Το πρόβλημα τής Ντομάτας και οι Πολιτικοί ‘αστέρες’ μας

Τις προάλλες συνέτρωγα με ένα ανερχόμενο νεαρό, ‘σοσιαλιστικής κοπής’, πολιτικό. Στα πλαίσια τής συζήτησης για την ακρίβεια, αφού κάρφωσε με το πηρούνι, την τεράστια ντομάτα θερμοκηπίου τής χωριάτικης, εδήλωσε δυνατά, μασουλώντας την με ευχαρίστηση:
«Είναι ανήκουστο οι ντομάτες να κοστίζουν τόσα λεφτά το κιλό!!».
«Καί μάλιστα στην ..εποχή τους» παρατήρησα, θέλοντας να τον δοκιμάσω.
« Και να φαντασθείς ότι δεν είναι κάν ακόμη Χριστούγεννα», μού είπε, αρκετά δυνατά, ώστε να ακουστεί ευκρινώς στα διπλανά τραπέζια, καταπίνοντας το δόλωμα μαζί με το αγκίστρι, βουτώντας παράλληλα ένα κομμάτι πιπεριάς, που η κούρμπα του, δήλωνε ότι προήρχετο από οβιδοειδούς μεγέθους, τεχνητά μεγαλωμένο, καρπό.

Το περίεργο δεν είναι, μόνο, ότι τσίμπησε, αλλά το ότι τα άλλα ‘τραπέζια’ κουνούσαν το κεφάλι τους , συμφωνώντας απόλυτα με τα λεγόμενα τού νεοσσού πολιτικού.

Φαντασθείτε, ένας άνθρωπος στην σύγχρονη εποχή, που μπορεί να βρεθεί σε θέση ευθύνης, δεν γνωρίζει ότι η ντομάτα είναι φυσικό προϊόν τού καλοκαιριού, ενώ το αντίστοιχο φυσικό σαλατικό, τον χειμώνα είναι τα λάχανα και όχι το αντίστροφο. Αυτό δυστυχώς δεν το ξέρουν ούτε τα παιδιά τών φαστφουντάδικων και τών διαμερισμάτινων κελλιών, τών τριών ξεχειλωμένων πόλεων, που συγκεντρώνουν τον πληθυσμό τής Ελλάδος.

Το γεγονός τώρα ότι οι δήθεν παραγωγοί στις λαϊκές, ξελαρυγγιάζονται φωνάζοντας για ντομάτες γεμάτες … ψωμί, αντί για χυμό, ασκώντας καθαρή εμπορική βλακεία αντί παραγωγή, προωθώντας μάλιστα διατροφική συνήθεια που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στις φθηνώτερες χειμωνιάτικες κατασκευές τής Γερμανίας, Ολλανδίας κλπ, άρα και στην πλήρη απαξίωση τών ποιοτικών ελληνικών φυσικών αγροτικών προϊόντων, αυτό ούτε το κατάλαβε, ούτε μπόρεσε να το αντιληφθεί ο πολιτικός μας κόσμος.

Το ίδιο δυστυχώς συμβαίνει σε όλη την αγροτική παραγωγή. Αντί να φυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού τούς ελληνικούς σπόρους και την παραγωγή στην φυσική στιγμή, που δίνει ύψιστη ποιότητα με το χαμηλώτερο δυνατό κόστος, προσπαθούμε να κάνουμε τεχνητή παραγωγή, χρησιμοποιώντας τεράστια ποσά ενέργειας και χημικών, σε ένα, εκ τών προτέρων χαμένο, πεδίο ποσοτικού ανταγωνισμού, μεταφέροντας κοστοβόρες συνήθειες και δυτικά παραπροϊόντα στα παιδιά μας, υπονομεύοντας και με την εκτίναξη τού εμπορικού μας ελλείμματος, την ίδια την οικονομία μας.

