Archive for Μαρτίου 2012

«Γιατί έδωσες Ελπίδα, Αντώνη;»

26/03/2012

Αυτό είναι το ερώτημα που μού απηύθυναν οι ‘βουλευτές’ τής Σ.Ε.Κ.Τ.Ας (Συνέλευσης Ελληνων Καφενόβιων Τής Αχαϊας), όπου με εκάλεσαν πρόσφατα για σχετική ‘ενημέρωση’ επί τών οικονομικών προτάσεών τους (ως είναι γνωστό, στα ελληνικά καφενεία μπορεί να λυθεί κάθε πρόβλημα), αλλά και μια γενικώτερη πολιτική κουβέντα επί τών δημοσκοπήσεων.
Ιδού η, εκ μνήμης ανακληθείσα, συζήτηση:

-Να σε ρωτήσουμε, (μού είπαν) είναι κακό τα μνημόνια; Απέτυχαν;
-Ασυζητητί. Και μόνο ότι μετά από κάθε βήμα (μνημόνιο, έκδοση εφαρμοστικού νόμου, έλεγχο κλπ) οι εταίροι και τροϊκανοί διαπίστωναν βάθεμα τής ύφεσης, οπότε άλλαζαν άποψη, πετούσαν το παλιό, έριχναν το άδικο στην Ελλάδα, για κάτι που αποφάσισαν οι ίδιοι (με την συνεργασία τού ΓΑΠ και τών προθύμων του), και μετά από νέα νυχτερινά κονγκλάβια, κατέληγαν σε κάτι εξ ίσου λανθασμένο, δείχνει την τρικυμία που δέρνει την ανέτοιμη από κάθε άποψη ΟΝΕ και ιδιαίτερα την Γερμανία.

-Αρα είχε δίκαιο ο Σαμαράς με τα Ζάπεια Ι, ΙΙ και τις προτάσεις που έκανε;
-Φυσικά. Μόνο που για να πετύχουν, προαπαιτούσαν η Ελλάδα να ….μην κάνει τίποτε. Να μην φορτωθεί δηλαδή νέα δάνεια (όπως έγινε δυστυχώς και με την Αργεντινή). Να μην μετατραπεί σε δημόσιο, το χρέος προς Ευρωτράπεζες και ιδιαίτερα τα παραμάγαζά τους. Ωστε να αναγκαστεί η Ευρώπη να αποφασίσει τι θα κάνει με την κρίση συνολικά. Δηλαδή το πρόβλημα τών τραπεζών, το πρόβλημα τών πλεονασμάτων και το πρόβλημα τών επενδύσεων.

-Εννοείτε ότι η Ευρώπη είναι σε κρίση και όχι μόνο η Ελλάδα;
-Μα, ναί! Πέρα από τα προβλήματα τών λεγομένων χωρών τού Νότου, σοβαρά προβλήματα χρέους τουλάχιστον πέρα από το ανόητο όριο τού Μααστριχτ, αντιμετωπίζουν σωρεία χωρών μελών τής ΕΕ. Επί πλέον, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει γεμίσει, χρηματοδοτώντας τις τράπεζες, με εγγυήσεις από ομόλογα – σκουπίδια. Για να μην αναφερθώ στο μεγάλο πρόβλημα χρηματοδότησης τών Ευρωπαϊκών Τραπεζών και τα διάφορα ημίμετρα που έχουν σκαρφιστεί όπου το ‘κυριώτερο’ πρόβλημά τους είναι η … ονομασία τους (LTRO, Target κλπ). Οπως και η μεγάλη έκθεση πολιτών τους στο χρέος, κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό.

