Archive for Ιουνίου 2012

«Να οι προτάσεις μου, μελετήστε τες, εγώ πάω για …μπύρες, θα σας περιμένω εκεί»

25/06/2012

Ακριβώς σαράντε πέντε (45) δευτερόλεπτα όλα κι όλα, πρέπει να κρατήσει η εισήγηση Σαμαρά στον Συμβούλιο Κορυφής τής ερχομένης Πέμπτης, στις Βρυξελλες. Οσο χρειάζεται για να πεί τα ακόλουθα:

« Αγαπητοί Συνάδελφοι,

-σας έφερα τις προτάσεις μου για έξοδο από την κρίση. Και όχι μόνον τής Ελλάδος, αλλά όλης τής Ευρωζώνης. Περιλαμβάνουν θέματα από ‘ευρωζωνοποίηση’ τών πτωχευμένων (δηλαδή όλων ουσιαστικά) τραπεζών της, μέχρι ανάληψη υπό τής ΕΚΤ τού κατά Μάαστριχτ χρέους κάθε χώρας και από την ενεργοποίηση τής Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, έως τον άμεσο μηδενισμό τών ελλειμμάτων τών χωρών.

-Επειδή σέβομαι τους κόπους τών φορολογουμένων σας, αλλά και όλων τών πολιτών, δεν μπορώ να δεχθώ άλλα δανεικά από αυτούς, αν δεν αποφασίσουμε να λύσουμε το συνολικό ευρωπαϊκό πρόβλημα, μακριά από κάθε διάσωση τύπου αποτυχημένων μνημονίων, συμβάσεων κλπ.

-Μελετήστε τες, εγώ θα είμαι για μπύρες στην διπλανή πάμπα. Αν συμφωνείτε θα σας περιμένω σε μία ώρα, εκεί, για κέρασμα. Αν δεν συμφωνείτε και για να μην κοροϊδεύουμε τούς εαυτούς και τούς λαούς μας, εγώ επιστρέφω στην χώρα μου. Γειά σας.»

Και να φύγει αφήνοντας στο τραπέζι τήν λεγομένη modest proposal (βλ. Holland, Varoufakis) χωρίς να κοιτάξει πίσω του τον ντόρο που θά ‘χει ξεσπάσει, ούτε να προσθέσει οτιδήποτε. Ειδ’ άλλως έχασε.

Η πλάκα είναι ότι αρχής γενομένης, αμέσως, από την Ισπανία, ο ένας μετά τον άλλον θα συμφωνούν. Και θα ομνύουν στο όνομα τής Ελλάδος, που για άλλη μια φορά θα τολμούσε, θα προέτασε τα στήθη της, θα έβγαζε κοροϊδευτικά την γλώσσα της στα φληναφήματα τής πτωχοτραπεζοκρατίας και τής παγκόσμιας απάτης και θα έσωζε την Ευρώπη, ναί, για άλλη μια φορά, μέσα στα τελευταία δυόμισυ χιλιάδες χρόνια. Α! και το ευρώ, επίσης. Ανιδιοτελώς.

Ειδ’ άλλως δεν έχει νόημα να πάει εκεί. Ουδείς, ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Μόντι, ούτε ο Ραχόϊ, ούτε άλλος κανείς. Θα είναι και χάσιμο χρόνου και -το κυριώτερο, χρημάτων. Οχι βέβαια για το ταξείδι, αλλά για αυτά που θα αποφασίσουν για Ελλάδα (επιμήκυνση μικρή τών πληρωμών), Ισπανία (ξανά μπούκωμα στο βαθύ λαρύγγι τών πτωχευμένων τραπεζών), Ιταλία που οσωνούπω μπαίνει στην μηχανισμό δομημένης σίγουρης πτώχευσης, που ευφημιστικά απεκλήθη διάσωσης (με τις ανιστόρητες όσο και παράλογες επιλογές τών ΓΑΠ, Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλου). Που όλα αυτά μπορούν να γίνουν -και ατυχώς θα γίνουν, με ένα απλό τηλεφώνημα.

Και είναι τραγικό να βλέπει κανείς ευρωπαίους ηγέτες να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι σαν εξαπατημένες σύζυγοι και να μην τολμούν να απευθυνθούν ανοιχτά χωρις περιστροφές και τζιριτζάντζουλες ο ένας στον άλλον, βάζοντας τα δάχτυλα στον τύπο τών ήλων. Σε αγοραία εν ανάγκη γλώσσα:

Οτι όλες αυτές οι ‘διασώσεις’, τα μνημόνια και οι ενισχύσεις τών αχόρταγων πτωχευμένων τραπεζών εις βάρος τού Δημοσίου κάθε χώρας μαζί με όλες αυτές τις θεωρίες τού ‘κ@λου’, για την διεθνή ελευθερία τών αγορών, που πρέπει, δήθεν, να αφήνονται ασύδοτες και ανεξάρτητες από κάθε δημόσια παρέμβαση ή ρύθμιση, ώστε να μας βγάλουν από την κρίση, αυτές οι οποίες μας έφεραν σε αυτή, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο ορισμός τής υποδούλωσης και υποταγής τών λαών και κυβερνήσεων και αφαίμαξης κάθε οικονομικής – και όχι μόνον, ικμάδας τους. Και ότι πρέπει άμεσα να δούνε κατάματα το πρόβλημα και να προχωρήσουν σε λύσεις πραγματικές. Ειδ’ άλλως θα παρακολουθήσουμε την εκρηκτική αποσύνθεση τής ευρωζώνης. Τάχιστα.

Ακόμη πιό κωμική είναι η απόφαση τής κυβέρνησης (ή μήπως ΚΔΕ -Κυβέρνησης Διάχυσης Ευθύνης) να πάνε όλοι μαζί, αντάμα στις Βρυξέλλες. Χωρίς τον Τσίπρα, παρά τίς πιέσεις, που ορθά δεν δέχθηκε.

Αλλά να κάνουν τί, εκεί; Η απάντηση γνωστή: ‘όπως κάνει η Κύπρος’. Αλλά ξεχνούν ότι άλλο σύστημα (προεδρικό) έχει η Κύπρος και ότι το Συμβούλιο Αρχηγών (όλων βεβαίως) λειτουργεί ‘συμβουλευτικά’. Οπως ξεχνούν ότι ακόμη και αυτό αποτελεί ουσιαστικά μια ‘ελαχιστογραφία’ τής Βουλής. Που δεν λειτούργησε στο κρίσιμο τότε σχέδιο Ανάν και έπρεπε να βγεί με το περίφημο διάγγελμά του ο Τάσος Παπαδόπουλος για να παρακάμψει τις …κάμψεις, που ήταν διατεθειμένοι οι άλλοι αρχηγοί να κάνουν και να απορριφθεί πανηγυρικά.

Οπότε τι επιζητεί με το να σέρνει μαζί του το περίφημο Συμβούλιο αρχηγών τής …. Κυβέρνησης; Θα μαντρώσει, δηλαδή, σε ένα ξενοδοχείο, Βενιζέλο και Κουβέλη και θα πηγαινοέρχεται να τους λέει τί ειπώθηκε, τι προτείνουν οι εταίροι και τι πρέπει να κάνουν οι Ελληνες; Αυτή η διαδικασία εμπεριέχει μόνο γελοιότητα. Διότι:

-Αν θέλει ο Σαμαράς να λέγεται Πρωθυπουργός Κυβέρνησης τής Ελλάδος, οφείλει να λειτουργεί ως Πρωθυπουργός Κυβέρνησης. Με τους Υπουργούς του και την Βουλή. Αν θέλει όποια συμβουλή, παίρνει τηλέφωνο ή μπορεί να διαπιστεύσει όποιον θέλει και να τον πάρει μαζί του. Εκεί στη Σύνοδο Κορυφής.

-Αλλοιώς αυτό το σύμβούλιο αρχηγών τής …. κυβέρνησης μπορεί να θεωρηθεί ότι δείχνει δύο πράγματα. Πρώτον ότι ο Σαμαράς δεν κυβερνά, αλλά συγκυβερνά και δεύτερον ότι οι ‘αρχηγοί’ το χρειάζονται για δικαιολόγηση υποχωρήσεων και ενδοτισμό. Να μπορεί δηλαδή να ειπωθεί για εσωτερική κατανάλωση ότι η υποχώρηση ‘συν’ αποφασίσθηκε.

Διότι, φαντάζομαι, να μην μιλούν στα σοβαρά για μοχλό …πίεσης. Με ποιόν, με τον Βενιζέλο; Που μετά τους λεονταρισμούς τους, όταν ανέλαβε πέρισυ Υπουργός, έκανε στροφή και ‘παρακάλαγε’ την Τρόϊκα να επιστρέψει; Αυτόν που δέχθηκε ασμένως κάθε ανοησία που επέβαλλε η Τρόϊκα, εις βάρος τών συμφερόντων Ελλάδος και ΕΕ; Ή με τον Κουβέλη, που μοναδικός ρόλος του είναι να δίνει επίφαση ‘ευρέως φάσματος’ συναποδοχής μέτρων μια και αποτελεί μικρότατο τμήμα τροφοδοτηθέν από τέως πασόκους, που προστέθηκε απλά, στην προηγούμενη συγκυβέρνηση ως εταίρος;

Τό ότι θα ‘χαλαρώσουν’, με ακριβό αντίτιμο, τα μέτρα τού Μνημονίου για Ελλάδα είναι κάτι προαποφασισμένο και δεν έχει να κάνει ούτε με τον Σαμαρά, ούτε με τον Τσίπρα. Γιατί αφού κατάλαβαν –επιτέλους, οι Ευρωπαίοι (Μέρκελ, Ολάντ, Μόντι) ότι τα μνημόνια οδηγούν σε ανεξέλεγκτη πτώχευση και σε συνακόλουθη διάλυση τήε ευρωζώνης, βιάζονται να ανασταλεί κάτι τέτοιο μέχρι να αποφασίσουν (και δυστυχώς σ΄αυτό δεν βιάζονται) τι θα κάνουν με το Ευρώ. Ιδίως η Γερμανία τής οποίας το Συνταγματικό Δικαστήριο δεν αστειεύεται. Και , πάλι δυστυχως, οι ηγέτες τής ΕΕ αποδειχθηκαν πολύ λίγοι. Ο καθένας τους ελπίζοντας απέλπιδα, ότι θα σώσουν οι υπόλοιποι την …. παρτίδα.

Υπομονή, άλλωστε όπως πάει το πράγμα και αν δεν αλλάξει ρότα το συμβούλιο κορυφής ή αν ο Αντώνης δεν πάει για ….μπύρα, το ευρώ θα έχει μπεί σε επιθανάτιο ρόγχο.

Ωρα εξοστρακισμού τής Γερμανίας

18/06/2012

Ο οστρακισμός ή εξοστρακισμός (βλ. Ι. Σταματάκο) ήταν μια πρακτική (αποδίδεται στον Κλεισθένη) προσωρινής εξορίας, μέσω ενός ειδικού ‘δημοψηφίσματος’ με αναγραφή ονομάτων σε όστρακα, που εφαρμοζόταν στην Αρχαία Αθήνα, όχι ως ποινή, αλλά ως προληπτικό μέτρο, όποτε συνέφερε στην Πόλη να απαλλαγεί από Αθηναίους πολίτες της, όταν μεγάλωνε επικίνδυνα για τούς δημοκρατικούς θεσμούς, η δύναμή τους. Ή για να αποφευχθεί κλιμάκωση πόλωσης μεταξύ πολιτικών αντιπαλων, αποσύροντας τον ένα, από την πολιτική σκηνή. Ή τέλος για να ‘απαλλαγεί’ η Πόλη από κάποιον που εθωρείτο πιθανή απειλή για την ίδια την Πόλη.

Η εξορία ήταν στην αρχη δεκαετής και μετά μειώθηκε στα πέντε χρόνια. Απαιτούνταν τουλάχιστον 6000 ‘ψήφοι – όστρακα’ για να εξορισθεί κάποιος. Σημειωτέον ότι δεν ακολουθείτο δικαστική διαδικασία, δεν αποδίδοντο κατηγορίες, ούτε υπήρχε υπεράσπιση ή δυνατότητα έφεσης.

Παρά τα αντιθέτως νομιζόμενα, ήταν μια σχετικά ανώδυνη πολιτική πράξη αφού α) οι εξοριζόμενοι ήσαν κατά τεκμήριο ισχυροί και σχετικά πλούσιοι και δεν εστέλνοντο ακριβώς σε …. ‘Μακρονήσια’ και δεύτερον και κυριώτερον, δεν οδηγούντο σε ποινική δίκη κατά το Αττικό Δίκαιο, ως αντιστρατευόμενοι το δημόσιο συμφέρον, αποφεύγοντας έτσι και την ατιμία και τις πολύ βαρύτερες ποινές (θάνατος, δήμευση περιουσίας, αφαίρεση τών πολιτικών δικαιωμάτων τους κλπ).

Οσο και να υπήρχαν πολιτικές σκοπιμότητες ή και ‘στημένες’ διαδικασίες εξοστρακισμού, το γεγονός είναι ότι η προσωρινή εξορία δι’ οστρακισμού μείωνε τα πολιτικά πάθη και τις εντάσεις ώστε με ψυχραιμία να χαραχθούν οι πολιτικές δράσεις.

Σήμερα δεν υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες, εν μέρει λόγω τού ‘αντιπροσωπευτικού’ συστήματος. Στο οποίο προβλέπεται ότι πχ. σε κάποιες χώρες ο Πρόεδρος δεν μπορεί να βάλει υποψηφιότητα για τρίτη φορά. Θα μπορούσε να πεί κάποιος ότι οι εκλογές είναι ένα είδος ‘εξοστρακισμού’ τών ανεπιθύμητων, από το εκλογικό σώμα. Ομως αυτό το εκλογικό σώμα δεν μετέχει τών κοινών παρά μόνο μιά φορά κάθε 4-ετία. Που δεν είναι ακριβώς η πεμπτουσία τής Δημοκρατίας δηλαδή η λειτουργία τής Πόλης. Και εντείνει αντί να μειώνει τα πάθη καθιστώντας την εξουσία στόχο γιουρουσιού.

Τα παραδείγματα εξορίας Κίμωνα, Θεμιστοκλη κλπ οι οποίοι είδαν την δύναμή τους να εξαφανίζεται στην στιγμή, έρχονται σε κατάφωρη αντιθεση, με το γάντζωμα στην εξουσία τών Αντρέα και Γιωργάκη. Οπου η υπερβολική άνοδος ισχύος των, οδήγησε την Ελλάδα σε δεινά οικονομικά και κυριαρχικά για τα οποία θα έπρεπε να λογοδοτήσουν ως αντιστρατευθέντες το δημόσιο συμφέρον.

Περισσότερο ίσως ανάλογο είναι το παράδειγμα τής Ευρωπαϊκής Ενωσης -υποτίθεται ισότιμων και ισόκυρων κρατών, σε σχέση με την πολύ μεγάλη άνοδο οικονομικής και κρατικής ισχύος τής Γερμανίας. Η οποία όμως θέλει, για άλλη μια φορά τους τελευταίους δύο αιώνες, να ηγεμονεύσει τής Ευρώπης, υπερ τού ‘Λαού’ της και εις βάρος τής Ευρώπης.

Αυτό αποδεικνύεται από την στάση της στην ΕΕ και το ευρώ. Στάση όχι μόνο ηγεμονική, αλλά βαθύτατα αποικιοκρατική και μεσαιωνικά αυτοκρατορική. Με άλλα λόγια η Γερμανία προσπαθεί να αναδημιουργήσει το Γ’ Ραϊχ, ως Δ’ χωρίς την (όπως υπολογίζει) αιματηρή, για την ίδια, προσπάθειά της στον Α και Β’ ΠΠ.

Ακριβώς η αρπαγή τού πλούτου τών κατακτηθέντων κρατών κατά τον Β΄Π.Π. γίνεται και τώρα μέσω τού αφρόνως δημιουργηθέντος ευρώ, εν ονόματι δήθεν τής Ευρώπης, με την δημιουργία τεχνητά χαμηλών τιμών τών προϊόντων της Γερμανίας και επικράτησης των στις ευρωπαϊκές αγορές, σε ένα πλαίσιο εσωτερικής κοινωνικής δικαιοσύνης εξαιρετικά διαφοροποιημένο (ή επιβεβλημένο) από το αριστοτελικό αντίστοιχο, αλλά και από τα αντίστοιχα χωρών όπως Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και εν γένει τών Μεσογειακών κρατών, με πολιτισμικό και θεσμικό πλούτο.

Η λειτουργία τού ευρώ, όπως δεν έχουμε- σχεδόν δύο δεκαετίες, κουραστεί να φωνάζουμε, προϋπέθετε όχι μόνο νομισματική, αλλά και δημοσιονομική και το κυριώτερο, κοινωνική ένωση με συγκεκριμένο αποδεκτό τρόπο λύσεων τού προβλήματος τής παραγωγής, διανομής τών προϊόντων, την προσφορά και εξασφάλιση εργασίας και αμοιβών και την αναδιανομή τού πλούτου. Με συγκεκριμένο δηλαδή μοντέλο κοινωνικής δικαιοσύνης. Τις βασικές δηλαδή προϋποθέσεις κοινοτικής συμβίωσης και συντεταγμένης λειτουργίας τής κοινωνίας. Ετσι ώστε να μην αυξάνεται υπέρμετρα η ισχύς και ευημερία ενός μέλους έναντι κάποιου άλλου. Κάτι που είναι αδύνατον να συμβεί εφ’ όσον είναι άλλα τα πολιτισμικά, εθνοτικά, κοινωνικά, νομικά κλπ πρότυπα που έχει κάθε λαός και όχι μόνον τής ΕΕ.

Προϋπέθετε επίσης την προτιμησιακή για τα ευρωπαϊκά προϊόντα, πολιτική και όχι την ‘παγκοσμιοποίηση’ (sic) , τον αυστηρό έλεγχο τού χρηματοπιστωτικού συστήματος και όχι την ανεξέλεγκτη και αδηφάγα πτωχοτραπεζοκρατία. Και σε καμμία περίπτωση την απαίτηση για την παραχώρηση από τα κράτη δημόσιας περιουσίας, πόρων, πρώτων υλών και ‘εγγυήσεων’ έναντι τοκογλυφικών δανείων, με την επιβολή συνθηκών και όρων ‘οικονομικής εναρμόνισης’. Χωρίς δηλαδή την αναδιανομή τού πλούτου σε όλη την Ευρώπη.

Τέλος προϋπέθετε και την ιδία και ενιαία αντιληψη γεωπολιτικής για την χάραξη στρατηγικής.
Με όλα αυτά τα στοιχεία να λείπουν, ο μόνος τρόπος τής όποιας λειτουργίας τού ευρώ είναι η άκριτη υποταγή στη ηγεμονεύουσα οικονομική δύναμη. Η ΕΟΚ όμως δημιουργήθηκε ακριβώς για να μην υπάρχει ηγεμονεύουσα δύναμη και ειδικά η Γερμανία. Να ελέγχεται δηλαδή στο πολιτικό, οικονομικό, αμυντικό (και εξωτερικής πολιτικής) πεδίο.

Η όλη παγκόσμια χρηματοπιστωτική αλογία έκανε την Αμερική να ονειρεύεται την δική της ηγεμονία και επιβολή ακόμη και στην Κίνα. Την δε Ρωσσία θεωρούσε ηττημένη σε κάθε επίπεδο. Παραγνωρίζοντας ανεπέτρεπτα στην εικοσαετή αυτή ευφορία τήν Γερμανική Ανοδο, παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις τού Λονδίνου και την ορθή, μη συμμετοχή του στην ανοησία τού Ευρώ.

Ευτυχώς η Ρωσσία μεθοδικά, δια τού ικανώτατου και βαθύ γνώστη τής Γεωστρατηγικής, Πούτιν κατάφερε να ανανήψει από τις γελοιότητες δυτικών πειραματισμών τύπου Γιέλτσιν, να επανακτήσει την θέση της και να αποτελεί το μόνο σοβαρό ανάχωμα κατά τών ηγεμονικών αξιώσεων και επιβουλών τής Γερμανίας.

Η Γερμανία, λοιπόν, όχι μόνο αυξάνει υπέρμετρα κατά παράβασιν τής λογικής τής ΕΕ την δύναμή της, αλλά και διαταράσσει με την αυτοκρατορική και νεοαποικιοκρατική στάση της τις διεθνείς σχέσεις. Καθιστάμενη ανεξέλεγκτη. Σε βαθμό που το σύνολο μεταπολεμικο σκηνικό σε όλα τα πεδία να κινδυνεύει να καταρρεύσει. Επί πλέον διαταράσσει τις σχέσεις μεταξύ τών κρατών μελών τής ΕΕ δημιουργώντας ανισότιμους ‘κύκλους’ . Και τέλος ακόμη και μεταξύ τών πολιτών τών χωρών περιλαμβανομένης τής ιδίας, προοιωνίζεται ή εφαρμόζει απαράδεκτες διακρίσεις.

Αρα πληρούνται όλες οι περιπτώσεις εξοστρακισμού, που οι Ελληνες νομοθέτες προέβλεψαν και μάλιστα σωρευτικά. Οπότε για να γλυτώσει υπέρτερα δεινά η ΕΕ (και όχι μόνον) είναι πλέον παρπάνω από εμφανής η αναγκαιότητα εξοστρακισμού τής Γερμανίας, για ένα διάστημα, από τα θεσμικά όργανα τής ΕΕ και τής Ευρωζώνης, με παράλληλη άμεση εφαρμογή εφικτών προτάσεων εξόδου από την κρίση, όπως τών Holland και Βαρουφάκη, με ταυτόχρονη έναρξη εκπόνησης σχεδίου για συντεταγμένη ανάκληση τού ευρώ.

ΣΥΡΙΖΑ, ο ‘εχθρός’ τού Αλέξη

11/06/2012

Νά λοιπόν, που ο Σύριζα πιθανόν να είναι πρώτο κόμμα. Επίτευγμα αποκλειστικά τού … Αντώνη Σαμαρά και όχι τού πολιτικού ‘λόγου’, που αυτό κομίζει. Παρά το ότι μεταπολεμικά η ευρύτερη ‘Αριστερή’ (ή γράφουμε δημοτική ή όχι) στην Ελλάδα κυμαινόταν συνολικά γύρω στο δέκα – δεκαπέντε τοίς εκατό. Με ευλαβική προσήλωση μην τυχόν και ξεφύγει από τα συμπεφωνημένα τής …. Γιάλτας.

Οπως και τώρα που, το ‘συνεπέστατο’ ΚΚΕ, έθεσε πρώτο στόχο την επικράτηση τού μαρξιστικού παραδείσου, δια τών εργατικών αγώνων στούς χώρους δουλειάς και μετά βλέπουμε, για τα ήσσονος σημασίας θέματα όπως το Μνημόνιο, η Τρόϊκα, το παρατραπεζικό κύκλωμα, το Δ’ Ράϊχ και η ανάληψη τής εξουσίας. Ομως αμα βλέπεις μόνο το δάσος, αναγκαστικά τρακάρεις πάνω στα δέντρα.

