Archive for Ιανουαρίου 2012

Οι Τρείς Ιεράρχες σε ‘Εφεδρεία’

30/01/2012

‘Αποκλειστικό’!!!. Οι Τρείς Ιεράρχες δυστυχώς τέθηκαν σε ‘εφεδρεία’. Ειδικώτερα με την 8855/Γ2 -26/01/2012 επείγουσα εγκύκλιο τού Υπ. Παιδείας (και λοιπών λεξικολαγνικών α-νοήτων επιθεμάτων), «..Οι σχολικές μονάδες δύνανται να συμμετάσχουν τη συγκεκριμένη ημέρα σε εκκλησιασμό ή/και σε εορταστικές εκδηλώσεις με ευθύνη του Διευθυντή και του Συλλόγου Διδασκόντων».

‘Δύνανται’. Με άλλα λόγια σπιτική αργία. Η Απαιδεία πέταξε και τα τελευταία φύλλα συκής. Γιατί η ημέρα τής εορτής τών Τριών Ιεραρχών ενοχλεί το καθεστώς, αφού ακόμη και ο πιό φτωχός σε νοήματα πανηγυρικός τής ημέρας, όσο κι’ αν απαρτίζεται από εντέχνως αποσπασθέντα και συρραφέντα χωρία, ώστε να εμφανίζουν τούς Τρείς να μιλάνε γλυκανάλατα για τούς ‘Μαθητές’, για το διάβασμα και τον Χριστό, όσο κι αν ακολουθεί στερεότυπα νουθεσίας νεωτερικού τύπου, αναγκαστικά θα αναφερθεί και σε κάποια επικίνδυνα για την συστημική πολιτική ηγεσία θέματα.

Βλέπετε, οι μαθητές θα ακούσουν, κατά την Θεία Λειτουργία, ‘τα Σα εκ τών Σών Σοί προσφέρομεν’ και μπορεί να σκεφθούν ότι ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εννοεί ότι τα δικά μου και δικά σου είναι ψιλά άνευ κυριότητος κτητικά. Και να προχωρήσουν ακόμα πέρα, σε διαπιστώσεις ότι οι ίδιοι δεν έχουν τίποτε και τα πάντα κατέχουν μόνο οι ελίτ, οπότε μένει ένα μόνο, μικρό βήμα, για την εφαρμογή διαπιστωτικών πράξεων ανατροπής.

Δυστυχώς, ούτε ο Μέγας Βασίλειος αφήνει στο σύστημα περιθώρια αποδοχής του, μια και δεν μπορεί να ταυτισθεί με τον γραφικό χριστουγεννιάτικο δυτικό χοντρομπαλούλη τής κόκα κόλας, διότι αφού, πάλι δυστυχώς, ξεκαθαρίσει ότι τα ρούχα που έχεις, απλώς τα φυλάσσεις για τους γυμνούς, το ψωμί για τους πεινασμένους και τα χρήματα σου γι’ αυτούς που έχουν ανάγκη, κεραυνοβολεί: λωποδύτη λέμε όποιον γδύνει τον ντυμένο, όμως πώς πρέπει να αποκαλούμε αυτόν που δεν προσπαθεί να ντύσει τον γυμνό; Η απάντηση απαιτεί διόρθωση. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει ειρήνη με καθεστώτα ακόμα και ‘σοσιαλιστικής’ κοπής, που φτιάχνουν –πάντα τούς λαούς και ποτέ την εξουσία, διαρκώς νεόπτωχους.

«-Τα χρήματα τού κάθε πλούσιου δια τούς πτωχούς τής κοινωνίας δωρείται αυτά ο Θεός, αλλοιώς αν δεν τα δώσουν ως φονιάδες θα κριθούν», συνεχίζει, επί Τουρκοκρατίας ο Μανουήλ Νοτάριος τού Μαλαξού. Ως φονιάδες, και ως γνωστόν για τούς φονιάδες, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς, η τιμωρία είναι θάνατος.

Αλλά, ματα-ξανά δυστυχώς, οι Ορθόδοξοι Πατέρες δεν σταματούν εκεί ως ‘καλοί νοικοκυραίοι’, αλλά μπολιάζουν την Ελληνική Φιλοσοφία, που καταργούσε τα αιματοσυγγενικά συντάγματα και εισήγαγε την έννοια τού Πολίτη και την εκκλησία τού Δήμου ως γεγονός πολιτικής κοινωνίας, με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Ο Οποίος, μέσω του πρωθύστερα αναφωνούντος Αλκιδάμαντα ότι «ελευθέρους αφήκεν πάντας Θεός, ουδένα δούλον η Φύσις πεποίηκεν», εισάγει δια τής Ορθοδοξίας, την πλήρη ελευθερία και ιερότητα όχι πλέον τού ατόμου ως ‘ατομικό δικαίωμα’, αλλά τού ανθρώπου ως πρόσωπον σε οικουμενικό επίπεδο. Διαλύει τίς κάθε είδους σχέσεις ιεραρχίας, εξουσίας, εργασίας, κοινωνίας, βασισμένες σε οποιαδήποτε ‘διάκριση’ και τις στερεί από κάθε ηθική δηλαδή νομιμοποιητική, βάση πλήν τής ισότητος τών ανθρώπων κατά χάριν Θεού.

