Archive for Νοέμβριος 2013

‘321: Ἕνα νούμερο γιὰ κάτι …νούμερα’

29/11/2013

Γιὰ τὴν ἀκρίβεια 321 δις € στρογγυλεμένα ἤ 169% τοῦ Α.Ε.Π. εἶναι τὸ χρέος τῆς Ἑλλάδος ΣΗΜΕΡΑ (6ος 2013). Πόσο ἦταν τὸ 2009; 129% τοῦ ΑΕΠ.

Μὲ ἄλλα λόγια, παρὰ τὸ ἄγριο κούρεμα μισθῶν καὶ συντάξεων (‘ἐπιστημονικὰ’ καὶ σεμνὰ τὸ λένε ‘ἐσωτερικὴ ὑποτίμηση’), τὴν αφαίμαξη κάθε οἰκονομικῆς ἰκμάδος τοῦ κόσμου, καὶ παρὰ τὸν δανεισμὸ, οἱ κυβερνῶντες τῆς Τρὀϊκας καὶ οἱ ἐδῶ ἐκπρόσωποὶ τους, ποὺ παριστάνουν τὴν Ἑλληνικὴ δῆθεν κυβέρνηση, ὄχι μόνο δὲν μείωσαν τὸ χρέος, ἀλλὰ τὸ ἐκτίναξαν σὲ  ὕψη δυσθεώρητα, ποὺ δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ ἐξυπηρετηθῇ.

Δικαιολογημένα θὰ ρωτήσῃ κάποιος: καὶ ποὺ πήγαν τόσα δάνεια ποὺ φορτωθήκαμε ἀπὸ τὸ 2009; Μὰ φυσικὰ στοὺς δανειστὲς. Προσέξτε ὁμως: τὰ λεφτὰ πλέον τὰ χρωστᾶμε σὲ κράτη καὶ ὄχι σὲ ἰδιῶτες. Τὶ θέλω νὰ πῶ με`αὐτό;  Ὅτι οἱ Τροϊκανοὶ κατάφεραν νὰ δώσουν ζεστὰ λεφτὰ στὶς χρεωκοπημένες τράπεζές τους καὶ ἐπιπλέον μὲ τό κόλπο τοῦ μὴ ἀπ‘ εὐθείας δανεισμοῦ, αὐτὲς νὰ δανείζονται μὲ μηδαμινὰ ἐπιτόκια καὶ μὲ τὴν σειρὰ τους ἐμᾶς νὰ μᾶς δανείζουν μὲ ὑπέρογκα ποσοστὰ, δῆθεν γιὰ νὰ μᾶς σώσουν.  Καταβαραθρώνοντας κάθε πιθανότητα ἀνάκαμψης.

Γιὰ νὰ γίνῃ κατανοητὸ τὸ ψεύδος σχετικὰ μὲ τὸ ἀντίστοιχο χρέος μας τῷ 2009, ἀπὸ 105 δις δάνειο, μὲ μόνο τὸ 8% κάλυψε ὅλο τὸ ἔλλειμμα, τὸ 80% πῆγε γιὰ ἀποπληρωμὴ παλαιῶν δανείων, ἀναχρηματοδότηση ἄλλων, καὶ τὰ ὑπόλοια ρίχτηκαν στὴν στήριξη τῆς οἰκονομίας καὶ μεταξύ αυτῶν κάποια πῆγαν ὥς ἐθνικὴ συμμετοχὴ στὰ προγράμματα. Μῦθος ἡ κατασπατάληση δῆθεν ἀπὸ τὸν Καραμανλῆ. Γεγονὸς ἐπίσης εἶναι ὅτι σὲ κάθε δάνειο σημαντικὸ εἶναι νὰ μένῃ καὶ ‘διάφορο’, δηλαδὴ πέραν τῶν ὑποχρεώσεων ποὺ ἐξοφλεῖς νὰ μένῃ ἕνα ποσὸ ποὺ νὰ ρίχνεται στὴν ἐσωτερικῆ οἰκονομία. Δηλαδὴ τὰ δάνεια γιὰ νὰ συμφέρουν πρέπει ἡ χρήση τους νὰ ἀποδίδῃ περισσότερα ἀπὸ ὄσο τὸ κόστος τους. Κάτι ποὺ ἔκανε ὁ Καραμανλῆς.