Ετσι ώστε πλέον λένε, ξεδιάντροπα, οι πολιτικοί μας ότι η χώρα δεν μπορεί να ταϊσει τούς ανθρώπους της και ότι πρέπει να … φορολογούμεθα κι άλλο, για να βρεθούν λεφτά ώστε να εισάγουμε ‘στάρι και κρέας’.

Αυτό που δεν λένε, βέβαια, είναι ότι πρώτον με το μεγάλο κόλπο τών επιδοτήσεων, στείλανε όλο το δυναμικό από τα χωράφια στα σπίτια τους και εν συνεχεία στις πόλεις, οπότε είναι αδύνατο, χωρίς την προσωπική εργασία τής αγροτικής ή κτηνοτροφικής οικογένειας, προσλαμβάνοντας άλλους να κάνουν την δουλειά, να υπάρξει παραγωγή, η αξία τού οποίας να κυμαίνεται σε λογικά επίπεδα τιμών.

Δεν λένε επίσης ότι με την άθλια εκπαιδευτική μεταλυκειακή πολιτική τους, στείλανε όλους τούς αποφοίτους Λυκείου σε απίθανων νεολογισμών Τμήματα, δήθεν επιπέδου ΑΕΙ, χωρίς να σκεφθούν κάν σοβαρά την επαγγελματική εκπαίδευση και αποκατάστασή τους.

Αποτέλεσμα στημένες χρόνια αγροτικές, κτηνοτροφικές, αλιευτικές, βιοτεχνικές παραγωγές να μην έχουν διαδόχους, που να συνεχίσουν την επιχείρηση. Και για μεν τούς διαδόχους εξ ‘επαγγέλματος’, φρόντισαν, όπως προείπαμε, αφ’ ενός με την πλήρη απορρύθμιση τής Παιδείας, έτσι ώστε αναγκαστικά να προσφεύγει ο ιδιοκτήτης σε ξένο δυναμικό -συνήθως μαύρης εργασίας, που αποκομίζει ‘οφέλη’ σ’ όλο το κύκλωμα ‘αρμοδιότητος’ εργασίας και εισφορών και συνάμα εξυπηρετεί τις παγκοσμιοποιητικές και πολυπολιτισμικές ονειρώξεις τών πολιτικών γόνων.

Για δε τούς εξ αίματος, επιμελώς, όλες οι κυβερνήσεις, φρόντισαν να διασφαλίσουν με τις ολέθριες πράξεις και παραλείψεις τους, την ανυπαρξία όχι μόνο πολλών παιδιών, που παραδοσιακά απάρτιζαν τις οικογένειες, αλλά ακόμη και την απλή αναπαραγωγή τών γονέων τους, πετώντας ξεδιάντροπα στο καλάθι τών αχρήστων, το πόρισμα για την υπογεννητικότητα τής ιδιας τής επιτροπής τής Βουλής τού 1992!!!.

Δεδομένου ότι η άλλη πλευρά τού δημογραφικού είναι η γήρανση του πληθυσμού, πράγμα που σημαίνει ότι συντάξεις και ασφάλεια υγείας δεν θα μπορούν να καλύπτονται, μια και δεν θα υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι νέοι που θα καλύπτουν τις απαιτούμενες εισφορές, η πολιτεία αντί να διώξει από τις τσιμεντουπόλεις τον κόσμο με κίνητρα και σχέδιο, αντίθετα προχωρεί στον οικονομικό και ασφαλιστικό θάνατο τον συνταξιούχων και βέβαια στην απαξίωση τών χωριών με εκείνο το απιθάνου εμπνεύσεως κατασκεύασμα τού Υπουργείου Δια βίου και λοιπής (α)παιδείας, που αποφάσισε το κλείσιμο τών σχολείων στα χωριά, αντί να καταργήσει σε ίσο αριθμό, συγχωνεύοντας αντίστοιχα, αυτά τών …τριών μεγαλυτέρων πόλεων.

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: