Archive for Ιουλίου 2012

« Σύστημα Πασόκ ΙΙΙ: η διάλυση τής β’βάθμιας & γ’βάθμιας εκπαίδευσης »

31/07/2012

Ο λόγος, που αποκαλέσαμε στα προηγούμενα, την διακυβέρνηση Πασοκ από την δεκαετία τού ’80 μέχρι σήμερα, ως ‘Σύστημα Πασόκ’, είναι ακριβώς γιατί υπήρξε συστηματική μεθόδευση άλωσης και διάλυσης τού κρατικού μηχανισμού και αντικατάστασής του από το κόμμα. Ως πηγή όχι μόνο πάσης εξουσίας, αλλά με αυταρχικό τρόπο, κατάργηση και ανανοηματοδότηση όλου τού αξιακού πλαισίου τής κοινωνίας. Κατά παράβασιν τής ουσίας τών Συνταγμάτων και των νομικών πλαισίων και με εσκεμμένη διαστρέβλωση τής ‘εντολής τού Λαού’. Μεθοδευμένα και στεγνά. Με άκρατο εκμαυλισμό, κατ’ αρχήν, κοινωνικών ή επαγγελματικών συνόλων, ακολουθούμενο εν συνεχεία, από την παραγκώνισή τους από κάθε επίπεδο λήψης αποφάσεων.

Εκτός τών ανωτέρω, με την ανάληψη τής εξουσίας, τέλη τού ’81, το Πασοκ προχώρησε στο γνωστό παιχνίδι αλλαγών στις ονοματοδοτήσεις με σκοπό την σύγχυση και συσκότιση τών προθέσεών του (έτσι πχ οι εισαγωγικές εξετάσεις έγιναν πανελλαδικές, εν συνεχεία πανελλήνιες και πάει λέγοντας), παράλληλα με την πλήρη κομματικοποίηση τόσο τής Ανωτάτης Εκπαίδευσης, όσο και τής Μέσης. Με κατοχυρωμένο το ακαταδίωκτο κάθε παραβατικής συμπεριφοράς και θεσμοθετημένη την ‘συνδιοίκηση’ εξ ίσου από τους φοιτητές (Βλ. ν.1268/82 ΦΕΚ Α.87). Σηματοδοτώντας -όπως αναφέρει ο Χρύσανθος Λαζαρίδης σε παλαιότερο άρθρο του, την αρχή τού τέλους για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Ακόμη και η κατάργηση τής έδρας οδήγησε τελικά στην δημιουργία πολλών ‘εδρών’. Που απαιτούσαν πλήρωση από … ημετέρους.

Πολλά έχουν γραφεί για τα πασοκικά δρώμενα τόσο στα ΑΕΙ όσο και στα Γυμνάσια – Λύκεια. Εδώ θα αναδείξουμε μια άλλη παράμετρο:

Το Πασόκ συνέτεινε, παρά τις ανέξοδες περί τού αντιθέτου ρητορείες του, στην περαιτέρω μετατροπή τής μέσης εκπαίδευσης σε προπαρασκευαστικό κέντρο για την περίφημη εισαγωγή στα Πανεπιστήμια. Γενικεύοντας έτσι από την Α’ Γυμνασίου την εξωσχολική φροντιστηριακή παιδεία.

Την δεκαετία τού 70 οι απόφοιτοι Λυκείου ήσαν περίπου 100.000. Εξ αυτών ένα ποσοστό 17-20% (που κατά τεκμήριο αποτελούσε και το άνω 20% τής σχολικής βαθμολογίας) εισήρχετο στα ΑΕΙ, κατόπιν παρακολούθησης κατά μέσο όρο, φροντιστηρίων κατά τις δύο τελευταίες τάξεις τού Λυκείου. Και ενώ ο αριθμός τών αποφοίτων δεν άλλαξε ουσιαστικά από τότε μέχρι σήμερα, το Πασόκ ‘ανέβασε’ το ποσοστό τών εισαγωμένων σταδιακά σε πάνω από 100 % (με την έννοια ότι έμεναν και κενές θέσεις). Ανεξάρτητα από τον βαθμό τους στο Λύκειο. Εισάγοντας στα ΑΕΙ σωρεία λειτουργικά αναλφάβητων.

Αυτό το πέτυχε κατ’ αρχήν με την αύξηση τού αριθμού τών προς εγγραφήν φοιτητών σε κάθε υπάρχον τμήμα, εν συνεχεία με την αλόγιστη δημιουργία παρεμφερών τμημάτων σε όλα τα ΑΕΙ και τέλος με την δημιουργία νέων τμημάτων σε κάθε Πανεπιστήμιο και ΤΕΙ, που – στην καλύτερη περίπτωση, τα πτυχία τους αποτελούν αντικείμενο ενός ή δύο μαθημάτων (αν όχι κεφαλαίων), τών ήδη λειτουργούντων ‘συμβατικών’ τμημάτων. Παράλληλα έδωσε την δυνατότητα στον υποψήφιο φοιτητή να δηλώνει προτίμηση για σχεδόν οιοδήποτε Τμήμα, αντί μόνο ομοειδών τμημάτων (πχ Πολυτεχνικό Κύκλο, Φυσικομαθηματικό κλπ)

Σε συνδυασμό με την ισχνή συμβολή τής εκπαίδευσης στην ανάπτυξη τής χώρας και τήν κατασυκοφάντηση τής ιδιωτικής πρωτοβουλίας, από το Πασοκ και τις άλλες ‘αριστερές και προοδευτικές’ δυνάμεις, που ουσιαστικά έστρεφαν τον κόσμο σε συγκεκριμένα τμήματα (Ιατρική, Πολυτεχνειο, Νομική) είτε σε τμήματα άμεσου διορισμού στο Δημόσιο (πχ Δάσκαλοι, Καθηγητές) το Πασοκ ‘πέτυχε’ τα εξής:

-Μετέτρεψε το πρόβλημα εισαγωγής στα ΑΕΙ σε πρόβλημα εισαγωγής σε συγκεκριμένο τμήμα. Αυτό είχε σαν συνέπεια λόγω της μη δυνατότητος πρόβλεψης προτιμήσεων, την γενίκευση και εντατικοποίηση τών φροντιστηρίων (ακόμη και υπό τών γονιών). Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και μαθητές τών ‘καλών’ και ακριβών σχολείων έκαναν παράλληλα φροντιστήρια.

-Αυτό με την σειρά του, μαζί με την εκ τών πραγμάτων (αφού πρακτικά όλοι περνούν) κατάργηση τών προαγωγικών εξετάσεων, αλλοίωσε δραστικά την φυσιογνωμία τής μέσης εκπαίδευσης και την μετέτρεψε εξ ολοκλήρου σε προπαρασκευαστικό κέντρο για την εισαγωγή στα ΑΕΙ.

-Ετσι ‘μείωσε’ την ανεργία αποφοίτων ΑΕΙ με την δημιουργία εκατοντάδων φροντιστηριακών μονάδων σε όλη την χώρα. Από τα οποία ζούν χιλιάδες οικογένεις. Φυσικά απεκρύβη το γεγονός ότι το φροντιστήριο δεν βοηθά όλους τους υποψηφίους να μπούν στο Τμήμα που θέλουν, αλλά απλώς αυξάνει τις πιθανότητες να πετύχουν εκεί που θέλουν, ‘μόνον αυτών που έχουν ήδη τις δυνατότητες και τις πιθανότητες να περάσουν’ (Π.Κυπριανός). Ωστόσο το φροντιστήριο έχει υψηλό δείκτη αναγνωρισιμότητος και σεβασμού από τα παιδιά και τούς γονείς. Κυριαρχεί επίσης φιλελεύθερο πνεύμα, σύμπνοια και συνεργασία διδασκόντων και μαθητών και με τον μικρό αριθμό παιδιών ανά τμήμα είναι λιγώτερο πληκτικό και περισσότερο αποτελεσματικό. Επόμενο είναι την επιτυχία τών παιδιών να την καρπούται το Φροντιστήριο και όχι το σχολείο. Οπότε καμμια κυβέρνηση δεν προτίθεται να αγγίξει καν το δίπολο σχολείο – φροντιστήριο.

-‘Αφαίρεσε’ τελείως από τους καθηγητές τής Μέσης Εκπαίδευσης κάθε δυνατότητα βαθμολογικής διάκρισης τών μαθητών τους, ‘παραχώρησε’ στα φροντιστήρια τον επαγγελματικό προσανατολισμό τών παιδιών, καθώς και την μετάδοση τής εξειδικευμένης γνώσης τεχνικών περάσματος εξετάσεων.

-Ουσιαστικά ακύρωσε τον ρόλο τού Σχολείου το οποίο κατέστη συνώνυμο τής πλήξης και τής αδιαφορίας, μαθητών και καθηγητών, που απλά έπρεπε να τηρήσουν, συνένοχα, το .. ‘ωρολόγιον’ πρόγραμμα. Ούτε λόγος φυσικά για την διδασκαλία καθ’ εαυτήν (Απτό δείγμα ότι στην Α και Β’ Γυμνασίου και αντίστοιχες Λυκείου τα παιδιά ΔΕΝ διδάσκονται παρά ελάχιστα μόνο αποσπάσματα από μερικές Ραψωδίες Ιλιάδος και Οδύσσειας, με αποτέλεσμα ουδείς Ελληνας απόφοιτος να έχει, εστω και απλά, αναγνώσει Ομηρο. Για να μην αναφερθούμε στην θεωρία συνόλων!! ή στους Ντγοστογιέφσκι και Παπαδιαμάντη)

-Προχώρησε σε αναδιάταξη τού ‘αναλυτικού’ προγράμματος, και εισαγωγή μαθημάτων που δεν συμβάδιζαν με τον χαρακτήρα τής Μέσης Παιδείας, αλλά ήσαν τής…μόδας στην Εσπερία, σύμφωνα με τους εκάστοτες παρατρεχάμενους τής Πασοκικής εξουσίας.

-‘Μείωσε’ την ανεργία με την μη προσμέτρηση πλέον 80,000 κατ’ έτος νέων ‘φοιτητών’ στους επίσημους δείκτες. Ταυτόχρονα δημιούργησε έντονη εσωτερική φοιτητική και καθηγητική μετανάστευση, που με την σειρά της πυροδότησε ζήτηση για σπίτια, διαβίωση και υπηρεσίες σε κάθε πόλη με ό,τι αυτό συνεπάγετα στα αντίστοιχα επαγγέλματα.

-Μείωσε και την ανεργία ‘υποψηφίων’ καθηγητών ΑΕΙ υπό το άμεσο βλέμμα τών κομματικών παρατάξεων. Μετέτρεψε επίσης τα ΑΕΙ σε πολυπληθή (ανά τμήμα) κέντρα περισυλλογής αποφοίτων Λυκείου που δεν έχουν καμμία προϋπόθεση παρακολούθησης, αλλά που «eventually» όπως λένε και οι Αγγλοσάξωνες, θα πάρουν όλοι ‘πτυχία’ (η Πασοκική Διαμαντοπούλου μάλιστα κουνούσε αυστηρά και προειδοποιητικά το χέρι στα Τμήματα που είχαν μικρό ποσοστό αποφοίτησης !!!!)

-Και τέλος κουνούσε τον μπαμπούλα τής ‘αξιολόγησης’ (που όπως την σκέφθηκε το Πασόκ, έχει εγκαταληφθεί προ πολλού σε σοβαρές χώρες ή ιδρύματα) για να κάτσουν καλά στην ‘βόλεψή’ τους οι διάφοροι εναπομείναντες ‘αντιδραστικοί’.

Οι οποιοι βλέπουν το δίδυμο β’βάθμιας – γ’βάθμιας εκπαίδευσης σαν ένα θανάσιμο εναγκαλισμό σωμάτων στην θάλασσα. Με τραγική επίπτωση όχι μόνο στα παιδιά, αλλά και στην ίδια την χώρα.

Το Σύστημα Πασόκ ΙΙ ή η ‘Αλλαγή’ επί τα σχολειά…

23/07/2012

Γράφαμε στο προηγούμενο ότι αν θέλαμε να αποδώσουμε χαρακτηριστικά το πολιτικό στίγμα από την μεταπολίτευση και εντεύθεν, αρκούν δύο μόνο λέξεις: ‘Σύστημα Πασόκ’. Προσπαθήσαμε να δείξουμε σχηματικά τις καταστροφικές επιπτώσεις τού συστήματος αυτού σε δύο βασικούς τομείς λειτουργίας τού κράτους: στην δημόσια διοίκηση και στην οικονομία. Συνεχίζουμε με τις επιπτώσεις στον τομέα τής Παιδείας.

Με το που ανέλαβε την εξουσία πέρασε, κατά το 1982, δύο άθλιους νόμους. Ο πρώτος (Ν.1228/ ΦΕΚ Α 15/ 11-2-82), με ένα απλό άρθρο, αφορούσε την εγγραφή ανευ εξετάσεων στα Λύκεια και είχε την κατάργηση τού πολυτονικού, ως τροπολογία (!!), ως δεύτερο και τελευταίο άρθρο.

Με τον νόμο αυτό συμπλήρωσε το ατόπημα τού Ράλλη (που έφυγε από την μιά καθαρεύουσα και έπεσε σε μια άλλη) και κατέστρεψε τόσο την γραπτή αναπαράσταση, όσο και την συνέχεια τής γλώσσας, εκπληρώνοντας κρυφές πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες.

Με την αγαστή συνεργασία τών ‘δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων’, αλλά και την σύμφωνη γνώμη τής ΝΔ (η οποία τελικά αποχώρησε για …διαδικαστικούς λόγους). Η Δαμανάκη (ΚΚΕ τότε) είχε χαρακτηρίσει λίγο πιό πρίν, τούς διαφωνούντες ως ‘αντιδραστικούς’ και ‘σκοταδιστές’. Ο Χ. Ατματζίδης (ΠΑΣΟΚ) ούρλιαζε ότι ‘ο Λαός περιμένει να υλοποιήσουμε τις εξαγγελίες μας’, και ο Μητσοτάκης ‘δεν διαφωνούσε επί τής ουσίας’.

Ούτε κάν πέρασε από τη σκέψη τών εθνοπατέρων τής δεκάρας, οι διεθνείς επιπτώσεις τής βλακώδους πράξεώς των. Επόμενο ήταν, το ότι από τότε και μετά τα σοβαρά ξένα πανεπιστημιακά ιδρύματα έπαψαν να μας παίρνουν στα σοβαρά.

Οι εφημερίδες (πλην τής Μεσημβρινής) είχαν φυσικά καταργήσει τούς τόνους κανοναρχούντος τού Λαμπράκη, και τα εκπαιδευτικά (;) σωματεία είχαν απαιτήσει την κατάργησή τους διότι … ‘μαραίναυν τὸ πνεῦμα, δεσμεύουν τὴ σκέψη καὶ ναρκοθετοῦν τὴ μάθηση’ (sic).

Στό «Δελτίο ΣυνδέσμουἙλληνίδων Επιστημόνων» (Οκτώβριος 1979) προαναγγέλεται πως «το μονοτονικό είναι ένα βήμα» πρός τήν ταύτιση τής γραπτής μέ τήν προφορική λαλιά (!!!). Τέτοια τρικυμία εν κρανίω και μάλιστα από επιστήμονες (που θέλουν ‘ταύτιση’), δεν έχει εμφανισθεί στα …επιστημονικά χρονικά.

Είναι γνωστό ότι με την γραπτή γλώσσα αντικειμενικοποιείται και μάλιστα μονοσήμαντα η γλωσσική σημασία απελευθερούμενη από την περιστασιακή εξάρτηση τής ομιλούμενης εκφωνήσεως και απο το στιγμιαίο χαρακτήρα της (Βλ. Coulmas, F. ‘Περί τής γραφής’, 1981). Κατά συνέπεια δεν νοείται επιστημονικό έργο ….. προφορικό.

Επειδή στήν γραφή λείπει η γνώση τού γλωσσικού περικειμένου, τό οποίο κατά τήν ζωντανή γλωσσική επικοινωνία διαδραματίζει εξέχοντα σημασιολογικό ρόλο, ειναι αναγκαίος ο εμπλουτισμός τού συστήματος γραφής με επί πλέον διακριτικά σύμβολα μέ ενισχυτική μορφολογική, γραμματική, μουσική, ηχητική καί συντακτικὴ λειτουργία (Βλ. επίσης Χρυσ. Παπασπύρου, περί Γλωσσικών Επιστημών, 1996)

Ετσι ώστε το κείμενο κατά την μετέπειτα ανάγνωσή του, να μπορεί όχι μόνο να προσλαμβάνεται απλά, αλλά και να κατανοείται ως σημασία, σαν να είναι παρών και να το αφηγείται ο ίδιος ο συντάκτης του. Αυτή η διπλή λειτουργία τής ανάγνωσης απαιτεί φυσικά, την αποκωδικοποίηση τών γραπτών συμβόλων. Αυτών ακριβώς που … καταργήθηκαν από την ελληνική φθογγογλώσσα, υπό τής πασοκικής λοιμικής.

Επόμενο ήταν οι γλωσσικοί ‘προγραμματιστές΄τού Πασόκ να μην σταματήσουν εκεί, αλλά να εφορμήσουν στην α-βάθμια και β-βάθμια εκπαίδευση, για να τους αλλάξουν τα φώτα, αφού τούς έδωσε ‘εντολή’ αλλαγής ο ….λαός. Παίρνοντας ως συμβούλους, ανθρώπους, που δεν είχαν ποτέ βρέξει την φανέλλα τού επαγγέλματος, όπως λέμε στην πιάτσα, που ούτε γύρισαν στις χώρες όπου σπούδασαν, να δούν πόσο εξωπετάχθηκαν όλες οι ‘σύγχρονες θεωρήσεις’ μάθησης, ήλθαν στην Ελλάδα να εφαρμόσουν αυτά που έμαθαν σε μια άλλη χώρα, για μιά άλλη γλώσσα, σε άλλο πολιτισμό, και που τα περισσότερα ‘ καινοτόμα’ καταργήθηκαν αφού διαπίστωσαν τα προβλήματα. Χωρίς καν να σκεφθούν την πιλοτική τους εφαρμογή σε πειραματικά έστω σχολειά.

Ξεκίνησαν με την ‘αλλαγή’ όλων τών ‘σκοταδιστικών’ βιβλίων τού Δημοτικού μετατρέποντάς τα σε υφαντά πασοκικής πλέξης. Μπορεί αυτό να ωφέλησε πολλαπλά εκατοντάδες ημέτερους (‘συγγραφείς’, ‘καθηγητές’, ‘δασκάλους’ και ‘επιτρόπους’), που ανέλαβαν εργολαβικά την εκπόνηση νέων βιβλίων, καθώς και τούς εκδοτικούς οίκους. Ομως ήταν το λιγώτερο κακό. Το χειρότερο ήταν ότι οι άφρονες πασοκικοί ολετήρες επιδραμώντες στα βιβλία γλώσσας και μαθηματικών, επέδραμαν και διέλυσαν τόσο την οργάνωση τής σκέψης όσο και την ένταξη τών παιδιών στην κοινωνία. Διότι τα βιβλία γλώσσας, που μας παρέδωσαν οι ‘φωστήρες’, όπως επισημαίνει ο Γιανναράς, χειραγωγούν το Ελληνόπουλο σε μια κοινωνία ουδέτερη, χωρίς ταυτότητα πολιτισμού, χωρίς παραδόσεις, χωρίς ιστορία, χωρίς συλλογικά βιώματα και μνήμες, χωρίς μεταφυσική ελπίδα, χωρίς γιορτές.

Επιμένουν σε άχρωμα ενσταντανέ, μεθοδικά απογυμνωμένα από κάθε χαρά η αίσθηση ανθρώπινης κοινότητας με συνέχεια και διάρκεια. Αντί να αποτελούν εργαλεία για την πρόσβαση τού παιδιού στην οργανωμένη γλώσσα, επομένως και στην οργάνωση της σκέψης και της έκφρασης και δι αυτής στην μετοχή στην κοινότητα, παραμένουν ένα κολάζ κειμένων χωρίς ειρμό, χωρίς συνοχή, χωρίς στόχο. Αποφεύγουν να θίξουν έστω και ακροθιγώς το κεφαλαιώδες ερώτημα: ποιόν τύπο ανθρώπου θέλει μια κοινωνία να πλάσει στους κόλπους της, πόσο την ενδιαφέρει η λειτουργική συνοχή της.

Ταυτόχρονα, έστησαν μια φάμπρικα σεμιναρίων τού τύπου ‘γιατί είναι ορθή η άποψή μας’ και άφησαν τους έρμους τούς δασκάλους και γονείς να προσπαθούν να κατανοήσουν πώς από τούδε και στο εξής η λέξη ‘σύνθετος’ είναι παράγωγος (sic) και όχι σύνθετος λέξη και γιατί ο πολλαπλασιασμός εισάγεται ως διαίρεση και δεν είναι απλώς …. χωράφι. Δηλαδή μια αλλαγή διάστασης από γραμμή σε επίπεδο, χωρίς να χρειάζεται ούτε ‘σφαιροειδής’ ούτε ‘σπειροειδής’ γνώση, όπως θέλει την γνώση, το βιβλίο τού δασκάλου (!!!).

Ομως όλα τα μαθήματα που διδάσκονται στα σχολεία όλων τών βαθμίδων, όλου τού κόσμου, είναι μόνον ‘ιστορία’. Ιστορία γνώσης (δηλαδή πολιτισμού), που αποκτήθηκε στο παρελθόν και έχει ευρύτατη συλλογική αποδοχή. Δεν μπορούν να διδάσκονται τρέχουσες επιστημονικές έρευνες (ούτε φυσικά οι εγκαταληφθείσες), που δεν έχουν υποστεί την βάσανο τών συνεδρίων ή τών εργαστηρίων, ούτε παραταξιακές ιδεοληψίες ή περιορισμένης ή αμφισβητούμενης αποδοχής κοινωνικές αντιλήψεις (το να ‘ψήνεις’ τον ψυχισμό τών παιδιών με θεωρίες περί υπερθέρμανσης και καταστροφής τής Γής, από τον άνθρωπο, σαν νάναι προπατορικό τους αμάρτημα, την στιγμή που οι επιστήμονες στην πραγματικότητα διαφωνούν, τώρα μάλιστα ακόμη περισσότερο, είναι τουλάχιστον ώθηση για χρηματοδότηση ύποπτων δήθεν ΜΚΟ. Για να μην αναφερθούμε για τις αποκλίνουσες συμπεριφορές).

Αυτή, η πολιτειακού επιπέδου, δυναμική τών σχολικών βιβλίων εξωπετάχθηκε από τους πασοκικούς ‘προγραφείς’ . Και δεν έμειναν μονον εκεί. Εχοντας διαλύσει την σχολική ιεραρχία (έλεγχο) και επιθεώρηση (δηλαδή αξιολόγηση) ικανοποιώντας τα ένστικτα αυτοσυντήρησης δασκάλων και καθηγητών, μετά τούς αφαίρεσαν το …. έργο τους. Πρώτα το πειθαρχικό. Να μην μπορεί ο δάσκαλος να επιβάλλεται και να νουθετεί το παιδί, αλλά να είναι και υπόλογος ανά πάσα στιγμή, αν δεν ικανοποιεί τα ψυχολογικά και άλλα τερτίπια τού παιδιού και τών γονιών του. Εν τέλει να λειτουργεί ως κλόουν ή μπέϊμπυ σίττερ, αν θέλει να είναι σίγουρος ότι θα πάρει κανονικά σύνταξη. Για ανάθεση στα παιδιά δουλειάς στο σπίτι ούτε λόγος. Αποτελεί νομικά παράβαση καθήκοντος. Τού δασκάλου !!!.

Και μετά είχε σειρά το εκπαιδευτικό έργο. Οπου τούς απαξίωσαν παντελώς. Με πρόθεση και προοπτική να υποκατασταθούν. Από ένα υπολογιστή κατ’ αρχή ή από ένα ρομπότ όποτε ριχθούν στην αγορά. Οι τελευταίες α-νοησίες τής Αννας για το ‘ψηφιακό’ σχολειό, το ‘πρώτα ο μαθητής’ κλπ εκεί κατέτειναν. Και στο να αποφευχθεί πάση θυσία το mentoring.

Κανείς όμως από δαύτους δεν σκέφτηκε ούτε μια στιγμή (αυτό απαιτεί μυαλό), ότι όσο αφαιρείται η ανθρώπινη συμμετοχή από ένα προϊόν τόσο αυτό απαξιώνεται. Χάνει την αξία του. Είτε αυτό λέγται κινητο, μαρμελάδα, κεφτεδάκια ή οιοδήποτε παραγόμενο προϊόν ή υπηρεσία. Οσο περισσότερο μηχανοποιείται το προϊόν ή η υπηρεσία, τόσο περισσότερο απαξιώνεται. Και τόσο πιό γρήγορα επέρχεται κρίση.

Η, με τους πολλούς παρατεθέντες τρόπους, απαξίωση τού κλασσικού δασκάλου, δηλαδή τού σχολειού, που σαν θέατρο, βασιζόταν σε ένα καλό κείμενο, σε ένα καλό δάσκαλο – ηθοποιό και στους μαθητές, επέβαλε την γενίκευση τών -υψηλής συμμετοχής διδασκόντων, φροντιστηρίων, σε όλες τις βαθμίδες. Κάτι που θα μας απασχολήσει στην συνέχεια τής εξέτασης τού Συστήματος Πασοκ ιδίως στην τριτοβάθμια εκαπίδευση.

Το Σϋστημα Πασόκ Ι

16/07/2012

Αν θέλαμε να αποδώσουμε χαρακτηριστικά το πολιτικό στίγμα από την μεταπολίτευση και εντεύθεν, αρκούν δύο μόνο λέξεις: ‘Σύστημα Πασόκ’.

Πράγματι (όπως έλεγε κι ο Αντρέας) η μεταπολίτευση χαρακτηρίσθηκε από την διάθεση και ορμή για κατάκτηση και διατήρηση τής εξουσίας, παντί τρόπω. Και επειδή η μέχρι τότε κάτοχος παρά τις διάφορες επιφανειακές πολιτικές μεταμορφώσεις, παρέμενε η ίδια σε όλα τα επίπεδα, ο Αντρέας εισήγαγε τον ‘θεσμό’ τών πρασινοφρουρών για να αλώσει εκ τών ένδων την δημόσια διοίκηση, τις μεγάλες κρατικές ή ημικρατικές επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, τους συνεταιρισμούς και τις μεγάλες επιχειρήσεις τού ιδιωτικού τομέα.

Αυτοί δεν ήσαν τίποτε άλλο, από μικρομεσαίου επιπέδου στελέχη, που προέταξαν την κομματική τους ταυτότητα πάνω από όλα, την εμφάνισαν ως στοιχείο νομιμοποίησης, απειλής ή εκβιασμού, για κάθε αυθαιρεσία έξω από την διοικητική λογική και πρακτική, καθώς και για μηχανισμό προσηλύτισης νέων στελεχών. Μια αρχική επιτυχία έφερνε σίγουρα την προσχώρηση δεκάδων, αφού σε τελευταία ανάλυση το διακύβευμα δεν ήταν ο σοσιαλισμός αλλά η κουτάλα τού δημόσιου κορβανά.

Οσο μάλιστα πιό μικρό ήταν το μέρος, τόσο ευκολώτερα γίνονταν τα πράγματα μια και υπεισήρχοντο και διαπροσωπικές σχέσεις. Επιπλέον η ‘τριτοκοσμική’ ιδεολογία (τρόπος τού λέγειν) επέτρεψε τον ασπασμό της από χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, που κατά τεκμήριο δεν μπορούσαν να ειναι ακριβώς αριστεροί μετά τον συνεχή έλεγχο και τις διώξεις αντιφρονούντων, που είχε επιβληθεί μετεμφυλιακά ιδίως.

Τέλος, αυτό το νέο αρχηγικό κόμμα, κατέστη μηχναισμός εξαγνισμού ή κολυμβήθρα του Σιλωάμ ομοφρονούντων τής στρατιωτικής δικτατορίας, υπαλλήλων και μη. Τα τεράστια ποσοστά στις συνδικαλιστικές τους ενώσεις προσεπιμαρτυρούν.

Εχοντας προτάξει το ελαφρώς ακατανόητο σύνθημα τής ‘αλλαγής’, κατάφερε και συσπείρωσε γύρω του ψηφοφόρους, οι οποίοι είχαν διαμετρικά αντίθετες απόψεις για το σημαινόμενο, δονώντας τους μάλιστα και με την ιαχή ‘ο λαός στην εξουσία’. Φυσικά στην εξουσία θα ήταν μόνο ο Αντρέας, αλλά αυτό ήταν λεπτομέρεια. Το σημαντικό ήταν ότι συνέχεια μόχλευε το κατοχικό υποσυνείδητο σύνδρομο τών ανθρώπων, δηλαδή την γαστέρα.

Με την κατάληψη τής εξουσίας, γνωρίζοντας ότι για να παραμείνει εσαεί, δεν μπορούσε, ούτε είχε άλλωστε διάθεση να υλοποιήσει τις ψεύτικες και άφρονες υποσχέσεις περί ΝΑΤΟ και ΕΟΚ, έδωσε το σύνθημα διάλυσης δύο εύκολων και ελκυστικών στόχων: τής Οικονομίας και τής Παδείας.

Για να γίνει κατορθωτό αυτό δεν αρκούσε η απλή συναίνεση τής δημοσιοϋπαλληλίας. Που άλλωστε ήξερε ότι ήταν παροδική λόγω …παρελθόντως. Ετσι κατήργησε ουσιαστικά την ιεραρχία και τους επιθεωρητές, αφήνοντας ουσιστικά ασύδοτο το σύστημα να εκτελεί ασυζητητί ό,τι επιβαλλόταν, ποντάροντας στην εξουσιολαγνεία τού καθένα ως αντάλλαγμα τής σύμπραξής του.

Τα βασικώτερα εγκλήματα στην οικονομία ήταν η εκτίναξη απολαυών χωρίς αντίκρυσμα, με αποτέλεσμα την υπερφόρτωση με δανεικά τών μεθεπόμενων γενεών, πράγμα που εξασφάλιζε δεξαμενή ψήφων για το ορατό πολιτικό μέλλον τού Αντρέα. Η διάλυση τής ορθολογιστικής λειτουργίας τών συνεταιρισμών με ταυτόχρονο εκμαυλισμό τών ανθρώπων τής παραγωγής μέσω τών ακούραστων επιδοτήσεων και αποζημιώσεων (ειδικά βάσει εκτίμησης επί τού …. δέντρου). Η κατασυκοφάντηση τού ιδιωτικού τομέα χειρότερα από το ΚΚΕ και τέλος ο αλήστου μνήμης Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσςων (ΟΑΕ).

Ο ΟΑΕ ήταν μια χοάνη που έπαιρνε έντεχνα μεγάλο μέρος από τον πραγματικό συγκαιρινό πλούτο του Λαού και τον διοχέτευε στην χοάνη συντήρησης πτωμάτων επιχειρήσεων και στρατιάς εργαζομένων σε αυτές. Αν απλώς τις έκλεινε και πλήρωνε συντάξιμα τούς εργαζομένους μάλλον θα είχε στοιχίσει λιγώτερα.

Τι και αν εχέφρονες πολιτικοί και δημοσιογράφοι – όπως ο Γιάννης Μαρίνος τού τότε Οικονομικού Ταχυδρόμου, τόνιζαν συνέχεια το πρόβλημα με τον ΟΑΕ. Ουδείς συνεκινείτο. Το δε πόπολο δεν καταλάβαινε γρύ, αλλά συνέχιζε να αναμασά τα φληναφήματα που τού σέρβιραν οι πασοκικοί κονδυλοφόροι και να εξυμνει τον ‘δικό του’ Αντρέα.

«Μεγάλες καταχρήσεις υπήρξαν στις λεγόμενες προβληματικές επιχειρήσεις – τονίζει χαρακτηριστικά ο τέως εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδάς στα απομνημονεύματά του– και κυρίως σε αυτές που είχαν ενταχθεί στον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ). Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν η ΠΥΡΚΑΛ, η Πειραϊκή Πατραϊκή, η ΕΛΙΝΤΑ (πρώην IZOΛΑ), η Χαρτοποιία Δυτ. Ελλάδας, η ΛΑΡΚΟ και η Αθηναϊκή Χαρτοποιία. Για τη διερεύνηση των καταγγελιών αυτών, ο προϊστάμενος της εισαγγελίας Εφετών παρήγγειλε σε μένα να ενεργήσω προκαταρκτική εξέταση. Από την έρευνά μου που διήρκησε δύο περίπου έτη, προέκυψε ότι ενώ η ένταξη των προβληματικών επιχειρήσεων στον ΟΑΕ είχε γίνει με σκοπό την εξυγίανση τους αντί να εξυγιανθούν είχαν μετατραπεί σε χώρους όχι μόνον κατασπατάλησης και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, το οποίο παρείχετο αφειδώς από το κράτος αλλά και λεηλασίας και διαρπαγής αυτού από τους διοικούντες πολλές φορές και από τους ιδίους τους εργαζόμενους. Οι επιχειρήσεις στις οποίες φέρονταν να εργάζονται χιλιάδες εργαζόμενοι ή δεν παρήγαγαν τίποτα ή παρήγαγαν ελάχιστα, ενώ οι εργαζόμενοι φέρονταν να εργάζονται υπερωριακώς και να λαμβάνουν και bonus!!!»

Εβλεπα νεαρούς επαγγελματίες μικρών κοσμηματοπωλείων με μοναδικό προσόν την εγγραφή στην κλαδική, να αναλαμβάνουν διευθύνοντες συμβουλοι και πρόεδροι μεγάλων πλήν προβληματικών επιχειρήσεων για να τις ‘σώσουν’ μέσα στον ΟΑΕ. Επιδαψιλεύοντες δι’ εαυτούς, οικονομικά και πολιτικά οφέλη.

Εβλεπα ανώτερα στελέχη τών επιχειρήσεων να τραβάνε τα μαλλιά τους μπροστά στις αλόγιστες αποφάσεις τού … ΔΣ. Και φυσικά να αναγκάζονται να συμμορφωθούν για να συνταξιοδοτηθούν αλώβητοι προσωπικά.

Θα μου πείτε, επί ΠΑΣΟΚ έγιναν προβληματικές αυτές οι επιχειρήσεις; Οχι, fysik;a,μονο επί Πασοκ. Ολο το σύστημα τών μέσω σημειωμάτων βουλευτικών, προσλήψεων, το αλαλούμε τής οικονομικής πολιτικής τού Πασοκ και η αβεβαιότητα που παρήγαγε, η καταστροφή τής δημόσιας ιεραρχίας και τέλος η μη προσαρμογή των επιλογών τής κυβέρνησης στις σύγχρονες απαιτήσεις, δηλαδή κυριολεκτικά η τριτοκοσμική πολιτική οδήγησε την οικονομία στα τάρταρα. Προς πλουτισμό τών ολίγων και τής ελίτ, όπως έδειξε και η περίπτωση Ακη.

Και επειδή ο πλούτος δεν είναι ποτέ αρκετός από μόνος του για να κορέσει την επιθυμία αν δεν συνοδεύεται από εξουσιολαγνεία, οι ίδιοι παραμένουν γαντζωμένοι δεκαετίες τώρα και εναλάσσουν στις κυβερνητικές θέσεις τους. Με την προσφορά τους να συμποσούται στο απόλυτο μηδέν.

Ο άλλος στόχος στον οποίον εφόρμησε και διέλυσε το σύστημα Πασοκ, η Παιδεία θα μας απασχολήσει στο επόμενο.

Γιατί θα αποτύχει άλλη μία διοικητική μεταρρύθμιση

09/07/2012

Εχοντας ξοδέψει τα πρώτα είκοσι χρόνια τής επαγγελματικής μου ζωής στον ιδιωτικό τομέα και μόλις δέκα στον δημόσιο, θέλησα να συγκρίνω, εντελώς πρόχειρα, τις δύο αυτές δομές, με στόχο την διερεύνηση τών αιτιών δυσλειτουργίας τού τελευταίου. Παραθέτω κάποιες επισημάνσεις:

Πρώτα από όλα πρέπει να διαλυθεί ένας μύθος· το ελληνικό δημόσιο δεν είναι -όποιον δείκτη κι αν χρησιμοποιήσουμε, μεγαλύτερο από τον μέσο όρο τής Ευρώπης. Αν μάλιστα λάβουμε υπ ‘ όψιν την μορφολογία τού εδάφους τής χώρας μας (αρχιπελάγη με δεκάδες νησιά, εναλλαγές κάμπων και σημαντικών ορεινών όγκων, μικροί γεωργικοί κλήροι και χωριά), τότε είναι σημαντικά μικρότερο. Εξαιρώντας για λόγους αντιστοίχησης από το σύνολο, τούς δασκάλους, καθηγητές και τις ένοπλες δυνάμεις (περιλαμβανομένου λιμενικού πυροσβεστικής και αστυνομίας) τότε η πραγματική δημοσιοϋπαλληλία στην χώρα μας είναι ακόμη μικρότερη.

Ενας δεύτερος μύθος που πρέπει να διαλυθεί είναι ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν …δουλεύουν. Ο λόγος είναι απλός. Ολη η λειτουργία τής υπαλληλικής δομής βασίζεται στον φόβο τού διαδοχικά ‘ανώτερου’ ιεραρχικά, ως απόλυτου εξουσιαστή. Και ένας δεύτερος. Δουλεύουν σύμφωνα με το ‘καθηκοντολόγιο’. Αυτά τα δύο μαζί οδηγούν στις περίφημες ελληνικές καλένδες. Δηλαδή την μετάθεση τού κάθε θέματος στον ανώτερο (πρακτικά στον Πρωθυπουργό) μέχρις ότου ξεχαστεί ή καταστεί άνευ ουσίας.

-Τα προβλήματα με τους Δημοσίους Υπαλλήλους είναι δύο και μόνον (ας σημειωθεί ότι με τον όρο δημόσια διοίκηση εννοούμε την λεγόμενη ‘ανώτερη δημοσιοϋπαλληλία’ η οποία και αποτελεί την γέφυρα υλοποίησης τών κυβερνητικών αποφάσεων):
1) Το εύκολο, που είναι η άνιση κατανομή τους. Πχ λείπουν στο ΕΣΥ, λείπουν στην Παιδεία και αλλαχού και περισσεύουν σε άλλους τομείς. Ή υπάρχει γεωγραφική υπερφόρτωση κάπου, που κι αυτό επιλύεται.

2) Το δύσκολο, που είναι το οργανόγραμμα τής δημόσιας διοίκησης. Και είναι ‘δύσκολο΄γιατί με τη σειρά του προσκρούει στο ίδιο το κράτος δηλαδή στο εκάστοτε κυβερνόν κόμμα. Και εν τέλει στην μη ανεξαρτησία τής δημόσιας διοίκησης.

Μάλιστα καθ’ όλη την διάρκεια τού 20ου αιώνα «… τα πολιτικά κόμματα και οι κυβερνήσεις ήλεγχαν τούς δημοσίους υπαλλήλους ατομικά και συνολικά μέσω διαφόρων μηχανισμών … συμπεριλαμβανομένων κατά τα πρώτα τρία τέταρτα τού προηγούμενου αιώνα, τις υποχρεωτικές μεταθέσεις και αποφάσεις για διαθεσιμότητες δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι εθεωρούντο πολιτικοί αντίπαλοι» (Βλ. Δημ. Σωτηρόπουλου, ‘Η κορυφή τού πελατειακού κράτους’, εκδ. Ποταμός, 2001) . Παρεμπιπτόντως, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, μόνο το ’99 μπόρεσε και απέκτησε η υπαλληλία την δυνατότητα να διαπραγματεύεται με τον εργοδότη της (!!!).

Η ύπαρξη, μετά την ελαφρώς αυταρχική δικτατωρία, μονοκομματικών κυβερνήσεων, οδήγησε στην εξ ίσου αυταρχική συμπεριφορά τους ως προς τις κρατικές δομές, τις οποίες ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να θεωρουν ως φέουδο.

Αυτό δεν έχει να κάνει με την ιδεολόγία. Αφού ακόμη και αριστεράς κοπής παρατάξεις λειτουργούν παρόμοια. Προσπαθούν δηλαδή να εξασφαλίσουν την συνεργασία ευνοϊκά προσκείμενων υπαλλήλων και την απομόνωση ‘εχθρικών’ στοιχείων. Με άλλα λόγια βλέπουν όχι θέσεις ιεραρχικά οργανωμένων δομών, αλλά …πρόσωπα.

Η ύπαρξη δύο παράλληλων, ενός επίσημου (ΑΣΕΠ) και ενός ανεπίσημου, τρόπων εισαγωγής στο Δημόσιο επιτείνουν την σύγχιση.

Το χειρότερο όμως είναι η ίδια η δομή τής διοίκησης. Η κυβέρνηση φτιάχνει ένα οργανόγραμμα που αποτυπώνει από πάνω προς τα κάτω ιεραρχικές διοικητικές μονάδες (διευθύνσεις τμήματα, γραφεία κλπ), τοποθετώντας αντίστοιχα τίτλους διευθυντών, προϊσταμένων, τμηματαρχών κοκ), μένοντας μόνο στο αλυσσιδωτό τής διοίκησης σχήμα, χωρίς αναφορά στα θέματα μοναδικότητος εξουσίας, αρμοδιότητος, ευθύνης, αναφοράς κλπ παρά μόνο μέσω ενός αποκλειστικού γενικόλογου ‘καθηκοντολογίου’.

Αν φαντασθούμε την ελλειμματική οργανωτική σχεδίαση και την ανάμιξη αρμοδιοτήτων μιας μονάδος (πχ ενός υπουργείου) και την πολλαπλασσιασουμε με τον αριθμό τών υπουργείων, τών Οργανισμών, και τών διαφόρων ΝΠ Δημοσίου και Ιδιωτικου Δικαίου, αντιλαμβανόμαστε εύκολα το κουβάρι στο οποίο οδηγούμεθα.

Στο σκηνικό μάλιστα υπεισέρχεται και το γεγονός ότι οι διοικήσεις δεν μιλούν με τους διοικουμένους παρά μόνο μέσω τών δεκάδων συμβούλων ή αιρετών. Ετσι επί παραδείγματι στο κάθε Υπουργείο μεταξύ τών διευθυντών και τού Υπουργού, εμφυλλοχωρούν, δεκάδες Υφυπουργοί, γραμματείς γενικοί και ειδικοί καθώς και στρατιές συμβούλων, έτσι που οι διευθυντές αντιμετωπίζουν δύο και τρία επίπεδα πολιτικών αξιωματούχων που τους χωρίζουν από τον Υπουργό. Αν μάλιστα υπολογίσουμε και τα προσωπικά γραφεία του, τότε μοναδική λύση στην ανώτερη υπαλληλία είναι το να μην κάνει τίποτε και να αποστέλλει κάθε θέμα στους πολιτικούς αξιωματούχους. Μαζί με υπομνήματα που μοναδικό σκοπό έχουν να δείξουν ‘καλό’ πρόσωπο και ‘υπεύθυνη’ στάση στην περίπτωση τής εναλασσόμενης κομματοκρατίας.

Οπότε η αξιολόγηση είναι άνευ νοήματος ή αντικειμένου. Που θεωρώ ότι είναι το σημαντικώτερο μια κι επηρρεάζει την αποτελεσματικότητα του Δημόσιου Τομέα. Το βασικό είναι ότι θέσεις διοίκησης σε μια δημόσια μονάδα ή οργανισμό (αδιάφορο) παίρνουν όχι οι ικανώτεροι να ασκούν διοίκηση, αλλά είτε με εντελώς τυπικά κριτήρια (πχ έτη, ‘πτυχία’ κλπ) , είτε με δοσοληψία (σε εξυπηρετώ εδώ για να με εξυπηρετήσεις εκεί – σ’ αυτά περιλαμβάνεται και η περίφημη συνέντευξη αλά ελληνικά, και η ‘εκλογή’, και ο φόβος και οι κάθε χρώματος πρασινοφρουροί) είτε –το συνηθέστερον, κατ’ ανάθεση (δηλαδή το προηγούμενο).

Προσθέστε σε όλα και την προϊσταμενολαγνεία ή εξουσιολαγνεία σε συνδυασμό με την αποφυγή τού Πρωτεύθυνου και τον υπέρμετρο νομικό βραχνά για κάθε κίνηση του υπαλλήλου και θα γίνει κατανοητό το καθεστώς σχιζοφρένειας στο οποίο αναγκάζονται να εργάζονται οι δημόσιοι υπάλληλοι (πάρτε παράδειγμα τα ξένα Πανεπιστήμια. Δύσκολα θα βρεί κανείς επιστήμονες εθελοντές για αναληψη προεδρίας τομέα, τμήματος κλπ. Εδώ δύσκολα θα βρεί κανείς αριθμό εκπαιδευτικών ικανό να συγκροτήσουν ακόμη και εφορευτική επιτροπή μια και όλοι θέλουν ναναι υποψήφιοι, ανεξαρτήτως διοικητικών ικανοτήτων).

Ετσι εφυώς ποιούντες , στοιχειωδώς αυτοπροστατευόμενοι, οι ‘αποκάτω’, στέλνουν όλα τα θέματα πρακτικά στον αποπάνω, που με την σειρά του τα στέλνει στον πιό πάνω και ούτω καθ΄εξης.

Ενα απλό παράδειγμα τών ανωτερω φαίνεται και στο εξής:

Ενα ΝΠΔΔ στην περιοχή μας, έχει ως Διοικητικό Συμβούλιο (με αποφασιστικές αρμοδιότητες) ανθρώπους έξω από τον Οργανισμό (!!!!) δηλαδή πολιτικούς αξιωματούχους. και αποφασίζει επί καθημερινών λειτουργικών (!!!) θεμάτων. Οι δε Προϊστάμενοι τών Διευθύνσεων δεν επικοινωνούν οργανωτικά μεταξύ τους. Η πρότασή μου να προβλεφθεί στο καταστατικό ότι το ΔΣ θα λειτουργεί ως ΓΣ κοινωνικών εταίρων και το ΝΠΔΔ θα αποκτήσει Διοικητικό Συμβούλιο κατά τα πρότυπα τών εταιρειών, απερρίφθη πανηγυρικά απο μια υπέρτερη κατά την ίδια, τοπική δομή τού Κράτους (που όμως δεν είχε καμμιά δουλειά να παρεμβαίνει).

Και για να μην υπάρχει καμμιά αμφιβολία για το είδος τής ανεξαρτησίας που η κρατική ‘δίδει’ στα ‘ανεξάρτητα’ ΝΠΔΔ της, παρ’ ότι εκχώρησε σχετικές αρμοδιότητες (Authority) ένιοι εξ αυτών θεωρούν ότι αυτή η εκχώρηση υπάρχει μόνο εφ όσον το ΝΠΔΔ εκτελεί τις δικές τους επιθυμίες ή τις όποιες απόψεις τους επί τών ‘εκχωρηθεισών’ αρμοδιοτήτων. Και μάλιστα στο τύποις ΔΣ τοποθετούνται άτομα που μετέχουν και στην ‘υπέρτερη’ υποτίθεται διοικητική δομή. Και ως ελεγκτές και ως ελεγχόμενοι. Χωρίς αιδώ για την ανακολουθία τους.

Και έπειτα μιλάμε για μεταρρύθμιση και άλλες α-νοησίες. Είναι απολύτως επόμενο να αποτύχουν. Εκτός αν κάτσουν και δούν την αναδιοργάνωση τού κρατικού μηχανισμού ως ευκαιρία διαχωρισμού τής κυβέρνησης από το κράτος. Δηλαδή απομάκρυνσης τών κομμάτων.

« Αναστολή διάλυσης τής ευρωζώνης ; »

02/07/2012

Να λοιπόν που, αντί τού Σαμαρά όπως προτρέπαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας, ανέλαβε να καθαρίσει την δουλειά ο Μόντι με τον Ροχάϊ. Πράγματι το Συμβούλιο Κορυφής (τής Ευρωζώνης) τής περασμένης Πέμπτης, στις Βρυξελλες, απεφάσισε τα εξής ‘καταπληκτικά’:

«-Τονίζουμε ότι είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσει ο φαύλος κύκλος μεταξύ των τραπεζών και κυρίαρχων [κρατών]. Η Επιτροπή θα υποβάλει προτάσεις επί τη βάσει του άρθρου 127 (6) για έναν ενιαίο εποπτικό μηχανισμό [τών τραπεζών] σύντομα. Ζητούμε από το Συμβούλιο να εξετάσει τις προτάσεις αυτές επειγόντως έως το τέλος του 2012.

– Όταν ένας αποτελεσματικός ενιαίος εποπτικός μηχανισμός εγκατασταθεί, με τη συμμετοχή της ΕΚΤ, για τις τράπεζες στη ζώνη του ευρώ, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητος –ESM θα έχει την δυνατότητα, μετά από ρυθμιστική απόφαση, να ανακεφαλαιοποιεί τις τραπεζες απ’ ευθείας. Αυτό θα βασίζεται σε κατάλληλες προϋποθέσεις, συμπεριλαμβανομένης της συμμόρφωσης με τους κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων, οι οποίες θα πρέπει να είναι εξειδικευμένες κατά τράπεζα, τομέα ή στο σύνολο της οικονομίας και θα επισημοποιηθεί σε μνημόνιο συνεργασίας.

-Η Ευρωομάδα θα εξετάσει την κατάσταση του ιρλανδικού χρηματοπιστωτικού τομέα με σκοπό την περαιτέρω βελτίωση της βιωσιμότητας τού, με καλές επιδόσεις, προγράμματος προσαρμογής. Παρόμοιες περιπτώσεις θα αντιμετωπίζονται ισότιμα.

-Επιζητούμε την ταχεία περάτωση του μνημονίου συνεργασίας που συνοδεύει την οικονομική στήριξη προς την Ισπανία για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού του τομέα. Επαναλαμβάνουμε ότι η οικονομική βοήθεια θα παρασχεθεί από το EFSF μέχρι το ESM να είναι διαθέσιμο, και ότι στη συνέχεια θα μεταφερθεί στο ESM, χωρίς η οικονομική βοήθεια να αποκτήσει το καθεστώς προτεραιότητος.

-Διακηρύσσουμε την ισχυρή μας δέσμευση να κάνουμε ό, τι είναι απαραίτητο για τη διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της ζώνης του ευρώ, ιδίως με τη χρήση των υφιστάμενων μηχανισμών EFSF / ESM με ευέλικτο και αποτελεσματικό τρόπο προκειμένου να σταθεροποιηθούν οι αγορές των κρατών μελών με σεβασμό ειδικών ανά χώρα συστάσεων και άλλων υποχρεώσεών τους, συμπεριλαμβανομένων των αντίστοιχων χρονοδιαγραμμάτων τους, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης και τις διαδικασίες Μακροοικονομικής εξισορρόπησης. Οι προϋποθέσεις αυτές θα πρέπει να αντικατοπτρίζονται σε ένα μνημόνιο συμφωνίας.

-Καλωσορίζουμε το γεγονός ότι η ΕΚΤ συμφώνησε να αντιπροσωπεύσει το ESFS / ESM για τους σχετικούς χειρισμούς στην αγορά, κατά τρόπο αποτελεσματικό.

-Επιφορτίζουμε το Eurogroup για την εφαρμογή των αποφάσεων αυτών από τις 9/7/12.»