-Τί θέλετε να πείτε;
-Μπορεί η Ελλάδα να χρωστά τα μαλιοκέφαλά της, εξ αιτίας ανίκανων ηγεσιών, οι Ελληνες όμως ως ιδιώτες και ως ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι πολύ – πολύ λιγώτερο εκτεθειμένοι σε χρέη από ότι οι άλλοι Λαοί. Και διαθέτουν πάνω από 160 δις σε καταθέσεις. Μιά αναγνώριση τής αδυναμίας εξυπηρέτησης τού χρέους και μια συνακόλουθη στάση πληρωμών θα είχε λυτρωτικές επιπτώσεις. Θα στρίμωχνε βέβαια τις τράπεζες, αλλά δεν θα ήταν και τού θανατά. Εξ άλλου και τώρα έχουν ξεμείνει και με δανεικά δικά μας θα πάρουν, αυτοί, κεφάλαια. Παρ’ ότι έχουν ήδη βγάλει όλα τα πρόσφατα χρόνια τεράστια κέρδη. Το Δημόσιο θα αναγκαζόταν να λειτουργήσει με ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Και οι μισθοί θα έπεφταν σ’ αυτό. Αυτά έχουν γίνει και τώρα, πλήν όμως δεν θα είχαμε φορτωθεί νέα τεράστια χρέη, δεν θα αναγκαζόμασταν να υποθηκεύσουμε και ξεπουλήσαμε τούς πόρους. Μια στάση πληρωμών και μάλιστα ενός επαχθούς χρέους (σε ποσοστό περίπου 70%, που είναι ανέντιμα καταγεγραμμένο, όπως διατύπωσε ο Rawls), μαζί με τα αναπτυξιακά μέτρα και την επανεκκίνηση τής οικονομίας, σύντομα θα οδηγούσε σε αναπτυξιακή τροχιά. Δεδομένης τής ιδιότητος τής αμνησίας που κυριαρχεί στις αγορές και τους δανειστές, μια επόμενη ρύθμιση όρων τού παλιού χρέους, υπό συνθήκας ανάπτυξης, θα τους έκανε να σχηματίζουν ουρές για να μας χορηγήσουν δάνεια. Με πολύ καλύτερους όρους και με τούς πόρους τού κράτους ανέπαφους.

-Οπότε όλη η ιστορια που στήθηκε με το τελευταίο μνημόνιο, το κούρεμα κτλ είναι άνευ πρακτικής σημασίας;
-Ναί. Και ενώ όλοι αναγνωρίζουν ότι ούτε PSI και τα δανεικά επαρκούν, κανείς δεν παραδέχεται ότι α) η Ελλάδα (κι όχι μόνο αυτή) έχει χρεοκοπήσει, β) δεν θα διασωθεί με αυτά, όπως άλλωστε δείχνει τόσο η αγορά των νέων ομολόγων όσο και το ίδιο το ΔΝΤ στις εκθέσεις του, εφ’ όσον βέβαια κάποιος διαβάζει μέσα στι γραμμές, γ) ότι το ευρώ (καθώς και το ΕΕ αντί ΕΟΚ) ήταν ένα κακοσχεδιασμένο παιχνίδι λόγω ανυπαρξίας Ενωσης και λόγω αντιπαλότητος ισχύος τών παικτών δηλαδή τών χωρών Γερμανίας, Αγγλίας, Γαλλίας. Και ορθά το διέβλεψε η Αγγλία και δεν συμμετείχε. Αλλά και δικοί μας αναλυτές, όπως ο Κ. Κόλμερ από το 2000 στο βιβλίο του «Η ιστορία τής Μεγαλειώδους απάτης τού Ευρώ» (Εκδόσεις Κάκτος) είχε προβλέψει την απαξίωση τής ελληνικής παραγωγής, την περιθωριοποίηση περιοχών και την μεταφορά πλούτου έξω. Μιά απάτη μεγαλύτερη τού σημιτικού χρηματιστηρίου που είχε τότε ανέλθει στα 35 τρισεκατομμύρια δραχμές. Κι’ όλα αυτά χωρίς ουδέποτε να ερωτηθεί ο λαός.

-Αρα ο ΓΑΠ είχε δίκαιο για το δημοψήφισμα;
-Οχι. Ηταν μια απέλπιδα προσπάθειά του να παραμείνει αγκιστρωμένος στην πρωθυπουργία, σε μια πολιτκή Μνημονίου, που με την ραγδαία απαξίωση τού ιδίου δεν μπορούσε πλέον να εφαρμοστεί. Γι αυτό και εξωπετάχθη.

-Οπότε σωστά ζήτησε τοτε εκλογές για τις 4 Δεκεμβρίου ο Σαμαράς;
Ναί. Για να σταματήσει την σπέκουλα, γιατί δεν ετίθετο δίλημμα ευρώ – δραχμής ή άλλα διχαστικά, για το ξεπέρασμα τής κρίσης και να διώξει ένα πολιτικό πτώμα και έναν εσωτερικό κίνδυνο, ώστε να επαναφέρει τον τόπο σε στοιχειώδη διακυβέρνηση.

-Συνεπώς τα διλήμματα δραχμη – Ευρώ, Μνημόνιο – χρεοκοπία ήταν μαύρη προπαγάνδα και θα έπρεπε η Ελλάδα να πεί το μεγάλο Οχι;
– Αναμφιβόλως. Δεν υπήρχε περίπτωση εξωπετάγματος τής Ελλάδος (και …….εδώ ήταν που την πάτησα).

-Και τότε αφού έτσι κι αλλοιώς το Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα και PSI ειναι καταδικασμένα,και αφού αυτά που σας διατύπωσα στην προηγούμενη ερώτηση ήταν –με καταφατική μάλιστα εκφορά, ακριβώς τα ίδια τα λόγια τού Σαμαρα, που είχαν δώσει ελπίδα στον Λαό, γιατί άλλαξε λίγες μέρες μετά στάση ο Σαμαράς;
-(αφού οι ΣΕΚΤΑριστές, μου την έστησαν τόσο δεξιοτεχνικά, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να υπεκφύγω, αλλάζοντας ρόλους και να ρωτήσω). Δηλαδή πείτε εσείς, ότι έχετε μπροστά σας τον Αντώνη και σας ρωτούσε «Τί θα μπορούσα να κάνω;’» τι θα τού λέγατε;

«-Να σού πώ Αντώνη: Γιουρούσι, Αέρα, Αντώνη. Μόνο έτσι μπορείς να διαλύσεις ένα τακτικό Στρατό. Αυτό έκαναν οι Ελληνες το ΄21, απέναντι στην Τουρκιά. Και το ’40 έναντι πάνοπλων Ιταλών. Και νίκησαν ένα σύστημα. Και το ΠΑΣΟΚ είχε καταντήσει ένας συστημικός κίνδυνος. Σε παρακολουθήσαμε όταν μπήκες θυμωμένα στην Βουλή, αμέσως μετά το ανεκδιήγτο αίτημα για παραπλανητικό δημοψήφισμα, τού ΓΑΠ, βούτηξες το μικρόφωνο και απαίτησες εκλογές για τις 4 Δεκέμβρη.

»Εκεί ο λαός κράτησε την αναπνοή του. Και η Ιστορία συνάμα. Γιατί δεν χρειαζόταν να κάνεις τίποτε άλλο παρά να μαζέψεις το ασκέρι τών βουλευτών σου, να βροντήξεις φεύγοντας την πόρτα τής Βουλής, να ροβολήσεις στο Σύνταγμα για να συναντήσεις και να ενωθείς με τον κόσμο, να τον βγάλεις από τα μαγαζιά, τα σπίτια και τις πλατείες και όλοι μαζί να βαδίσετε στην Βουλή και να απαιτήσετε εδώ και τώρα την προκήρυξη εκλογών.

»Αυτός ο εσμός τών αρουραίων, τών πολιτικών απατεώνων και αρπαχτικών τού Λαού (που τ’ αρπαξαν κατά δήλωση τού ίδιου τού Πάγκαλου και τού Τσουκάτου) και τών δωσιλόγων, θα είχε διαλυθεί σε δευτερόλεπτα, μπροστά στην σύμπνοια ηγεσίας και Λαού.

»Αντ’ αυτών τών απλών Μακρυγιαννικών κινήσεων, εσύ προτίμησες την επομένη ακριβώς να συνταχθείς με το σύστημα. Και φυσικά να ψαλιδίσεις την ελπίδα που ενστάλαζες στον κόσμο τόσο χρόνια. Εφτασες μάλιστα στο σημείο να διαγράψεις βουλευτές, που μαζί σηκώσατε όλον το αγώνα ενάντια στις επιλογές, που εσείς οι ίδιοι ‘θεωρούσατε λάθος, που δεν θα συναινούσατε’. Βουλευτές που έμειναν σύμφωνοι στα Ζάππεια Ι, ΙΙ, κλπ, που μαζί διαλαλούσατε. Μια ΝΔ που για πρώτη φορά στην ιστορία της, δεν απευθυνόσασταν κακομοίρικα μόνο στους ‘δικούς σας’ ψηφοφόρους, αλλά σ’ όλο τον Λαό. Που τα βάζατε, καθημερινά, και αποτελεσματικά, με όλα τα καθεστωτικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης (δηλαδή πρακτικά όλα τα μεγάλα κανάλια) και δεν σκύβατε το κεφάλι στις αργυρώνητες παλλακίδες τής ‘ενημέρωσης’.