Και, ώ τής ‘βλασφημίας’, καταδικάζουν την εξουσία να έχει νομιμότητα μόνον εφ’ όσον διακονεί και προτάσσουν οικουμενικότητα και αναγνώριση τής ετερότητος του Προσώπου.
Τί χρεία άλλων μαρτυριών χρειάζεται ώστε να καταδικαστούν δια παντός σε ….αργία; Και επειδή, ως φαίνεται, τέσσερις χιλάδες χρόνια, αργόσυρτου Ελληνισμού, δεν ήσαν επαρκή για διαγραφή τής Ορθόδοξης συλλογικής μνήμης, οι ηγεσίες τής μετανδρεϊκής ανερμάτιστης αλητείας εισήγαγαν στανικά την έννοια τής πολυπολιτισμικής παγκοσμιοποίησης, δηλαδή τού Ισλάμ, ως μόνου αντίβαρου.
Η νεωτερική Δύση, εισάγοντας τούς όρους παγκοσμιοποίηση & πολυπολιτισμικότητα, εξυπηρετούσε τις βουλιμικές κτητικές ορέξεις τών αρχόντων της, σε πλανητικό επίπεδο, εξυπηρέτησε εκ τών πραγμάτων όμως, και τις αξιώσεις τών τοπικών ελίτ. Δεδομένης τής ομοιότητος τών προταγμάτων Νεωτερικής Δύσης (Προτεσταντισμός) και τών άλλων χωρών (κυρίως Ισλαμιστικών) ήταν αναπόφευκτη η όσμωση εξουσιαστικών δομών.

Τόσο η Δύση όσο και το Ισλάμ, βλέπουν τα μέλη τών κοινωνιών ως αδιαφοροποίητα άτομα, δηλαδή αγέλη. Τα ‘ατομικά’ δικαιώματα παρέχονται ‘ανωθεν’ (στην Δύση δια τών ‘Συνταγμάτων’ και τών κυβερνητικών ‘εγγυητών’, στο δε Ισλάμ δια τών θρησκευτικο- πολιτικών αρχηγών, προς τούς οποίους εν τέλει, οφείλεται υπακοή δια την επίτευξη τής κοινωνικής αρμονίας-ή υποταγής).

Το άθλημα τής πολιτικής ως πραγμάτωση σε κοινωνικό επίπεδο τών σχέσεων τών πολιτών και τής πολιτικής τους ετερότητος, που βασίζεται αποκλειστικά στην προσωπική ελευθερία και ετερότητα, με άλλα λόγια το άθλημα τής Εκκλησίας, και στις δύο περιπτώσεις πολυπολιτισμικότητος (Νεωτερική Δϋση και Ισλάμ) απορρίπτεται και προκρίνεται η αγελαία υπόσταση τών πολιτών, αποδεχομένων ασμένως τάς … Γραφάς.

Η Ορθοδοξία, απ’ εναντίας, ως σχέση ισότιμων προσώπων εν εκκλησία, αποτελεί εμπειρικό τρόπο ζωής. Και όχι στείρα μεταφυσική. Γιατί η εκζήτηση και όχι σκέτη αποδοχή της Αρχής, που άρχισε το πρώτον στην Ελλάδα 40 αιώνες πριν, τερματίζοντας την εποχή του μύθου, οδήγησε στην θεμελίωση της φιλοσοφίας.

Δημιουργώντας φιλοσοφία, χαράζουμε στάση ζωής δηλαδή θεολογίας, έκφραση της οποίας είναι η θρησκεία, που προσπαθεί να απαντήσει στο απορείν του όντος. Ταυτόχρονα με όργανο τον Λόγο χαράζουμε το επιστημονικό μας κοσμοείδωλο την εμπειρική μας γνώση, που μέσω της επιστήμης και της τεχνολογίας οδηγεί στην δημιουργία κοινωνίας με συγκεκριμένο σύστημα αξιών. Η κοινωνία αυτή πλέον αυτοοργανούται και διοικείται με συγκεκριμένο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα.

Αμεσο λογικό αποτέλεσμα αυτών, είναι βεβαίως και το μάταιο των εγχειρημάτων εγκαθίδρυσης πολυπολιτισμικών (εξαιρετικά αδόκιμος όρος, θάλεγαν οι φιλόλογοι) κοινωνιών, χωρίς το εκ βάθρων γκρέμισμα τού κυρίαρχου πολιτισμού και τής συνακόλουθης κοινωνικής και εξουσιαστικής διάρθρωσης, που άμοιροι της φιλοσοφίας- δηλαδή του ορθού λόγου, πολιτικοί και μή, κραδαίνουν ως πεμπτουσία του διεθνισμού, της ειρήνης, της αγάπης κλπ.

Αλλωστε το ίδιο το Ισλάμ το επιβεβαιώνει, αφού διαχωρίζει τον κόσμο στούς εντός τού Κόλπου του και τούς εκτός, δηλαδή τούς απίστους, οπότε πάντα κατά τάς Γραφάς, η μοναδική δυνατότητα συμβίωσης είναι το …. Οθωμανικόν ‘ιδεώδες’, δηλαδή η –στην καλύτερη περίπτωση, επικυριαρχία.

Πείτε μου, ακούσατε, ποτέ την ηγεσία τού Υπουργείου α-Παιδείας να μιλά πρακτικά, πάνω σε αυτά; Στην ουσία δηλαδή να προασπίζεται τον Πολιτισμό τον οποίον θεωρητικά προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει στούς μαθητές; Ενύπνια χειμερινής νυκτός, θα μού πείτε. Κα θά ‘χετε δίκαιο.
Εξ ου και η εναπόθεση σε εφεδρεία τών Τριών.

Advertisements

Πόσο κρατάει η εγκυμοσύνη τής γυναίκας ;

23/01/2012

Η απάντηση φαίνεται να ‘εξαρτάται’ από το ποιόν ρωτάμε. Για την ακρίβεια, αν ρωτήσουμε ένα γιατρό θα μάς πεί από 37 έως 42 εβδομάδες. Αν ρωτήσουμε την ‘ανεξάρτητη’ Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) πιθανόν να μας πεί 40 εβδομάδες μέσος όρος.