Αὐτὸ ποὺ ξέρει καὶ ὁ πιὸ ταπεινὸς καφετζῆς, οἱ τροϊκανοὶ καὶ τὰ ἐδῶντοκτοράτα παραπαίδια τους δὲν τὸ γνώριζαν; Φυσικὰ. Ἁπλῶς τοὺς ἐνδιέφεραν ξεκάθαρα τὰ ἑξῆς:

-Νὰ ἐνυσχυθοῦν οἱ χρεωκοπημένες Τράπεζὲς τους, ποὺ συναίνεσαν στὴν ἄφρονα πολιτικὴ τῆς Γερμανίας γιὰ τὴν πιστωτικὴ ἐπέκταση τοῦ Νότου, ὥστε νὰ σωρρεύσῃ  πλεονάσματα ἡ ἴδια, εἰς βάρος φυσικὰ καὶ τῶν διεθνῶν ἰσορροπιῶν. Αὐτὸ ἔγινε.

-Νὰ λεηλατηθοῦν πλουτοπαραγωγικὲς πηγὲς τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τοὺς δανειστὲς, κυρίως τὴν Γερμανία. Σὲ αὐτὲς συμπεριλαμβάνονται καὶ τὰ φιλέτα τῆς γῆς καὶ οἰκοδομῶν, καθὼς καὶ οἱ ἀποταμιεύσεις τῶν Ἑλλήνων. Ἄρχισε καὶ θὰ ὁλοκληρωθῇ, ἐκτὸς ἀπροότου, στὴν ἑπομένη τριετία, ποὺ πρέπει ἐμεῖς νὰ βροῦμε μιὰ 50άρα δις (χρηματοδοτικὸ κενὸ, ὅπως εὐφημιστικὰ λέγεται τὸ ἔλλειμμα λεφτῶν καὶ μυαλῶν)

-Νὰ μετατραπῇ ἡ Ἑλλάδα, ἀπὸ χώρα σὲ χῶρο, μὲ τὴν προπτικὴ ἀκόμη καὶ ἐμφύτευσης  ἤ  μετακίνσης  ἀλλοδαπῶν κοινοτήτων (ἀκόμη καὶ ἀνεπιθύμητων ἀπὸ πχ Γερμανία) μὲ διάθεση ἐκτάσεων καὶ οἰκημάτων ποὺ ἔχασαν Ἕλληνες. Τώρα μάλιστα ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ οἱ θάνατοι Ἑλλήνων ξεπέρασαν κατὰ χιλιάδες τὶς γεννήσεις.

Δυστυχῶς αὐτὴ ἡ κατάσταση δὲν ἀντιστρέφεται, ὅσο ἐμεῖς περιμένουμε νὰ τὸ κάνουν τὰ ‘νούμερα’, ποὺ γνωρίζουν τὰ νούμερα.

Advertisements

Quid-Pro-Quo’

22/11/2013

Λατινικὴ ἔκφραση ποὺ, στὶς περισσότερες δυτικὲς χῶρες, σημαίνει στὴν γλώσσα τους «[σοῦ δἰδω] αὐτὸ σὲ ἀντάλλαγμα γιὰ ἐκεῖνο [ποὺ μοῦ δίνεις]». Αὐτὸ τὸ ἀντάλλαγμα πρέπει νὰ ὑφίσταται, ἰδιαίτερα στὶς περιπτώσεις ποὺ τὰ συναλασσόμενα μέρη δὲν εἶναι καὶ τόσο ἴσα. Στὶς Η.Π.Α., ἐπὶ παραδείγματι, ἐὰν ἡ συναλλαγὴ εἶναι σημαντικὰ ἑτεροβαρὴς, τὰ διακστήρια μπορεῖ νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν ὕπαρξη «quid pro quo», δηλαδὴ σχετικὰ ἴσου ἀνταλλάγματος ἤ ἐλευθερίας βούλησης τῶν συμβαλλομένων καὶ νὰ κηρύξουν τὴν ὅποια συμφωνία νομικὰ ἄκυρη. Μὲ ἄλλα λόγια, ἀκόμη καὶ στὴν Μέκκα τοῦ Καπιταλισμοῦ, προστατεύεται ὁ ἀνίσχυρος συμβαλλόμενος.

Στὴν Μέκκα ὅμως τῆς πολιτικῆς βλακείας,  τῶν Ἑλλήνων  Κυβερνώντων καὶ πολλῶν πολιτικῶν, τὸ quid pro quo  οὔτε τὸ ὑποψιάζονται. Πλὴν μιᾶς περιπτώσεως. Τὰ παραδεἰγματα πάμπολλα:

-Ὁ ἀλήστου μνήμης ΓΑΠ, στὴν πρεμούρα ὑπηρεσίας διεθνῶν ἀφεντάδων καὶ ἐξωθεσμικῶς δρώντων, ἐκχώρησε ἀνερυθρίαστα τὴν κυριαρχία τῆς χώρας. Γι’ αὐτὴ τὴν ἑτεροβαρῆ συμφωνία, προφανῶς γνωρίζετε τὶ ἀκριβῶς πήραμε σὲ ἀντάλλαγμα, ὥστε νὰ μὴν τὰ ἐπαναλάβω, μιὰ καὶ ὑπάρχει ἀκόμη σχετικὸς περὶ τύπου Νόμος.

