Archive for Δεκέμβριος 2012

«Ο Αϊ – Βασίλης δεν θάρθει στους Ελληνες, εφέτος»

28/12/2012

Απλούστατα γιατί από το φθινόπωρο τού 2008, που ξέσπασε η διεθνής κρίση, μέχρι σήμερα, έχει δώσει σε εγγυήσεις τίτλους και ρευστό περί τα εκατόν πενήντα δις ευρώ (163 τα ανεβάζει αναλυτικά, σε σχετικό του άρθρο, ο πρώην Εισαγγελέας Ιωάννης Σακκάς), στις Ελληνικές Τράπεζες. Και άλλα 25 δις από την επικείμενη δόση. Υποτίθεται για την ανάπτυξη.

Που δεν εφάνη και ούτε πρόκειται να φανεί, πουθενά. Και έχω την αίσθηση ότι ο ασκητικός Αγιος, δεν έχει την ίδια άποψη με τις ρητορίες τής συγκυβέρνησής μας. Γιατί η ‘ανάπτυξη’ ούτε ήταν ούτε μπορεί να είναι στρατηγικός ή και τακτικό στόχος. Ολως αντιθέτως είναι αποτέλεσμα.

Η αύξηση τών πωλήσεων, λόγου χάριν, είναι που επιφέρει έσοδα, άρα ανάπτυξη, σε μια εταιρεία. Που φρονίμως ποιούσα, αυτή την αύξηση βάζει στόχο. Η οποία, με την σειρά της, προϋποθέτει σύνολα παραγωμένων προϊόντων της και όχι μόνον απλή διακίνηση εμπορεύματος.

Για την παραγωγή τους όμως απαιτείται έρευνα, σχεδιασμός και υλοποίηση. Που όμως αυτά βασίζονται στην «αναλογική» γνώση. Και όχι σε φληναφήματα τής κας Διαμαντοπούλου περί ‘ψηφιακών’ (εικονικών) σχολείων. Και αποκτημένη γνώση σημαίνει πολιτισμός και παραγωγή. Αξεδιάλυτα συστατικά τού σύγχρονου οικονομικού κόσμου και όλως ελλειματικά στην Ελλάδα.

Ως εκ τούτου, δεν αναμένεται ανάπτυξη παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες τών πάσης φύσεως πολιτικών, οικονομολόγων και οικονομολογούντων τής συγκυβέρνησης. Γιατί χρέος τών οικονομολόγων είναι η κατανομή τών υπαρχόντων λεφτών. Η εύρεσή τους είναι χρέος τών πολιτικών. Που το αποφεύγουν ως ο διάολος το λιβάνι.

Που σημαίνει ότι το υπουργείο Οικονομικών για το μόνο που χρειάζεται είναι για την διατήρηση, στις συνθήκες παραγωγής, σχετικά σταθερών ‘κατά κεφαλήν’ αμοιβών και εισοδημάτων, ώστε να αποτρέπονται οι κοινωνικές αναταραχές και να διασφαλίζεται η παραγωγή.

Φυσικά το ‘κατά κεφαλήν’ θά έπρεπε να αντιστοιχεί και στο κατά άτομο, πράγμα που είναι ελαφρώς διαφορετικό από τα στατιστικά τού κ. Γεωργίου (τής Στατιστικής Υπηρεσίας), χρονιάρες μέρες τώρα.

Αντί λοιπόν να κάθονται στα υπουργικά τους γραφεία, φαντασιωνοντας την ‘άμεση ανάπτυξη’ δια τής εκποίησης κάθε δυνατής γής και πηγής, υπό τας εντολάς τής τρόίκας, καλό είναι να μας κάνουν την χάρι ή να καταθέσουν την εντολή ή να δώσουν και τυπικά την εξουσία σε όποιον δώσει τα πιό πολλά: Γερμανούς, Αμερικανούς, Ρώσσους κλπ. Θα είναι η τελευταία έντιμη πράξη τους.

