά σπάνιο στην χώρα τής απαιδείας, που δημιουργεί το αναλυτικόν πρόγραμμα και οι εσωτερικοί κανονισμοί εξάρτησης πανεπιστημίων, τού Υπουργείου δια βίου.

Και επειδή ο εκτοξεύων κατηγορίες Πρωθυπουργός και οι άλλοι πολιτικοί, το μόνο που έδειχναν ήταν την πλήρη ανικανότητά τους να κατανοήσουν ότι η έννοια χρήμα έχει σχέση με το μυαλό κι όχι με την κοιλιά, άρα και ότι η διαφθορά είναι κοινωνιολογικής και ιστορικής υφής και όχι ‘ηθικής’ τάξεως ζήτημα, ήταν προδιαγεγραμμένο το εξωπέταγμα τους από την διεθνή πολιτική σκηνή.

Με αυτα και μ’ αυτά, νομίζω μπορούμε, πλέον, ‘βασίμως’ να … προσδιορίσωμε την μέχρι σήμερα αγνώστου ετυμολογίας λέξη ‘λαδάκι’ (έλαιον), που προέρχεται από το αττικόν ‘Ελάα’ (δηλαδή Ελαία), ως προκύπτουσα από το …. ‘Ελαύνω’ που σημαίνει και συνθλίβω (Λεξ. Αρχ.Ελλ.Γλ. Σταματάκου), αλλά και θέτω εις κίνησιν (όπως προηγ.). Διότι έχει αμφότερα τα χαρακτηριστικά.

Το πρόβλημα τής Ντομάτας και οι Πολιτικοί ‘αστέρες’ μας

12/12/2011

Τις προάλλες συνέτρωγα με ένα ανερχόμενο νεαρό, ‘σοσιαλιστικής κοπής’, πολιτικό. Στα πλαίσια τής συζήτησης για την ακρίβεια, αφού κάρφωσε με το πηρούνι, την τεράστια ντομάτα θερμοκηπίου τής χωριάτικης, εδήλωσε δυνατά, μασουλώντας την με ευχαρίστηση:
«Είναι ανήκουστο οι ντομάτες να κοστίζουν τόσα λεφτά το κιλό!!».
«Καί μάλιστα στην ..εποχή τους» παρατήρησα, θέλοντας να τον δοκιμάσω.
« Και να φαντασθείς ότι δεν είναι κάν ακόμη Χριστούγεννα», μού είπε, αρκετά δυνατά, ώστε να ακουστεί ευκρινώς στα διπλανά τραπέζια, καταπίνοντας το δόλωμα μαζί με το αγκίστρι, βουτώντας παράλληλα ένα κομμάτι πιπεριάς, που η κούρμπα του, δήλωνε ότι προήρχετο από οβιδοειδούς μεγέθους, τεχνητά μεγαλωμένο, καρπό.

Το περίεργο δεν είναι, μόνο, ότι τσίμπησε, αλλά το ότι τα άλλα ‘τραπέζια’ κουνούσαν το κεφάλι τους , συμφωνώντας απόλυτα με τα λεγόμενα τού νεοσσού πολιτικού.

Φαντασθείτε, ένας άνθρωπος στην σύγχρονη εποχή, που μπορεί να βρεθεί σε θέση ευθύνης, δεν γνωρίζει ότι η ντομάτα είναι φυσικό προϊόν τού καλοκαιριού, ενώ το αντίστοιχο φυσικό σαλατικό, τον χειμώνα είναι τα λάχανα και όχι το αντίστροφο. Αυτό δυστυχώς δεν το ξέρουν ούτε τα παιδιά τών φαστφουντάδικων και τών διαμερισμάτινων κελλιών, τών τριών ξεχειλωμένων πόλεων, που συγκεντρώνουν τον πληθυσμό τής Ελλάδος.

Το γεγονός τώρα ότι οι δήθεν παραγωγοί στις λαϊκές, ξελαρυγγιάζονται φωνάζοντας για ντομάτες γεμάτες … ψωμί, αντί για χυμό, ασκώντας καθαρή εμπορική βλακεία αντί παραγωγή, προωθώντας μάλιστα διατροφική συνήθεια που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στις φθηνώτερες χειμωνιάτικες κατασκευές τής Γερμανίας, Ολλανδίας κλπ, άρα και στην πλήρη απαξίωση τών ποιοτικών ελληνικών φυσικών αγροτικών προϊόντων, αυτό ούτε το κατάλαβε, ούτε μπόρεσε να το αντιληφθεί ο πολιτικός μας κόσμος.

Το ίδιο δυστυχώς συμβαίνει σε όλη την αγροτική παραγωγή. Αντί να φυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού τούς ελληνικούς σπόρους και την παραγωγή στην φυσική στιγμή, που δίνει ύψιστη ποιότητα με το χαμηλώτερο δυνατό κόστος, προσπαθούμε να κάνουμε τεχνητή παραγωγή, χρησιμοποιώντας τεράστια ποσά ενέργειας και χημικών, σε ένα, εκ τών προτέρων χαμένο, πεδίο ποσοτικού ανταγωνισμού, μεταφέροντας κοστοβόρες συνήθειες και δυτικά παραπροϊόντα στα παιδιά μας, υπονομεύοντας και με την εκτίναξη τού εμπορικού μας ελλείμματος, την ίδια την οικονομία μας.

Ετσι ώστε πλέον λένε, ξεδιάντροπα, οι πολιτικοί μας ότι η χώρα δεν μπορεί να ταϊσει τούς ανθρώπους της και ότι πρέπει να … φορολογούμεθα κι άλλο, για να βρεθούν λεφτά ώστε να εισάγουμε ‘στάρι και κρέας’.

Αυτό που δεν λένε, βέβαια, είναι ότι πρώτον με το μεγάλο κόλπο τών επιδοτήσεων, στείλανε όλο το δυναμικό από τα χωράφια στα σπίτια τους και εν συνεχεία στις πόλεις, οπότε είναι αδύνατο, χωρίς την προσωπική εργασία τής αγροτικής ή κτηνοτροφικής οικογένειας, προσλαμβάνοντας άλλους να κάνουν την δουλειά, να υπάρξει παραγωγή, η αξία τού οποίας να κυμαίνεται σε λογικά επίπεδα τιμών.

Δεν λένε επίσης ότι με την άθλια εκπαιδευτική μεταλυκειακή πολιτική τους, στείλανε όλους τούς αποφοίτους Λυκείου σε απίθανων νεολογισμών Τμήματα, δήθεν επιπέδου ΑΕΙ, χωρίς να σκεφθούν κάν σοβαρά την επαγγελματική εκπαίδευση και αποκατάστασή τους.

Αποτέλεσμα στημένες χρόνια αγροτικές, κτηνοτροφικές, αλιευτικές, βιοτεχνικές παραγωγές να μην έχουν διαδόχους, που να συνεχίσουν την επιχείρηση. Και για μεν τούς διαδόχους εξ ‘επαγγέλματος’, φρόντισαν, όπως προείπαμε, αφ’ ενός με την πλήρη απορρύθμιση τής Παιδείας, έτσι ώστε αναγκαστικά να προσφεύγει ο ιδιοκτήτης σε ξένο δυναμικό -συνήθως μαύρης εργασίας, που αποκομίζει ‘οφέλη’ σ’ όλο το κύκλωμα ‘αρμοδιότητος’ εργασίας και εισφορών και συνάμα εξυπηρετεί τις παγκοσμιοποιητικές και πολυπολιτισμικές ονειρώξεις τών πολιτικών γόνων.

Για δε τούς εξ αίματος, επιμελώς, όλες οι κυβερνήσεις, φρόντισαν να διασφαλίσουν με τις ολέθριες πράξεις και παραλείψεις τους, την ανυπαρξία όχι μόνο πολλών παιδιών, που παραδοσιακά απάρτιζαν τις οικογένειες, αλλά ακόμη και την απλή αναπαραγωγή τών γονέων τους, πετώντας ξεδιάντροπα στο καλάθι τών αχρήστων, το πόρισμα για την υπογεννητικότητα τής ιδιας τής επιτροπής τής Βουλής τού 1992!!!.

Δεδομένου ότι η άλλη πλευρά τού δημογραφικού είναι η γήρανση του πληθυσμού, πράγμα που σημαίνει ότι συντάξεις και ασφάλεια υγείας δεν θα μπορούν να καλύπτονται, μια και δεν θα υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι νέοι που θα καλύπτουν τις απαιτούμενες εισφορές, η πολιτεία αντί να διώξει από τις τσιμεντουπόλεις τον κόσμο με κίνητρα και σχέδιο, αντίθετα προχωρεί στον οικονομικό και ασφαλιστικό θάνατο τον συνταξιούχων και βέβαια στην απαξίωση τών χωριών με εκείνο το απιθάνου εμπνεύσεως κατασκεύασμα τού Υπουργείου Δια βίου και λοιπής (α)παιδείας, που αποφάσισε το κλείσιμο τών σχολείων στα χωριά, αντί να καταργήσει σε ίσο αριθμό, συγχωνεύοντας αντίστοιχα, αυτά τών …τριών μεγαλυτέρων πόλεων.

Θα αποτολμήσει το ΟΧΙ η Ελλάδα;

02/12/2011

Δείξαμε στα προηγούμενα, ότι η Ευρωζώνη κατέρρευσε όχι μόνο γιατί βασίστηκε πάνω σε ένα νόμισμα, που δεν κάλυπτε καμμία από τις προϋποθέσεις (πολιτικές κατ’ αρχήν και οικονομικές) ενός κοινού νομίσματος, αλλά και διότι το ίδιο το νόμισμα ήταν οθνείο, δηλαδή αλλοεθνές, ξένο, ως προς τούς θεμελιώδεις άξονες συστάσεως τής ΕΕ. Καταλήγαμε ότι εάν η Ευρωζώνη δεν αποφασίσει τήν, κοινή συναινέσει, αυτοδιάλυσή της, τότε κινδυνεύει άμεσα η ίδια η ΕΕ.

Η Γερμανία το απέδειξε προχθές, έχοντας, πάντοτε, σαν μοναδικό γνώμονα –και ορθά, αποκλειστικά το δικό της συμφέρον (άσχετα αν το ντύνει με ευρωπαϊζουσα παραφιλολογία), με το να θέλει να επιβάλη στανικά στις χώρες, όχι μόνο τής Ευρωζώνης, αλλά σε όλη την ΕΕ, ένα οικονομικό μοντέλο (σταθερό ευρώ, όχι συν-ρύθμιση τής εργασίας, όχι αρμοδιότητες στην ΕΚΤ κλπ) που έχει ήδη αποτύχει (όπως αναγνωρίζουν πλέον όλοι οι οικονομολόγοι) και μια οικονομική διακυβέρνηση, που είναι καταδικασμένη σε αποτυχία μεν, εκτός άν διαλύσει την ΕΕ και μετατρέψει τις υπόλοιπες χώρες σε μισοεπαρχίες κινεζικού τύπου, οπότε μιλάμε για οιονεί προτεκτοράτα της, χωρίς όμως υποχρέωσή της για ‘προστασία’.

Η πρόταση τής Γερμανίας είναι εξαιρετικά απλή: «δεχθείτε να σας κυβερνήσω οικονομικά, να εγκρίνω τα έξοδα και έσοδά σας (δηλαδή να σας κυβερνώ πολιτικά, αφού ο Προϋπολογισμός αποτυπώνει τις ανάγκες τού κράτους και τις κοινωνικές παροχές σε Παιδεία, Περίθαλψη, Εργασία, δηλαδή ανάπτυξη), εσείς θα σφιγγετε το ζωνάρι σας μέχρι να πεθάνετε, θα αγοράζετε τα προϊόντα μου, χωρίς εγώ να αγοράζω τα δικά σας ή να μεταφέρω πλεονάσματα σε σάς, θα πάρω την περιουσία σας κοψοχρονιά, τα κοινοτικά έργα θα τα αναθέσετε σε Γερμανικές (άντε και κάποιες γαλλικές) εταιρείες, ό,τι δανεικά -με εγγυήσεις τρίτων όχι δικές μου, παίρνετε, θα πηγαίνουν στους δανειστές και σε μένα και αν χρειαστεί κάποια χρηματοδότηση για την στήριξη τού ευρώ/μάρκου, πάλι από εσάς θα πάρω, ώστε να μην…… χρεωκοπήσετε» (αυτά άλλωστε αποδεικνύει και το επίσημα ανακοινωθέν γεγονός ότι η Γερμανία ξεπέρασε, το ενδεκάμηνο εφέτος, σε εξαγωγές το 1 τρις ευρώ και με εμπορικό πλεόνασμα γύρω στα 200 δις !!!).

Αυτά φυσικά η Γερμανία τα απευθύνει στα κράτη τής ευρωζώνης, σε μια στιγμή, που κάποια είναι εξαιρετικά αδύναμα οικονομικά, σε άλλα ο χρηματοπιστωτικός και ο τραπεζικός τομέας τους μπάζουν από παντού, σε άλλα οι κυβερνήσεις τους και οι κρατικές δομές τους μόλις μετασχηματίζονται από ‘φεουδαρχικού’ τύπου μορφώματα. Τα απευθύνει επίσης και στα υπόλοιπα 10 μέλη τής ΕΕ λέγοντας απερίφραστα ότι οι συνθήκες πρέπει να αλλάξουν για όλους.

Η Γερμανία γνωρίζοντας την πλεονασματική και πλεονεκτική της θέση, καθώς και την δυνατότητά της να αποχωρήσει από το ευρώ, χωρίς κανένα πρόβλημα (αν επιλέξει η ίδια, στο άμεσο μέλλον, την στιγμή), μια δυνατότητα που το ‘παράθυρό’ της, όμως, κλείνει σιγά σιγά, εκβιάζει τους ευρωζωνικούς εταίρους της με το δίλημμα ‘ή χρεωκοπείτε ή υποτάσσεσθε’, παρ’ ότι υπάρχουν άλλες τεκμηριωμένες εναλλακτικές, που έχουν επανειλημμένα προταθεί (βλ. πχ την πρόταση Varoufakis-Holland, κ.α.), που δεν χρειάζονται αλλαγή συνθηκών, δεν απαιτούν χρήματα από τις πλεονασματικές χώρες, ούτε επιπλέον μέτρα λιτότητος από τις αδύναμες χώρες και το κυριώτερο επανεκκινούν τις οικονομίες, προωθώντας συγκεκριμένες και μετρήσιμες αναπτυξιακές δράσεις.

Φυσικά μόλις οι άφρονες κυβερνήσεις υπογράψουν, η Γερμανία δεν θα διστάσει να τυπώσει ευωομόλογα, εγγυημένα βέβαια (μόνο τμηματικά), από όλους, δηλαδή εξαιρετικά τοξικά για όλους. Από ειρωνία τής τύχης, πάλι (72 χρόνια μετά) μόνος δυνητικός αντίπαλος τής Γερμανίας είναι η Αγγλία, η οποία δεν είναι καν στην Ευρωζώνη και η οποία δεν θα συμφωνήσει, εκτός αν βεβαιωθεί ότι οι 17 χώρες τού ευρώ δεν θα λειτουργούν μονομπλόκ, δεν θα εφαρμόζονται οικονομικές πολιτικές, όπως φόρος σε κάθε χρηματιστηριακή εντολή, δεν θα παραβιάζονται τα εθνικά συμφέροντά της και θα έχει δικαίωμα βέτο στην …ευρωζώνη.

Το πρόβλημα τής Ελλάδος διαφέρει από τις άλλες ευρωζωνικές χώρες, λόγω τής γεωστρατηγικής θέσεώς της και τής διαρκούς απειλής από την Τουρκία. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να συζητάμε ως χώρα, για πολιτική επικυριαρχία τής ΕΕ δηλ. τής Γερμανίας (αυτά τα περί μόνο οικονομικής διακυβέρνησης, όπως προαναφέραμε, είναι βλακεία πρώτου μεγέθους, που αφορά χαχόλους κι όχι σκεπτώμενους πολίτες) και έλεγχο του προϋπολογισμού, δηλαδή τής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και άμυνας τού κράτους, χωρίς να υπάρχει πολιτική ενοποίηση, η οποία μόνο σε κοινή άμυνα μπορεί να βασισθεί.