-Σχεδὸν ὅλο τὸ πασοκοαριστερὸ πολιτικὸ συνονθύλευμα δὲχτηκε ἀσμένως καὶ μάλιστα δὲν ἔκρυβε τὴν ‘χαρὰ’ του, τὸ κατάπτυστο Σχέδιο Ἀνὰν, ποὺ ξεπουλοῦσε κυριολεκτικὰ τὴν Κύπρο. Χωρὶς κανὲνα ‘ἀντάλλαγμα’ δημόσιο. Ἐκτὸς ἄν πῆραν ….. ἰδιαίτερο, μέσῳ  Μ.Κ.Ο..

-Παράδειγμα ἔσχατης ξεφτίλας καὶ ὑποχώρησης ἀπὸ τὸ Quid pro Quo, εἶναι οἱ περίφημες διαπραγματεύσεις μὲ τοὺς, τριτοκλασσάτους μαλιστα, ὑπαλληλίσκους τῆς Τρόϊκας. Τὸ πόσο ‘σκληρὲς’ εἶναι αὐτὲς, ἀποτελοῦν τὀ ἴδιο ἀνέκδοτο, μὲ τὸ πόσο …σκληρά ἐργάζονται οἱ ὑπουργάρες μας στὴν ζωὴ τους.

-Ἄλλο παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν, ἀποτελεῖ τὸ τετρομαγμένο Ὑπουργείο τῶν ἐξωτερικῶν τεμενάδων, ποὺ δὲχεται νὰ συνομιλήσῃ μὲ Τουρκοκύπριους, ἀναβαθμίζοντὰς τους σὲ ἰσότιμους διαπραγματευτὲς, ὑποβιβάζοντας ταυτόχρονα τοὺς Κύπριους σὲ Ἑλληνοκύπριους. Ἐνῷ εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὸν Θουκιδίδη, πόση καταστροφὴ μπορεῖ νὰ φέρῃ, σὲ μία χώρα, ἡ μὴ ἐπιμονὴ στὸ Quid pro Quo στὶς διεθνεῖς σχέσεις της.

-Βλέπουμε τὴν Ἀλβανία νὰ θεωρῇ δεδομένη τὴν σύμφωνη γνώμη μας γιὰ τὴν εἰσδοχὴ της στὴν ΕΕ. Χωρὶς ἀντάλλαγμα. Οὔτε γιὰ τὴν τὴρηση τῶν δικαιωμάτων τῶν, ἐπίσημα ἀναγνωρισμένων, Βορειοηπειρωτῶν, ἀλλὰ οὔτε  κἄν νὰ τὸ βουλώσῃ τελειωτικὰ, δηλαδὴ διπλωματικὰ καὶ ἐπίσημα, γιὰ τὸ θέμα τῶν Τσάμηδων καὶ τῶν ἄλλων φανταστικῶν της διεκδικήσεων.

-Ἡ μόνη περίπτωση ‘Quid pro Quo’, ποὺ ξέρουν οἱ πολιτικάντηδὲς μας, εἶναι τὸ λεγόμενο ρουσφέτι. Π.χ. θὰ σὲ διορίσω, μεταθέσω, διατηρήσω, ἀπαλλάξω κτλ, ἔναντι ψήφου.  Δὲν διαστάζουν φυσικὰ νὰ μεταθέτουν τὴν εὐθύνη τῆς ἀνίερης αὐτῆς συναλλαγῆς στὸν λαὸ. Καὶ νὰ παρουσιάζονται ὡς θύματα ἐκβιασμοῦ, ὑπὸ τῶν ‘κακῶν’ ψηφοφόρων.