Πώς λοιπόν, ξέφυγε από τον κανόνα ο Σύριζα; Απλούστατα, τού έδωσε άφθονο πολιτικό χώρο η ΝΔ. οταν υπέστρεψε ψηφίζοντας το αλήστου μνήμης μνημόνιο, λίγες μέρες αφότου ο Αντώνης είχε μπουκάρει στην Βουλή, μετά την ανεκδιήγητη πρόταση για δημοψήφισμα τού ολίγιστου (εψηφισμένου, να μην ξεχνάμε) ΓΑΠ και είχε ζητήσει άμεσες εκλογές με καταγγελία τού μνημονίου.

Ενα μεγάλο μέρος τών αναποφάσιστων και μη εντεταγμένων, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, σε κομματικούς σχηματισμούς ή και μηχανισμούς, ψηφοφόρους, υποστήριζε τις απόψεις τού Αντώνη, αποδεχόταν την τακτική του να ψηφίζει όσα άρθρα θεωρούσε σωστά και, το κυριώτερο, συναινούσε στις όποιες θυσίες εχρειάζοντο, για να αποτινάξει το μνημόνιο και να προχωρήσει σε αναπτυξιακή πορεία, με αλλαγή όλων τών σάπιων δομών, περιλαμβανομένου και τού –όπως το κατήντησαν, Συντάγματος.

Η μεγάλη τούμπα έδιωξε μονομιάς τον χώρο εκείνο που αποτελεί ραχοκοκαλιά τής ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ζωής. Ολους εκείνους που είναι προσηλωμένοι στην Πατρίδα, την Πίστη και την Οικογένεια. Ολους εκείνους που, μέσω τού Αντώνη, αντιλήφθηκαν επιτέλους ότι Αντρέας, Σημίτης και ΓΑΠ, δηλαδή το Πασόκ, δεν αποτελούσαν τίποτε άλλο από Σειρήνες που ξαπέστελναν κατ’ ευθείαν στην Χάρυβδη, όποιους πιάνονταν στο λόγο τους.

Ολους εκείνους που διείδαν ότι η συστημική ΝΔ, όπως σχηματικά εκφραζόταν από την Ντόρα, δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα πασοκικό κακέκτυπο και μάλιστα στην χωρίς όριο ξεπουλήματος εκδοχή του. Τόσο στα εθνικά, όσο και στα πτωχο- κλεπτο- τραπεζοκρατικά θέματα.

Αυτό το νόημα είχε η υποστήριξη τού Αντώνη, τόσο κατά την εκλογή του, όσο και κατά την όλη πορεία του μέχρι την 11/11/11. Ημερομηνία τής συγκυβέρνησης, που στο κοινό αίσθημα, ο Αντώνης πέρασε σαν κάποιος πού λύγισε, ακριβώς τότε που έπρεπε να σταθεί όρθιος. Γιατί αν είχε δίκαιο μετά ‘ανακαλύπτοντας’ γκρεμό, τότε δεν ήξερε πριν τί τού γινόταν άρα δεν ήταν ακριβώς ο καλύτερος καπετάνιος.
Και δυστυχώς απεδείχθη λίγος όταν ξαναμάζεψε την Ντόρα και και το κόμμα της και μάλιστα δίνοντάς της την πρώτη, σίγουρη και περίοπτη βουλευτική θέση. Ενώ ο λαός τήν είχε, διά τής ψήφους του, αποστείλει στο περιθώριο. Και μάλιστα δύο φορές: μία στην εκλογή τού Αντώνη και μία στις εκλογές τής πρόσφατες. Αν αυτό δεν είναι υπόδειγμα κοροϊδίας τότε τί είναι;

Ετσι η συγκεκριμένη κατηγορία τών ψηφοφόρων εστράφησαν στους συγγενέστερους αντιμνημονιακούς σχηματισμούς, υπό τον Καμμένο και τον Τσίπρα. Καθιστώντας αξιωματική αντιπολίτευση τον δεύτερο. Με τον Κουβέλη να παίζει τον ρόλο τής Ντόρας.

Ο οποίος Αλέξης μπορεί να παρομοιαστεί με τον Αντώνη (κι όχι με τον Αντρέα). Το ίδιο καθαρό πρόσωπο, η ίδια δυνατή ματιά και η ίδια αποφασιστικότητα να κυβερνήσει. Σε αντίθεση όμως με τα τού Αντώνη, ο Αλέξης έχει δύο χτυπητές διαφορές: πρώτον δεν περιμάζεψε τον Κουβέλη όπως έκανε ο Αντώνης για την Ντόρα, αλλά δείχνει πλήρη αδιαφορία και αποστασιοποίηση, αφήνοντας τον Κουβέλη να φαίνεται ότι εκλιπαρεί πότε με τον Σύριζα, πότε με Πασοκ και πότε με ΝΔ για συγκυβέρνηση. Δεύτερον, σε αντίθεση με την ΝΔ που κατέστησε εχθρό της τον Σύριζα, ως οιονεί μοναδικό εκπρόσωπο τής σύνολης ‘Αριστεράς’, δίνοντάς του έτσι μεγαλύτερη αίγλη και δυνατότητα προσέλκυσης ψηφοφόρων και από αριστερά, ο Αλέξης έχει εχθρό του τον … Σύριζα.

Εξηγούμαι: ο Συριζα είναι ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα αντιρροπων τάσεων που πρεσβεύουν αντιφατικές απόψεις ακόμη και σε βασικά θέματα. Οχι για το μνημόνιο, που κανείς εχέφρων πλην τής ΝΔ, Πασοκ και Κουβέλη, δεν πρεσβεύει ότι λύνει προβλήματα. Ούτε καν το ίδιο το ΔΝΤ. Αλλά σε βασικά, στοιχειώδη για ένα συγκροτημένο κράτος, θέματα από Εξωτερική πολιτική (όπως για Τουρκία, ΠΓΔΜ, Αιγαίο, ΑΟΖ), Λαθρομεταναστευτικό και μεταναστευτικό, Οικονομικοκοινωνικά (όπως παγκοσμιοποίηση (sic) και πολυπολιτισμικότητα (ξανά sic)) μέχρι Εκπαιδευτικά (όπως ελληνικός πολιτισμός και ιστορία κατά Ρεπούση και Τατσόπουλο).

