Archive for Μαρτίου 2013

Μπράβο, Ἰσραὴλ, Εἰλικρινὰ !!!

29/03/2013

Τὸ Ἰσραἠλ ἔδωσε ἕνα σημαντικὸ μάθημα, διεθνῶν σχέσεων, στοὺς κιοτῆδες Ἕλληνες και Κύπριους πολιτικούς. Ὅτι δηλαδὴ, οἱ διεθνεῖς σχέσεις εἶναι σὰν τὰ …. πουκάμισα. Ἄν δὲν τὰ ἀλλάζεις, βρωμίζουν. Μὲ μοναδικὸ κριτήριο τὺ συμφέρον, ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον τῆς πατρίδος. Χωρὶς σπιθαμὴ ὑποχώρησης.

Λένε ὅτι ζήτησε συγγνώμην ἀπὸ τον Ἐρντογκὰν. Γιὰ να δοῦμε, εἶναι ἔτσι; Πότε ζήτησε συγγνώμην; Μόλις πῆρε πλήρη ὑποστήριξη ἀπό τὸν ἴδιο τὸν Ὀμπάμα μὲ τὸ ἔδαφος τοῦ Ἰσραἠλ, νὰ θεωρῆται πλέον γιὰ θέματα ἀσφαλείας, οἱονεὶ «τμῆμα» τῶν ΗΠΑ. Πῶς ζήτησε συγγνώμην; Τηλεφωνικὰ, ἔπεα πτερόεντα. Τὸ κυριὠτερο ἐκ μέρους ποιοῦ ζήτησε συγγνώμην ὁ πρωθυπουργὸς; Τοῦ Ισραὴλ; Ὄχι βέβαια, ἀλλὰ γιὰ τὶς ὑποτιθέμενες λάθος ἐνέργειες μιὰς ἀπροσδιόριστης ὁμάδας, ποὺ σταμάτησε το πλοῖο Mavi Marmara, γιὰ νηοψία καὶ πού πιθανὸν νὰ εἶχαν ἀνθρώπινες ἀπώλειες !!!!!.

Εἴδατε νὰ παραδέχεται τίποτε; Ἀπολύτως τίποτε. Τώρα, πόσο κόστισε ἡ συγγνώμην; Σχεδὸν τίποτε. Κάτι ψιλοαποζημιώσεις στὶς οἰκογένειες τῶν θυμάτων. Ὡς εὐγενικὴ χορηγία.

Τὶ πῆρε τώρα τὸ Ἰσραήλ: τερματισμὸ τῆς δικαστικῆς δίωξης ἀπὸ τὴν Τουρκία, μεγαλοπρεπῆ ἀνάκληση τῶν περὶ σιωνισμοῦ, ἀπὸ τὸν Ἐρντογὰν, ἄρση ἀποκλεισμοῦ τοῦ ἰσραηλινοῦ προηγμένου πολεμικοῦ ὑλικοῦ, ἀπὸ τὶς τουρκικὲς ἔνοπλες δυνάμεις, ποῦ το περίμεναν πῶς καὶ πῶς και, τὸ κυριώτερο, δυνατότητα σχετικὰ σύντομα, ἐξαγωγῆς ἰσραηλινοῦ φυσικοῦ ἀερίου καὶ διάθεσης μέσω Τουρκίας. Ἀφοῦ μὲ τοὺς μερκελο- στουρνάρηδες- χριστοφιο- ανανστασιαδηδες ποὺ μακέλεψαν τὴν Κύπρο, ἡ μέσω Κύπρου και Κρήτης μεταφορἀ γἰνεται ἐπικίνδυνη.