Για να δούμε τί σημαίνουν για εμάς όλα αυτά τα μανδαρινίστικα τής Βρυξελλιώτικης ευρωορολογίας:

α) Ξεσκεπάζει το μέγεθος τής βλακείας τών ηγετών, που όλα αυτά τα χρόνια έρριχναν ζεστό χρήμα στην μαύρη τρύπα τών πτωχευμένων τραπεζών τής ευρωζώνης (δηλαδή σχεδόν σε όλες) περνώντας, ξεδιάντροπα, τον λογαριασμό στούς πολίτες τών αντίστοιχων κρατών. Και μάλιστα οι ίδιοι ηγέτες που κώφευαν τόσα χρόνια στα γραπτά μας και τίς εκκλήσεις όλων τών στοιχειωδώς λογικά σκεπτομένων, εμφανίζονται τώρα σαν Δον Κιχώτες ‘αποφασισμένοι’ να κόψουν φαύλους κύκλους. Αντί να αποσυρθούν διακριτικά στο παραβάν τής ιστορίας. Επιτρέπει πλέον την- μέσω τών Ευρωπαϊκών μηχανισμών Σταθερότητος, ανακεφαλαιοποίηση (sic) δηλαδή την έναντι μετοχών(;) εισροή κεφαλαίων στις τράπεζες για να καλύψουν τις ανεξέλεγκτες ζημίες τους με την αλόγιστη λειτουργία τους και την παράλληλη αφαίρεση πραγματικού χρήματος υπό τών μετόχων τών μεγαλοστελεχών και τών παρατρεπεζομάγαζων. Χρήμα που δεν θα βαρύνει ως χρέος τα κράτη.

β) Κατάλαβαν επίσης ότι η μη χρήση τών μηχανισμών σταθερότητος από τα κράτη με πώληση ομολόγων τους κατ’ ευθείαν και όχι μέσω μνημονίων, οδηγεί στο γκρεμό και χωρίς αιδώ πάλι άλλαξαν την απόφασή τους. Αφού καταβύθισαν χώρες όπως η Ελλάδα με τα άθλια και εξευτελιστικά μνημόνια και τις ανεπίτρεπετες παρεμβάσεις τού ΔΝΤ στην ΕΕ. Δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να ζητήσουν συγγνώμην. Δεν σκέφτηκαν φυσικά, ούτε ότι ακόμη κι έτσι οι μηχανισμοί των ταμείων (EFSF / ESM) εξακολουθούν να παράγουν τοξικά ομόλογα όπως ακριβώς τα περιβόητα CDO , τα δομημένα παράγωγα. Ετσι απλά ούτε γάτος ούτε ζημιά.

Και είναι να απορεί κανείς από τα κυβικά μέτρα πτυχίων, μεταπτυχιακών και διδακτορικών, που συνωστίζονται και επανδρώνουν την ευρωκρατία και τις κυβερνήσεις τών ευρωμελών. Χωρίς μία (αριθμός 1) παραίτηση για ανακολουθία μεταξύ ‘θεωρώ’, ‘πιστεύω’ και δήθεν ‘πρακτέου’. Απλά θεατές ατην απομύζηση τού μόχθου και την ενθυλάκωση τού πλούτου τών λαών.

Ομως ας δούμε τώρα τις επιπτώσεις για τις χρεωμένες χώρες:
Για την Ισπανία, όπως διαβάσατε, γίνεται ειδική αναφορά για άμεση χρηματοδότηση τών τραπεζών της (από το EFSF ) και μάλιστα σε ενδεχόμενη αναδιάταξη τού χρέους να μην υπάρχει προτεραιότητα κρατών έναντι ιδιωτών (μπάς και ρίξουν λεφτά οι τελευταίοι). Αυτά μονο για την Ισπανία.

Η Ιταλία πέτυχε να αγοραστούν ακριβά, πρακτικά από το EFSF τα χαρτιά της (ομόλογα) χωρίς μνημόνια λιτότητας, που θα έστελναν τις επιχειρήσεις και την βιομηχανία της στα τάρταρα τής ύφεσης.

Η Ιρλανδία πέτυχε ότι θα γίνουν βελτιώσεις τού μνημονίου της. Δηλαδή θα χαλαρώσουν άμεσα και θεαματικά οι όροι και όχι μόνο.. Μόνο σε αυτήν.

Οσον αφορά την Ελλάδα και (θεωρητικά) τις άλλες χώρες, το θέμα τών τραπεζών μετατίθεται για ….τού χρόνου (!!), αφού οι άλλες χώρες δεν έχουν άμεσο πρόβλημα. Δηλαδή πληρώστε Ελληνικέ λαέ και μετά βλέπουμε. Και για το μνημόνιο γίνεται ειδική αναφορά ότι θα τηρηθούν οι δεσμεύσεις (αυτό σημαίνει η φράση ‘σεβασμό ειδικών ανά χώρα συστάσεων και άλλων υποχρεώσεών τους’ ).

Φυσικά αυτά δεν τα αποφάσισε η Μέρκελ. Ούτε καν τα ήθελε. Ηταν οι Ραχόϊ και Μόντι που μπλόκαραν κάθε απόφαση όλης τής Συνόδου, μέχρι να παρουν ξημερώματα, ο πρώτος την αφαίρεση τού χρέους χρηματοδότησης τών τραπεζών τής Ισπανίας, από την Ισπανία και ο δεύτερος την δυνατότητα δανεισμού με αγορά ομολόγων κατ’ ευθείαν από το EFSF, χωρίς ένταξη σε Μνημόνια, λιτότητες και άλλες αηδίες.

Ουσιαστικά είπαν στην Μέρκελ ή φεύγεις και φεύγουμε και διαλύεται το ευρώ ή κοιτάμε μπάς και ξεκολλήσουμε όλοι μαζί το καράβι από την ξέρα. Η Μέρκελ τυπικά έμεινε, το ευρώ κέρδισε λίγους μήνες ζωής, μέχρις ότου η τελευταία αποφασίσει σύντομα, υποχρεωτικά πλέον, για το τι θα κάνει με το ευρώ. Με ή χωρίς την βοήθεια τού Συνταγματικού Δικαστηριου της, που θα αποφανθεί για την συνταγματικότητα αλλαγής τών όρων τών μηχανισμών στήριξης. Αν προηγουμένως δεν μπλοκαριστεί το θέμα στην ΤτΓ ( γερμανική κεντρική τράπεζα γνωστή ως Μπούντεσταγκ) ή στο Κοινοβούλιο.

Εμείς τί κάναμε; Μα ελάτε τώρα, εδώ ‘δεχθήκαμε’ και στείλαμε τον Παπούλια να μετάσχει λές και ουδέποτε υπεκατεστάθη πρωθυπουργός χώρας μέλους, από υπουργό, που να ξέρει τι θέλει. Και νομίζετε ότι θα τολμήσει η ΚΔΕ (Κυβέρνηση Διάχυσης Ευθύνης) να βάλει- δια τού τού Στουρνάρα τις φωνές στο επικείμενο eurogroup και να απαιτήσει άμεση διαγραφή από το χρέος μας τών δεκάδων δισεκατομμυρίων (περίπου 50) που δανειστήκαμε για να τα αρπάξουν οι τράπεζές μας, στέλνοντας ισόποσες μετοχές τους στο EFSF; Οπως θα γίνει με την Ισπανία.

Ή μήπως νομίζετε ότι θα απαιτήσει η ΚΔΕ άμεση απόρριψη τού μνημονίου; Οπως με την Ιταλία και την Ιρλανδία. Μια κυβέρνηση στηριζόμενη από εκείνους που δεν τόλμησαν να λειτουργήσουν ως Μόντι ή Ραχόϊ , τών οποίων οι χώρες ήσαν σε χειρότερη μοίρα στα αντίστοιχα από την Ελλάδα. Με μέλη αρχιτέκτονες τής εισόδου μας στο εξάμβλωμα τής ευρωζώνης από την εποχή τής Σημιτοκρατίας (που σημειωτέον άρχισαν να διαρρέουν και οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι για ναί σε όλα με την Τουρκία). Μέλη που δεν έχουν ιδέα πώς μπορεί να διοικηθεί το μαγαζί. Οποιοδήποτε μαγαζί.