Αν θέλουν αλλαγές τών Συνθηκών, τότε πρέπει πρώτα η ΕΕ να αναγγείλει την άμεση ενοποίηση τών ενόπλων δυνάμεων τών χωρών μελών καί, δεύτερον, να διακηρύξει πλήρως, χωρίς αστερίσκους και παλινωδίες ότι τα εξωτερικά (προς τις τρίτες χώρες) σύνορα όλων τών χωρών μελών είναι και εξωτερικά σύνορα τής ΕΕ, είναι απαραβίαστα τόσο αυτά, όσο και τα δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο (ΑΟΖ κλπ) και οποιαδήποτε παραβίαση (έστω και απλή υπέρπτηση) θα έχει σαν αποτέλεσμα την άμεση κινητοποίηση τού Κοινού Ευρωπαϊκού Στρατού και κατάρριψη τού εισβολέα. Ακόμη περισσσότερο ισχύει και για την λαθρομετανάστευση, όπου θα προειδοποιηθούν οι Τρίτες χώρες ότι ο Κοινός Στρατός θα εισβάλει άμεσα, για την δημιουργία ελεγχόμενης ζώνης ικανού πλάτους, σε κάθε χώρα, η οποία αφήνει να περνούν από το έδαφός της λαθρομετανάστες (ακριβώς όπως δημιουργεί η Τουρκία στα νοτιοανατολικά σύνορά της, αλλά και κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της). Και μετά ευχαρίστως συζητάμε για ενιαίο προϋπολογισμό, κατάργηση αμυντικών δαπανών πέραν τής πληθυσμιακής αναλογίας , πρακτικά μηδέν δαπάνες για μάς και ό,τι άλλο θέλουν.

Χωρίς αυτά, κάθε συζήτηση, που γίνεται από την Ελληνική Κυβέρνηση, είναι και παραπειστική και ανέντιμη για τού Ελληνες, Φυσικά δεν αναμένουμε από τον κ. Παπαδήμο, να ‘χτυπήσει το χέρι του στο τραπέζι’ ή να συζητήσει οτιδήποτε άλλο, εκτός περί ‘όνου σκιάς’ βαφτισμένης ως …οικονομικοτεχνικό θέμα. Το απέδειξε άλλωστε με τις απαντήσεις του προς την κα Παπαρήγα και τον κ. Τσίπρα, στην Βουλή, κατά την συζήτηση τών ερωτήσεων τους προς τον Πρωθυπουργό, όπου η τηλεόραση έδειξε έναν αξιολύπητο Πρωθυπουργό να επαναλαμβάνει μονότονα και το χειρότερο, ανήμπορα, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να βοηθήσει τους πτωχούς πλέον πολίτες, διότι …προέχουν τα χρήματα τών τοκογλύφων. Βρήκε όμως αμέσως μετά, ως δια μαγείας, την απαιτούμενη δύναμη, για να υποστηρίξει πλήρως τον εκτροχιασμένο υβριστή τών Ελλήνων και υπουργό του κ. Πάγκαλο.

Οπότε πάλι από ειρωνία τής τύχης, ο μοναδικός, από το καταρρέον κομματικό σύστημα τής Ελλάδος, που μπορεί να επηρρεάσει τα πράγματα και να πεί ξανά ΟΧΙ στη φασιστοειδή πρόταση και στην ηγεμονική παράκρουση τής κας Μέρκελ, χρησιμοποιώντας ως τελευταίο όπλο τήν άμεση διάλυση τής Ευρωζώνης ή την πολιτική και στρατιωτική ενοποίηση τής ΕΕ, είναι ο εκπρόσωπος τής Δεξιάς κ. Σαμαράς. Μόνον αυτού ή άμεση αποχώρηση από την Κυβέρνηση για διεξαγωγή εντός 20 ημερών, εκλογών, με το αίτιολογικό ότι το πράγματι σπουδαίο θέμα αναδιαπραγμάτευσης τών συνθηκών, δεν μπορεί να γίνει από μιά κυβέρνηση Μνημονίου, ενδεχόμενα να φέρει κάποια λύση. Χωρίς να είναι σίγουρο βεβαίως ότι θα παραιτηθεί η κυβέρνηση, οπότε θα διαπιστώσει τι σημαίνει συνεχές ρίξιμο.

Η πολιτική του με την απαίτηση να έχει τα Υπουργεία Αμυνας και Εξωτερικών, μπορεί να απέτρεψε την επιδείνωση κάποιων προβλημάτων και σχέσεων τής χώρας, δεν αρκεί όμως για τις αλλαγές στις συνθήκες, οι οποίες συμφωνουνται σε επίπεδο Πρωθυπουργών. Γιατί εκεί ούτε που θα τον ερωτήσουν. Γι αυτό άλλωστε και όλοι, όπως είχαμε προ καιρού προβλέψει, τραινάρουν τον χρόνο. Για τις συνθήκες και το οριστικό ξεπούλημα είναι το γερμανικό παιχνίδι και όχι βέβαια για τα …. κουρέματα. Θα λειτουργήσει ως Ελληνας ή όχι;
Δημοσιεύεται στον Πατρινό ‘REPORTER’ τής 5/12/11