Archive for Ιανουαρίου 2013

Εχετε ‘αξιόπιστη’ πρόταση ;

25/01/2013

Είναι η μόνιμη επωδός τών συμπολιτευομένων ‘συνιστωσών’ τής συγκυβέρνησης (και τών προηγουμένων) και τών βουλευτών της, σε κάθε αντίθετη προς τα παράλογα μέτρα, φωνή, σε οποιοδήποτε πλαίσιο διαλόγου.

Προσέξτε όμως. Δεν ρωτάνε τον συνομιλητή τους αν έχει κάποια πρόταση, αλλά αν είναι ‘αξιόπιστη’. Και ποιός θα κρίνει την αξιοπιστία ή όχι; Μα, φυσικά, οι ίδιοι. Με ποιά κριτήρια ή ποιό μέτρο; Κανένα. Για την ακρίβεια ένα: αν η αλλη άποψη …. συμπορεύεται με την δική τους πολιτική. Δεν ενδιαφέρονται καν να την μελετήσουν, αντιπαραβάλλουν ή έστω κουβεντιάσουν. Ασμένως την απορρίπτουν, μειώνοντας ταυτόχρονα τόν συνομιλητή τους.

‘Συνεπώς’, συνεχίζουν, ‘δεν είστε ικανοί να κυβερνήσετε την χώρα’. Και νομίζουν ότι ξεμπέρδεψαν. Το γιατί, τώρα, να θεωρούνται αξιόπιστοι και ικανοί, οι ίδιοι, που έφεραν την χώρα και τους πολίτες της σε αυτήν κατάσταση, δεν μπαίνουν κάν στον κόπο να μάς το εξηγήσουν.

Ομως η ανακολουθία αυτή, επαναλαμβανομένη, γίνεται και επικίνδυνη και γελοία:
-Γελοία διότι απορρίπτουν συλλήβδην σωρεία προτάσεων, υποδείξεων ή πρακτικών, όχι μόνο νομπελιστών οικονομολόγων, αλλά και συστημικών οικονομικών αξιωματούχουν, αναλυτών ή οργανισμών. Χωρίς οποιοδήποτε, επιστημονικού επιπέδου, αντεπιχείρημα.

-Και επικίνδυνη από την στιγμή που όλα τα επιβληθέντα μέτρα ‘σωτηρίας’ απέτυχαν, με αποτέλεσμα να απαιτούνται συνεχώς νέα, που με βεβαιότητα θα αποτύχουν και αυτά, καθώς ομολογούν πλέον, όλοι οι διεθνείς αξιωματούχοι και θεσμοί, με κατακλείδα το ΔΝΤ. Οι ίδιοι οι οποίοι συμφώνησαν στα λάθος μέτρα, για λάθος περίπτωση, σε λάθος περίσταση, με λάθος διάγνωση.

Γιατί μιά τέτοια κυβερνητική στάση συσκοτίζει αντί να φωτίζει το πρόβλημα, προκαλεί εθισμό σε παρόμοιες πρακτικές και αυξάνει τον κίνδυνο απόρριψης μιάς, έστω και επι μέρους, ορθής πρότασης. Εν τέλει χωρίζει αντί να συνθέτει. Πολύ περισσότερο επειδή είναι λάθος όχι τόσο τα μέτρα, αλλά οι θεμελιώδεις παραδοχές γύρω από αυτά, γύρω από την ίδια την ελλειμματική σύλληψη τού ευρώ και, κυρίως, γύρω από τα αίτια τής συστηματικής κρίσης τής Ευρώπης.

Θα μού πείτε: δεν μπορεί να βγεί η χώρα από το αδιέξοδο με απλή αλλαγή πλεύσης τής συγκυβέρνησης;

Οχι! Τόσο για τούς λόγους που παρέθεσα, όσο και διότι ο σημερινός κόσμος είναι εξαιρετικά σύνθετος, άρα πιό επιρρεπής σε αστοχίες, δυσλειτουργίες ή καταρρεύσεις. Οπότε αναγκαστικά απαιτούνται βαθειές κατανοήσεις τού διεθνούς περιβάλλοντος, χωρίς ιδεοληψίες, τσιτάτα ή προ-αποδοχές ως θέσφατα, μακροοικονομικών πρακτικών άλλων χωρών, ιδίως μητροπολιτικού τύπου. Διότι στις τελευταίες ενυπάρχει σταθερά το δικό τους κρατικό συμφέρον. Δηλαδή ο Θουκιδίδης.