Τάσεις όπως Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά (ΑΚΟΑ), Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗΚΚΙ), Διεθνιστική Εργατική Αριστερά (ΔΕΑ), Ενεργοί Πολίτες, Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ), Κόκκινο, Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ), Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας, Ρόζα, Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας (ΣΥΝ), Ανένταχτοι Αριστεροί του Χώρου Διαλόγου, Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα (ΑΠΟ), Ριζοσπάστες (πηγή Ελληνική Βικιπαιδεία), όπου εμπλέκονται αντίστοιχα πρόσωπα εκφραστες τής κάθε τάσεως από αριστερούς και σοσιαλιστές μέχρι μαοϊστές (πάντα στα χαρτιά και ποτέ στην καθημερινή πρακτική δηλαδή την εκκλησία τής κοινότητος), με κοινό όμως γνώρισμα την απόρριψη κάθε τι εθνικού, κάθε τι ελληνικού, κάθε τι ορθόδοξου, μπλέκοντας διεθνισμό με παγκοσμιοποίηση, πολιτισμική ετερότητα με τον πολυπολιτισμό και ορθοδοξία με το κοσμικό κράτος. Εκμεταλλευόμενοι απλά την ορθή στάση τών Ελλήνων πολιτών για απόρριψη ενός βλακώδους , εκμεταλλευτικού και υποστηρίζοντος αποκλειστικά την πτωχευμένη τραπεζοκρατία, τούς διαπλεκόμενους πολιτικούς και τους διεθνώς δρώντες, μνημονίου.

Αυτά βλέποντας ο Αλέξης αντιλαμβάνεται ότι η ψήφος τών ανθρώπων δεν έχει καμμία σχέση με τις άγνωστες στο πολύ κοινό, συνιστώσες. Αντιλαμβάνεται επίσης την προσωρινότητα τών ψήφων (πέραν τού ‘κλασικού’ του 4%), καθώς και την γνώμη τών πολιτών αν ήξεραν ό,τι ο Συριζα πραγματικά πρεσβεύει. Αντιλαμβάνεται εξ ίσου όμως, ότι δεν μπορεί να έλθει σε ευθεία αντιπαράθεση με τις συνιστώσες του, που δεν τόχουν σε τίποτε να διαλύσουν τον συνασπισμό, έστω κι άν αποτελεί ενιαίο πλέον κόμμα.

Γι αυτό και τούς κάνει την χάρη, δίνοντάς τους ψίχουλα ‘ικανοποίησης’ όπως αντικληρικαλισμού και μένους κατά της Πίστης για να –κατά το κοινώς λεγόμενο, απασχολούνται ή νάχουν να παίζουν. Κρατώντας για τον ίδιο τις υψηλές επαφές με τον Αρχιεπίσκοπο. Το ίδιο κάνει και στα εθνικά θέματα, αφήνοντας μερικούς όπως την ανεκδιήγητη κα Δούρου να μιλάνε για μειονότητες, για την ΑΟΖ με Τουρκία, χωρίς να έχουν επίγνωση τού τι λένε. Μαντρώνοντάς τους από την άλλη στο Πεντάγωνο και την ενημέρωση (τύπου πόσα απίδια πιάνει ο σάκκος), υπό τού Υπουργού Άμυνας στρατηγού Φραγκούλη.

Αντί λοιπόν να δεί ο Αντώνης τον πραγματικό εχθρό τού Αλέξη και τής ΝΔ και να ‘υποβοηθήσει’ τον πρώτο, ώστε εξ αυτού να προκαλέση διάσπαση τών συνιστωσών, γεφυροποιεί, με τον λόγο του, τα ρήγματά τους, ομογενοποιώντας τες και εντάσσοντάς τες σε μια εμφυλιοπολεμική ρητορική ίδια με αυτή που είχε εξαπολύσει ενάντια στην ΝΔ, το 2004, ο Σημίτης, ο οποίος φυσικά και έχασε. Και παράλληλα ωθεί ακριβώς όλους όσους τον ψήφισαν, με το περιμάζεμα τής Ντόρας, στην αγκαλιά τού Alexis. Τί άλλο μένει να δούμε πιά αυτήν την εβδομάδα!!
Δημοσιεύθηκε στον Πατρινό Reporter τής 11/6/12

Αντί-Φάσεις

05/06/2012

Η ελληνική κοινωνία μαστίζεται από τής επαναστάσεως και εντεύθεν, από μία εξαιρετικά μεγάλη, ‘κληρονομούμενη’ παθογένεια: η κυβέρνησή της δεν προέρχεται από τούς ανθρώπους τής ίδιας τής Κοινωνίας και τής πρώτης της γραμμής.

Εξηγούμαι: στην επαναστατημένη Ελλάδα δεν ανέλαβαν την διακυβέρνηση οι πολέμαρχοι, που με την σειρά τους θα καλούσαν τούς κατάλληλους, για τα εκτός στρατιωτικού αντικειμένου, θέματα, όπως πχ οικονομικά, νομικά, ναυτιλία, διεθνείς σχέσεις κλπ, αλλά από ανθρώπους που δεν είχαν κανένα έρεισμα συμμετοχής στο Κοινωνικό Σώμα, στην τοπική κοινωνία. Με μοναδικά προσόντα τους την …. προστασία και την ροπή προς την …κουτάλα, δηλαδή την πλήρωση τών αναγκών τής γαστέρας. Με ολέθρια αποτελέσματα για την κατάληξη τής επανάστασης.