Και ξέρετε κάτι; Ο ‘Αη Βασίλης’ που έδωσε όλα αυτά τα λεφτά στις Τράπεζες, είστε εσείς. Και δίνοντάς τα, φεσωθήκατε, εσείς και τα παιδιά σας, τα φέσια τους ως ‘νεότουρκοι’. Γιατί ήταν όλα δανεικά. Που πρέπει, σύμφωνα με τις συμβάσεις, οι Τράπεζες να τα επιστρέψουν σε τρείς ημέρες !

Αλήθεια, πήρε ποτέ, πίσω, τίποτε ο Αη Βασίλης;

Δημοσιεύθηκε στον Ρεπόρτερ Πατρών τής 28/12/12

Advertisements

«Ξεφορτώσου τον Mύθο, Χριστό, κράτα τόν φαιδρό»

21/12/2012

‘keep the merry, dump the Myth’ ουρλιάζουν υστερικά οι αμερικανοί αθεϊστές ( atheists.org), με τεράστια χριστουγεννιάτικη διαφήμιση τους [δείχνοντας επάνω τον χαζοχαρούμενο, κοκακολικό Santa και από κάτω τον Πάσχοντα Χριστό] στην πλατεία Times τής Νέας Υόρκης.

Είδατε πουθενά κάτι τέτοιο για ισλαμιστικές, βουδιστικές ή άλλης θρησκείας, εορτές; Γιατί ειδικά τον χριστιανισμό και μάλιστα σε μιά χώρα ανεξιθρησκείας, όπως οι ΗΠΑ; Μα η απάντηση είναι απλή. Γιατί ο Χριστιανισμός (και ιδιαίτερα ο ορθόδοξος) είναι εξαιρετικά Επικίνδυνος για τα σχέδια οιουδήποτε καπηλεύεται την ελευθερία τού Αλλου. Και στις μητροπολιτικές χώρες, υπάρχουν πολλοί τέτοιοι, στα διάφορα επίπεδα εξουσίας. Και μέσω τών πολιτικών, οικονομικών και άλλων επιρροών τους, προσπαθούν να αποδομήσουν τον χριστιανισμό συλλήβδην και να αποκόψουν την ατομική και συλλογική μνήμη από ρίζες και θύμησες ελευθερίας προσώπου. Ωστε να υλοποιηθούν οι επιδιώξεις τους περί υπερεθνικών κρατών, παγκόσμιας οικονομιας [τού χρήματος και μονον], πολυπολιτισμικοτήτων, παγκοσμιοποιήσεων και παγκόσμιων διακυβερνήσεων (βλ. πχ σε εμάς, τα φληναφήματα Σημίτη, ΓΑΠ, αρκετών ΣυριζοΔημαρ- αίων κλπ).

Γιατί ο Χριστιανισμός και δή ο Ορθόδοξος, δηλαδή ο μπολιασμένος από την Ελληνική Γραμματεία, ήρε κάθε ηθική και νομιμοποιητική βάση από κάθε είδους εξουσιαστική επί τών πολιτών επιδίωξη.

Ας μην ξεχνάμε ότι το πρώτο βήμα έγινε τῷ ’82, ἀπὸ ἓναν ἂλλον ἀμερικανοτραφή· τον πατέρα τού ΓΑΠ, Αντρέα. Με την καταστροφή τής ελληνικής. Ετσι ώστε να είναι αδύνατη η διδασκαλία τής ορθοδοξίας, στην χώρα που αναστήθηκε -εξ αυτής και μόνο, και στην γλώσσα τών πατέρων ημών.

Με διαλυμένη από τα μικράτα τους, την κοινή γλώσσα, τί σόϊ πρόσληψη ήχων και λόγων να κάνουν τα παιδιά μας; Πως να αποκτήσουν συνειρμούς Καινής Ζωής με την Ελληνική Γραμματεία. Τους δυό μοναδικούς, στερρούς Πυλώνες Ελευθερίας;

Αντ’ αυτών η όλη ‘Αλλαγή’ περιεστράφη, αντί στην συνειρμική, στην διαθεματική μπουρδολογική προσέγγιση τών …οδηγιών χρήσης καφετιέρας , στα σχολειά. Λές και υπάρχει οτιδήποτε διαθεματικώτερο από την Φιλοσοφία, την Γλώσσα και τα Μαθηματικά. Ενα αξεδιάλυτο κουβάρι που περιμένει κάθε νεανίσκο να το ξετυλίξει· με τελικό βραβείο την εσωτερική ικανοποίηση και ανάταση που κάνει τα μάτια να λάμπουν, χωρίς να έχουν ανάγκη οποιοδήποτε ζέν.