Μὲ τὴν διαφορὰ ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκριβῶς Quid pro Quo, ἀλλὰ «do ut des» ποὺ σημαίνει ‘σοῦ δίνω μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ μοῦ δώσῃς’, κάτι ποὺ συμβαίνει σὲ μαγικές, αἰματοσυγγενικὲς, θεοκρατικὲς καὶ ἐν γένει ὑποτελεῖς, κοινωνίες, ποὺ δημιουργοῦν ἐξαρτήσεις καὶ Μαυρογιαλούρους καὶ ὄχι σὲ πολιτικὲς καὶ ὀρθόδοξες κοινωνίες, ὅπου ἐνυπάρχει ἡ ἔννοια τῆς προσφορᾶς (τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν) καὶ ὄχι ἡ ‘ἐπιχειρηματικὴ πράξη καὶ ἀμοιβαιότητα’ πράξη ποὺ εἶναι σὲ ἄντίθεση μὲ τὴν ἔννοια τῆς χάριτος, σὲ μία κοινωνία ἀνθρώπων.

‘Ὁπλίτης -Πολίτης’

15/11/2013

Θεωρεῖ τρομακτικὸ, τὸ νὰ πάῃ συμπαθής 43χρονος τηλεμάγειρας,  στρατὸ στὰ 43α του (ὡς φυγόστρατος) γιὰ 3  ὁλόκληρες (!!!) ἑβδομάδες. Ναὶ ἐκεῖ φτάσαμε. Ὅλο τὸ πασοκο θολο άριστερο κουλτουριάρικο σμάρι μέσῳ νόμων, νὰ ὠθῇ στὴν φυγοστρατεία.

Μάλιστα τὸ μὲν Σύνταγμα  ἀναφέρεται στὴν «ὑποχρέωση» (καὶ ὄχι καθῆκον!!!) Ἄμυνας μόνο σὲ ὅσους μποροῦν νἀ φἐρουν ὅπλα, ὁ δὲ ν. 3421/05 ἔχει ὁλόκληρα κατεβατὰ γιὰ τοὺς ‘δικαιοὐμενους’ ἄρνησης στράτευσης γιὰ λόγους  …. ἰδεολογίας!!!! (Ἐπὶ λέξει «1.Όσοι για λόγους συνείδησης αρνούνται να εκπληρώσουν τη στρατεύσιμη στρατιωτική τους υποχρέωση, επικαλούμενοι τις θρησκευτικές ή ιδεολογικές τους πεποιθήσεις, μπορεί να αναγνωρίζονται ως αντιρρησίες συνείδησης….2. Οι λόγοι συνείδησης που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο πρέπει να απορρέουν από μία γενική αντίληψη για τη ζωή, βασισμένη σε συνειδητές θρησκευτικές, φιλοσοφικές ή ηθικές πεποιθήσεις,….»).

Φυσικὰ δὲν ὁρίζονται πουθενὰ οὶ δοξασίες αὐτὲς οὔτε- ὅπως θἄπρεπε, ὅτι φυγόστρατοι, ἀντιρρησίες καὶ λοιποὶ δὲν καταλαμβάνουν ἐπ’ ούδενὶ δημόσια ἠ εὐρύτερη δημόσια θέση ἤ δημόσια ἀξιώματα οἱασδήποτε φύσεως καὶ ὅτι συνεπῶς χάνουν τὸ δικαίωμα ἐκλέγειν καὶ ἐκλέγεσθαι. Τότε θά βλέπαμε πόσοι ἀπὸ τοὺς ἀντιρρησίες, φυγόστρατους κτλ, θὰ ἀνέβλεπαν αἰφνιδίως τὸ … φῶς τὸ πατριωτικὸ!! καὶ θὰ ἔτρεχαν κοπαδηδὸν νὰ … συστρατευθοῦν.

Ἰδεολογίες, φιλοσοφίες, ἠθικὲς ἐπιταγὲς οὔτε ὑπερκόσμια ἰσχὺ ἔχουν οὔτε, πολύ περισσότερο, μποροῦν νὰ αἴρουν ἠ νὰ θέτουν σὲ κίνδυνο, τὸ πρωταρχικὸ, ἀπόλυτο καὶ ἀδιαπραγμάτευτο δικαίωμα ἐλευθερίας καὶ πραγμάτωσης τῆς ὕπαρξης καὶ ἀντίθεσὴς της σὲ ὅ,τι περιορίζει αὐτή.

Στὸ συλλογικὸ ἐπίπεδο τῆς Πόλεως, οἱ ἴδιοι οὶ πολῖτες, αὐτόβουλοι καὶ ἐθελόθυτοι, ἀναγνωρίζουν τὴν προτεραιότητα τοῦ Ὁπλίτη γιὰ νὰ ὑπάρξῃ ἡ Πόλις καὶ ὁ Πολίτης. Γιὰ τὴν Δημοκρατία, ἡ ἐκκλησία του Δήμου ἦταν ἡ σύναξη τῶν ὁπλιτῶν – πολιτῶν. Ὁπλίτης μποροῦσε νὰ εἶναι μόνο ὁ ἐλεύθερος Πολίτης.  Γιὰ τὸν Ἕλληνα  (κι’ ὄχι τὸν γιαλαντζὶ σημερινό) ἦταν ἀδιανόητη ἡ ἰδέα μιᾶς δημοκρατίας ἀόπλων πολιτῶν.

Οὶ Ἑλληνες γνωρίζουν τὴν αὐτὴ φύση τῶν ἀνθρώπων. Καὶ γι’ αὐτὸ ἀπεχθάνονται τὴν ὠμὴ βία καὶ τὸν μιλιταρισμὸ. Ἡ ἐκπρόσωπος τοῦ πνεύματος καὶ τῆς γνώσης, Θεὰ Ἀθηνᾶ, κρατᾶ δόρυ καὶ περικεφαλαία γιὰ τὴν προστασία (ἄμυνα) τῆς Πόλεως. Γιἀ αὐτὸ οἱ Ἕλληνες γέννησαν τὴν ἰδέα ὅτι ὅλοι οὶ Πολῖτες ἄνεξαιρέτως εἶναι προσωπικὰ ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ἄμυνα τὴς Πόλης. Δὲν ἐξαναγκάζονταν νὰ ὑπηρετήσουν. Διλήμματα σημιτοειδῶν, τύπου «βούτυρο ἤ κανόνια» δὲν ἔχουν θέση οὔτε ὡς σκέψη.

Εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, βροντοφωνάζει ὁ Ἑλληνικὸς κόσμος. Ποὺ δὲν ἔτρεφε ψευδαισθήσεις καὶ ἰδεοληψίες ποὺ ὺπονομεύουν τὴν ἄμυνα καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς Πόλεως. Μεταλλάσσει τὸν ὅποιο φόβο, μέσα ὰπὸ τοὺς κοινωνικοὺς παιδευτικοὺς  μηχανισμούς ,σὲ κίνητρο κοινωνικῆς συνοχῆς. Καὶ βγῆκε νικητὴς ὰπό τὴν φοβερὴ σύγκρουση μὲ τὴν περσικὴ ὺπερδύναμη. Γνώρισε τὴν παρακμὴ καὶ τὴν ὑποτέλεια ὅταν ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ ὸργάνωση τῆς Πόλης – κράτους  καὶ τὸ θεμέλιο τῆς ἐλευθερίας της: τὸν Ὁπλίτη –Πολίτη.

Τὴν συλλογιστικὴ αυτὴ ἐνισχύει ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς: ἡ καθολικευμένη ἀπουσία νοήματος ἀντανακλᾶται στὴν ἀ-νόητη πολιτικὴ μας. Μιὰ πολιτικὴ ποὺ δὲν ὑποψιάζεται ὅτι ὁ ἀφελληνισμὸς τῆς παιδείας ὰπὸ τὸν διεθνισμὸ καὶ τὴν μηδενιστικὴ «εἰρηνοφιλία» τς «προοδευτικῆς» διανόησης ὑπονομεύει τὸ φρόνημα ἀντίστασης του λαού.

Καὶ ἀποδέχεται ἐπικυριάρχους καὶ τρόϊκες, ἀλλὰ καὶ ἄξεστους ΓΑΠάδες, συμπληρώνω.

‘Προϊστάμενοι’ ἤ Στουρνάρα, πᾶρε τὰ λεφτὰ ἀπὸ αύτοὺς

08/11/2013

Τὶ σημαίνει Προϊστάμενος (ἤ Διευθυντὴς καὶ τὰ παρόμοια), μιᾶς Ὑπηρεσίας; Γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ ἀσυνάρτητη (μἐ τὶς εὐλογίες ὅλων τῶν κυβερνήσεων) Δημόσια Διοίκηση, σημαίνει κάποιον, ποὺ ἐξουσιάζει σύνολο ὑπαλλήλων, λαμβάνοντας ὁ ἴδιος ἐπίδομα …. Προϊσταμένου, γιὰ προσφορὰ λιγώτερης ἐργασίας καὶ μέ κύριο μέλημα τὴν  ἐπίρριψη εὺθυνῶν στοὺς ὑφισταμένους, ἄν ἔλθη ἡ κακιὰ ἡ ὥρα.

Φυσικὰ ἡ ἐπιλογὴ γίνεται πάντα νομότυπα, μέ κριτήρια καὶ προσόντα, ποὺ ὁλως τυχαίως πρόλαβαν καὶ τὰ πῆραν σὲ ‘ἀνύποπτο’ χρόνο ἡμέτεροι. Γιὰ τὸ ἄξιοι δὲν παίρνουμε καὶ ὄρκο, μιὰ καὶ ἡ ἀξιωσύνη φαίνεται μὸνο στὴν πράξη.

Ἡ διάλυση τῆς Ἐπιθεώρησης καὶ Ἱεραρχίας ἀπὸ τὸν ἀνεκδιήγητο Ἀντρέα, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν μὴ ὁριζόντια ἐπικοινωνία  τῶν διευθυντάδων, καθιέρωσε σὰν χώρο ‘λύσης’ τῶν προβλημάτων τὰ ὑπουργικὰ, πρωθυπουργικὰ καὶ πολιτικὰ γραφεῖα. Δηλαδὴ τὰ διὰ νόμου ἀνεύθυνα !!!

Τἰ κάνει, λοιπόν, ἡ καλὴ σου κυβέρνηση, ὅταν κάτι δὲν πάει καλὰ καὶ τὸ μαγαζί μπάζει; Ἁπλούστατα φτιάχνει μιὰ ὑπηρεσία ‘ἐλεγκτικῶν’ μηχανισμῶν ἔξω ἀπὸ τὴν ὑπὸ ἐξέτασι προβληματικὴ, μὲ τὰ ἴδια ἀκριβῶς παθογενῆ χαρακτηριστικὰ, ποὺ κατατρύχουν τὴν Δημόσια Διοίκηση καὶ ἐπανειλλημένα ἔχουμε παρουσιάσει. Καὶ ἔτσι θεωρεῖ ὅτι καθάρισε, ἐνῶ στὴν οὐσία τὸ πρόβλημα πάει κάτω ἀπ’ τὸ χαλί.

Οὶ ‘ἐλεγκτικοὶ’ αὐτοὶ μηχανισμοὶ (κατ’ ἐξαίρεσιν, συνήθως, γιὰ νὰ ὑπάρχουν δυνατότητες ‘διορισμῶν’ καὶ ‘τακτοποίησης’) ἔρχονται νὰ συμπληρώσουν καὶ δεκάδες ἄλλους παρόμοιους. Καὶ μάλιστα περιβαλλόμενοι μὲ ἰδιαίτερες ἐξουσίες (πχ. ἀνακριτικὲς) ἄλλων θεσμισμένων ἐξουσιῶν. Ἐπὶ ἐκσυγχρονισμοῦ , μάλιστα, ἀνακαλύψαμε καὶ τὶς ‘ἀνεξάρτητες’ ἀρχὲς.

Ὅλοι αὐτοὶ πληρώνονται ἀπὸ τὰ συνήθη ὑποζύγια, δηλαδὴ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. Ὁ θυμόσοφος λαὸς ἀπεκάλεσε βέβαια αὐτοὺς ‘Ράμπο’, χωρὶς ὅμως τὰ ἀποτελέσματα τοῦ συμπαθοῦς κινηματογραφικοῦ ὁμολόγου τους.

Ἰσχυρίζομαι ὅτι τὸ πρόβλημα ἔγκειται στὴν ἀνυπαρξία τοῦ πρωτεύθυνου. Γιατὶ ἡ λέξη ‘προϊστάμενος’ προέρχεται ἀπὸ τὸ προ+Ἱστημι, ποὺ σημαίνει τοποθετημένος μπροστὰ, σταθερὰ καὶ ὑποδειχθής διορισθεὶς. Μετὰ γενικῆς, σημαίνει διοικῶ κάποιον, ἀλλὰ πάντοτε προασπίζων, προφυλάσσων καὶ ὑποστηρίζων, τὸν ὀργανισμό, τοὺς ἀνθρώπους και ἐν τέλει τὸ δημόσιο συμφέρον, στὴν περίπτωση τῆς δημόσιας διοίκησης. Δηλαδὴ τὸ πρωτεύθυνον.

Γιὰ νὰ δουλεψῃ ἡ δημόσια διοίκηση, τὸ μόνο ποὺ ἀπαιτεῖται δὲν εἶναι οὔτε ραμπορόμπες οὔτε τίποτε. Ἀρκεῖ νὰ ἐπαναφερθῇ τὸ πρωτεύθυνον, ἡ ἐπιθεώρηση, ἀπὸ τὰ ἀνώτερα ὄργανα, τῶν προϊσταμένων καὶ ἡ ὀριζόντια έπικοινωνία.