»Με τι μάτια θα αντικρύσετε την χλευαστική ματιά τών παρουσιαστών αυτών, όταν αυτοί κρατάνε το χαρτί με τις ψήφους υποταγής, που δώσατε όχι μόνο με την υπερψήφιση τών μνημονίων, αλλά και τών μέτρων.
»Πού είναι το ‘δεν συναινούμε στο λάθος’; Το ‘δεν θα συναινέσουμε στην καταστροφή’; Το ότι ‘ναι μπορούμε’; Γιατί δώσατε ελπίδα; »

(Εδω ο συζητητής μου ίσως και η ίδια η Ιστορία, άφησε την ανάσα της. Και το σφύριγμα τού αέρα, που έβγαινε, έμοιαζε με αποχαιρετισμό ή με λυγμό μάλλον που συμπύκνωνε το μαράζωμα μιάς ελπίδας).

Και εδώ, ακριβώς, αισθάνθηκα ότι χρειάζεται μια ευρύτερη επεξήγηση. Οχι από μένα φυσικά. Ισως από τον Σαμαρά. Και έφυγα.

…Στα μαρμαρένια τού Χάρου Αλώνια…

23/03/2012

Συχνά αναφερόμαστε στην Ιστορία–συνήθως σε επετείους όπως η 25η Μαρτίου, όμως τι σημαίνει ιστορία; Αφήγηση γεγονότων; Αν ναί, μέσω ποιών; Αυτών που μιλούν για ιστοριογραφία, για χρονικά, για κοινωνικά και ανθρώπινα δρώμενα; Εδώ κατά την ταπεινή μου γνώμη, μπορούμε να θέσουμε μόνο όσα αφορούν και επηρεάζουν μεγάλες μάζες ανθρώπων και κρατών βάσει δυναμικών ισχύος και εξουσίας . Δηλαδή κυρίως οι πόλεμοι και τα εξ αυτών τετελεσμένα.

Υπ’ αυτή την έννοια, η Ελληνική Επανάσταση που προκάλεσε αναμετρήσεις ισχύος πολλών κρατών και ενέτεινε το περίφημο Ανατολικό Ζήτημα, αποτελεί Ευρωπαϊκή Ιστορία και όχι κάποιο μικροκίνημα εσωτερικό τής τότε οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Ακριβώς την θεώρησή της ως ‘μικροκινήματος’, ως μιάς δηλαδή στάσεως και μάλιστα για το υλικό, απλά, συμφέρον, ολίγων κατοίκων τής τότε αυτοκρατορίας, προσπαθεί να μάς πείσει είτε με ‘αλληλοαναφερόμενες’ εργασίες, είτε με ντοκυμαντέρ, είτε μέσω σχολικών βιβλίων, είτε μέσω ΜΚΟ και περιέργων κονδυλίων, εσμός (ΣΣ.σμήνος) ετερόκλητος με ένα κοινό χαρακτηριστικό: το αββυσαλέο μίσος τους για την λέξη Εθνος και την άμετρη λατρεία τους για κάθε τι παγκοσμιοποιητικόν (sic) και πολυπολιτισμικό (και πάλι sic).

Που εν τέλει αυτό δείχνει την απέραντη αντίθεσή τους στην Ελευθερία και την προσήλωσή τους σε κάθε είδους φασισμό.

Ομως η Ελληνική επανάσταση του 1821 δεν ξέσπασε ξαφνικά, αλλά ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας. Αυτή η διαδικασία χαρακτηρίζεται από αλληλοτροφοδοτούμενες εξελίξεις ισχύος σε διεθνές και τοπικό επίπεδο. Αλλά και από συνεχή κινήματα. Που αναφέρονται (;) επιδερμικά από το Υπουργείο αΠαιδείας και αποκρύπτονται έντεχνα από τους πάσης φύσεως εθνοαποδομιστές. Σταχυολογούμε 16 από αυτά (από άρθρο τού Στέφανο Αναγνώστου):