’Αλλά, μήπως οι νεώτεροι Φιλόλογοι, Θεολόγοι και Δάσκαλοι εντρύφησαν στις σπουδές τους στα νάματα Ελληνικής Φιλοσοφίας και Ορθοδοξίας ως Λόγους διαρκούς έρευνας, αντιλόγου και ανακάλυψης; Και τι να διδάξουν όταν δεν έχουν εξοπλιστεί με Γλώσσα που να μπορεί να σημαίνει τις λέξεις, όπως Ενανθρώπιση, Ζωή τού Ακτίστου με τον Τρόπο τού Κτιστού και αντίστροφα;

Θα αναρωτηθείτε: ‘ χωρίς Γλώσσα και Λόγο, από ποιόν να περιμένουμε λύση;’ Αλλά « …. θαρσείτε, Εγώ τον κόσμον νενίκηκα .. » παραμυθεί ο γλυκύς Ναζωραίος. Ναί, θαρσείτε· σημαίνει έχετε θάρρος, πεποίθηση, αισιοδοξία, ασφάλεια, τόλμη, πίστη. Κι’ έχει δίκιο απόλυτο. Γι’ αυτό «Καλά Χριστούγεννα, Αδέλφια», στο κοινό τραπέζι, όπως πάντα κάναμε από την εποχή τού Ομήρου, στην αργόσυρτη διάρκειά μας.

Δημοσιεύθηκε στον Ρεπόρτερ Πατρών τής 21/12/12

«ΕΔΟΞΕ τῇ ΒΟΥΛῌ ΚΑΙ τῷ ΔΗΜῼ…..

14/12/2012

 

….τῷ Ἀθηναίων, εὐξαμένους καί θύσαντας τοῖς θεοῖς καί ἥρωσι τοῖς κατέχουσι τήν πόλιν καί τήν χώραν ….», βροντοφωνάζει ο Δημοσθένης, σύγχρονος από δυσθεώρητα χρονικά βάθη. Και σε αυτές τις δύο γραμμές δείχνει το ύψιστο πολιτικό επίπεδο διακυβέρνησης, που έχουν φθάσει οι Ελληνες.

Δηλαδή ‘φάνηκε σωστό και στην Βουλή και στον Λαό….’. Με άλλα λόγια δεν μπορεί η Βουλή να αποφασίζει ερήμην τού Λαού (στην ουσία η Βουλή ήταν συμβουλευτικό όργανο τής εκκλησίας τού Δήμου, τής Εθνοσυνέλευσης θα λέγαμε και όχι αποφασιστικό). Συνεπώς υπάρχει απόφαση ή νόμος όταν Βουλή και Λαός ομονοούσι στην πλειονοψηφία τους και έκαστος εξ αυτών προσεπιμαρτυρεί .

Μόνον τότε οι αποφάσεις και οι Νόμοι έχουν κύρος. Οταν γίνονται ευρύτατα αποδεκτοί από τούς πολίτες. Οπότε είναι προς το καλόν τής Πόλεως η υπακοή στους Νόμους και η τιμωρία τών παραβατών. Επί πλέον το σημαντικό για την Δημοκρατία είναι οι λειτουργίες της κι όχι τα αξιώματα. Τα οποία δεν περιβάλλουν τον κάτοχο με ουσιαστική εξουσία. Εδίδοντο άλλωστε για μικρό χρονικό διάστημα, υποψήφιοι ήσαν άπαντες δια κληρώσεως, ανεξάρτητα από καταγωγή ή περιουσία. Κληρονομιά βουλευτικών εδρών και αξιωμάτων, όπως γίνεται σήμερα, δεν μπορούσε να υπάρξει.