Στην δε μετεπαναστατική και σύγχρονη Ελλάδα, η διακυβέρνηση βασίζεται και συνεχίζεται από τα ίδια πολιτικά τζάκια, εν είδει ‘χειροτονίας’, που με την μέθοδο τού εκμαυλισμού και διαχρονικού γενιτσαρισμού διαιωνίζουν την σταθερή παρουσία τους και όχι στούς αναδεικνυόμενους μέσα από το κοινωνικό σύνολο, διά τής εργασίας, επιτυχούς σταδιοδρομίας και κοινωνικής συμμετοχής τους. Συμμετοχής φυσικά σε επίπεδο σχέσεων κοινωνίας και όχι σε επίπεδο ατομικής περιχαράκωσης και αποκλεισμού.

Με άλλα λόγια, υπήρχε και υπάρχει τεράστια αντίφαση μεταξύ τών αντιλήψεων αναφοράς τού κοινωνικού συνόλου και τής εξουσίας. Μια διαφορά η οποία δεν γεφυρώνεται ούτε με προσπάθειες ηθικοπλαστικού τύπου, ούτε με οικονομικίστικες προτάσεις. Οι λεγόμενες παθογένειες τού πολιτικού συστήματος, που με την σειρά του κατηγορεί την κοινωνία για … ‘αντικοινωνική’ συμπεριφορά (όπως πχ φοροαποφυγή) είναι απόρροια αυτής τής διαφοράς.

Και επειδή το πολιτικό σύστημα αντιλαμβάνεται την αντίφαση αυτή, ως κίνδυνο, μοναδικός τρόπος επιβίωσής του είναι η άμετρη και άκριτη προσκόλλησή στην προστασία τής νεωτερικότητας. Σε ένα σύστημα δηλαδή που απέχει εξαιρετικά πολύ από το Κοινόν τών Ελλήνων και τις Κοινότητες που ελειτούργησαν διαχρονικά.

Στο Ελληνικό πολιτισμικό παράδειγμα προηγείται η οντολογική νοηματοδότηση τών σχέσεων συνύπαρξης και συνακόλουθα ιεραρχούνται οι ανάγκες τού βίου. Δεν απαξιώνονται βεβαίως οι χρηστικοί θεσμοί εξασφάλισης (Οικονομία, δίκαιο, κρατικές και εξουσιαστικές δομές) αλλά σχετικοποιούνται και έπονται. Αλλοιώς, υπάρχει ‘επίγνωση τών ορίων ανάμεσα στούς υπαρκτικούς στόχους και στα χρηστικά μέσα’ όπως το θέτει ο Χρ. Γιανναράς στην «Απανθρωπία τού Δικαιώματος».

Ο κοινωνιοκεντρικός χαρακτήρας συγκρότησης τής εκκλησίας τού Δήμου (και τής -μετέπειτα, κοινότητος) αποτρέπει τον τεμαχισμό τού βίου και θεωρεί κάθε μέλος ως πολιτικό όν (Αριστοτέλης). Γι αυτό και δεν έχει νόημα στην ελληνική αντίληψη το κόμμα ή η διαχωριστική ταμπέλλα ‘εμείς οι πολιτικοί’ η οποία έντεχνα διαχωρίζει το κοινωνικό σύνολο σε εξουσιαστές και υπηκόους. Με σαφή ‘στεγανοποίηση’ τών διαχωριστικών γραμμών που δεν μπορεί να υπερβεί ο λαός. Και όποτε αποτόλμησε εκλήθη η … ‘προστασία’. Οχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην κατ΄εξοχήν δυτική χώρα, την Αμερική.

Η όλη εφαρμογή τού κατ’ ευφημισμόν ‘αντιπροσωπευτικού’ συστήματος κατά το Δυτικό παράδειγμα, έχει μοναδικό στόχο την σαλαμοποίηση τών πάντων, έτσι ώστε να παραμείνει μοναδικός συνεκτικός ιστός η διαπλοκή. Δηλαδή το πλέγμα πολιτικής ισχύος που αποτελείται από τους εκάστοτε πολιτικούς σε συνεργασία με τους εκάστοτε εξωκοινωνικώς δρώντες τού οικονομικού συστήματος, με απλή βιτρίνα τα αντίστοιχα κόμματα.

Μόλις, λοιπόν, το νεωτερικό σύστημα κινδύνευσε από την αμφισβήτηση τού, εν πολλοίς βλακώδους, πολέμου τού Βιετνάμ, από μεγάλα τμήματα τής αμερικανικής και δυτικής κοινωνίας, αμέσως εφευρέθηκε η έννοια τής ‘πολιτικής ορθότητος’ δηλαδή τής διάσπασης τής κοινωνίας σε αμοιβαία αποκλειόμενα τμήματα, με πρόσχημα την έννοια τού ατομικού δικαιώματος, στο όνομα ενός ανέμου φιλελευθερισμού δήθεν, που μάλλον ελευθεριότητα έφερνε (και όχι μόνο με την τών ηθών έννοια).

Αμέσως μετά επεβλήθη επίτηδες και στανικά η πολυπολιτισμικότητα (sic) ως ενδοκρατική διαφορά, αντί τών εθνοτήτων που δύσκολα ανιχνεύονταν στα λίγο πολύ ομογενοποιημένα κράτη – έθνη, ώστε διαλυομένου τού εθνικού προτάγματος κοινωνικής και κρατικής συγκρότησης, να εφαρμοσθεί, χωρίς αμφισβήτηση, η παγκοσμιοποίηση (δια τών αγορών). Δηλαδή η αφαίρεση από το Κράτος (ειδικά τών μή μητροπολιτικών κρατών) κάθε κανονιστικής δικαιοδοσίας και παρεμβατισμού στην εξασφάλιση και προστασία αυτών τών ίδιων κοινωνικών, ιδιωτικών, ατομικών δικαιωμάτων, που υποτίθεται ότι προστάτευε το νεωτερικό κράτος και για τα οποία είχε συγκροτηθεί για να υπηρετεί το συγκεκριμένο ‘αντιπροσωπευτικό’ ‘πολιτικό’ σύστημα.