-1462 μόλις 9 χρόνια μετά την Πτώση, με την απελευθέρωση επί ένα έτος τής Λέσβου.
-1463 – 1480 επί 16 χρόνια Πελοποννήσιοι και Ενετοί εναντίον τών Τούρκων.
-1481 επαναστατούν 50 πόλεις τής Ηπείρου
-1571 με την Ναυμαχία τής Ναυπάκτου ξεσηκώνεται Ρούμελη και Ηπειρος.
-1585 Ακαρνανία, Ηπειρος
-1603 Μελίτη
-1617 υπό τον Νεβέρ, Τρικαλα και Ηπειρος
-1645 – 1660 Χανιά Κρήτη , Ελεύθερα για 15 χρόνια
-1680 – 1715 Πελοπόννησος με Ενετούς, μετά από 7 χρόνια αγώνα εκδιώκει τούς Τούρκους και μένει ελεύθερη για 28 χρόνια.
-1766 Ηπειρος
-1770 Ορλωφικά
-1782 Κατσώνης
-1789 Γαλλική Επανάσταση και κινήματα στην Ελλάδα
-1808 Ολυμπος Χασιά
-1821 Η Ελ. Επανάσταση ξεκινά τον Φεβρουάριο στο Ιάσιο με τον Υψηλάντη

Βολεύει την ,ας την ονομάσουμε χάριν κατανοήσεως, σχολή Ρεπούση να υπάρχει αδιατάρακτο, στην συνείδηση τών Ελλήνων, το γενικά αναφερόμενο διάστημα 400 χρόνων ‘συνεχούς’ δουλείας. Οπου όλα ήταν ‘ειρηνικά’ . Το ίδιο κάνουν και με τα περίφημα κέντρα Συμφιλίωσης, όπου όλως τυχαίως, μέλη αυτής τής Σχολής συμμετέχουν. Και αναφέρουν φολκλορικά στοιχεία και ιδιαίτερα το πόσο ‘ειρηνικά’ ζούσαν μεταξύ τους, κάτοικοι χωριών διαφορετικής προέλευσης ή και ‘εθνότητες’, ασχολούμενοι με τη γεωργία , το εμπόριο, μπαρμπέρικα κτλ.

Αποσιωπούν φυσικά το γεγονός ότι αυτό ποτέ δεν εμπόδισε γενοκτονίες, ολοκαυτώματα και πολέμους. Και φαντάζονται «μέσα στην ιδεολογική τους παράκρουση ότι οι θεσμοί και οι οικονομικές συναλλαγές, μπορούν να κατασκευάσουν υπερεθνική πολιτική ανθρωπολογία που κατά τον Haas ‘θα αντικαταστήσει εν μέρει ή εν όλω τα προϋπάρχοντα έθνη κράτη και που θα μετατοπίσει εξουσίες, προσδοκίες, πίστη και νομιμοφροσύνη στο υπερεθνικό επίπεδο’» όπως σαρκαστικά αναφέρει για την ευρωπαίκή περίπτωση, στο ομώνυμο ιστολόγιό του ο Παναγιώτης Ηφαιστος. Και –συνεχίζει, «ο μεν κορυφαίος αναλυτής (Haas) που υποστήριζε αυτά έκανε τίμιες παραδοχές επιστημονικού λάθους το 1966 και το 1970, πλην δεκάδες χιλιάδες κράχτες ιδεολογικοπολιτικών συνθημάτων που δεν είχαν το δικό του επιστημονικό ανάστημα και το δικό του επιστημονικό ήθος συνέχισαν να κατακλύζουν τον ‘ευρωπαϊκό πολιτικό στοχασμό’».

Η Σχολή, όμως, Ρεπούση, δεν προέκυψε ξαφνικά, αλλα μορφοποιήθηκε υπό το καθεστώς ‘πολυπολιτισμικότητος’, που ο Σημίτης στανικά επέβαλε στην Ελλάδα και την οποία διέχυσε μέσω των υπουργείων αΠαιδείας και Εξωτερικών Τεμενάδων, ο ανίδεος, περί τής πραγματικής λειτουργίας τών διεθνών σχέσεων, ΓΑΠ και υπηρέτησαν πιστά οι πάσης φύσεως Διαμαντόπουλοι και Δρούτσες.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο, ότι η σχολή αυτή και οι υποστηρικτές της ανήκουν στους υπέρμαχους τών βιβλίων Ιστορίας, τού Σχεδίου Ανάν, που θα υποδούλωνε την Κύπρο, του ξεπουλήματος τού Αιγαίου κ.ο.κ.

Πράγμα που δείχνει ότι αυτή η Σχολή είναι αφ’ ενός εξαιρετικά χρήσιμη για τα κράτη ηγεμόνες και τα πάσης φύσεως συμφέροντα αναθεωρητικών αξιώσεων. Γιατί αυτά αξιώνουν ιδιοτελώς και η Ρεπούσια σκέψη αποδέχεται, αφελώς (;), την κατάλυση κατ’ ουσίαν τής Ελευθερίας τών λαών και εθνών και την υπαγωγή τους σε καθεστώς διεθνούς τάξεως όπως παλαιότερα η Ιερά Συμμαχία.

Και όσο αίτια πολέμου όπως η άνιση ανάπτυξη και οι ηγεμονικές στάσεις διαιωνίζονται, (δηλαδή για πάντα ἕως ἂν ἡ αὐτὴ φύσις ἀνθρώπων ᾖ) θα ισχύει η Θουκυδίδεια νομοτέλεια: σε ένα τέτοιο σύστημα δίκαιο υπάρχει όσο υπάρχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν ισχύει, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν.

Δυστυχώς όμως,οι Ελληνες χαλάνε πάντα τη μαγιά. Γιατί μπορεί να τρωγόμαστε μεταξύ μας σαν τα σκυλιά, όμως έχουμε πρόβλημα με τον βιασμό τής Αυτονομίας μας στο ‘ατομικό, κοινωνικό και πολιτικό πεδίο’ δηλαδή τής Ελευθερίας μας ολικά (Γ. Κοντογιώργης – Εθνος και ‘Εκσυγχρονιστική Νεοτερικότητα’). Και έναντι τής Ελευθερίας δεν φεισώμεθα ουδενός.

Γι αυτό και υπήρξαν Μαραθώνες και Σαλαμίνες, Κωνσταντινούπολη και Αγία Λαύρα, Πίνδος και Ρούπελ. Που κράτησαν ελεύθερα όχι μόνο το Ελληνικό αλλά και τα Ευρωπαϊκά κράτη.

Οι προπάτορές μας και ιδιαίτερα τού 1821 πάλαιψαν δυνατά για το φώς τής Ελευθερίας, έχοντας να αντιδώσουν μόνο τον θάνατό τους. Και νομίζω είναι εξαιρετικά αντιπροσωπευτικά για την θεώρηση τών Ελλήνων τα λόγια του Ποιητή:

“Από την Ηπειρο ως το Μοριά, κι άπ’ το Σκοτάδι στη Λευτεριά,
το πανηγύρι κρατάει χρόνια, στα μαρμαρένια τού χάρου αλώνια”

…Μοιράσαν δώρα οι οχτροί…

12/03/2012

… Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
μοιράσαν δώρα οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά
την πέμπτη μέρα….

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
κρατούσαν δίκιο οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια
σαν κάθε μέρα.

(Από το «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί» , Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης, Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος. Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης & Μαρία Δημητριάδη /Ντουέτο )

Εξαιρετικά προφητικοί – πρίν 40 ακριβώς χρόνια, αυτοί οι στίχοι, που δείχνουν ανάγλυφα το σημερινό (προχθεσινό) κατάντημα τόσο τού πτώματος που λέγεται μεταπολιτευτικός πολιτκός κόσμος, όσο και ενός περήφανου, το πάλαι ποτέ, λαού, που αφέθηκε να εκμαυλιστεί από τις σειρήνες αυτών που επέλεγε να τον κυβερνήσουν, καθιστάμενος έτσι πολιτικός πολτός. Τουλάχιστον ο Οδυσσέας είχε προνοήσει να τον δέσουν οι σύντροφοί του, αφού τους είχε βουλώσει τα αυτιά προηγουμένως.

Ομως οι πάσης κοπής Αννούλες, αρχής γενομένης από τούς Ράλλη και Βερυβάκη είχαν φροντίσει να διαλύσουν το μόνο που είχε απομείνει στούς Ελληνες: την γλώσσα (δηλαδή τον σύνολο πολιτισμό τους), με αποτέλεσμα να αγνοούν πλήρως την Οδύσσεια. Ούτε λόγος φυσικά για τον Αγιο Γρηγόριο τον Παλαμά.

