Archive for Φεβρουαρίου 2013

Το ‘κόλλημα’ τής Αριστεράς με την Πατρίδα

22/02/2013

Τί ζόρι κι’ αυτό, που τραβάνε οι φίλοι μου οι Αριστεροί. Πραγματικά δυσεξήγητο. Ακούνε λέξεις όπως ‘Πατρίδα, Εθνος, Γλώσσα, Κλασσικοί, Πατέρες κ.α.’ και βγάζουν οστρακιά. Παλαιώτερα πάθαιναν το ίδιο και με την ορθοδοξία, αλλά ως φαίνεται, ανοσιοποιήθηκαν μετά την προώθηση τής τελευταίας, ως νέο-ορθοδοξίας, από τραγουδοποιους, σοσιαλίζοντες διανοούμενους, εκδότες και παρόμοιας κοπής διάσημους τής μετά-μεταπολιτευτικής παραγωγής. Το άσχημο είναι ότι απαξιώνουν και ηθικά με ένα περιτύλιγμα αποστροφής αυτές τις έννοιες.

Θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει, ότι αυτό έχει την αιτία του στην χούντα, που λάνσαρε ως μότο της, τον Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό. Με την διαφορά ότι ήταν τόσο ‘κίτς’, που αμφιβάλλω άν άφησε έστω και μνήμες γελοιότητος σε κανένα, πολλώ δε μάλλον αναπληρωματικές συμπεριφορές.

Το αντίθετο θα περίμενα με αυτή την λογική, αφού επί παραδείγματι το μπούκωμα με χρήμα (δανεικό ίσως , αλλά αδιάφορο), που έρριξε η κυβέρνηση τού χουνταίων στο στόμα τών πολιτών, είχε σαν αποτέλεσμα επίταση τού φαγοποτιού από την κυβέρνηση τών σοσιαλ(η)στών, ειδικά, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και ο πληθωρικός Πάγκαλος.

Επιστρέφοντας, αν αυτό το μένος παρέμενε στο θυμικό τών ενήλικων κατά το ’67, πού σήμερα είναι μάλλον συνταξιοδοτημένοι ή αναχωρούντες σιγά σιγά από τα εγκόσμια, θα έλεγα ότι είναι κατανοητό. Οταν ακούς όμως ανθρώπους σύγχρονους, να διαγράφουν με μια μονοκονδυλιά έννοιες, που παρήχθησαν το πρώτον, πριν μερικές χιλιάδες χρόνια, από ανθρώπους εδεώ, που καταργούσαν τα αιματοσυγγενικά συντάγματα και δημιουργούσαν την έννοια τού Πολίτη, έ τότε κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό τους ή με αυτούς που παίδευσαν το μυαλό τους.

Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει, εσχάτως, ότι σημαντικό τμήμα σύγχρονων καθηγητών τής Μέσης, δεν γνωρίζουν Ελληνικά αφού τα αρχαία είτε δεν διδάσκονται είτε είναι προαιρετικά. Ούτε κάν την  Κοινή Ελληνική.

Είναι προφανές ότι μόνο επιδερμικά ή αν θέλετε, ‘as is’ σαν νάναι ξενοι (Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλλοι κλπ), μπορούν να διαβάζουν τις λέξεις και καθόλου τις σημαινόμενες υπ’ αυτών έννοιες, που όσο νάναι απαιτούν και μια δόση ετυμολογίας.

Αυτό, φυσικά, καθιστά ελαφρώς αδύνατη, την μετάδοση εννοιών όπως πατρίδα, ελευθερία, έθνος κτλ, στούς μαθητές τους. Οι ευαίσθητες κεραίες τών οποίων συλλαμβάνουν άμεσα την υπαινικτική, ενδομύχως, αίσθηση απόρριψης. Και αναγκαστικά αρκούνται στην απλή αποστήθιση, ωσάν να διαβάζουν περί τής επίδρασης τών πρωτόφυτων τών ελών στην  αλυσίδα τροφής τών αμοιβαδοειδών πρωτόζωων. Περιττό να αναφερθώ στο Ευ-αγγέλιο και τις επιστολές Παύλου, που είναι terra incognita. Οσο για Παπαδιαμάντη καλύτερα να το ξεχάσουμε.

Αντίθετα γνωρίζουν τον Σαιξπηρ, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι δεν προέκυψε από το πουθενά, αλλά ως γόνος εύπορων γονέων σπούδασε επιπόνως, ελληνική και λατινική παιδεία.

Δυστυχώς η τάση αυτή τής Αριστεράς ακυρώνει τον ίδιο της τον εαυτό, αφού με αυτόν τον τρόπο, οι μαθητές καθίστανται ένα απολύτως άχρωμο και ανώδυνο υποσύνολο, μέσα στον προωθούμενο παγκοσμιοποιημένο αφασικό χυλό. Εκτός αν θέλγεται, κάπως, με αντίστοιχους χυλούς.

Advertisements

«Μή με σκοτώσεις, Κύπριε Ελληνα!»

15/02/2013

«Μή με σκοτώσεις, με την ψήφο σου, μεθαύριο, που εκλέγεις τον νέο σου Πρόεδρο. Ξέρω, σού φέρθηκα άσχημα, συντάχθηκα με ξένα συμφέροντα, από τότε που προσπαθούσες να απελευθερωθείς. Δεν όρθωσα ‘ξύλινα’ τείχη στη Ζυρίχη, το Λονδίνο κι᾽ αλλαχού, στις ορέξεις εχθρών και ᾽φίλων᾽. Ούτε τῳ ’74. Αφού ως χώρα και πολιτισμό, με κυβερνούσαν κατ᾽όνομα Ελληνες, στην ουσία βουλιμικοί εξουσιαστές. Που δεν διστάζουν να πουλήσουν την μάννα τους, ακόμα και εμένα την Μητρίδα Πατρίδα, για να παραμείνουν γαντζωμένοι στους θρόνους τους, μέχρις ότου παραδώσουν την άθλια ψυχή τους.

-Συχώρα με, Κύπριε Ελληνα για όσα, ριψάσπιδες Ελλαδίτες, απεργάστηκαν στο κορμί σου. Κι’ όχι μόνο στο δικό σου. Βλέπεις όλοι αυτοί, τα τελευταία 200 χρόνια, πολέμησαν λυσσαλέα κάθε τι μου, ελληνικό. Κωλλέτηδες και Μαυροκορδάτοι εξώνητοι, πήραν υποθηκεύοντας την Ελλάδα, τα ξένα αργύρια. Και με αυτά συνέτριψαν Κολοκοτρώνηδες και δολοφόνησαν Ανδρούτσους.

Κι αυτό επαναλήφθηκε τῳ ᾽22. Με την κυριαρχία, μεταπολεμικά, τών δωσιλόγων, μαυραγοριτών και χουνταίων, που ἐμπηγαν συνέχεια καρφιά στο πολύπαθο κουφάρι σου. Υποτελείς μέχρι τα μπούνια, στον ᾽ξένο᾽ παράγοντα και στον βάρβαρο Τούρκο. Που τού ορθάνοιξαν την πόρτα τής Γής σου. Εγκλημα προδοσίας και φόνων εκ προμελέτης, για το οποίο κανείς δεν τιμωρήθηκε. Αντίθετα, ελληνικές ηγεσίες -ελλαδικές και κυπριακές, συνέχισαν το καταστροφικό τους έργο, εισάγοντας αμέσως μετά την εισβολή, το εφεύρημα τής διζωνικής παράκρουσης, που καταλύει κάθε πλαίσιο διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητος. Με επιστέγασμα το σχέδιο Ανάν.

Κι εσύ κι εγώ γλυτώσαμε παρατρίχα από δαύτο. Χάρις στον Τάσο, το μοναδικό παιδί σου, που βροντοφώναξε, στην σύγχρονη παραλλαγή του, τον όρκο τών αθηναίων εφήβων: «παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα». Ανατρίχιασαν όλοι, τότε, εχθροί και φίλοι, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Ευτυχώς με την ψήφο σου, στο δημοψήφισμα, δεν παρεδόθη η Κύπρος στον εισβολέα.

Αντί, τουλάχιστον, να εξοριστούν όλοι αυτοί, που στην Μητρίδα πατρίδα σου και στην Κύπρο σου, διαλαλούσαν την πραμμάτεια τού ανανικού εκτουρκισμού, συνέχισαν ακώλυτα να προσπαθούν να ‘τσιμεντώσουν το ναί’. Με έμμεσο σχέδιο. Με καρότο και μαστίγιο. Με πολλά αργύρια έναντι αποελληνοποίησης τής παιδείας σου. Με μπούκωμα έναντι τής λιτότητος τής Ορθοδοξίας σου. Με υποδαύλιση τών χειρίστων ορμέμφυτων ενίων μαζανθρώπων και προώθηση κρετίνων πολιτικών. Με άθλια κουρέματα τών τραπεζών σου, από τις μνημονιακές κυβερνήσεις μου και με απειλές να περιορίσεις την ΑΟΖ σου και να εκχωρίσεις σε ξένους το ταμείο τού υποθαλάσσιου πλούτου σου.

-Θυμάσαι την παροιμία ᾽ο λύκος κι αν εγέρασε…᾽. Σε ελεύθερη απόδοση αυτό σημαίνει ᾽ἁπαξ ανανιστής , πάντα ανανιστής᾽. Ομως θυμάσαι ότι ᾽Αν εθελούσια δεν γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν᾽; Και είμαι βέβαιος ότι ο Τάσος είχε ήδη βάλει, τότε, την σφαίρα στην θαλάμη, περιμένοντας όρθιος, το αποτέλεσμα τής ψήφου σου.

Μόνο που αυτή πλέον είναι καίριο βόλι. Για τους εχθρούς ή για την Κύπρο και την Ελλάδα. Δηλαδή Εσένα· την μόνη Ελπίδα μου. Διάλεξε. Καλό βόλι, Πατριώτη».

Εξι αιρετικές απαντήσεις από υποψήφια …Αθηνά !!!

08/02/2013

Πήραμε την ακόλουθη ‘συνέντευξη’ από ξένο υποψήφιο επενδυτή στην Ιδιωτική Ανωτάτη Εκπαίδευση, που θέλησε (για προφανείς λόγους) να διατηρήσει την ανωνυμία του:

1η Ερ. Σκέφτεστε να ιδρύσετε ή φέρετε ή μέσω δικαιοχρησίας ανοίξετε ένα ΑΕΙ, κολλέγιο. Μια σχολή σας, πχ. Διοίκησης & Οικονομίας· θα την κάνατε ας πούμε στην Πάτρα ή στο Μεσολόγγι ;
Απ. Αναντίρρητα στην Πάτρα. Λόγω τού μεγάλου αριθμού τών επιχειρήσεων και οργανισμών που απαιτεί για πρακτική άσκηση τών φοιτητών και μετέπειτα εργαζομένων. Αν μάλιστα είχαν απομακρυνθεί από την περιοχή οι αντίστοιχες τών τοπικών δημόσιων ΑΕΙ, όπως ακούω ότι θα συμβεί με το σχέδιο Αθηνά, θα ευγνωμονούσα γι’ αυτό το Υπ. Παιδείας. Από την άλλη αν ήθελα να φτιάξω Γεωπονική, δεν θα την έκανα στην τσιμεντούπολη τής Αθήνας.

2η Ερ. Ποιό μοντέλο σπουδών θα χρησιμοποιήσετε;
Απ. Το Αγγλικό με 3 χρόνια σπουδών. Αφού τα πτυχία τους είναι ισότιμα με τα 4-ετή Ελληνικά, οι απόφοιτοί μου θα προηγούνται κατά ένα χρόνο από τους Ελληνες. Απλή λογική. Το γεγονός ότι οι απόφοιτοι ΤΕΙ δεν φαίνεται να είναι στην πράξη ‘ισοδύναμοι’ με τους αντίστοιχους Πολυτεχνείου, αφού δεν εγγράφονται στα ίδια επιμελητήρια, ούτε ονομάζετε τα ΤΕΙ Τεχνολογικά Πανεπιστήμια, ανοίγει ευρύτατο παράθυρο ευκαιρίας για μάς.

3η Ερ. Νομίζετε ότι έχετε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και πού;
Απ. Τα ελληνικά ΑΕΙ, είναι εξαιρετικά δυσκίνητα, λειτουργούν κάτω από ασφυκτικό στην πράξη, έλεγχο τού Υπουργείου και Κρατικών Αρχών, με πλαίσιο νόμων και κανονισμών που προσιδιάζουν σε εργοστασιακές συνθήκες τής βιομηχανικής εποχής. Στο πανεπιστήμιό μας, αυτό που μετρά είναι το εκπαιδευτικό, ερευνητικό (και οικονομικό, φυσικά) αποτέλεσμα. Τις ελάχιστες σε μάς διοικητικές θέσεις οι εκπαιδευτικοί μας τις αποφεύγουν, αντί να τις επιδιώκουν, όπως συμβαίνει σε εσάς.

4η Ερ. Σας απασχολεί το θέμα της επαγγελματικής αποκατάστασης τών αποφοίτων σας;
Απ. Είναι το πρώτιστο μέλημά μας. Οπως και τών μεγαλύτερων πανεπιστημίων. Η καλύτερη μέθοδος προσέλκυσης φοιτητών είναι οι απόφοιτοί μας και οι εργοδότες τους. Απαντάμε έτσι στο ερώτημα τών γονιών «πού να στείλω το παιδί μου;»

5η Ερ. Πόσους φοιτητές θα έχει κάθε τμήμα σας;
Απ. Οχι πάνω από 100, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και την διακοπή φοίτησης, αλλά και τις εργαστηριακές συνθήκες. Απορρίπτουμε τις μπουλουκηδόν διαλέξεις, στοιβάγματα στα εργαστήρια ή στράγγιγμα κάθε ικμάδας τού φοιτητή με 30ωρα εβδομαδιαίως, που έχετε. Προκρίνουμε το mentoring, επιτυχή καθοδήγηση όλων, σε συνδυασμό με το προσωπικό κριτικό διάβασμα στην Βιβλιοθήκη και το σπίτι.

6η Ερ. Θα προσφέρετε και τις λεγόμενες επαγγελματικές σπουδές;
Απ. Φυσικά. Μονοετούς, διετούς και τριετούς φοίτησης, δίνοντας έμφαση στους πρώτους τομείς τής οικονομίας, σύμφωνα με τις τοπικές και περιφερειακές δυνατότητες παραγωγής. Εμείς τις σπουδές αυτές δεν τις θεωρούμε μειωτικές. Η διάκριση σε Παν/κές γίνεται με βάση την ακαδημαϊκότητα τού αντικειμένου και όχι τον χρόνο, την σημαντικότητα, που πολλές φορές είναι αντίστροφη ή την σειρα προτίμησης από τον υποψήφιο, όπως εδώ. Ωστε το παιδί να αποκτά εφόδια επιπέδου με ανταγωνιστικό, λειτουργικό & οικονομικό πλεονέκτημα. Χαιρόμαστε που τα Τεχνολογικά Πανεπιστήμιά σας δεν τις προσφέρουν. Σας ευχαριστώ.

Δημοσιεύεται στον Πατρινό Reporter τής 8/2/2013

Είστε ίδιοι ή τούς μοιάζετε ;

02/02/2013

Οταν μιλάμε γιά φόρους, συνήθως μάς έρχεται στο νού φόρος επί τών κερδών μιάς επιχείρησης ή τών αμοιβών μιάς μισθοδοτούμενης υπαλληλικής σχέσης. Αλλοι φόροι ή χαράτσια (haraç, τουρκικά), που επιβάλλει το ‘Κράτος’ είναι:

-Φόρος εισοδήματος για κάθε υπόχρεο. Οικογενειακά υπολογιζόμενος. Μάλιστα όσο μεγαλύτερη η οικογένεια τόσο μεγαλύτερος ο φόρος. Φόρος Αλληλεγγύης, δήθεν για τους έχοντες ανάγκη. Ουσιαστικά πηγαίνει στο ‘κράτος’ . Το αστείο είναι ότι επιβάλλεται και στους … έχοντες ανάγκη.