Και εκεί ακριβώς ευρίσκεται το πρόβλημα. Τουλάχιστον ο ΓΑΠ ανεγνώρισε ότι δεν έχει ως φόρτε του την ελληνική [σκέψη]. Δηλαδή πιστεύει σε άλλων χωρών πολιτισμό. Ητοι τρόπο ζωής. Κατά συνέπεια, αναγνώρισης τών συμφερόντων τρίτων ως δικά του. Η κυβέρνηση τού Αντώνη, όμως, γιατί ‘προσπαθεί’ να τού μοιάσει;

Δημοσιεύεται στον Reporter τής 25/1/13

Advertisements

« Για ποιά εξωτερική πολιτική με την Τουρκία, συζητάτε;»

18/01/2013

Χρόνια τώρα, η Ελληνική και Κυπριακή (αυτά τα δύο πάνε μαζί!!!) εξωτερική πολιτική, λειτουργεί με το να είναι ‘καλά παιδιά’ όχι με την Τουρκία, αλλά με τις ‘συμβουλές’ ή καλές ‘υπηρεσίες’ τού ‘Διεθνούς παράγοντα’, όπως χαρακτηριστικά (και ανοήτως) επικαλούνται, κατά καιρούς, οι διάφοροι ταγοί της. Και εννοούν φυσικά ΗΠΑ ή/και Αγγλία.

Στην ουσία ευθυγραμμίζουν την πολιτική μας, με το συμφέρον τού ‘ξένου’ παράγοντα. Και αναμένουν την παρέμβαση ή επέμβασή του, ώστε να ‘συνετίσει’ τον γείτονα, όταν μας απειλεί ή δρά παραβατικά, ακόμη και σε στοιχειώδεις κανόνες τού διεθνούς δικαίου.

Παρέμβαση (και πολύ λιγώτερο συνέτιση) η οποία ουδέποτε έρχεται και ούτε θα έλθει. Γιατί το πρώτο πράγμα που κάνουν σε τέτοιες περιπτώσεις οι Μητροπόλεις (ΗΠΑ κυρίως) είναι να δούν αν κάποια αμφισβήτηση, παράβαση, σύγκρουση είναι προς το συμφέρον τους ή όχι. Και βάσει αυτού επιλέγουν. Το δεύτερο που κάνουν είναι να περιμένουν να φανεί που πάει το πράγμα (σταθεροποίηση το ονομάζουν). Και το τρίτο, όταν παρέμβουν, να αποκομίσουν ωφέλη και από τους δύο εμπλεκόμενους. Εξισορροπώντας τις καταστάσεις ώστε να είναι και αναγκαίοι για τους αντιμαχόμενους.

Το παράδειγμα τού Β’ Π.Π. είναι αποκαλυπτικό. Παρά την κοινή ‘αντίληψη’, οι ΗΠΑ παρενέβησαν αφού είχε σταθεροποιηθεί η κατάσταση στην Αφρική και ανακοπεί η προέλαση τής Γερμανίας στην Ρωσσία. Στα μέσα τού 1943. Με απόβαση στην Ιταλία με σχετικά περιορισμένες δυνάμεις, που αρκούσαν για την διασφάσλιση τής Μέσης Ανατολής. Και μόνον το καλοκαίρι τού ’44, στην Νορμανδία, αποφασιστικά, ενάντια μέν στην Γερμανία, με το νού τους δε, στην Σοβιετική Ενωση. Αλλάζοντας όλο το τοπίο τών σχέσεων ισχύος.

Το ίδιο και με την Τουρκία έναντι τής Ελλάδος. Καλό το διεθνές δίκαιο, καλλίτερο όμως το κρατικό συμφέρον. Αν λοιπόν μιά χώρα δεν υπερασπίζεται το δίκιο της, για ποιό λόγο να παρέμβει, στα αρχικά στάδια, η μητρόπολη; Οταν μάλιστα είναι σύμμαχος και με την, επιθετικώς δρώσα, αναθεωρητική χώρα. Η οποία όχι μόνο δεν κρύβει τις βλέψεις της, αλλά και τις διακηρύσσει. ‘Βρείτε τα’ λένε ΗΠΑ και Αγγλία, αφού τα έχουν πρώτα βρεί μεταξύ τους.