«Χἀλασε ἐπὶ παραδείγματι τὸ ὁδόστρωμα, ἐνῷ δὲν ἔπρεπε διὀτι κακῶς παρελήφθη; Δὲν κάνατε τίποτε; Μὴν στενοχωριέστε κ. Προιστάμενε. περᾶστε ἁπλῶς ἀπὸ τὸ γκισὲ καὶ πληρῶστε τὴν διαφορὰ.Ἐπιστρέψτε καὶ τὰ λεφτὰ τὰ extra τοῦ προϊσταμενικίου.  Δὲν ἔχετε μετρητὰ; Δὲν πειράζει, μᾶς κάνει καὶ τὸ σπίτι». Οὔτε πειθαρχικά, οὔτε δικαστικὰ, οὔτε τίποτε. Ἁπλὲς ἀστικὲς …. ἐπανορθώσεις. Ὄχι διαδοχικὰ εὐθῦνες στοὺς κατωτέρους. Ποτὲ. Μόνο στοὺς Προϊσταμένους (Διευθυντάδες, Προέδρους κλπ). Πρωτεύθυνον γάρ καὶ βλέπουμε σὲ πόσο χρόνο θὰ πάψῃ ὁ διαγκωνισμὸς γιὰ ὀφφίκια.

Τὰ γαλόνια ἀποδεικνύονται στὶς μάχες. Ὄχι στὶς δεξιώσεις. Δεῖτε τὸν Σιδηροῦν Σταυρὸν (Cross of Iron, 1977) τοῦ Σὰμ Πέκινπα. Καὶ τὶ ἀκριβῶς σημαίνει Προϊστάμενος. Ἀλήθεια, πόσοι Προϊστάμενοι μποροῦν νὰ ὑπερηφανευθοῦν ὅτι ἔχουν τὴν ἀβίαστη ἀναγνώριση καὶ σεβασμὸ τῶν ὑφισταμένων τους;

Δημοκρατία μὲ ‘video’

01/11/2013

Μὴν ἀνησυχεῖτε! Δὲν ἀναφέρομαι στὴν συσκευὴ.  Ἡ λατ. λέξη video εἶναι ἡ προγενέστερη ἑλληνικὴ FIΔΩ, δηλαδὴ Εἴδω, ποὺ σημαίνει βλέπω, γνωρίζω, παίρνω μορφὴ, απὸ τὸ ὁποῖο προκύπτει ἡ λέξη Εἶδος (μορφὴ, σχῆμα, τρόπος καὶ σὲ λογικὴ ἀντίθεση, μὲ τὸ γένος) καὶ ἐξ αὐτῶν ἡ Ἰδέα, ὄψη, τρόπος, σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὴν πραγματικότητα. Ὡς ἰδαν(ικ)ὸς κάποιος εἶναι νοήμων, ἱκανὸς γιὰ τὸ ὡραῖο.

Γιὰ τὸν Πλάτωνα πάνω ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ καὶ μέσα στὸν ἄνθρωπο, ὑφίσταται ὁ κόσμος τῶν ἰδεῶν (βάσει τῶν ὁποίων ὁ ἄνθρωπος Θεωρεῖ τὸν Κόσμο) καὶ ὑπεράνῳ τὸ Θεῖο. Γιὰ τὸν Ἀριστοτέλη, ὁ κόσμος τῶν ἰδεῶν εἶναι κατασκεύασμα τῆς ἀνθρώπινης ἐμπειρικῆς Θέασης τοῦ Κόσμου. Ἡ διαφορὰ τους ἒγκειται στὴν δυνατότητα ἤ μὴ, τῆς ποσοτικῆς ἤ ποιοτικῆς ἔκφρασης τῆς Θεωρίας γιὰ τὰ πράγματα.

Οὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔλυσαν τὸ λεγόμενο πρόβλημα τῶν πραγμάτων, τῆς ὕλης,  ἐκφράζοντὰς την ὡς γεγονὸς ἐνέργειας, εἴδαν τὴν σύστασή της ώς συνδρομὴ καὶ ἕνωση λογικῶν ποιοτήτων. Εἲτε μὲ τὴν γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων Πατέρων εἴτε μὲ τὴν γλῶσσα τῆς σύγχρονης φυσικῆς, ἡ πραγματικότητα τῆς ὕλης εἶναι « … ἕνα ἐνεργούμενο γεγονός, προσιτὸ σὲ ἐμᾶς ὡς δυνατότητα λόγου» (Χρ. Γιανναρᾶς).