-Φόρος ακινήτων. Αυτός ποικίλει ανάλογα με την περιουσία. Περίπου 1%o. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η αξία τής περιουσίας υπολογίζεται εντελώς αυθαίρετα, βαφτίζοντάς την ως ‘αντικειμενική’ αξία. Φόρος επί τής καλλιεργήσιμης και μη γής, αλλά και φόρος επί τών σχολαζουσών γαιών. Σε συνδυασμό με τον προηγούμενο, αδυναμία πληρωμής οδηγεί σε κατάσχεση.

-Φόρος Κατανάλωσης ο επιλεγόμενος και ΦΠΑ, Φόρος επιτηδεύματος, ανεξάρτητος από το λογιστικό αποτέλεσμα, Φόρος καπνού, αλκοολούχων ποτών, Δημοτικός Φόρος επί τών δημοτών (προβλέπεται στο δικό μας μνημόνιο), αλλά και φόρος καλλιέργειας ιδιωτικού λαχανόκηπου (επίκειται).

-Τέλος καυσοξύλων (γι αυτό και στην Ελλάδα έγινε τόσος ντόρος, ξαφνικά, για τα χίλια μύρια ‘νοσήματα και θανάτους’, που δήθεν φέρνει, το αρχαιότερο θερμαντικό μέσο τής Γής, το απλό ξυλάκι). Τέλη διέλευσης, κυκλοφορίας αμαξιών, ναυσιπλοϊας εμπορικής και μη, δικαστικά τέλη, παράβολα και τέλη πάσης φύσεως και ..φαντασίας. Οπως φόρος ληξιαρχικών πράξεων (αλά Βρούτση). Υποχρεωτικές εισφορές (avariz) που ανέρχονται σε δεκάδες, τακτικές και έκτακτες, με τις τελευταίες να αναβαπτίζονται και να καθίστανται μονιμες.

Ομως σε ένα συγκεντρωτικό κράτος, όπου ο πολίτης την μοναδική σχέση που έχει με αυτό είναι το να πληρώνει φόρους, να ‘δίνει’ δηλαδή, χωρίς δικαίωμα αποφυγής ή άρνησης όταν δεν έχει να δώσει, τότε το κράτος αυτό λέγεται ‘δοσιματικό’ και ο πολίτης εκπίπτει σε αριθμητικό υποκείμενο φόρου (τουρκικά, ραγιάς, reaya).

Η συνεχής αύξηση φορολογικών συντελεστών, επιβολή νέων φόρων αναδρομικά, η ανασφάλεια τού επιχειρείν, η προεξόφληση τής μείωσης τής ζήτησης λόγω τής καταβαράθρωσης τών αμοιβών, οδηγεί στην αναγκαστική διατήρηση σε υψηλά επίπεδα τών τιμών τών προσφερομένων αγαθών, από όσους ακόμη επιχειρούν. Με την απαξίωση, μάλιστα, τού πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέως, διαλύεται η ικανότητα τού ‘Κράτους’ να διασφαλίζει την στοιχειώδη επιβίωση τών υπηκόων του (για δωρεάν Υγεία και Παιδεία ας μην αυταπατώμεθα). Και το καθιστά έτι δεσποτικώτερο, με επαχθέστερη επιβολή φορολογίας.

Οπότε το ‘Κράτος’, με την προϊούσα κατάρρευση τής οικονομικής και κοινωνικής δομής, σύντομα, καταρρέει.

Α! Ξέχασα να παραθέσω, ότι τα ανωτέρω αφορούσαν το δημοσιονομικό σύστημα τής Οσμανικής Αυτοκρατορίας. Οπως γράφει ο αξέχαστος Νεοκλής Σαρρής, για την οσμανική πραγματικότητα, στο αξεπέραστο ομότιτλο βιβλίο του, «… το Κράτος [δια τού Σουλτάνου] ήταν πάντα κανονιστικό, δεν απέδιδε ούτε ανεγνώριζε δικαίωμα. Με απεριόριστη δυνατότητα να κρίνει το ίδιο τίς σχέσεις του με τους υπηκόους του. χωρίς υποχρέωση να υποτάσσεται στους κανόνες που το ίδιο θέσπιζε» (Εκδόσεις Ι.Δ.Αρσενίδη & Σια).

Το πρόβλημα με τους δικούς μας, τής τροϊκανής κυβέρνησης εσωτερικού, είναι άν είναι ιδιοι σουλτάνοι ή απλά τούς μοιάζουν.