Το δυστύχημα είναι ότι ΗΠΑ και Αγγλία έχουν εγκαθιδρύσει σε Ελλάδα και Κύπρο (κι’όχι μονο), σύστημα μαλακής ισχύος επί τής τοπικής διαννόησης και τού πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου, για την επιρροή και αυτόματη, ει δυνατόν, ευθυγράμμιση αυτών με τα συμφέροντα τής Μητρόπολης. Μεταστρέφοντας το μυαλό τους, ώστε να ενστερνίζονται ως δική τους, την εξωτερική και όχι μόνο, πολιτική της (στην Αγγλια τα είχα ‘πάρει’, όταν είδα Πακιστανούς και Ινδούς φοιτητές να παρακολουθούν ευλαβικά μέχρι σημείου παράκρουσης, όχι ποδόσφαιρο αλλά ….κρίκετ).

Αν λοιπόν δεν απαλλαγούμε από αυτούς, που φέρουν τέτοια σύνδρομα και αυτοματισμούς υποτέλειας, που αποφεύγουν να διεκδικούν τα δίκια μας, αν ολιγωρήσουμε στην άμεση εφαρμογή τους, τότε ας μην απορούμε αν καταλήξουμε προτεκτοράτο. Γιατί οταν αλύπητη, βαρειά ξεσπά η ανάγκη και προστάζει, ανάξιος είν’ όποιος διστάζει, λέει ο εθνικός μας ποιητής.

Δημοσιεύεται στον Reporter τής 18/1/13

« Γιατί κυνηγάτε τούς ‘φοροφυγάδες’;»

11/01/2013

Εννοώ με ποιό ηθικό και οικονομικά συνεπές δικαίωμα, κύριοι τής Κυβέρνησης το κάνετε αυτό;

Εξηγούμαι: Τι έκανε η Σημιτο πασοκο ευρωκρατία; Ακολούθησε ασμένως, χωρίς καμμία εναλλακτική σκέψη ή εξέταση, τις επιταγές τής παγκοσμιοποίησης, που εισήγαγαν για τα συμφέροντά τους οι ΗΠΑ, μετά την κατάρρευση τής ανατολικής εκδοχής τής προγραμματιζομένης οικονομίας, νομίζοντας ότι έπαιζαν πλέον μόνες τους, βασιζόμενοι στην τεχνολογική υπεροχή τους και στην δυνατότητα απορρόφησης τών πλεονασμάτων Ευρώπης και Ασίας. Ιδιαίτερα τών κερδών.

Για τον σκοπό αυτό πέτυχαν, μέσω και τών συμφωνιών τού Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, την απελευθέρωση από δασμούς ή περιορισμούς, τής διακίνησης προϊόντων και υπηρεσιών και τών κεφαλαίων. Η Ευρώπη ακολούθησε, απεμπολώντας τό, βάσει τής ίδρυσής της, προτιμησιακό της καθεστώς για τα κοινοτικά προϊόντα. Κι έφτιαξε, επιπλέον, την όθνεια θρυαλλίδα διάλυσης κάθε ευρωχώρας (και πιθανόν τής ίδιας τής ΕΕ), που λέγεται ευρώ.

Η δε Ελλάδα, με την άνευ όρων αποδοχή τού καθεστώτος τής παγκοσμιοποίησης, ολοκλήρωσε, επί εποχής Σημίτη, όχι μόνο την αποβιομηχάνιση και αποαγροτοποίηση (περιλαμβανομένης τής αλιείας), αλλά και σε αντίθεση με τις ΗΠΑ απεδέχθη, πρακτικά, την κατάργηση τών συνόρων για κάθε πρόσωπο μετανάστη νόμιμο ή λαθραίο.

