Ποιὸς θὰ στηρίξει αὐτὸ τὸ Κορίτσι;

-Ἕνας νέος πυροβολεῖ μιὰ κοπέλλα, ἐπειδὴ ἡ ἴδια δὲν ἤθελε νὰ εἶναι μαζὶ πλέον (Οἱ ἐφημερίδες).
-Ἕνας νέος αὐτοκτονεῖ , ἐπειδὴ μιὰ κοπέλλα, δὲν ἤθελε νὰ εἶναι ζευγάρι πλέον (Οἱ ἐφημερίδες).

Δύο ὄψεις τοῦ ἴδιου προβλήματος. Τῆς ἐλευθερίας τοῦ προσώπου νὰ ἀποφασίζει ἐλευθέρως γιὰ τὶς σχέσεις του. Οἱασδήποτε μορφῆς. Στὴν πρώτη περίπτωση οι ¨γείτονες¨ ξέχασαν το κορίτσι καὶ ψιλοδικαιολόγησαν τὸ ¨παλληκάρι¨. Στὴν δεύτερη, ἐλοιδόρησαν τὴν ¨φταίχτρα¨.

Τεταραγμένος ὁ νέος; Ὁπωσδήποτε. Ἐρωτευμένος; Ἀναμφίβολα. Ὑποκείμενος στὸν Ἵμερο (ἐρωτικὸ πόθο); Σὲ ὕψιστο βαθμὸ. Ἔτσι, ὥστε νὰ ἔχῃ, αὐθαίρετα, τὴν πεποίθηση ὅτι τὸ σῶμα, ἡ ψυχή, τὸ ἐγὼ τοῦ κοριτσιοῦ, τοῦ ἀνήκουν ὁλοκληρωτικά. ¨Θεμιτὴ ἤ ἀθέμιτη, ἡ πρόθεση δὲν ψάχνει γιὰ ἔξωθεν ἐπικυρώσεις¨ (Κ. Παπαγιώργης, Ἱμερος & Κλινοπάλη, Ροὲς, 1988 ). Δὲν νοεῖται Ἵμερος, χωρὶς τὴν νοσηρὴ νοσταλγία καὶ ἀνομολόγητη φοβία χώρου καὶ χρόνου.

Τό ¨Ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκαν μίαν¨ δὲν αἴρει τὸ προαιώνιο χώρισμα τῶν φύλων. Ὅπως καὶ δὲν ἀρκεῖ γιὰ τὴν συντήρηση τῆς σχέσης. Οὔτε τό ¨οὕς ὁ Θεὸς συνέζευξεν ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω¨ σημαίνει ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ χωρίσεις. Ἁπλὰ, εἶναι εὐχὴ νὰ μὴν παρέμβει ἄλλος ἄνθρωπος στὴν σχέση. Αὐτὸ ποὺ ὁ τραγουδιστὴς λέει ¨ .. καὶ τρίτος δὲν χωράει μὲς στοὐς δυό ..¨.

Μόνο πού, πρᾶγμα ὄχι παράξενο, ὁ φόνος εἲναι συνήθως ἀπόφαση τοῦ ἑνός. Συνηθέστερα τοῦ ἄντρα. Ἀντιδρῶντας βίαια, σὲ ὅ,τι ἀπομακρύνει τό ¨ἀντικείμενο¨τοῦ ἔρωτὀς του, ἀπὸ τὴν κατοχή του.

Πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν κατανοεῖ τὴν Γυναῖκα ὡς πρόσωπο, ἀλλὰ ὡς κατακτημένο ἄτομο. Ἐσαεί. Ἤ τοὐλάχιστον μέχρις ὅτου ὁ ἴδιος νὰ τὴν ἀπολύσει. Ξεχνῶντας τὸν Ἁλκιδάμαντα ποὺ ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων φωνάζει ὅτι ἐλευθέρους αφῆκεν πάντας Θεὸς, οὐδένα δοῦλον ἡ Φύσις πεποίηκεν.

Ἀλλὰ στόχος τοῦ Ἔρωτα, εἶναι ἡ μικροκλίμακα τοῦ πάθους νὰ μετατραπῆ διᾶ τῆς Σχέσεως σε ἀθανασία. ¨Προσλαμβάνουμε τὴν ἀντι-κείμενη Φύση ὡς αἰσθητηριακὴ ἐντύπωση – ἐμπειρία … μὲ ἀντἰστοιχη ψυχολογικὴ ὑποδοχὴ τῶν ἐντυπώσεων – ἐμπειριῶν … ἀλλὰ καί νοητικὴ επεξεργασία τῶν ἀισθητηριακῶν ἐντυπώσεων (Χρ. Γιανναρᾶ, Ἡ Οντολογία τῆς σχέσης, Ἰκαρος, 2004)¨.

Μὲ τὴν λέξη ¨σχέση¨ ἡ άρχικὴ μας ἱμερικὴ ἀναφορικότητα ¨συναντᾶται¨ στὸν τόπο τῆς Γυναίκας μὲ τὴν ἐκείνης ἀνταπόκριση. Ἡ συνέχιση τῆς κλινοπάλης ὡς σχέση, ἀπαιτεῖ τὴν μετατροπὴ της σὲ γεγονὸς –πέρα ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς φυσικῆς νομοτέλειας τῆς ἐπιθυμίας, καθημερινῆς ἐπαλήθευσης τῆς κοινῆς πλέον ἐμπειρίας και συν-χώρισης.

Ὅρος και προϋπόθεση ἀν η ἐρωτικὴ μας ἀναφορὰ καὶ σχέση συγκροτεῖ πραγματικότητα ἤ ψευδαίσθηση σχέσης είναι ἡ αὐτοπαραίτηση και αὐτοπροσφορὰ, ἐπίτευγμα ἐλευθερίας καί ὄχι ἐξάρτηση, ὑποταγὴ, ώφελιμοθηρικὴ δοσοληψία ἤ βόλεμα (ὅ.π.). Βουλητικὴ αὐτοδιάθεση, δημιουργικὴ αυτενέργεια καὶ ὄχι κτητικὰ ἔνστικτα ἤ ἀλλοτροίωση τῆς ἀκεραιότητος τῆς ὕπαρξης. Οὔτε φυσικὰ ἐπιθετικότητα, ἐκβιασμοὶ καὶ ψυχολογικὲς διαρρήξεις τῆς θέλησης και προσωπικότητος τῶν σχετιζομένων.Ἰδίᾳ τῆς Γυναίκας.

Ὁπότε ξαναγυρνᾶμε στὸ ἐρώτημα τοῦ τίτλου.

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: