Archive for Ιουνίου 2013

Οἱ Τερμῖτες ζοῦν ἀνάμεσά μας: οἱ ἑαυτοὶ μας

28/06/2013

Στὰ φοιτητικὰ μου χρόνια, εἶχα μιὰ βαρειὰ ἀπέχθεια πρὸς ὅσους –στὶς πολύωρες, τότε καὶ μεγάλες συνελεύσεις, χρησιμοποιοῦσαν (καὶ τὀ χειρότερο πίστευαν) ἐκφράσεις τοῦ τύπου ‘τώρα, σύντροφοι, μιλάω σἀν παράταξη / κόμμα / ΔΣ (διαλέχτε)’, ‘ ἐνῷ τώρα μιλάω σὰν, πχ. Γιῶργος, προσωπικὰ’.

Καὶ αὐτὸ γιατὶ πίστευα καὶ ἐξακολουθῶ νὰ πιστεύω ὅτι δὲν μπορεῖ κάποιος ἄλλα νὰ πιστεύῃ, ἄλλα νὰ λέγῃ ἤ ἐν τέλει, ἄλλα νὰ κάνῃ. Μοῦ εἶναι ἀκατανόητη κάθε εἴδους δέσμευση τῶν πεποιθήσεων κάποιου ἔναντι τρίτου προσώπου, συλλογικότητος, πάσης ἀρχῆς, ἐξουσίας ἤ ἐπιβολῆς- δυναστικῆς ἤ ἐθελούσιας, ἀδιάφορο.

Τὸ πλέον περίεργο, μάλιστα, εἶναι ὅτι τέτοιου εἴδους ἐπιβολές (στὸ ὄνομα κάποιου ἀόριστου δημοκρατικοῦ, δῆθεν, συγκεντρωτισμοῦ ἤ κάποιας ἀκατανόητης ἀρχῆς τῆς πλειοψηφίας), προήρχοντο ἀπὸ ὁπαδοὺς καὶ κόμματα τῆς ἀριστερᾶς, ἡ ὁποία, ὑποτίθεται, προσπαθεῖ ἀενάως γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ ἐλεύθερη ἔκφραση τοῦ ἀτόμου. Τὸ ὁποῖο τελικὰ καπελλώνει δηλαδὴ ἀλλοτριώνει.

Ἀντιλαμβάνομαι τί σκέπτεσθε, μὲ αὐτὸ τὸ μικρὸ μειδίαμά σας· ‘μὰ ἄν κάτι ἔχει ἀποφασισθῇ πλειοψηφικά, θὰ σηκώσουμε μπαϊράκι;’. Ὅχι, φυσικὰ, ἀρκεῖ νὰ μὴν προσκρούῃ σὲ ὑπέργειες ἀξίες θεμελίωσης τῆς Πολιτείας. Ὁπως εἶναι ἡ ἱερότητα τοῦ προσώπου, ἡ ἱερότητα τῆς Πόλης (πατρίδος), ἡ ἐλευθερία τοῦ πολίτη, ἡ Δικαιοσύνη καὶ τό ‘πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μάλλον ἤ ἀνθρώποις’.

Αὐτὰ, ὅμως, τὰ ἀξιακὰ θεμέλια Λογικῆς, ὁδηγοῦν στὀ ὅτι ἀπόφαση/ διάταγμα/ Νόμος ἔχει ἰσχύ ὅταν ‘πἀντες ὁμονοοῦσι καὶ ἕκαστος προσεπιμαρτυρεῖ’. Ὄχι, λοιπὸν δόγματα. Πάπαλα οἱ τεχνητὲς πλειονοψηφίες, τὰ κονβόϊ λεωφορείων καὶ τὸ ἄδειασμα ἀνθρώπινων σωμάτων σὲ συνελεύσεις γιὰ ‘ὑφαρπαγὴ’ τῶν ἐκλογῶν καὶ ἐγκαθίδρυση ᾽δικῶν’ μας ΔΣ. Ἀχρείαστη ἡ ἐπιτελικὴ ὀργάνωση διοικητικῆς μέριμνας γιὰ νὰ βρίσκονται τὴν κατάλληλη στιγμὴ στὴν αίθουσα οἱ ‘δικοί μας’ βολευτὲς. Τέρμα τὰ ἄλλα λἐμε καὶ ἄλλα κάνουμε, βολευόμενοι πολλὲς φορὲς πίσω ἀπὸ ψηφοφορίες ποὺ δὲν μετείχαμε λέγοντας μὲ κροκοδείλιο τρόπο ‘τὶ νὰ κάνουμε, ἀφοῦ ἔτσι ἀποφάσισαν οἱ ἄλλοι…’. Διότι καραδοκεῖ αὐτὴ ἡ ἀντίθεση «Πάντες … Καἰ Ἕκαστος.῎..» ἀνωτέρω. Ποὺ δὲν ἀφήνει περιθώρια τὴν εὐθύνην διαφυγεῖν.

Δεδομένου ὅτι πρόσωπα ἐσμέν, κατὰ χάριν Θεοῦ, δὲν ἐκχωροῦμε τὴν ἐλευθερία μας στὴν θέληση οὐδενός. Καὶ αὐτὴν τὴν ἐλευθερία τὴν ἐγγυᾶται ἡ Πόλις – Πατρίδα μας κατ᾽ἐντολὴν τῶν Θεῶν καὶ Ἡρώων, οἵτινες κατέχουσι τὴν Πόλιν. Δηλαδὴ τῶν Πατέρων ἡμῶν. Την οποίαν πρέπει να προστατεύουμε από κάθε επιβουλή, παραδίδοντας ακέραια και ελεύθερη την Πόλι στα παιδιά μας.

Αὐτὸ ὅμως προϋποθέτει πολῖτες – ὁπλῖτες Ἐλεύθερους στὴν σκέψη κι᾽ὄχι ἀφιονισμένους ἤ καναλιζαρισμένους ἀπὸ νεωτερίστικες προτάσεις περὶ ἀτομικῶν δικαιωμάτων, χρησιμοθηρικῆς πειθαρχίας, ποσοτικῆς κατηγοριοποίησης ἀξιῶν καὶ ἀλάθητου κομματικοῦ, παπικοῦ ἠ ἄλλου τύπου. Προϋποθέτει μή αὐτοαναιρούμενα λογικὰ ὑποκείμενα Σχέσεων κι ὄχι ἀγελέων συλλογικοτήτων. Προϋποθέτει ἀνθρώπους πεπαιδευμένους, στὴν Γλώσσα ὡς Λογικὴ καὶ τὴν Λογικὴ ὡς Γλῶσσα.

Μὲ ἄλλα λόγια Πολῖτες ποὺ κατανοοῦν τὴν Ἑλληνικότητα, ὡς συνιστῶσα Ἐλευθερίας, ὡς οἰκουμενικὸ Πολιτισμικὸ πρόταγμα. Ὡς προτεραιότητα τοῦ κοινωνεῖν. Καθ᾽ ὅ,τι ἄν κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἃ δε ἃν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα (Ἡράκλειτος).

Advertisements

Περὶ ΕΡΤ-ιανῶν αἰτιάσεις

21/06/2013

Διορισμοὶ ἡμετέρων: δὲν ἀφοροῦν τὴν συντριπτική πλειονότητα τῶν ἐργαζομένων, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ περισσότεροι ἔχουν προσληφθῆ σὲ ὀργανικὲς θέσεις κατόπιν ἐξετάσεων. Ὁ ντόρος ἀφορᾶ καμμιὰ πεντακοσαριὰ ἄτομα τὰ ὁποῖα ἔρχονται καὶ παρέρχονται μὲ κομματικὲς λίστες, ὅπως γίνεται μὲ τούς διοικητές οργανισμῶν. Ἀφοροῦν ἐπὶ (παχυλῇ ἤ ὄχι, ἀδιάφορο) συμβάσει ‘δημοσιογράφους’, ‘συμβούλους’ καὶ λοιποὺς ἀργόμισθους.

Δὲν μπορεῖ γιά χάρη λίγων ξερῶν, νὰ καῖς ὅλα τὰ χλωρὰ καὶ μάλιστα ὁμολογῶντας τὴν χρόνια ἀποτυχία σου. Ἤ ξεφορτώνεσαι τὰ ξερὰ, ἤ ἁπλᾶ, καταθέτεις τὴν ἐντολή.

Ρεμούλα: μπορεῖ νὰ γίνῃ στὰ ἑξῆς σημεῖα· προμήθειες, ἔργα, παραγωγὲς, ἀναθέσεις.
-Σὲ ποιὰ ἀπὸ αὐτὰ ἀποφασίζουν οἱ ὑπάλληλοι; Σὲ κανένα. Μόνο τὰ ΔΣ. Ας ψάξουν ἐκεῖ.

Ἄ!, μπορεῖ νὰ γίνῃ ἀπὸ ἐξωθεσμικοὺς δρῶντες, μεταφορὰ κονδυλίων ὑποστήριξης συγκεκριμένων συμφερόντων καὶ πολιτικῶν. Ὅμως, ἔχουν συμφέρον αὐτοὶ νὰ μπουκώσουν, ἔστω καὶ μεγαλόσχημους τῆς ΕΡΤ (πχ.ὑπὲρ Σχεδίου Ανάν ἤ ὑπὲρ μνημονιακῶν πολιτικῶν); Φυσικὰ ὄχι, ἀφοῦ ἡ ΕΡΤ ἀκολουθεῖ ἀπαρέγκλιτα τὶς κυβερνητικὲς ἐντολὲς καὶ ὁδηγίες. Συνεπῶς τὰ χρήματα εἶναι ἀποτελεσματικώτερα, ἄν διατεθοῦν σὲ ἄλλα ‘κανάλια’, ὥστε μὲ τὸ ἀζημίωτο, νὰ κόπτονται συνεχῶς, ὑπὲρ μνημονίου, Ανάν, Ρεπούση, ἀντιτρομοκρατικὰ καὶ λοιπὲς ἀθλιότητες.

Οἱ ὑπάλληλοι δἐν ἔκαναν κὰτι γι’ αὐτά: μποροῦσαν ; Οὔτε κατὰ διάνοιαν, ἀφοῦ ἐλοχεύει παντοῦ τὸ ….πειθαρχικὸν!!! Πού ἄν ‘στραβοκοιτάξουν’ ἤ ἀμφισβητήσουν ἐντολὰς, χάθηκαν· θεωρεῖται συμπεριφορὰ ἁπάδουσα πρὸς ‘δημόσιον ὑπάλληλον’. Πολὺ δὲ περισσότερο νὰ συγκρουστοῦν μὲ συμφέροντα ἤ ἄθλιες κομματικὲς τακτικὲς. Φαντάζεσθε τοὺς ΕΡΤ-ιανούς, νὰ προέβαλλαν συνεχῶς τὸ ‘Λάθος πολιτκὴ’ ποὺ ἐκστόμισε ὁ σημερινὸς Πρωθυπουργὸς, στὸ Ζάππειο, σὲ μιὰ ἄλλη ζωὴ;

Θέλει ὁ Πρωθυπουργὸς σύγχρονο ὀργανισμὸ κι᾽ὄχι κυβερνητικὸ, κομματικὸ ἤ συνδικαλιστικὸ φερέφωνο; Δὲν ἔχει παρὰ νὰ βουτήξῃ καταστατικὸ, green paper & ὀργανισμὸ λειτουργίας τοῦ BBC καὶ νἀ τὸν κάνῃ ἱδρυτικὸ νόμο τῆς ΕΡΤ. Τολμᾶ?

Γιατὶ τὸ σχέδιο ποὺ ἔδωσε δὲν θὰ ὁδηγήσῃ σὲ καλυτέρευση. Ὅπως καμμιὰ διοικητικὴ μεταρρύθμιση στὸν δημόσιο τομέα. Ἀκόμα καὶ μὲ Ράϊχενμπαχ. Κὶ αὐτὸ γιατὶ ὅλες οἱ ἐξουσίες ἀσκοῦνται μόνο ἀπὸ τὸν κορυφαῖο (πρόεδρο/ Δήμαρχο/ Υπουργό/ ΔΣ…) Οἱ ὑπόλοιποι ἁπλῶς…. εἰσηγοῦνται!! Οὔτε ὑπάρχει στούς ὀργανισμοὺς ἐπικοινωνία (θεσμική) Προϊσταμένων ἤ Διευθυντῶν (πχ Board of Directors). Ἐν τέλει ἀποφασίζει μὀνο ὁ Υπουργὸς, δηλαδὴ ὁ Πρωθυπουργὸς, ἤτοι ὁ ΠτΔ ποῦ διοικεῖ τὴν χώρα μὲ Π.Δ.

Θὰ μποροῦσε ὁ Πρωθυπουργὸς νὰ κάνῃ κάτι ἄλλο; Εἶναι σὰν νὰ ρωτᾶμε ἄν θὰ μποροῦσε ὁ Πιλᾶτος νὰ κάνῃ κάτι διαφορετικὸ. Ἄν εἶχαν ἄλλη ἐπιλογὴ; Φυσικὰ! Ἀρκοῦσε νὰ μήν ἀντιδροῦσαν κάτω ἀπὸ πίεση Ἀρχιερέων, Τρόϊκας ἤ ἰδεοληψιῶν συμβούλων.

Ἐπὶ παραδείγματι βάζοντας ὁ πρῶτος, ἕναν Ἐπίτροπο, ποὺ γιὰ μικρὸ διάστημα νὰ λειτουργεῖ, ὡς τὰ κορυφαῖα ὄργανα που προβλέπονται στο ΒΒC. Καὶ νὰ ἄλλαζε τὴν ΕΡΤ σύμφωνα μὲ τὸ καταστατικὸ του. Αὐτὸ ἠθελε ὁ Πρωθυπουργὸς, σύμφωνα μὲ την κυβερνητικὴ ἀνακοίνωση γιὰ τὴν ΕΡΤ ἤ ἁπλῶς ἔψαχνε γιὰ 2500 κεφάλια, ὅπως ἀναφέρθηκε σὲ ὁμιλία του στό Ναύπλιο;

Παρεμπιπτόντως, δέν θὰ μποροῦσε ὁ Πιλᾶτος, νὰ φυλακίσῃ τὸν Ἰησοῦ στὸ ἐξωκείμενο Κάστρο Antonia, μέχρι νὰ περάσουν οἱ δυὸ μέρες τοῦ Πάσχα;

‘Οἱ Τερμῖτες ζοῦν ἀνάμεσά μας: Κομμματοκράτες’

07/06/2013

Περίεργο! Μὰ τὀσον ἐλλιπεῖς, πολιτικᾶ, οἱ πρόγονοὶ μας; Τόσον ἀδαεῖς; Ἀκοῦς ἐκεῖ, νὰ μὴν ἔχουν ἐφεύρει τὰ (πολιτικά) κόμματα! Τζάμπα πῆγαν τόσοι Κλεισθένηδες, Περικλῆδες, Αριστοτέληδες, Πλάτωνες καὶ λοιποὶ φιλόσοφοι, πολιτικοὶ καί, σοφιστὲς, ἀκόμη – ἀκόμη; Ποῦ εἶναι, ἐπιτέλους, αὐτὴ ἡ περίφημη δημοκρατία τους; Δῆθεν; Ποιὸς ἀντιπροσώπευε τὸν Λαὸννν;

Αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ κρώζουν (μὲ παραπλήσια λόγια) οἱ σύγχρονες ὕαινες τῆς κομματοκρατίας, ἀπὸ τά μπουγαδοκάναλα τῆς διαπλοκῆς. Ταυτίζουν μιὰ ἀνύπαρκτη δημοκρατία μὲ ἕνα ἀνύπαρκτο ἀντιπροσωπευτικὸ σύστημα. Ἀναγορεύουν ὡς πυλῶνα της, τὸν χῶρο μέτρησης ποσοστῶν κομματικοῦ ὠφέλους, ποὺ ἀποκαλοῦν ἀναισχύντως Βουλὴ, ὅπου δικαίωμα Βούλησης ἔχουν μόνον οἱ ἴδιοι οἱ ‘ἐκλεγόμενοι ἀνὰ τετραετίαν’, ὑπὸ τμήματος λαοῦ. Αὐτοχριζόμενοι ἀμέσως μετὰ, ὡς ἐκπρόσωποι -ὄχι αὐτῶν τὼν ὀλίγων, ἀλλὰ ὅλου τοῦ Ἔθνους (!!!) τὸ ὁποῖον φυσικὰ, ἀποκλείουν ὁμοφώνως καὶ διαχρονικὰ ἀπὸ τὶς ἐκλογὲς.

Δικαίωμα βούλησης ποὺ, ἀναισχύντως, ἐκτείνουν ἀπεριορίστως, γράφοντες στὰ παλιὰ τους τὰ παπούτσια, τὰ ὅσα προεκλογικῶς ἐδήλωναν, γιὰ νὰ ὑφαρπάσουν τὴν ψῆφο τῶν ἐκλογέων. Μὲ ἀπαίτηση μάλιστα, νὰ τὸ βουλώνῃ ὁ κόσμος καὶ νὰ περιμένῃ ἄπραγος ἤ ἐπιστρατευμένος, τὴν ἑπομένη ….τετραετία. Προβάλλοντες ἑαυτοὺς ὡς Μαγδαληνὲς, ποὺ ὅ,τι κάνουν τὸ κάνουν γιὰ τὸ ‘γενικόν’ συμφέρον. Ἐνῷ ὅμως ἡ Μαγδαληνὴ, μετανοήσασα, δὲν συνέχισε τὸν πρότερο βίο, οἱ σύγχρονες Μαγδαληνὲς συνεχῶς ἐπιστρέφουν, ἀποδεχόμενες μόνον ‘πολιτικήν’ εὐθύνη. Δηλαδὴ τρίχες.

Φυσικὰ τὸ γενικὸ συμφέρον εἶναι ακριβῶς γενικὸ, ὥστε νὰ μὴν σημαίνει καὶ δημόσιο, δηλαδὴ Κοινὸ συμφέρον. Μὸνο κομματικὸ ἤ ἀτομικό. Ἔτσι καθἀρισαν ἀπὸ τὴν ὑποχρέωση λογοδοσίας. Ὁ Ἀντρέας λ.χ. τίναξε στὸν ἀέρα τὴν οἰκονομία καὶ ὑπέταξε τὶς ἔνοπλες δυνάμεις, τὸν κρατικὸ μηχανισμὸ, τὴν Παιδεία καὶ κάθε παραγωγικὴ δύναμη, διὰ τῆς κομματικῆς λογικῆς καὶ τῶν σκοτεινῶν μηχανισμῶν της. Σημίτηδες ἐπιτρέπουν τὸ τζογάρισμα καὶ ἐξανέμιση τῶν ἀποθεματικῶν Ταμείων καὶ Φορέων, Τσουκᾶτοι ἔφερναν στὰ κομματικὰ ταμεῖα χρῆμα ἀπὸ ἀκριβοπληρωμένες δημόσιες ἀγορὲς καὶ ἔργα, Τσοχατζόπουλοι καὶ τρωκτικὰ λυμαίνονται τὸ ὑστέρημα ποὺ οἱ πολῖτες προόριζαν γιὰ τὴν ἄμυνα, κ.ο.κ.

Η μόνη ‘ἐλευθερία’ ποὺ ἐπιτρέπουν στοὺς πολῖτες, εἶναι νὰ μὴν ἀντιτίθεται στὰ κελεύσματα τῶν κομμάτων. Ἀκόμη καὶ ἡ ἑλληνικὴ ἀριστερά, κατευθύνεται ἀπὸ ἀφασικὰ ἰδεολογήματα περὶ ‘σοσιαλισμοῦ’, διεθνισμοῦ, τῆς μητροπολιτικῆς σοβιετικῆς προπαγάνδας, ποὺ ἔχουν πλήρη ἀναντιστοιχία μὲ τὰ Κοινὰ καὶ τὴν Κοινωνία τοῦ διαχρονικοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου. Καὶ ὅλα τὰ κόμματα κρατοῦν ἐπακριβῶς τὴν δομὴ της. Μὲ ‘Κεντρικὲς Ἐπιτροπὲς’ καὶ συστήματα ἀποτροπῆς τῆς συμμετοχῆς τῶν ἴδιων τῶν μελῶν τους, στὴν λήψη ἀποφάσεων. Δείκτης τοῦ πόσο ἴδια τὸ καθένα θὰ κυβερνήσῃ.

Οὔτε ἡ ἰδιότητα τοῦ ἐντολέα- πολίτη οὔτε ὁ σκοπός τῆς πολιτικῆς ἀφήνονται στὸ κοινωνικὸ σῶμα, ὅπως γράφει ἀκούραστα ο καθηγητὴς Γ. Κοντογιώργης. Ὥστε σὲ αὐτὴ τὴ βάση να οἰκοδομηθῇ ἡ συνάντηση, ἐπιτέλους, μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής, ὅπως ἀνέκαθεν ἡ Ἑλλάδα εἶχε, σὲ ὅλη τὴν ἀργόσυρτη διάρκειὰ της (Ὁμηρικοὶ χρόνοι, Ἀρχαία Ἑλλάδα, Ἑλληνιστικὴ Περίοδος, Βυζαντινὴ Περίοδος, ἀκόμη καὶ στὴν Τουρκοκρατία διὰ τῶν κοινοτήτων). Ὄχι. Ἐμμένουν σὲ φεουδαλικὰ καὶ νεωτερικὰ πρότυπα.

Μὲ τὸ ἀζημίωτο, φυσικὰ. Εἰς βάρος τῆς ἀτομικῆς, κοινωνικῆς καὶ πολιτικῆς ἐλευθερίας. Δηλαδή Δημοκρατίας.