Αφού λοιπόν, κύριοι, καταργείτε κάθε φράγμα στην διακίνηση προϊόντων, υπηρεσιών, κεφαλαίων, εργασίας και προσώπων, αποδεχόμενοι, δηλαδή, την πλήρη ελευθερία τών αγορών, με ποιό δικαίωμα νομιμοποιείσθε στο να φορολογείτε την τοποθέτηση τών κερδών οιουδήποτε Ελληνα πολίτη, ως χρηματικών προϊόντων πλέον, σε ξένες τράπεζες ή χώρες, όπου η φορολόγησή τους ευνοεί τον διακινητή τών κεφαλαίων αυτών;

Με ποιό δικαίωμα, επίσης, φορολογείτε την δραστηριότητα, τα κέρδη και ακίνητα που κατέχει σε ξένη χώρα, ο Ελληνας υπήκοος, ενώ ταυτόχρονα παύετε να τον προστατεύετε, διά τής άρσης κάθε δασμού ή περιορισμού, από τα παραγόμενα τρίτων χωρών;

Με την δική σας λογική, με ποιό ηθικό και οικονομικό δικαίωμα κυνηγάτε τις εταιρείες, που δεν ασφαλίζουν τους εργαζόμενους, λαθραίους και μη, τη στιγμή που αυτο είναι μια ουσιαστική ατομική συμφωνία μεταξύ εργοδότη & εργαζόμενου; Ακριβώς όπως εσείς ψηφίσατε την μετατροπή τών συλλογικών συμβάσεων σε ‘ελεύθερες’ ατομικές.

Με ποιό δικαίωμα επιβάλλετε και ζητάτε να εισπράττετε ΦΠΑ στην διακίνηση μέσω διαδικτύου, σε αγορές που γίνονται σε χώρες που δεν έχουν τέτοιο πράγμα, καταργώντας επιλεκτικά την ελευθερία διακίνησης;

Με ποιό ηθικό και οικονομικό δικαίωμα μειώνετε μισθούς, δηλαδή την φοροδοτική ικανότητα, ενώ ταυτόχρονα μόνοι σας αυξάνετε τούς φόρους, προσθέτετε ανύπαρκτα τεκμαρτά εισοδήματα και φορολογείτε με ‘αντικειμενικές’ αθλιότητες, γή και ακίνητα, την στιγμή που δεν χρησιμοποιούνται πέραν τής ιδιοκατοίκησης; Διώκετε δηλαδή την Εστία.

Και εδώ μιλάμε για την ουσία τών πραγμάτων και όχι την αλά κάρτ χρήση τών εννοιών. Θα μου πείτε: ‘μα που θα βρούμε χρήματα για να καλύψουμε τις κρατικές δαπάνες;’. Απλή η ερώτησή σας, αλλά και η απάντηση εξ ίσου απλή: ‘αφού δεν μπορείτε να βρείτε συνεπή με την ‘λογική’ τής παγκοσμιοποίησης και ελεύθερης αγοράς, χρήματα, παραιτηθείτε. Πώς το λένε, αδειάστε μας την γωνιά. Μήπως ξαναγυρίσουμε σε άλλες λογικές, στους κλασσικούς, δοκιμασμένους, πανάρχαιους τρόπους. Δεν έχουμε πιά τίποτε άλλο να χάσουμε.
Δημοσιεύεται στον Reporter τής 11/1/13

« ΑΟΖ: Μην κιοτεύετε, Ωρέ! »

04/01/2013

Οι ελλαδικές κυβερνήσεις από ιδρύσεως νεοελληνικού κράτους έχουν την, μοναδική παγκοσμίως, ιδιαιτερότητα, να προέρχονται από κόμματα, που ευλαβοφρόνως εδήλωναν εκ τών προτέρων σε ποιό ξένο κράτος ….. ανήκουν. Φυσικά, στην σύγχρονη εποχή, τίτλοι όπως ‘Αγγλικό’, ‘Γαλλικό’, Ρωσσικό’ [Κόμμα], τών επαναστατικών χρόνων, κατέβηκαν από το όνομα τού κόμματος στο περιεχόμενο. Και ελαφρώς αναβαπτίσθηκαν, επί παραδείγματι, σε ‘ανήκομεν σην Δύση’, ‘τής ελεύθερης αγοράς’, ‘είμαστε διεθνιστές [σοβιετικοί]’, ‘ευρωπαίοι’, ‘μαοϊστές’, ‘νατοϊστές’ και λοιποί –ιστές διαφόρων ‘–ισμών’ τρίτων πάντα χωρών.