Νὰ δοῦμε τώρα, ἔκανε καλὰ τὸ Ἰσραήλ καὶ ἀναχαίτησε τὸ πλοῖο; Φυσικὰ, και αὐτὸ δὲν έχει να κἀνει μὲ ἀνθρωπιστικὲς ¨προτεραιότητες¨. Τὸ δήλωσε χωρὶς περιστροφὲς, εἰδικὰ συσταθεῖσα ἐπιτροπὴ τοῦ ΟΗΕ, ποὺ εὑρῆκε ἀπόλυτα νόμιμο τὸν ἀποκλεισμὸ, ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ καὶ τὴν Αἴγυπτο (νὰ μὴν τὸ ξεχνᾶμε), καθὼς καὶ τὴν ἀνάγκη νηοψίας. Γιὰ τὸ μὀνο πού διατύπωσε ἐνστάσεις ἦταν γιὰ τὴν ὑπερβολικὴ χρήση δακρυγὀνων, ὅταν οἱ Ισραηλινοὶ κομμάντος ἦλθαν ἀντιμέτωποι με μαχαίρια, τσεκούρια καὶ ἄλλα, εἰρηνικῆς χρήσης ¨ναυτικὰ¨ ἀντικείμενα, περιέργως στὸ τουρκικὸ πλοῖο μόνον.

Φυσικὰ συμπτωματικὸ μόνο δὲν εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἁρμάδα εἶχε ανασυνταχθῆ, πρίν πλεύσει πρὸς τὴν Γᾶζα, στὴν … Κύπρο.

Ἀνεξάρτητα, ἀπὸ τὰ εὑρήματα τοῦ ΟΗΕ, ἄν τὸ Ισραὴλ δὲν αναχαίτιζε τοὺς Τούρκους, ἀφ ᾽ ἑνός θα εξυπηρετοῦσε τοὺς μεγαλοιδεατισμοὺς Ερντογὰν για ἐπικυριαρχία στὴν λεκάνη τῆς ἀνατολικῆς μεσογείου καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου θὰ ἐκανε ἀμέσως, τα σύνορὰ του σουρωτῆρι, στὴν διάθεση κάθε ἀρπακτικοῦ καὶ μή. Ὅπως δυστυχῶς κατέστησαν τὰ δικὰ μας, σπιθαμιαῖα πολιτικὰ ἀναστήματα, τὐπου Σημίτη και ΓΑΠ.

« Ομως η ραγδαία πύκνωση τών διεθνών σχέσεων, η διαπλοκή [σσ ἐννοεῖ διακρατικῶν] οικονομικών συμφερόντων, αποδυναμώνουν …. τους παραδοσιακούς συντελεστές ισχύος. Τα κανόνια παίζουν περιορισμένο ρόλο σε σύγκριση με εξαγωγές, σταθερότητα του νομίσματος…» (Κ. Σημίτη, Εθνικιστικός Λαϊκισμός ή Εθνική Στρατηγική , 1992 εκδ. Γνώση σελ 14).

Αὐτὰ τἀ ἀσυνάρτητα ἔλεγε καὶ μετὰ τοῦ ἦρθαν, πολὺ λογικὰ τὰ Ὕμια ἀπὸ τούς Τούρκους.

Σὲ ἀντίθεση μὲ τὀ Ἰσραήλ.
Μπράβο, Ἰσραὴλ. Εἰλικρινὰ.

Advertisements

Das Vierte Reich wurde in Zypern abgefangen – The Fourth Reich was intercepted in Cyprus – Τὸ Tέταρτο Ράϊχ ἀναχαιτίσθηκε στὴν Κύπρο

22/03/2013

Τῷ 1821 οἱ Ἕλληνες ἐπανεστάτησαν, μιὰ δρᾶκα αὐτοὶ, ὑπὲρ βωμῶν και ἑστιῶν, ἐνάντια σὲ μιὰ αὐτοκρατορία. Καὶ σὲ ἓνα διεθνὲς περιβάλλον ἐντελῶς ἀρνητικὸ, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ μιᾶς τέτοιας ἐνέργειας.

Πράγματι, τὸ ἄγγελμα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης ἔγινε γνωστὸ σὲ μιὰ ἐποχή πού οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἀσχολοῦνταν μὲ τὴν καταστολὴ τῶν ἐξεγέρσεων στὴν Ιταλία και Ἱσπανία. Ἡ ἀρνητικὴ ἀντιμετώπιση τῶν ἐπαναστατικῶν κινημάτων συνδέεται μὲ τὴν λεγομένη Ἀρχὴ τῆς Nομιμότητος πού εἶχε κατισχύσει στὸ διπλωματικὸ πεδίο από τὸ 1815. ῾Ρωσία, Γαλλία, Αὐστρία, Πρωσία και Ἀγγλία, κράτη μὲ διαφορετικὰ καὶ συχνὰ ἀνταγωνιστικὰ οἰκονομικὰ και γεωπολιτικὰ συμφέροντα, θὰ ἔπρεπε νὰ κινηθοῦν ἀπὸ κοινοῦ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση ἑνὸς νέου ἐπαναστατικοῦ ξεσηκωμοῦ στὴν Εὐρώπη.

Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ προώθηση τῶν ἰδιαιτἐρων συμφερόντων κάθε χώρας δὲν ἔπρεπε νὰ θέτει σὲ δοκιμασία τὴν πολιτικὴ σταθερότητα. Κάτι τέτοιο προϋπέθετε τὴν συμφωνία τῶν πέντε ἰσχυρών κρατῶν καὶ ἡ συμφωνία αὐτὴ ἦταν ἀποτέλεσμα ἐξαντλητικῶν διπλωματικῶν διαβουλεύσεων καὶ συνεδρίων. Οἱ ἀποφάσεις των, ἰσορροποῦσαν ἀνάμεσα στοὺς βασικοὺς ἄξονες μιᾶς στοιχειώδους κοινῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς καὶ στὰ ἰδιαίτερα συμφέροντα τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, οἱ ὁποῖες σὲ καμμἰα περίπτωση δὲν ἐγκατέλειπαν τὴν προσπάθεια ἐπικυριαρχίας ἡ μία ἐπί τῆς ἄλλης.

Ἡ οὐσιαστικὴ ἐπιτυχία τῆς συντονισμένης, ὀργανωμένης και διοικούμενης ὑπὸ τυπικὰ Ρῶσσο ἀξιωματικὸ, Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, ἦταν ὃτι ἔδειξε ἐνωρὶς στὴν Ρωσία καὶ στὶς ἄλλες Μεγἀλες Δυνάμεις, ἓνα δρόμο νὰ ἐπεκτείνουν τὴν γεωπολιτική τους ἐπιρροὴ πάνω στὸ ἐτερόκλητο συνονθύλευμα λαῶν και περιοχῶν πού ἀποτελοῦσαν τὴν τότε Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ἡ ἀποδοχὴ τοῦ δρόμου αὐτοῦ, περνοῦσε ἀναγκαστικά ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἔτσι ὅλες οἱ Μεγἀλες Δυνάμεις μετεστράφησαν ὑπέρ αὐτῆς.

Ἀπό αύτήν τήν ἄποψη εἶχαν δίκαιο οἱ Μάρξ και Ἒγκελς, ποὺ κατεφέροντο ἐνάντια στὴν Ἑλληνικὴ καὶ, γενικώτερα, στὶς Βαλκανικὲς ἐπαναστάσεις. Διότι ἡ ¨δική τους ἐπανάσταση”, δὲν συμβάδιζε μὲ τὴν, ἒτι περαιτέρω, γεωπολιτικὴ ἄνοδο τῆς Ρωσἰας (μόνο τῆς … Ἀγγλίας καὶ Ἀμερικῆς, ἐδέχοντο) ὁπότε καὶ ἀναγκαστικὰ θὰ … καθυστεροῦσε· «ἡ διατήρηση τῆς τουρκικῆς ἀνεξαρτησἰας εἶναι ζήτημα ὑψίστης σημασίας», σημειώνουν.

Τῷ 1940, οἱ Ἕλληνες ἀντέστησαν, γιὰ τελευταία φορὰ στὴν σύγχρονη Ἱστορία τους, στὶς δυνάμεις τοῦ Ἄξονα. Μὲ τὴν ἲδια ἰαχὴ, ὑπὲρ βωμῶν και ἑστιῶν.

Ἒκτοτε, τὴν σκυτάλη διάσωσης τοῦ Ἑλληνικοῦ τρόπου και τοῦ Ἑλληνισμοῦ παρέλαβε ἡ Κύπρος. Τῷ 2004 ἀναχαίτισε τὰ σχέδια, Μεγάλων Δυνάμεων, να ὑπαχθῆ ἐκουσίως στήν κηδεμονία τῆς Τουρκίας. Κανοναρχοῦντος ὑπὲρ αὐτῆς τοῦ σημερινοῦ της προέδρου Ἀναστασιάδη.

Καὶ πἀλιν τῷ 2013, η Κύπρος προμαχοῦσα ἐξ ὃλης τῆς Εὐρώπης ἀναχαιτίζει τὸ 4ο Ράϊχ, στὸν οἰκονομικὸ πὀλεμο, πού ἒχει ἐξαπολύσει ἐνάντια στούς λαούς της. Παρὰ τὶς κροκοδείλιες προτροπὲς, ὲκβιαστικὰ διλήμματα, μπλόφες καὶ ἀπειλές, τοῦ ἲδιου τοῦ προέδρου της, τῆς τρόϊκας, τῆς Γερμανίας καὶ  ὅλου τοῦ εὐρωκρατικοῦ συρφετοῦ.

Ἀνεξαρτήτως ἀποτελέσματος, αὐτὸ ἦταν τὸ καλύτερο ῥάπισμα στὴν δειλιασμένη καὶ ζαρωμένη ἑλληνικὴ τροϊκανὴ κυβέρνηση  καὶ συνάμα τὸ καλύτερο δῶρο στόν Ἑλληνισμὸ γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς 25ης Μαρτίου, τοῦ ἒτους 1821.

Το σχέδιο ‘Αθηνά’ από την πλευρά τών Δήμων

15/03/2013

Επιτρέψτε μου να τονίσω πως το Σχέδιο Αθηνά πάσχει όχι μονο στα ακαδημαϊκά  και λειτουργικά κριτήρια, αλλά και σε θέματα που δεν ετέθησαν, αλλά δεν παύουν να είναι σημαντικά. Δηλαδή:

Είναι γεγονός ότι πολλα τμήματα ιδρύθηκαν χωρίς ακαδημαϊκή οντότητα, μια και στην καλύτερη περίπτωση τα ‘πτυχία’ τους αντιστοιχούν σε ένα κεφάλαιο ενός ή δύο το πολύ μαθημάτων ή είναι καθαρά επαγγελματικού προσανατολισμού. Και είναι όντως κρίμα γιατί θα μπορούσαν να δημιουργηθούν εξαιρετικά ακαδημαϊκά ή επαγγελματικά τμήματα.

Από αυτήν την άποψη το να σπέρνεις τμήματα ΑΕΙ χωρίς προηγουμένως να έχεις ασχοληθεί με την μεταλυκειακή επαγγελματική εκπαίδευση και την όσμωση που πρέπει να υφίσταται μεταξύ των, είναι βλακεία. Σαν να χτίζεις σπίτι ξεκινώντας από την στέγη.

Είναι γεγονός ότι η σχετική ‘μελέτη’ τού Υπουργείου όντως μίλαγε για την θετική κοινωνική επίπτωση δημιουργίας ‘τμημάτων’ στις τοπικές κοινωνίες. Σκεφθείτε ότι ένα και μόνο πλήρες τμήμα 1000 φοιτητών καθηγητών κλπ εισφέρει άμεσα, ένα ποσό ενάμισυ εκατομμυρίου ευρώ, μηνιαίως, στην μικρή τοπική κοινωνία και έμμεσα πολλά περισσότερα.

Ελυναν δηλαδή ένα οικονομικό πρόβλημα, πυροδοτούσαν την δημιουργία δύο: ενός εκπαιδευτικού προβλήματος (ασάφεια πτυχίου, εγγραφες ακόμη και λειτουργικά αναλφάβητων) και ενός ανάπτυξης (ανισορροπία ακαδημαϊκών και επαγγελματικών κατευθύνσεων χωρίς αντίληψη τών αναγκών τών τομέων τής οικονομίας).

Εφ’ όσον όμως δημιουργήθηκαν, η τοπική κοινωνία αναπροσανατόλισε την κατεύθυνσή της με δεσμεύσεις και επενδύσεις (πχ παραχωρήσεις ή δωρεές οικοπέδων , κτιρίων , δεσμεύσεις πολεοδομικού χαρακτήρα, δίκτυα κοινωνικής ωφέλειας -νερά , αποχετεύσεις, ηλεκτρικά κλπ καθώς και σαφείς παροτρύνσεις κατευθύνσεων τών ιδιωτικών επενδύσεων, όπως πχ προς ανέγερση φοιτητικών καταλυμμάτων, δημιουργία και επέκταση δομών και υπηρεσιών (εστίαση, αναψυχή, αθλητισμός κλπ). Επι πλέον στο πολύ σημαντικό κοινωνικό πεδίο, αναζωπυρώθηκαν δυνατότητες κοινωνικών σχέσεων (θυμάστε το έργο ‘Νύφες’), νέων θέσεων εργασίας. Η κωμόπολη γινόταν πλέον δια τών τμημάτων πόλος πολλαπλασιαστικός για όλη την περιοχή.

Κατά συνέπεια, το να παίρνει η Πολιτεία, δίκην καροτσιών μικροπωλητών, τα τμήματα και να τα γυροφέρνει ή συμπτύσσει είναι ένα λάθος χείρον τού πρώτου. Γιατί έχει, εκτός από τις αντιακαδημαϊκές πράξεις της και ευθύνες για παραπλάνηση κοινωνικών, κοινωφελών και ιδιωτικών επενδύσεων.

ΟΦΕΙΛΕΙ λοιπόν να δώσει σε αυτούς τούς Δήμους, πρώτα ισοδύναμα μέτρα, σε συνδυασμό με τούς πρώτους δύο τομείς τής οικονομίας και την επαγγελματική εκπαίδευση, την οποίαν πρέπει να παρέχουν τα περιφερειακά ΑΕΙ. Με προσεκτικά βήματα.

Αντί όμως, ο κ. Αρβανιτόπουλος να πετάξει συλλήβδην, όλα τα πασοκικά νομοθετήματα περί Παιδείας, από το 1982 και εντεύθεν, στα σκουπίδια και να ξεκινήσει αργά και μεθοδικά από τα Δημοτικά, αποφάσισε να τα διορθώσει βιαστικά με προκρούστεια μέθοδο. Και να καταλήξει να εγκαλείται πλέον διότι απεκαλύφθη η χρησιμοποίηση μιας χωροταξικής καταγραφής που ανετέθη σε ταιρεία ομίλου ιδιωτικής εκπαίδευσης !!!. Βαφτίζοντάς την ‘μελέτη’, για στοιχεία τα οποία είχε το Υπουργείο. Κρίμα.

‘Αθηνά’, Κοραής και ΝΔ.

08/03/2013

Τελικά η λεξιλαγνεία, είναι φαίνεται ενδημική στους πολιτικούς. Χωρίς να έχουν, συνηθέστατα, ιδέα για την ίδια την λέξη, που προτείνουν. Ετσι με την πασοκική λαίλαπα, που έκανε όλον τον νοήμονα κόσμο να απορεί για την διάλυση, μεταμεσονυκτίως, τής κοινής ελληνικής γλώσσας, είχαμε και ονοματοδοσίες υπουργείων με ταμπέλες που θύμιζαν λαϊκή αγορά ή ΜΚΟ. Ιδιαίτερα κατά την περίοδο τού ΓΑΠ και τών κηπουρών του, είχαμε το φαινόμενο κλασσικά αντικείμενα & αρμοδιότητες υπουργείων να μεταφέρονται, έτσι στην ψύχρα, δεξιά αριστερά. Χωρίς καμμιά μελέτη.

Την ίδια δόξα φαίνεται εζήλωσαν και οι τής ΝΔ. Με άμεσο παράδειγμα την …Αθηνά. Οπως δεν έχει καμμιά σχέση ο Δήμος τών αθηναϊκών χρόνων με τον σημερινό …Καλλικράτη, έτσι δεν έχει η σοφία τής Αθηνάς με την ‘Αθηνά’ τών ΑΕΙ.