Αφού όμως η λογική τής εγγύησης αυτής, οδηγούσε κατ’ ευθείαν στην υπό τού κράτους άσκηση δημοσιονομικής (καθορισμού δημοσίων δαπανών, φορολογίας και χρήσης της) και νομισματικής πολιτικής (ρύθμιση τής ροής χρήματος, τής σταθερότητος τής αγοραστικής αξίας, ισοτιμιών για το εμπορικό ισοζύγιο καθώς και για την ρύθμιση τής εργασίας), έπρεπε να αφαιρεθεί από αυτά αυτό το δικαίωμα παρέμβασης δια τής παγκοσμιοποιήσεως (sic).

Να χάσει δηλαδή το κράτος οποιοδήποτε λόγο και δυνατότητα παρεμβατισμού στον σχεδιασμό και ρύθμιση τής παραγωγής, στην προσφορά και εξασφάλιση εργασίας και αμοιβών, στην νομισματική σταθερότητα, στην διανομή τών αγαθών και στην αναδιανομή τού πλούτου. Στις βασικές δηλαδή προϋποθέσεις κοινοτικής συμβίωσης και συντεταγμένης λειτουργίας τής κοινωνίας. Με άλλα λόγια να χάσει εσωτερικά την οποιαδήποτε δυνατότητα διαμόρφωσης τής ποιότητος ζωής, τών κοινωνικών και ιδιωτικών σχέσεων τών πολιτών και εν τέλει την επίτευξη πολιτισμού και εξωτερικά να χάσει οποιοδήποτε κύρος Ισχύος.

Και επειδή στην ΕΕ ήταν ελαφρώς αδύνατη η ανά μέλος ‘παγκοσμιοποίησή’ του, εφευρέθηκε το …Ευρώ. Ωστε αφ’ ενός να υποταχθούν τα κράτη μέλη στην προτεραιότητα τών αγορών ανεξάρτητα από το πολιτισμικό τους υπόβαθρο, χάνοντας το εκδοτικό τους προνόμιο και αφ’ ετέρου να αυτονομηθούν και καθιερωθούν οι ιδιωτικές τράπεζες και τα παρατραπεζομάγαζά τους ως μοναδικοί ‘παραγωγοί’ και ανενόχλητοι ρυθμιστές χρήματος δια τού δανεισμού, έναντι εκχώρησης κάθε ιδιωτικής ή κρατικής πλουτοπαραγωγικής πηγής.

Τα δε ενοχλητικά ‘μικροπροβλήματα’ τής προστασίας τής Υγείας, τής εξασφάλισης Εργασίας και τών Μισθών, να μετατραπούν, δια τής διάλυσης τού κοινωνικού ιστού, σε αλληλοφάγωμα εργαζομένων, ώστε να γίνουν αποδεκτές ρυθμίσεις προς τα κάτω.

Ακόμη χειρότερα ενισχύθηκε με πακτωλούς ευρωχρημάτων για λόγους ‘πολιτικής’ ορθότητος και ‘πολυπολιτισμικότητος (sic) η διάλυση εκ τών έσω τής Παιδείας και η ανάδειξη και επιβολή τής κατευθυνόμενης ‘εκπαίδευσης’, ώστε να θεωρείται πλέον ώς απαξία η οιαδήποτε μη τεχνοκρατική, μη οικονομικίστικη προσέγγιση και αναφορά σε Παιδεία, δηλαδή σε Πολιτισμό τού συγκεκριμένου κοινωνικού Σώματος.

Ιδιαίτερα χώρες όπως Ελλάδα, Βαλκάνια, Ρωσσία, όπου για αιώνες επικρατούσε η έννοια τής Εκκλησίας τού Δήμου, όπως ζυμώθηκε από την Χριστιανική Ορθοδοξία, θεωρήθηκαν πρόκληση αλλοίωσης τής φυσιογνωμίας τους, δηλαδή τής διαστροφικής πρόταξης τών ατομικών αναγκών (που είναι επακόλουθο), αντί τής οντολογικής νοηματοδότησης τού βίου, η οποία θα ιεραρχήση τις ‘ανάγκες’. Με αποτέλεσμα διά τού εκμαυλισμού, γενιτσαρισμού και χρηματισμού, τήν οργάνωση τών ‘ατόμων’ σε διαφοροποιημένες ομάδες διεκδίκησης ‘κοινών’ συμφερόντων και άσκησης στα όρια τού ‘επιτρεπτού’, φενάκης εξουσίας δια τού ‘αντιπροσωπευτικού’ συστήματος.
Ο παραλογισμός ύπαρξης και διατήρησης αυτού τού πολιτικού ‘αντιπροσωπευτικού’ συστήματος τού Διαφωτισμού, χωρίς τις αρμοδιότητες που το ίδιο το νεωτερικό υπόδειγμα επιτάσσει, για την προστασία και εξασφάλιση τών ατομικών δικαιωμάτων τών ατόμων, με ταυτόχρονη βάναυση καταπάτηση αυτών τών δικαιωμάτων, είναι ακριβώς η σχιζοειδής κατάσταση που υφίσταται η ελληνική και ευρωπαϊκή κοινωνία.

Φυσικά είναι αδύνατον με αυτές τις συνθήκες να μπορεί, ιδιαίτερα η ελληνική, ‘πολιτική’ ηγεσία, που έχει αποδεχθεί ασμένως τις προϋποθέσεις αχρηστίας της, να αρθρώσει ρεαλιστικό λόγο έναντι τής προϊούσας διάλυσης τού Ευρωπαϊκού, δηλαδή νεωτερικού πολιτικού συστήματος. Και το μόνο που αρθρώνει είναι για την μείωση εκατοστιαίων μονάδων επιτοκίου και την παράταση χρόνου αποπληρωμής δανείων. Παράταση δηλαδή τής ατομικότητος, τής χρησιμοθηρίας και εν τέλει τής δικής της πολιτικής ζωής. Τού φέουδου τού τζακιού.

Είναι πολύ κρίμα για ένα λαό που το ίδιο το όνομά του σημαίνει ως φησίν το Φώς.
Δημοσιεύθηκε στον πατρινό Reporter τής 5/6/12