Ομως, η ερώτηση μπορεί να αναδιατυπωθεί λιγώτερο ‘επιστημονικά’ ως ‘τίνος είναι βρε γυναίκα το παιδί;’.

Τώρα, η απάντηση τής ΕΛΣΤΑΤ στην αναδιατυπωμένη ερώτηση μπορεί να μην έχει καμμία επίπτωση, μπορεί όμως να πυροδοτήσει το μένος τού άντρα και να εξωπετάξει (στην καλύτερη περίπτωση) γυναίκα και παιδί ως μη δικά του, αν φερ’ ειπείν είναι ναυτικός και διαπιστώσει ότι η μέρα πού ‘τόκανε’ με την γυναίκα του ήταν πριν 45 εβδομάδες (αφού κανείς δεν τού έχει πεί και δεν είναι ευρέως γνωστό ότι έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχουν και καθυστερημένες εγκυμοσύνες ή χρονικές διαταραχές τού τελευταίου κύκλου, που δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν).

Φυσικά αν ρωτούσαμε τον Ομηρο, θα μας είχε πεί, σώζοντας μας χρόνο και χρήμα από έρευνες, ότι «Ου γαρ πω τις εον γονον αυτος ανεγνω» (α, 215) ή σε σύγχρονη έμμετρη εκφορά «ποιός τον δικό του το γονιό μπορεί να πεί πως ξέρει;».

Πρέπει λοιπόν να είμαστε προσεκτικοί στα συμπεράσματά μας. Το ίδιο συνέβη και με το έλλειμμα. Μα θα μου πείτε πως τα στοιχεία που αφορούν το έλλειμμα, είναι συγκεκριμένοι αριθμοί, δεν παίζουν όπως στην εγκυμοσύνη και δεν μπορούν να λένε ψέμματα. Πράξεις είναι.

Κι όμως δεν είναι έτσι. Για να βγούν σωστά τα στατιστικά απαιτούνται αξιόπιστα δεδομένα. Για να είναι αξιόπιστα απαιτείται η παραγωγή τους να έχει βασισθεί στο πώς [συλλέγονται] και στο γιατί [αυτά συλλέγονται]. Και ενώ το ‘πώς’ είναι προφανές και μπορεί να ελεγχθεί με την εφαρμογή κατάλληλης μεθόδου, το ‘γιατί’ είναι εκείνο που μπορεί να πυροδοτήσει – αναλογα με την επιλογή, σειρά apof;asevn & ενεργειών εντελώς διαφορετικών, όπως στο πιό πάνω παράδειγμα. Και δυστυχώς το ‘γιατί’ σπανίως εξετάζεται.

Ερχόμενοι στο έλλειμμα, μια διαφοροποίηση στο αποτέλεσμα τής τάξεως μόνο μισής μονάδος, σημαίνει δισεκατομμύρια ευρώ και επιπτώσεις τεράστιες, με κόστος σε ζωές, ανθρώπους, επιχειρήσεις, κράτη μέσω τής υπαγωγής σε ΔΝΤ καί άλλους παρόμοιους ‘αγαθοεργούς’ οργανισμούς.

Οπως όλα τα στοιχεία δείχνουν, η κυβέρνηση ΓΑΠ & Παπακωνσταντίνου, ανακοίνωσε το 2010 έλλειμμα υψηλότερο τόσο, όσο να δικαιολογηθεί η παρέμβαση και παράδοση στην Τρόϊκα και τις επιταγές της. Και όχι μόνον αυτό αλλά, όπως κατηγορηματικά δηλώνουν μέλη τού τέως ΔΣ τής ΕΛΣΤΑΤ, φορτικά απαιτούσε η τότε πολιτική ηγεσία, εγχώρια και εξωχώρια, να μην αμφισβητούνται από τούς καθηγητές, οι επιλογές τους στο τι συνυπολογίζεται στο έλλειμμα. Με αποτέλεσμα, μέσω τής υπαγωγής στο ΔΝΤ, η τεράστια ύφεση, ο εξανεμισμός τών εισοδημάτων και η ακόμα περισσότερο αύξηση τού χρέους, που μετά δέκα χρόνια θα είναι στην καλύτερη περίπτωση στο ύψος αυτού που έδωσε η κυβέρνησης τού Κ. Καραμανλή το 2009.

Οδήγησε, επίσης, στην απόφαση για ξεπούλημα τών πάντων τότε, που ευτυχώς ανεστάλη προσωρινά, μια και διαμηνύθηκε κατάλληλα, πώς ουδείς θα υπέγραφε πώληση, με τις χρηματιστηριακές τιμές σε ελεύθερη πτώση, και με βέβαιη την παραπομπή του στην Δικαιοσύνη.

Επί πλέον, ελήφθησαν μια σειρά από αποφάσεις, που οδηγούν μαθηματικά σε πλήρη καταστροφή, αν δεν αλλάξουμε άμεσα ρότα. Εξηγούμαι:

-Δέχθηκε ο ΓΑΠ να μην δανείζεται η Ελλάδα από Ρωσσία, Κίνα ή άλλους δυνητικούς δανειστές.
-Απεδέχθη την εφαρμογή τού Αγγλικού Δικαίου, στο Μνημόνιο Ι, με άλλα λόγια την ανέκκλιτη παραίτηση από την ασυλία, που απολαμβάνουν τα κράτη για την περιουσία τους.
-Εκχώρησε κυριαρχία στην Τρόϊκα και δεν ξεστόμισε έστω και ένα ψέλλισμα για την επιβολή στραγγαλιστικών μέτρων λιτότητος και εσωτερικής υποτίμησης, χωρίς ρυθμιστική παρέμβαση στις τιμές. Λιτότητα που ανερυθρίαστα η Τρόϊκα αναγνωρίζει τώρα ότι ήταν τεράστιο λάθος.

-Ακολούθησε όλες τις αντιφατικές αποφάσεις τής Τρόϊκας και μιας παραπαίουσας ΕΕ, που κάθε φορά όλοι ορκίζονταν ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο μέτρο και στην επόμενη συνάντηση κορυφής (τρομάρα τους) αναιρούσαν ότι είχαν συμφωνήσει.

Οι αλλαγές στην ‘παραγωγή’ μνημονίων ήταν τόσες, που δεν μπορούσε κανείς να συγκρατήσει κάθε είδους λεξιλάγνα ταμπέλλα, ή ‘αριθμό παραγγωγής’, που έβαζαν για να ανυψώσουν την ανυπαρκτη αξία τους. Που δεν άξιζε ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο είχαν βάλει φαρδιά πλατιά τις υπογραφές τους. Εφτιαχναν μάλιστα και ειδικά ταμεία ‘διάσωσης’ που κανείς δεν εμπιστεύεται.

Τέτοια τρικυμία εν κρανίω Ευρωπαίων ηγετών δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν. Τελευταία μάλιστα εφεύρεσή τους είναι τα ολέθρια οικονομικά PSI 1 και 2. Που ήταν λάδι στη φωτιά για να ορμήσουν οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι (που κάποιοι είναι παρατράπεζες τών …τραπεζών) να σαρώσουν κοψοχρονιά τα ελληνικά ομόλογα και να αφήσουν τον ανόητο ‘εθελοντισμό’ για λίγες τράπεζες και κάποια ασφαλαστικά ταμεία, κυρίως …Ελληνικά !! Για να μην πυροδοτηθούν τα CDS. Πάρε τ’ αυγό και κούρευτο, που θάλεγαν οι παλιοί.

Μια πλήρης αποτυχία ουσίας, που, αν το PSI συμφωνηθεί, θα εμφανιστεί ως ….θρίαμβος, από τον δοτό πρωθυπουργό που δεν πίστευε ποτέ σε …..‘κουρέματα’. Και με την ΕΕ να ορκίζεται πως δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο για την Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλλία, Ιρλανδία, Βέλγιο και πάει λέγοντας. Η αποθέωση ενός πανάκριβου ‘style over substance’ που λένε και οι φίλοι μας οι αγγλοσάξωνες.

Εάν θέλει η Ελλάδα να έχει μέλλον και να βοηθήσει όχι μόνο τον εαυτό της, αλλά και την Ευροζώνη και την Ευρώπη, πρέπει χωρίς περιστροφές να τερματίσει κάθε διαδικασία PSI και να δηλώσει ότι το λήγον ομόλογο τού Μαρτίου δεν μπορεί να το εξοφλήσει και τίποτε άλλο.

Μόνο έτσι θα κάτσουν Μέρκελ, Σαρκοζί και υπόλοιποι να σκεφθούν σοβαρά για λύση μέσα στην Ευρωζώνη. Λύση όχι μόνο για τα χρέη τής Ελλάδος και τών άλλων μελών χωρών, αλλά και για το χρηματοπιστωτικό σύστημα τής ΕΕ και για το πρόβλημα διοχέτευσης πλεονασμάτων χωρών μελών και για το πρόβλημα χρηματοδότησης επενδύσεων και για το πρόβλημα τής πολιτικής συγκρότησης τής ευρωζώνης και τής ΕΕ. Με άλλα λόγια μιας σύνολης αναπτυξιακής διαδικασίας, που θα οδηγήσει στην έξοδο από την συστημική κρίση όχι μόνο τής ευρωζώνης, αλλά τής ίδιας τής ΕΕ. Προτάσεις υπάρχουν (όπως πχ των Holland – Varoufakis και άλλων)

Αλλά μια τέτοια ορθολογική στάση, απαιτεί και αντίστοιχη κυβέρνηση. Η οποία, εξ αντικειμένου, πρέπει να προκύψει μέσα από άμεση προσφυγή στις κάλπες. Σε 20 ημέρες το πολύ, όπως το Σύνταγμα επιτρέπει. Ωστε να έχει διάστημα συννενόησης σε ευρωπαϊκό επίπεδο μέχρι την 15η Μαρτίου που λήγει το ομόλογο. Και θα τα καταφέρουν

Ειδάλλως ο αχός από την κατάρρευση δεν θάναι μόνο τής Ελλάδος, αλλά τής Ευρωζώνης. Εκτός αν αυτό ίσως επιθυμεί η Γερμανία.

Μήπως δεν ‘ανήκομεν στην Δύση’ ;

16/01/2012

Οταν ο Καραμανλής ο Πρεσβύτερος ανεφώνησε εκείνο το ανόητο «..ανήκομεν εις την Δύσιν..», πυροδότησε, ανεπίγνωστα(;), έναν τεράστιο μηχανισμό μετατροπής τού Ελληνα πολίτη σε άμορφο άτομο, σε μαζάνθρωπο τής μετανεωτερικότητος.

Με την αμέριστη σύμπραξη τής δήθεν “προοδευτικής αριστεράς” και άλλων ‘δημοκρατικών’ δυνάμεων, επάνδρωσε τον κρατικό μηχανισμό ενημέρωσης, το Υπουργείο Παιδείας και τα καθεστωτικά ΜΜΕ με το απαιτούμενο δυναμικό, που θα διέλυε τον κοινωνικό ιστό τών Ελλήνων, που για χιλιετίες είχαν συνταχθεί γύρω από το πρόταγμα τής Πόλεως, με την ιδιότητα τού Πολίτη.

Η Ελλάδα έχει την σημερινή Δύση …δυτικά, τόσο γεωγραφικά όσο και πολιτισμικά. Δεδομένου ότι ο Ελληνικός Πολιτισμός προηγήθηκε κάποιες χιλιετίες και απετέλεσε την βάση τού Ευρωπαϊκού, μάλλον η Ευρώπη θα έπρεπε να λέει ότι ανήκει στην Ανατολή, διότι από τα Ανατολικά της πήρε το ανατέλλον φώς κι όχι το αντίστροφο. Φυσικά το ίδιο ισχύει και για την περιοχή τής τότε Σοβιετικής Ενώσεως, ένα- παράλληλο με το Δυτικό, σύστημα, που καμμία σχέση δεν είχε, είτε με την Ρωσσία είτε με την Ελλάδα.

Ο Ομηρος, ο κορυφαίος ποιητής τής κατάρρευσης τού μυθολογικού κόσμου καί τών αιματοσυγγενικών συνταγμάτων, αλλά και τής μεγαλύτερης κρίσης τού τότε γνωστού κόσμου, τού Τρωϊκού, δηλαδή, πολέμου, παραδίδει επάξια τήν σκυτάλη, όχι μόνον στούς ιστορικούς, αλλά και στούς τραγικούς. Ιδιαίτερα στην Αντιγόνη τού Σοφοκλέους.

Μέσα στούς 1400 μόνον στίχους, ο Σοφοκλής αναδεικνύει όλα όσα ο νεωτερικός πολιτισμός θεωρεί πλέον ως θέσφατα μεν, αλλοιωμένα παρά φύσιν δέ. Εισάγει, επί παραδείγματι, ο Σοφοκλής, χρησιμοποιώντας μια πόλι τών μυθικών ελληνικών χρόνων, θέματα συνταγματικής διακυβέρνησης, που απασχολούσαν την Αθηναϊκή πολιτεία τής εποχής του:

«..Πόλη καμμιά δεν είναι ενός ανθρώπου ..», αναφωνεί κατάμουτρα στον Κρέοντα, ο Αίμων, αν και γιός του, στον στίχο 731 (όλα τα μεταφρασμένα αποσπάσματα είναι από την σειρά ‘Ελληνες΄, Εκδόσεις Κάκτος). Κανενός δεν είναι. Ούτε τού βασιλιά, ούτε τού αυτοκράτορα, ούτε τού προέδρου, ούτε τού δικτάτορα. Διότι, «… δεδόχθαι τῇ βουλῇ καί τῷ δήμῳ τῷ Ἀθηναίων, εὐξαμένους καί θύσαντας τοῖς θεοῖς καί ἥρωσι τοῖς κατέχουσι τήν πόλιν καί τήν χώραν τήν Ἀθηναίων ….», βροντοφωνάζει ο Δημοσθένης. Ανήκει στούς Θεούς και τού Πεσόντας, στον Πολιτισμό τής Μεταφυσικής και τής Επιστήμης και σε κανένα ‘πλειοψηφόν’ κόμμα ή ‘εκλεγμένο’ πρωθυπουργό. «Την δε πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστιν ούτε άλλου των κατοικούντων..» αναιδέστατα, δηλαδή ελληνικά, ο τελευταίος Ελλην αυτοκράτωρ Παλαιολόγος απαντά στον ‘νεωτερικό’ οθωμανό Μωάμεθ και συνεχίζει «Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως (με τη θέλησή μας) αποθανούμεν εν ταύτη και ου φεισόμεθα της ζωής ημών.».

Θανάτω θάνατον επάτησαν, ο Αίμων, ο Λεωνίδας, ο Παλαιολόγος, οι Φιλικοί, ο Μεταξάς – Κατσιμήτρος καί τόσοι έλληνες πολίτες, σ’ αυτόν τον αργόσυρτο κυματισμό τού πολιτισμού μας 4 χιλιάδες χρόνια τώρα. Κόντρα στον κάθε Κρέοντα, ο οποίος νεωτερικά λογικότατος και με τον ‘νόμο΄, είναι τραγικός όχι μόνο επειδή πηγαίνει ενάντια στην ηθική, δηλαδή πολιτισμική, άποψη τών πολιτών και την επιθυμία τών Θεών, αλλά επειδή “… με ειλικρινή πεποίθηση ως κεφαλή τού κράτους εμμένει σε μια απαραίτητη έννοια συναινετικής διακυβέρνησης..” (Βλ. Hanson – Heath, ‘Ποιός σκότωσε τον Ομηρο;’, Κάκτος, 1999, σελ. 68).

Ηθική επιταγή τής ελληνικής τραγωδίας είναι το αμετάβλητο τών δογμάτων τής κάθε πόλεως. Οχι όμως ως θεϊκή επιβολή, αλλά ως οδηγοί που σφυρηλατήθηκαν μέσα από αιώνες δοκιμών, διαφωνιών, συμφωνιών, ανθρώπων – πολιτών, που έζησαν, συμμετείχαν και πολέμησαν για την Πόλι. Η αμεταβλητότητα αυτών, κανονίζει το εύρος που μπορούν να κυβερνήσουν οι ταγοί μέσω τών κάθε κοπής διαταγμάτων τους, που όμως κρίνονται και ανάγονται κάθε φορά σ’αυτά τα δοκιμασμένα δόγματα.

Ναί μεν ‘τα τού Κάισαρος τώ Καίσαρι’ για τα καθημερινά , αλλά «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. ε’ 29) για τα ουσιώδη, συνταγματικά.