Επί παραδείγματι, ποιός νοσηρός εγκέφαλος συνέλαβε να ονομασθεί η ομοσπονδία τών Αθηναϊκών πανεπιστημίων σε ‘Αδαμάντιος Κοραής’; Και καλά ο Υπουργός μπορεί να μην ξέρει· κανείς όμως από την τεχνοδομή τού Υπουργείου δεν βρέθηκε να τού ψελλίσει δυό λέξεις;

Οτι δηλαδή, ο Αδαμάντιος Κοραής ήταν εκείνος που δήλωνε και επρότεινε όπου βρεθεί και σταθεί ότι οι Ελληνες δεν είναι πολιτισμικά Ελληνες, αλλά βάρβαροι και ότι για να εκπολιτισθουν, πρέπει το ιδρυόμενο ελληνικό κράτος, νὰ ἐκδυτικισθεῖ πλήρως. Ωστε νὰ ἐπαναπροσλάβει ἀπὸ τὴν Δύση τὸν ἑλληνισμὸ ποὺ τὸ ἴδιο εἶχε χάσει, ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες εἶχαν χάσει. Αὐτὴ εἶναι ἡ περίφημη θεωρία τῆς «μετακένωσης» τοῦ Κοραῆ.

Σκεφθεῖτε, σκεφθεῖτε σύλληψη, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔχουν πάψει νὰ εἶναι Ἕλληνες, ὅτι οἱ δυτικοὶ εἶναι περισσότερο Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες, ἐπομένως ἂν οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες θέλουν νὰ ξαναγίνουν Ἕλληνες, πρέπει πρῶτα νὰ γίνουν ἐντελῶς δυτικοί.

Κι ὅμως, αὐτὸ τὸ “ὅραμα”, όχι μόνο πέρασε τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, αλλά ήταν και εξακολουθεί να είναι το επικρατούν δόγμα, σε όλες τής εκφάνσεις τού Ελληνικού Κράτους.

Ο Κοραῆς, όπως επισημαίνει ο Γιανναράς, δεν έθεσε ποτὲ τὸ κριτικὸ ἐρώτημα: “ἄν, αὐτὸ ποὺ νόμιζε ὅτι προσλαμβάνει καὶ συνεχίζει ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ἡ Δύση, εἶχε κάποια οὐσιώδη σχέση μὲ τὴν Ἑλληνικὴ παράδοση ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα καὶ μετά· ἐὰν δηλαδὴ εἶχαν ἕνα δυτικὸ διάβασμα τοῦ ἀρχαίου ἑλληνισμοῦ οἱ δυτικοί, ἢ ἂν εἶχαν πράγματι ἕνα ἑλληνικό, ἔνδοθεν διάβασμα αὐτῆς τῆς παράδοσης”.

Το χειρότερο είναι ότι τα πνευματικά ‘παιδιά’ τού φανατικού πολέμιου τού Καποδίστρια, Κοραή, εξίσου φανατικά επάνδρωσαν τους μηχανισμούς τού κράτους, προς μεγάλην αγαλλίασιν τών πάσης φύσεως επίδοξων προστατών. Από τούς Βαυαρούς, τούς Αγγλους, τούς Αμερικανούς και εσχάτως Τούρκους. Στην Διοίκηση, στις Εξωτερικές και διεθνείς σχέσεις τής Χώρας και δυστυχώς στην Παιδεία.

Εκεί πραγματικά μιλάμε για πλήρη άλωση. Την στιγμή, που αναδεικνύονται σε όλο τους το ….’μεγαλείο’, τα αδέξοδα τού Διαφωτισμού.

Το Euro απέθανε κι η ΕΕ δεν αισθάνεται καλά, εσχάτως.

01/03/2013

Λύσσαξαν οι Γερμανοί με τα αποτελέσματα τών ιταλικών εκλογών. Και με τα δημοσιεύματά τους θύμισαν, σε μια εμβρόντητη Ευρώπη, τις χιτλερικές υστερίες. Και έδειξαν ένα πολύ σκοτεινό πρόσωπο για το πώς εννοούν το μέλλον τής ΕΕ και τής Ευρωζώνης.