Ἡ ἑδραίωση αὐτοῦ τοῦ Λόγου (αἰσθητικοῦ, ἠθικοῦ, κοινωνικοῦ, φιλοσοφικοῦ, ἐπιστημονικοῦ κτλ) γίνεται πἀνω στὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὸν χριστιανισμὸ, ποὺ διατύπωσαν πρόταση θεμελίωσής του, ἀξιῶν καὶ ἱεραρχήσεώς των. Πρόταση γιὰ τὸ κοινὸ καὶ ἀτομικὸ Εἶναι. Ὁ ρωμαϊκὸς πολιτισμὸς εἶναι σημαντικὸς, ἀλλὰ δὲν ἀλλάζει τὰ θρησκευτικὰ συντἀγματα τῆς ἐποχῆς, οὔτε προτείνει τὴν διανεμητικὴ δικαιοσύνη. Ἀντίθετα  «..εἰσάγει νὲο μοντέλο, μητροπολιτικοῦ ἐλέγχου ,.., τὸ ὁποῖο ἰσχύει μέχρι τὶς μέρες μας..» (Γιάννη Γεράση, ἡ νεοελληνικὴ ταυτότητα, Ροὲς).

Μπορεῖ φυσικὰ κάποιος νὰ ἔχῃ ἄπόψεις καὶ ἀντιρρήσεις γιὰ τὰ ἐπὶ μέρους θέματα οἰκονομικοῦ προγραμματισμοῦ, περίθαλψης, διεθνῶν σχέσεων, ἱστορίας κτλ. Αὐτὰ ὅμως εἶναι διαφορὲς ἀποτελεσματικότητος δράσεων ἤ προτάσεων σὲ ἐξουσιαστικὸ, κυβερνητικὸ, διακρατικὸ ἐπίπεδο καὶ ὄχι ἀξιολογικῆς θεμελίωσης Λόγου. Μὲ ἄλλα λόγια δὲν εἶναι θεώρημα, ἀλλὰ πόρισμα.

Οὶ λεγόμενες ‘ἰδεολογίες’ κομμάτων, ἀνθρώπων καὶ ποπερικῶν ‘μηχανικῶν’ εἶναι ἄγνωστο εἶδος δηλαδὴ Ἰδέα γιὰ τὴν νοηματοδότηση τῆς Κοινωνίας. Εῖδικώτερα οὔτε οἱ «ἔρημοι κι’ ἀπρόσωποι», κατὰ Σαββόπουλο, ἐθνοπατέρες ἤ ὐποψήφιοι, οὔτε ἡ κυβέρνηση εἶναι  νοηματοδοτικὴ πηγὴ, ἀλλὰ νομοθετικὰ δεσμευμένοι, ἐγγυητὲς τήρησης τοῦ Συντάγματος καὶ ἐκπρόσωποι ἐκτέλεσης συγκεκριμένου ἔργου. Ἄν δὲν μποροῦν ἄς τὸ παίξουν ἐλεύθεροι διανοητὲς, παραιτούμενοι ἀπὸ ἀξιώματα.

Συνεπῶς κάθε ‘ἰδεολογία’ κομμάτων, δὲν εἶναι παρά, λίγο – πολύ, ἔκφραση τοῦ Ρωμαϊκοῦ μοντέλλου διοίκησης τῶν ἐπαρχιωτῶν, ὑπὸ μητροπολιτικῶν κέντρων αὐτοκρατορικῶν ἀξιώσεων γιὰ τὸν ἀποτελεσματικὸ ἔλεγχο τοῦ Τόπου δηλαδὴ τῆς Πατρίδος καὶ τῶν γεωστρατηγικῶν ἐπιλογῶν της.  Αὺτὸ εἶναι κατ’ ούσίαν, ἡ λεγόμενη νεωτερικὴ ἤ μετανεωτερικὴ ἀντίληψη. Ἡ ἔξοδος συνεπῶς ἀπὸ τὴν νοηματικὴ περιοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοσμοειδώλου, βάσει αὐτῆς, σημαίνει ἁπλῶς, ἐπιστροφὴ στὴν βαρβαρότητα.

Αὺτὰ ἐπικαλοῦνται οὶ πάσης φύσεως δεξιο- αριστερο- σταλινικο- ποπερικοὶ ‘ἰδεολόγοι’. Τὴν διατήρηση ἀενάως φυλετικοθρησκευτικῶν συνταγμάτων, χωρὶς διανεμητικὴ δικαιοσύνη ἤγουν Οἰκονομία καὶ καταδίκη τῶν Πολιτῶν – Προσώπων, στὴν ἀτομικὴ δουλεία. Μὲ ἐξαφάνιση τῆς κοινότητος, τῶν κοινωνούμενων -κατ’ ἀλήθειαν, σχέσεων. Δυστυχῶς.