Ο Πλούτος θεωρείται ως ευκαρία για έργα και όχι για συσσώρευση, όχι για κέρδη ντροπής, που χαντακώνουν (στιχ.314-315). Υπάρχει η ελευθερία τής αγοράς, αλλά καταδικάζεται η αγορά τού χρήματος (στ.296-302). Η Πολιτεία χαλιναγωγεί την επιθυμία χωρίς να πνίγει την ατομική πρωτοβουλία (Βλ. ο.π.). Ως κοινωνική οργάνωση, η Πόλις ενδιαφέρεται για το μέτρο – μέσο, την συμπίεση τών άκρων και την διεύρυνση τών μεσαίων. Είναι υπόδειγμα πρακτικής πολιτικής οικονομίας και όχι σύστημα πεποιθήσεων. Γι αυτό και οι Ελληνες δεν είχαν καμμία εμπιστοσύνη σε ‘συνολικά συστήματα πεποιθήσεων’, αυτά που σήμερα αποκαλούνται από ήσσονα μυαλά ως ‘ιδεολογίες’. Ιδεολογίες, δηλαδή θρησκευτικής ισχύος πεποιθήσεις ή πεπρωμένα, αντελήφθηκαν ενωρίς οι Ελληνες ότι δεν έχουν καμμία σχέση με δικαιοσύνη.
Οτι μόνο η μετοχή στην Πόλι και η ταυτόχρονη υπέρβαση εαυτού, δηλαδή το εθελόθυτον, μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ τού Πολίτη.

Η Δημοκρατία, λέει σ’ όλους τούς τόνους η Ελληνική Σκέψη, προϋποθέτει ισονομία οικονομική και κοινωνική. Ψελλίζουν φτηνές δικαιολογίες, ως άλλοι Κρέοντες, οι πολιτικοί μας, επειδή δεν μπορούν, ως ανερμάτιστοι, αλλά και δεν επιθυμούν ως λιμασμένοι διαπλεκόμενοι για δυτικού τύπου εξουσία, να ανακατανείμουν τον πλούτο. Και ματαίως περιμένουν οι πολίτες από ‘πολιτικούς’ τύπου Παπαδήμου, ΓΑΠ, ή πούρων ιδεολόγων να διορθώσουν ακριβώς την στρέβλωση, που επέφερε η αλλοίωση τής ελληνικής σκέψης από τα δυτικά φληναφήματα, τών οποίων οι τελευταίοι είναι ξυπασμένοι οπαδοί.

Και δυστυχώς για εμάς και την χώρα, οι κόθορνοι πολιτικοί μας μέσα στην αναίδεια τού λόγου τους, αγνοούν τον τελευταίο στίχο τής Αντιγόνης: «Λόγια μεγάλα ξιπασιάς με συμφορές μεγάλες πληρώνονται».

Χτυπάτε τους εκεί που πονούν….

09/01/2012

Ο τέως ηγεμών Παπανδρέου ο Γ’ ή ΓΑΠ, προσέφερε άθελά του και ένα καλό. Στην προσπάθειά του να διατηρήσει την …κόλλα στην, κατά τα άλλα αδιάφορη κατά δήλωσή του, προεδρική πασοκική καρέκλα, ανέδειξε απροκάλυπτα τον εσμό και βαθμό τής διαπλοκής Πολιτικής εξουσίας – ΜΜΕ – εργολάβων Δημοσίου – Τραπεζών.

Μια διαπλοκή την οποία ασμένως στήριξαν οι ανερμάτιστοι από ελληνικό πολιτισμό, εκ τής λεγόμενης γενιάς τού Πολυτεχνείου, που ανέβηκαν σε θέσεις αποφάσεων, στον δημόσιο, ιδιωτικό και κομματικό τομέα. Γράφω στήριξαν και όχι δημιούργησαν γιατί το τελευταίο απαιτεί μυαλό, γνώση τού παιχνιδιού, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και όχι ορμέμφυτα διχαστικής αντίληψης (φτώχειας /πλούτου, πείνας /χόρτασης, στρ.θητείας /αντιρρησης, ελληνικού έναντι πολυπολιτισμού, κράτους έναντι παγκοσμιοποίησης, άμυνας/ yesεφέντημ), που τούς κατέτρυχαν. Γι’ αυτό άλλωστε και ο πολιτικά βραχύβιος ΓΑΠ ανέκρουσε πρύμναν, μόλις ΒΗΜΑ και ΕΤΕ τού τράβηξαν τ’αυτί, αναγκάζοντάς τον να ανασκευάσει τις δηλώσεις του.

Ολος ο συρφετός τών διαπλεκομένων αφού ρήμαξε τις οικονομίες τών Ελλήνων στο, μεγαλύτερο και από το σχέδιο Μάρσαλ, μεταπολεμικό ‘πανηγύρι’ (Χρηματιστήριο, Ολυμπιακοί αγώνες, Δημόσιες Επενδύσεις, Δρόμοι, Προμήθειες, Αμυνα, με φούσκες και υπερτιμολογήσεις, καθώς και την καταστροφική ισοτιμία Δραχμής με το Ευρώ), αφού χρεωκόπησε την Ελλάδα, συντονισμένα με την συμμετοχή τής μεταπολιτευτικής παράγκας – Βουλής, φρόντισε να ‘αμνηστεύσει’ την πολιτική εξουσία, να πληρώνει ο λαός τη χασούρα τών (ιδιωτικών) Τραπεζών από το τζογάρισμα και τούς ‘εθνικούς’ εργολάβους, καθώς και να κυλάει ανεμπόδιστα το ζεστό χρήμα στα ΜΜΕ (Μέσα Μαλάκυνσης Ελλήνων).

Αυτά τα 2 χρόνια της διακυβέρνησης ΓΑΠ, είδαμε τα καθεστωτικά ΜΜΕ να παραληρούν υστερικά για το πόσο ωφέλιμο είναι το Μνημόνιο, τό ΔΝΤ, η Μέρκελ, η Τρόϊκα και όλο το κακό συναπάντημα. Ολα τα μπουκωμένα μέσα και μπουγαδοκάναλα προωθούσαν μόνο τούς πρόθυμους νενέκους και λοιδωρούσαν κάθε φωνή που τολμούσε να εκφράσει έστω και απλό σκεπτικισμό για τη ‘συνταγή’. Προχωρούσαν συντονισμένα, σε μια μαζική επιχείρηση λοβοτομής τών Ελλήνων πολιτιών για να μην αντιδρούν στα εξοντωτικά μέτρα, στην εκχωριση κυριαρχικών δικαιωμάτων και στην επικείμενη επιχείρηση καταλήστευσης τών πλουτοπαραγωγικών πηγών τής χώρας μέσω υπαγωγής τής νέας συμφωνίας στο Αγγλικό Δίκαιο, τής εν συνεχεία ουσιαστικής ή υποβοηθούμενης χρεωκοπίας και τής εξ αυτής (λόγω τού Αγγλικού Δικαίου) μεταβίβασης ή εκμετάλλευσης τών πηγών και ιδιαίτερα τών πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Επειδή όμως αυτό απαιτεί να μην υπάρχουν άλλες αντιπολιτευτικές φωνές, ο δε ‘πρίγκηψ’ δεν ήταν πλέον αποδεκτός (όπως απέδειξε η κωλοτούμπα τού Ιουνίου, η στανική προσήλωσή του σε καρέκλες), άρα όχι χρήσιμος αφού δεν έβγαιναν τα σχέδια, έπρεπε να αντικατασταθεί, οπότε έκπληκτος ο κόσμος είδε τα γλείφοντα τον ΓΑΠ ΜΜΕ να τού δείχνουν απροκάλυπτα τήν πόρτα, μόλις ερριξε τη φαεινή τού δημοψηφίσματος. Ετσι εκλήθη ο… Παπαδήμος, ο ίδιος που δεν έκανε απολύτως τίποτα, παρά την θέση ευθύνης του, στα πραναφερθέν σχέδιο καταλήστευσης τής περιουσίας τών Ελλήνων και τού Κράτους.

Αμέσως τα γιουσουφάκια ανέλαβαν το λιβάνισμα, βγάζοντας πριν καλά καλά ορκιστεί, δημοσκοπήσεις αποδοχής του από τον Λαό (!!!). Ομως, επειδή σχεδόν όλοι οι ξένοι οικονομολόγοι, τραπεζικοί, πολιτικοί κλπ ανεγνώριζαν πλέον ανοιχτά ότι τα μνημόνια και συνταγές που εφαρμόσθηκαν όχι μόνο ήταν λάθος, αλλά και έφεραν σε χειρότερη μοίρα την κατάσταση τής Ελληνικής Οικονομίας, αυτό δυσκόλευε την υπερψήφιση τής νέας χειρότερης συμφωνίας, που έτσι κι αλλοιώς δεν ήταν εξουσιοδοτημένη η κυβέρνηση Παπαδήμου να υπογράψει. Γι αυτό όλοι οι καθεστωτικοί και διαπλεκόμενοι, ξεκίνησαν μια άνευ προηγουμένου επίθεση κατατρομοκράτησης και λάσπης ενάντια σε κάθε διαφορετική άποψη.

Επιστρατεύθηκε o Προβόπουλος τής ΤτΕ, για να θέσει με τον πιό επίσημο τρόπο δίλημμα Ευρώ Δραχμής, για να φάμε στην μάπα τί;
-Οχι βέβαια τα ψηφισμένα μέτρα, ούτε νέα φορολογία, που η ίδια η Τρόϊκα δηλώνει ότι δεν θέλει.
-Μήπως το κόστος κάποιων αναπτυξιακών προγραμμάτων; Μάλλον απίθανο αφού δεν υπάρχει ούτε ένα σχέδιο.
-Ισως να μειώσουμε το ‘εργατικό’ κόστος και να καταστούμε ανταγωνιστικοί; Ως προς τις αμοιβές ίσως, όμως δεν θα επηρρεαστεί καθόλου η ανταγωνιστικότητα γιατί οι μισθοί ελάχιστα επηρρεάζουν στην Ελλάδα το τελικό κόστος.
-Τότε μάλλον το κούρεμα; Αστειεύεσθε. Πρώτον γιατί, όπως κάθε κούρεμα, θέλει …χρόνο. Δεύτερον γιατί δεν το θέλουν όλοι (βλ. σχετικό άρθρο τού διοικητή τής Κυπριακής Κεντρικής Τράπεζας κ. Αθανασίου Ορφανίδη, στην εφημερίδα Financial Times τής 5ης Ιανουαρίου 2012 –που έχω την αίσθηση ότι πιθανόν η κίνησή του να ’ναι ωφέλιμη για την Ελλάδα, αλλά όχι για το καθεστώς γι αυτό και τόθαψαν τα ΜΜΕ) και τρίτον γιατί δεν τους βγαίνει ο λογαριασμός με τα ομόλογα τών ασφαλιστικών ταμείων, οπότε φοβούνται εξέγερση τών ασφαλισμένων, που τα έχουν πληρώσει.