Αυτές οι επιφανειακές και όχι ουσιαστικές μεταλλάξεις, δείχνουν το ότι η προστασία αλλάζει τρόπους επιρροής και διείσδυσης στους εκάστοτε κομματικούς και όχι μόνο, ‘διανοουμένους’, ανάλογα με τα συμφέροντά της και τις εξωτερικές συνθήκες.

Οι οποίοι, με την σειρά τους, παρουσιάζουν στο πόπολο, ως δικά τους θέσφατα, τις υποδείξεις αυτές. Και ως εξουσία υιοθετούν τις επιβαλλόμενες έξωθεν μεθόδους. Και επειδή δεν έχουν οιαδήποτε ελληνική θεωρία διεθνών σχέσεων και εξωτερικής πολιτικής, αδυνατούν στοιχειωδώς, να δικαιολογήσουν τις αποφάσεις τους, δηλαδή την οιονεί αυτοκατάργησή τους. Πράγμα που οδηγεί στην ολοένα και αυταρχικώτερη συμπεριφορά τους επί τών συμπατριωτών τους. Οπως εδείχθη με τα πάσης φύσεως μνημόνια.

Και, παρά την εμπειρία τής μεθόδου ότι επιτυγχάνεται πλήρης κυριαρχία σε μιά χώρα, όταν χειραγωγείται η εντόπια ιδεολογία, είναι πραγματικά αξιομνήμονευτο, το πόσο αντέχει αυτός ο ιστορικός χώρος και ο κόσμος του.

Ευτύχημα για τον Ελληνισμό, είναι το ότι αποτελεί παγκόσμια ιστορική κατηγορία που περιλαμβάνει ιδιαίτερα, τους μη Ελλαδίτες. Οι Κύπριοι πχ. (Ελληνες εξ αρχαιοτάτων χρόνων, όπως άλλωστε και όλη η λεκάνη τής νοτιοανατολικής μεσογείου) αντιπροσωπεύουν τον χώρο σύνδεσης με την Μέση Ανατολή και, μαζί με την Ελλάδα, αποτελούν την εγγύηση ενότητος τής Ευρώπης. Οχι φυσικά τής οριοθετούμενης από την ΕΕ μόνο, που αποτελεί εκ κατασκευής διεθνές πρόβλημα.

Η θεώρηση τών τρεχουσών διεθνών σχέσεων σε συνδυασμό με τήν διάσταση τού ελληνικού πολιτισμού, με την οποία είναι διαποτισμένα, όλα τα παράλια τού σύγχρονου Τουρκικού κράτους και τών νότιων μεσογειακών χωρών, έδωσε ακριβώς την δυνατότητα σε μιά καθημαγμένη, διαμελισμένη και τουρκοκρατούμενη Κύπρο, να ορθώσει το ανάστημά της (διά τού Τάσου Παπαδόπουλου), να ανακηρύξει την ΑΟΖ της και, εν συνεχεία, να πετύχει την οριοθέτησή της με το Ισραήλ και τις άλλες παραμεσόγειες χώρες. Χωρίς η Αγκυρα να μπορεί να βγάλει κίχ. Γιατί δεν την έπαιρνε.

Σημειωτέον ότι η ανακήρυξη είναι διεθνώς νομοθετημένη μονομερής ενέργεια, που απαιτεί χρόνο 5 λεπτών ακριβώς (όσο χρειάζεται για να συμπληρωθεί το δισέλιδο τού ΟΗΕ, τού οποίου η μεγαλύτερη ‘δυσκολία’ είναι το ποιό ….. υπουργείο θα είναι αρμόδιο). Από εκεί και μετά ή συμφωνούν τα παράκτια κράτη ή διαφωνούν και το θέμα πάει υποχρεωτικά στην Χάγη.

Οι ελλαδίτες, μέ τις εξαρτήσεις τους, αν δεν διαθέτουν τέτοιες θεωρήσεις, αναγκαστικά αναμένουν σήμα από την Προστασία. Το πρόβλημα είναι ότι οι ΗΠΑ τείνουν, αλλά δεν έχουν ακόμη υπογράψει το Δίκαιο τής Θάλασσας. Και ίσως αυτό είναι ‘ικανός λόγος’ για την μη ανακήρυξη τής ΑΟΖ από την συγκυβέρνηση. Μήπως αυτό είναι ο ορισμός τού Κιοτή;
Δημοσιεύεται στον Reporter τής 4/1/2013