Για να είναι κάποιος υποψήφιος για αξιώματα δεν αρκούσε μια …..απλή αίτηση μετά παραβόλου (όπως σήμερα). Αλλά έπρεπε να συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις ή δοκιμασίες όπως ελέγοντο και οι οποίες με εξονυχιστική έρευνα έπρεπε (Βλ. Δημ. Γερμιώτη) από την Βουλή και τα Δικαστήρια να ελεγχθούν και να αποδειχθούν:
– Ότι είναι γνήσιος αθηναίος πολίτης.
– Ότι υπηρέτησε στο στρατό και πήρε μέρος σε εκστρατείες.
– Ότι πλήρωνε τακτικά τους φόρους.
– Ότι ήταν έντιμος και δεν είχε καταδικαστεί ποτέ για ατιμωτικό αδίκημα.
– Ότι ήταν ευσεβής.
– Ότι η συμπεριφορά του προς τους γονείς του ήταν άψογη.
Χωρίς τα ανωτέρω (ιδίως με μαρτυρίες για τα δύο τελευταία), τα πολιτικά δικαιώματα δεν μπορούσαν να εξασκηθούν.

Σημαντικό επίσης είναι το γεγονός ότι αναγνωρίζουν ως Κύριο τής Πόλης, τούς Θεούς και τούς -συνήθως τεθνεώτας, ήρωές της. Οι πρώτοι ενώνουν τούς πάντες κάτω από συγκεκριμένο πολιτισμό, δηλαδή μεταφυσική. Εκεί στον χώρο τού Ιερού συνυπάρχουν το Πρόσωπο, η Πόλις, η Δικαιοσύνη. Και στον χώρο τών Ηρώων, δηλαδή στον χώρο τών Πατέρων ημών, οι Πολίτες οφείλουμε την ελευθερία μας και την ύπαρξή μας. Την οποίαν πρέπει να προστατεύουμε από κάθε επιβουλή, παραδίδοντας ακέραια και ελεύθερη την Πόλι στα παιδιά μας. Κανείς δωσιλογισμός δεν χωρεί στους αξιωματούχους τής Πόλης, ούτε σαν απλή σκέψη. Καμμιά εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε κανένα επίπεδο δεν νομιμοποιείται να αποφασίσει η Βουλή, ακόμη και αν επίκειται άλωση (…Το δε την πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμόν εστίν ουτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη∙ κοινή γαρ γνώμη άπαντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισθόμεθα της ζωής ημών..). Γιατί τότε συνταγματικά η Εκκλησία τού Δήμου μετατρέπεται αυτόματα σε Δικαστήριο εθνοπροδοτών.

Μια απλή σύγκριση με την τρέχουσα πολιτική συγκρότηση τής χώρας μας δείχνει το πόσο πίσω είμαστε από τον ίδιο μας τον πολιτικό πολιτισμό. Και σηματοδοτεί ταυτόχρονα τον τρόπο επίλυσης τού πολιτικού μας προβλήματος. Την αντίστοιχη Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Διό δεδόχθαι….

Δημοσιεύθηκε στον Ρεπόρτερ Πατρών τής 14/12/12

Υπέρ Ταμήλου (κι όχι μόνον) Λόγος

07/12/2012

Εχει δίκαιο ο κ. Ταμήλος. Και νά γιατί: «Αντικείμενο της υποεπιτροπής υδατικών πόρων είναι η διαρκής παρακολούθηση, αξιολόγηση και αποτύπωση της κατάστασης των υδατικών πόρων της Χώρας, η διερεύνηση και εκτίμηση ζητημάτων που σχετίζονται με την επάρκειά τους και η υποβολή προτάσεων για την αποτελεσματικότερη διαχείρισή τους. Οι προτάσεις της υποεπιτροπής υποβάλλονται στην επιτροπή και διαβιβάζονται από τον Πρόεδρο της Βουλής στις αρμόδιες διαρκείς επιτροπές, στους αρμόδιους Υπουργούς και τους αρμόδιους φορείς» (Κανονισμός Βουλής άρθρο 43Α, εδ (x).2γ).