Ετσι γυμνοί από κάθε πνευματικό στολίδι οδηγηθήκαμε ως πρόβατα επί σφαγήν, στα πάσης ‘βερσιόν’ μνημόνια, συνόδους, μέτρα και ευραποφάσεις, με επιστέγασμα (προσωρινό) το PSI.
Αφωνοι, είδαν οι Ελληνες, εξωνημμένους τηλεπαρουσιαστές και πασιχαρείς υπουργούς και πρωθυπουργούς να επιχαίρονται για το PSI, λές και είχαν κερδίσει το Λόττο. Και να ρίχνουν κροκοδείλιες ατάκες ότι σκέφτονται τάχα τους μικροομολογιούχους και ότι θα προβληματιστούν γι αυτό και θα μάθουν από τα λάθη τους (Παπαδήμος 9/3/12).

Ω τής υποκρισίας το κάγκελο! Μετέτρεψαν με τα προηγούμενα μνημόνια το μέγιστο ποσοστό τού χρέους τής χώρας πρός ιδιώτες σε δημόσιο (δηλαδή σε οφειλές προς χώρες), έτσι ώστε να μην μπορεί να αμφισβητηθεί. Υποχρέωσαν τα εγχώρια ασφαλιστικά ταμεία να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα και τώρα τα καθυβρίζουν που αρνήθηκαν ( και σωστά αφού ευθύνονται έναντι τών ασφαλσμένων) κούρεμα και ο επηρμένος μάλιστα αντιπρόεδρος δήλωσε ότι θα αλλάξει τις διοικήσεις τους με άλλες (προφανώς πρόθυμες). Κατά τα άλλα ήταν εθελούσια ιδιωτική ..πρωτοβουλία το ανεκδιήγητο Ψ (PSI).

Πέτυχαν δήθεν συνολικό κούρεμα του υπόλοιπου ιδιωτικού χρέους χωρίς να θίξουν ‘ορισμένους’ κατόχους και χωρίς να αναφέρουν ότι τα περισσότερα εξ αυτών ομόλογα είχαν αγοραστεί ως αποτέλεσμα τού -καταργηθέντος από το επόμενο, μνημονίου τής 21ης Ιουλίου 2011 στο 30 με 40% τής αξίας τους και όχι στο 100% όπως δυστυχώς έγινε με τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και και τους ελληνες μικροομολογιούχους. Που σημαίνει πρακτικά καμμιά άσχημη επίπτωση αλλά κέρδη για τους μέν και καταστροφή για τους δε. Είπαμε τα παιδία παίζει στου κασίδι το κεφάλι.

Ας δούμε τι έγινμε με το PSI. Πρώτον δεν στήθηκε για να εξυπηρετήσει την Ελλάδα, αλλά τις Ευρωπαϊκές Τράπεζες και παρατράπεζες, που διέθεταν ή αγόρασαν πρόσφατα, ομόλογα μας. Αρκετές εξ αυτών είναι πτωχευμένες στην πράξη και χρειάζονται ενέσεις ρευστότητος, που οι ευρωκυβερνήτες δυσκολεύονταν να αποσπάσουν από τους φορολογουμένους τους. Ετσι μετά το τρελλό πάρτυ (τού 30%) που προαναφέραμε, χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως ενδιάμεσο λογαριασμό, που δανείζεται, ουσιαστικά από τις χώρες μελη, πληρώνει τις τράπεζές τους και …χρωστάει στις χώρες πλέον, με εγγύηση αμέσως ή εμμέσως όλες τις πλουτοπαραγωικές πηγές και την περιουσία τού Ελληνικού Δημοσίου. Πλήρης υποτέλεια δηλαδή. Α, ναί και με ‘το δίκιο, (το Αγγλικό) που κρατούσαν, οι οχτροί’ όπως λέει και η δεύτερη στροφή, που παραθέσαμε.

Μήπως όμως θα απαλλαγούμε από χρέη 105 δις ευρώ, που φαμφαρονικά αναγγέλθηκε; Ούτε κατά διάνοιαν. Γιατί δεν χάνει τίποτε το παρατραπεζικό κύκλωμα ακόμη και αν αγόρασε με 30% (πολύ περισσότερο αν αγόρασε παραπάνω) να αρνηθεί το εθελοντικό κούρεμα, να συνεχίσει να αγοράζει και να προσφύγει στην ISDA (Διεθνή των τραπεζομάγαζων) και τα Δικαστήρια ζητώντας ενεργοποίηση τών τοξικών ασφαλίστρων αν γίνει υποχρεωτικό, στοχεύοντας βέβαια σε πολύ μικρότερο κούρεμα. Με ένα σμπάρο δυό τρυγόνια που λένε οι κυνηγοί.