Το τί θέλουν, το αποκάλυψε ουσιαστικά με τις, ατυχείς το λιγώτερο, δηλώσεις του, ο ΠτΔ Καρ. Παπούλιας σε πλήρη δυσαρμονία πλέον ο ίδιος με τον Λαό. Ζητούν:
-Παράταση τής πολιτκής ζωής τής Κυβέρνησης Παπαδήμου. Οσο φυσικά χρειαστεί για να ετοιμάσει την Νέα Συμφωνία Ξεπουλήματος τού πλούτου της χώρας που θα την πλασάρει ότι είναι για να πληρωθούν δήθεν οι μισθοί και συντάξεις με τα 86 δις, που θα μας δανείσουν και όχι ΄δώσουν’, αποσιωπώντας ότι αυτά υποχρεωτικά θα πάνε για το χρέος.
-Στήριξη τής Κυβέρνησης, για να περάσει το νέο μνημόνιο (πιθανόν με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου το ξεπούλημα βάσει τού Αγγλικού Δικαίου, κατά το άρθρο 44§1 τού Συντάγματος, αν διαφανεί η δυσκολία συγκέντρωσης απαιτούμενων ψήφων στην Βουλή). Μην ξεχνάμε επίσης ότι δεν έχει καταργηθεί η εν λευκώ εξουσιοδότηση προς τον Υπουργό Οικονομικών επί υπουργίας Παπακωνσταντίνου.
-Φυσικά ο ίδιος, όπως δείχνει η δήλωσή του, θα προσυπογράψει όλες τις Συμφωνίες και Πράξεις τής Κυβέρνησης, όπως έκανε με τις άλλες, παρότι γνώριζε ότι όλα τα μέτρα είναι αντισυνταγματικά και ότι όλα παραβίαζαν τον όρο σταθερότητος τών τιμών, τόσο στα συνταγματικά όσα και στα κείμενα τών συνθηκών τής ΕΕ και τής ΟΝΕ.

Τώρα ο αγώνας, πλέον, δεν είναι η μη περαιτέρω μείωση μισθών και συντάξεων, αλλά η λεηλασία ή όχι τής ίδιας τής χώρας. Και εδω χρειάζεται το μεγάλο ΟΧΙ τού Λαού ή ενός Ελληνα Ηγέτη.

Μπορούμε, όμως, να αρχίσουμε να χτυπάμε και εμείς, με τον κλασσικό για τούς Ελληνες τρόπο. Αφού τόχει η μοίρα μας να μην έχουμε ποτέ στη διάθεσή μας, τα μέσα τών επιβουλευομένων, ξεκινάμε με κλεφτοπόλεμο, χτυπώντας εκεί που τούς πονάει. Αρχίζοντας με τα καθεστωτικά ΜΜΕ:

α)Ας πάψουμε να βλέπουμε τα διαπλεκόμενα κανάλια Εθνικής Εμβέλειας (σχεδόν όλα στήριξαν τα μνημόνια και όχι μόνο). Πράγμα εύκολο, μια και σχεδόν όλες οι πόλεις έχουν τοπικά κανάλια. Ας βλέπουμε αυτά, που στο κάτω κάτω έχουν θέματα αμέσου ενδιαφέροντος και δείχνουν τους τοπικούς Μαυρογιαλούρους. Οσο για ταινίες, όλοι έχουμε πολλά και καλά DVD δώρα που δεν είδαμε. Ευκαιρία είναι να τα δούμε.
β)Ας πάψουμε να αγοράζουμε εφημερίδες τής διαπλοκής ή εκείνες που εστήριξαν τα Μνημόνια (άσχετα αν λόγω αλλαγής φρουράς στην Κυβέρνηση, έρριξαν νερό στο κρασί τους). Υπάρχουν εξαιρετικές εφημερίδες και τοπικές, με πλούτο νηφάλιων αναλύσεων, μη συνδεόμενες με τα Μνημόνια και τίς διαπλοκές.

-Τί αποτέλεσμα θα έχει; Αισθητή πτώση τής τηλεθέασης ή τής ανάγνωσης (με επιστροφή χιλιάδων απούλητων φύλλων), που με τη σειρά της θα μειώση δραματικά την ήδη περιορισμένη διαφημιστική προβολή και τα εξ αυτής έσοδα. Αυτό θα οδηγήσει και σε μείωση ισχύος, δηλαδή ικανότητος διαπλοκής. Η ενημέρωσή σας δεν θα επηρρεαστεί μια και τα τοπικά κανάλια και εφημερίδες παραθέτουν ειδήσεις (συνήθως ασχολίαστες), το internet παραμένει ο υπ΄αριθμόν 1 τροφοδότης ειδήσεων και τα χρήματά σας πάνε στα τοπικά ΜΜΕ και , μέσω αυτών, στα τοπικά προϊόντα ή καταστήματα, που διαφημίζονται. Αποκτάται και ειδικό βάρος στα τοπικά τεκταινόμενα.
-Πώς θα αναγνωρίσετε τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, είπατε;
-Είναι εύκολο. Ολοι αυτοί στηριξαν τα Μνημόνια, κινδυνολογούσαν ότι θα πάθουμε αν δεν σκύψουμε για τα σχετικά, μιλούσαν για θυσίες μόνο από τον Λαό (που δεν συμμετείχε στο προαναφερθέν ‘πανηγύρι’), μιλούσαν για μετανάστες και πολυπολιτισμικότητα, ξελιγώνονταν μπροστά στους Τούρκους και άλλαζαν την Ιστορία μας, προωθούσαν απροκάλυπτα το σχέδιο Ανάν και το ξεπούλημα τής Κύπρου, κινδυνολογώντας συνέχεια ότι θα καταστραφεί και κάνοντας τώρα τουμπεκί, θεωρούσαν την ΑΟΖ ‘μόδα’, ανέβαιναν στα κεραμίδια επειδή η Ελλάδα προσέγγιζε την Ρωσσία στο θέμα ενός αγωγού κλπ.

Θα μου πείτε, μα είναι δυνατόν να υπάρχουν Ελληνες πολιτικοί, τραπεζίτες, καναλάρχες και λοιποί διαπλεκόμενοι, που θέλουν το κακό τής χώρας;
Οχι, όχι πλέον Ελληνες, μόνο Προδότες.