Μόνο από αυτό το άρθρο, αντιλαμβάνεται κανείς το ανεδαφικό τών προσπαθειών τών Βουλευτών και τον παραλογισμό τού πολιτικού συστήματος, που τόσο αιχμηρά, αλλά λογικά, διετύπωσε ο κ. Ταμήλος.

Αντί οι καθ’ ύλην αρμόδιοι Φορείς (Ειδικοί Δημόσιοι Οργανισμοί, Ερευνητικά Κέντρα, Πανεπιστήμια και εσωτερικές διευθύνσεις Υπουργείων) να ‘παρακολουθούν, αξιολογούν, αποτυπώνουν, διερευνούν, εκτιμούν και υποβάλλουν αναφορές και προτάσεις’ γίνεται εντελώς το αντίστροφο !!!. Κι έπειτα απορούμε για το πού πάει αυτή η χώρα.

Αυτό ακριβώς είχε αποτυπωθεί από τον Μαυρογιαλούρο (Κωνσταντάρα) στην περίφημη ρήση «.. την ανάγκη ενός αρρώστου [για θεραπεία] δεν την αποφασίζει η [ιατρική] επιστήμη, αλλά η … πολιτική»

Ετσι, σημαντικό κομμάτι τών νόμων ή αποφάσεων είναι κυριολεκτικά για γέλια ή κλάμματα. Η κατάσταση επιδεινώνεται και από την ακατανόητη εσωτερική ‘αγωνία και παρόρμηση’ τού κάθε Υπουργού (ή κυβέρνησης ή κόμματος) να αφήσει και -ακόμη χειρότερα, επιβάλει το …στίγμα του. Με αποτέλεσμα τα γινόμενά του να ακολουθούν την μοίρα όλων τών στιγμάτων, ως λεκέδων πλέον. Αφού επιρρεάσουν εκατομμύρια συμπολίτες όμως.

Το ότι οι υπο/επιτροπες δεν είναι πανεπιστήμια και οι μετέχοντες δεν πάνε να μορφωθούν, αλλά να παίρνουν πολιτκές αποφάσεις επί -συμπληρώνω εγώ, επεξεργασμένων, αρμοδίως και επιστημονικά, θεμάτων, αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα όταν λέγονται από κάποιον που –σύμφωνα με το επίσημα αναρτημένο βιογραφικό του, έχει άριστες σχετικές σπουδές, διαρκή επαγγελματική παρουσία και έρευνα στην εφηρμοσμένη μηχανική και επί σειρά ετών Προέδρου τής ΔΕΥΑΠ Τρικάλων, άρα μη ανυποψίαστου επί τού αντικειμένου..

Ομως ανεδείχθη και μια άλλη πτυχή, που συχνά στα γραφόμενά μας περιγράφουμε: οτι το πολιτικό σύστημα ταμπουρώνεται πίσω από το τυρανικό κεκτημένο του, να διαφαντεύει απόλυτα τη ζωή όλων μας, τα τυχόν ‘ανησυχητικά’ ευρήματα τής Επιστήμης και οι αντίστοιχες φωνές να μην έχουν αποτελεσματικότητα και να μην αφήνει τον δημόσιο τομέα να αποφασίζει καθόλου. Και ανευθρίαστα μετά, να τον κατηγορεί για ανικανότητα και να απολύει, με βάση τα …..μνημόνια. ‘Η να αποδέχεται τοποθέτηση, λειτουργία και αποφασιστική αρμοδιότητα ‘τεχνοκρατών’ ξένων, πέρα από Σύνταγμα και νόμους, ενώ δεν το αποδεχόταν για τούς ίδιους τούς Ελληνες τεχνοκράτες.

Σε αντίθεση με την Δύση όπου δεν διαννοούνται οι πολιτικοί να λειτουργούν ανεξάρτητα από τούς καθ’ ύλην αρμόδιους φορείς ή καπελώνοντάς τους. Τι να πεί κανείς;

Και για να προλάβω ορισμένους καλοθελητές, τον κ. Ταμήλο ούτε γνωρίζω, ούτε είχα ακουστά μέχρι τις πρόσφατες δηλώσεις του.

Δημοσιεύθηκε στον Ρεπόρτερ Πατρών τής 7/12/12