Φυσικά όλοι οι συστημικοί παπαγάλοι και τα κυβερνητικά ανθρωπάρια, κραδαίνουν τα 130 δις που θα ‘ πάρουμε’ . Αποκρύπτουν βέβαια ότι αυτά δεν είναι δωρεάν, αλλά είναι ένα δυσβάσταχτο δάνειο, που από αυτό στην χώρα δεν θα ρεύσει ούτε σταγόνα. Θα πάνε όλα για εξόφληση μέρους χρέους και δανεικών (και τών 110 δις από το πρώτο μνημόνιο).

Εχοντας για άλλη μια χρονιά ύφεση 7% που σημαίνει πρακτικά αφαίρεση από την στεναζουσα οικονομία κύκλου 15 δις το χρόνο, συν έλλειμμα άλλα 5 δις αντιλαμβάνεσθε ότι δεν υπάρχει διέξοδος ακόμη και αν κλείσει τελείως το δημόσιο ή μείνει η χώρα με τους τοποτηρητές μόνο, χωρίς πολίτες. Και το 2020 όχι 120% , αλλά, μέ αυτούς τους ρυθμούς , πάνω από 170% τού ΑΕΠ θα είναι το χρέος.

Με άλλα λόγια, ‘κατάφερε’ η διακυβέρνηση ΓΑΠ και κηπουρών να μετατρέψει ένα πρόβλημα ρευστότητος σε μη βιώσιμο χρέος. Και κανένα PSI ούτε τα μέτρα που θα παρθούν τον Ιούνιο, ούτε φαύλοι κύκλοι δανεισμών, ούτε άλλα τέτοιου είδους, μπορούν να το εξυπηρετήσουν.

Οπότε η μοναδική λύση είναι η απλή αναγνώριση τής στάσης πληρωμών (ή πτώχευσης) και η άμεση αναδιάταξη τής παραγωγής μας, πριν οριστικοποιηθούν οι αντιευρωπαϊκές μεθοδεύσεις γαλλογερμανών και συνοδοιπόρων, τού περασμένου Δεκεμβρίου, για την οικονομική πολιτική. Λύση λιγώτερο δυσβάστακτη από αυτήν την μη λύση, που εφαρμόζουν τώρα και θα συνεχίσουν με τρομακτικά μέτρα μετά τις εκλογές. Για την εφαρμογή της όμως, απαιτούνται άλλου είδους πολιτικοί κι όχι αυτός ο μεταπολιτευτικός συρφετός.

Και ένα ερώτημα: Αφού οι ευρωκυβερνήτες θεωρούν πετυχημένο το PSI, γιατί απεφάσισαν (ορθά) ότι τέτοια μεθοδολογία δεν θα εφαρμοστεί σε καμμιά άλλη χώρα; Και γιατί οι δικοί μας ήσαν μες την τρελλή χαρά;

Ως φαίνεται, κάπου στούς στίχους που παραθέσαμε, ο Σκούρτης είχε κάνει ένα μικρό λάθος. Οι οχτροί ήσαν ήδη μέσα.

Σ.Σ. Είχε γραφεί το άρθρο αυτό, όταν- κατόπιν προσφυγής, η ISDA μάς επαλήθευσε πλήρως. Αποφάσισε ότι με το ‘εθελούσιο’ (πλήν υποχρεωτικό) κούρεμα συνέβη όντως πιστωτικό γεγονός. Οτι δηλαδή η Ελλάδα έχει αδυναμία εξυπηρέτησης δανείων, που απλοελληνικά λέγεται στάση πληρωμών ή χρεωκοπία. Αυτό δηλαδή που συνεχώς γράφαμε ότι έπρεπε να γίνει δυό χρόνια πρίν, αντί να διαλύσουν μιά χώρα, να εκμηδενίσουν την ζήτηση και τα δημόσια έσοδα, να φεσώνουν τούς πολίτες της, με επιπλέον 235 δις δανεικά, να ξεπουλούν τούς πόρους της και να εκχωρούν εθνική κυριαρχία, όχι συντεταγμένα και καθολικά αποδεκτά, στην ΕΕ, αλλά σε πάσης φύσεως γκαουλάϊτερς.
Αν αυτό δεν είναι ορισμός τής εσχάτης προδοσίας τότε ποιός είναι;