Πέρα από την σημειολογία, αυτό που κάνει η Γερμανία είναι α)να μην αποδέχεται την μεταφορά χρηματικών πλεονασμάτων της, πίσω στα οικονομικά προβληματικά κράτη-μέλη και β)να μην αποδέχεται την μεταφορά επενδύσεων (πχ. εργοστασίων) στις ίδιες προβληματικές περιοχές. Κάτι που βέβαια κάνει, για τίς δικές της γερμανικές περιφέρειες. Δεν αφήνει και ορθά, μια ορεινή της περιοχή πχ σαν την Πίνδο, να πτωχεύσει, μεταφέροντας από πλουσιώτερες περιοχές της είτε ενέσεις χρήματος είτε επενδύσεις (ιδρύοντας εργοστάσια κλπ).

Στην ουσία η Γερμανία διακηρύττει, τα τελευταία χρόνια, ένα μεγαλόπρεπο ‘οχι’ ενάντια στην ίδια την Ευρωζώνη. Αφού το βασικό στοιχείο τού ενιαίου νομίσματος είναι ακριβώς η ανακύκλωση τών πλεονασμάτων. Τα οποία είναι εξ ίσου προβληματικά με τα ελλείμματα. Γιατί η άλλη εναλλακτική είναι η ύπαρξη ξεχωριστού νομίσματος και η συνακόλουθη υποτίμησή του, στις προβληματικές χώρες. Με άμεση αρνητική επίπτωση και στις πλεονασματικές, αφού τις εκθέτει σε μείωση τής ζήτησης τών προϊόντων τους.

Με άλλα λόγια, η Γερμανία ουσιαστικά λέει στις χώρες αυτές να φύγουν από το ευρώ, γιατί απλά δεν θέλει η ίδια να το κάνει πρώτη.

Υπάρχει όμως και μια άλλη παράμετρος. Κάθε νόμισμα (χώρας η ζώνης, αδιάφορο) προϋποθέτει εσωτερική παραγωγή και απορρόφησή της. Αυτό όχι μόνο δεν ίσχυσε στην Ευρωζώνη, αλλά ασμένως, όλοι οι ηγέτες τής ΕΕ, απεδέχθησαν την παγκοσμιοποίηση και την κατάργηση δασμολογικών φραγμών και τού προτιμησιακού καθεστώτος τών κοινοτικών προϊόντων.

Ουσιαστικά δηλαδή η ΕΕ συναίνεσε στην κατάργηση τού καρτέλ της (πάνω στο οποίο βασίσθηκε και δημιουργήθηκε άλλωστε με την υπόδειξη τών ΗΠΑ). Πέρα από την παραφιλολογία, που συνήθως αναπτύσσεται με την έκδοση ‘δεκάρικων’ πολιτικών λόγων, η διεύρυνση τής ΕΕ είχε στόχο την δημιουργία ζωτικού χώρου για τα παραγόμενά της, γι αυτό και οι διαπραγματεύσεις εκινούντο στο πλαίσιο ρύθμισης τής παραγωγής – προσφοράς τού εισερχομένου κράτους και τής ζήτησης όλων μαζί.

Με την παγκοσμιοποίηση και την εισαγωγή, ως προϊόντος πλέον, τών χρημάτων, δηλαδή τού τόκου κατελύθησαν, εκτός τού Αριστοτέλους, α) η έννοια τής ΕΕ και β) η έννοια τής εργασίας – προσφοράς τού ανθρώπου. Δηλαδή τής κοινωνίας. Μειουμένης όμως της αξίας τής εργασίας, μειώνεται αμέσως η αξία τών προϊόντων. Που οδηγεί στην κατάρρευση τών ίδιων τών κερδών.

Συνεπώς οι πολιτικές τής Γερμανίας και τών ηγετών τής ΕΕ, λειτούργησαν αυτεπίστροφα και πυροδότησαν, τόσο την διάλυση τής ευρωζώνης, όσο και τής ίδιας τής ΕΕ, ως οικονομικού και πολιτικού χώρου.

Και είναι κρίμα που πνευματικοί και πολιτικοί ηγέτες, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν λένε ευθέως στους λαούς τους ότι α) το ευρώ απέθανε και β) Η ΕΕ δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι. Οπότε, αβίαστα, τίθεται το ερώτημα αν είναι α-νόητοι ή ενεργούμενοι τρίτων.