Δημοκρατία μὲ ‘video’

Μὴν ἀνησυχεῖτε! Δὲν ἀναφέρομαι στὴν συσκευὴ.  Ἡ λατ. λέξη video εἶναι ἡ προγενέστερη ἑλληνικὴ FIΔΩ, δηλαδὴ Εἴδω, ποὺ σημαίνει βλέπω, γνωρίζω, παίρνω μορφὴ, απὸ τὸ ὁποῖο προκύπτει ἡ λέξη Εἶδος (μορφὴ, σχῆμα, τρόπος καὶ σὲ λογικὴ ἀντίθεση, μὲ τὸ γένος) καὶ ἐξ αὐτῶν ἡ Ἰδέα, ὄψη, τρόπος, σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὴν πραγματικότητα. Ὡς ἰδαν(ικ)ὸς κάποιος εἶναι νοήμων, ἱκανὸς γιὰ τὸ ὡραῖο.

Γιὰ τὸν Πλάτωνα πάνω ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ καὶ μέσα στὸν ἄνθρωπο, ὑφίσταται ὁ κόσμος τῶν ἰδεῶν (βάσει τῶν ὁποίων ὁ ἄνθρωπος Θεωρεῖ τὸν Κόσμο) καὶ ὑπεράνῳ τὸ Θεῖο. Γιὰ τὸν Ἀριστοτέλη, ὁ κόσμος τῶν ἰδεῶν εἶναι κατασκεύασμα τῆς ἀνθρώπινης ἐμπειρικῆς Θέασης τοῦ Κόσμου. Ἡ διαφορὰ τους ἒγκειται στὴν δυνατότητα ἤ μὴ, τῆς ποσοτικῆς ἤ ποιοτικῆς ἔκφρασης τῆς Θεωρίας γιὰ τὰ πράγματα.

Οὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔλυσαν τὸ λεγόμενο πρόβλημα τῶν πραγμάτων, τῆς ὕλης,  ἐκφράζοντὰς την ὡς γεγονὸς ἐνέργειας, εἴδαν τὴν σύστασή της ώς συνδρομὴ καὶ ἕνωση λογικῶν ποιοτήτων. Εἲτε μὲ τὴν γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων Πατέρων εἴτε μὲ τὴν γλῶσσα τῆς σύγχρονης φυσικῆς, ἡ πραγματικότητα τῆς ὕλης εἶναι « … ἕνα ἐνεργούμενο γεγονός, προσιτὸ σὲ ἐμᾶς ὡς δυνατότητα λόγου» (Χρ. Γιανναρᾶς).

Ἡ ἑδραίωση αὐτοῦ τοῦ Λόγου (αἰσθητικοῦ, ἠθικοῦ, κοινωνικοῦ, φιλοσοφικοῦ, ἐπιστημονικοῦ κτλ) γίνεται πἀνω στὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὸν χριστιανισμὸ, ποὺ διατύπωσαν πρόταση θεμελίωσής του, ἀξιῶν καὶ ἱεραρχήσεώς των. Πρόταση γιὰ τὸ κοινὸ καὶ ἀτομικὸ Εἶναι. Ὁ ρωμαϊκὸς πολιτισμὸς εἶναι σημαντικὸς, ἀλλὰ δὲν ἀλλάζει τὰ θρησκευτικὰ συντἀγματα τῆς ἐποχῆς, οὔτε προτείνει τὴν διανεμητικὴ δικαιοσύνη. Ἀντίθετα  «..εἰσάγει νὲο μοντέλο, μητροπολιτικοῦ ἐλέγχου ,.., τὸ ὁποῖο ἰσχύει μέχρι τὶς μέρες μας..» (Γιάννη Γεράση, ἡ νεοελληνικὴ ταυτότητα, Ροὲς).

Μπορεῖ φυσικὰ κάποιος νὰ ἔχῃ ἄπόψεις καὶ ἀντιρρήσεις γιὰ τὰ ἐπὶ μέρους θέματα οἰκονομικοῦ προγραμματισμοῦ, περίθαλψης, διεθνῶν σχέσεων, ἱστορίας κτλ. Αὐτὰ ὅμως εἶναι διαφορὲς ἀποτελεσματικότητος δράσεων ἤ προτάσεων σὲ ἐξουσιαστικὸ, κυβερνητικὸ, διακρατικὸ ἐπίπεδο καὶ ὄχι ἀξιολογικῆς θεμελίωσης Λόγου. Μὲ ἄλλα λόγια δὲν εἶναι θεώρημα, ἀλλὰ πόρισμα.

Οὶ λεγόμενες ‘ἰδεολογίες’ κομμάτων, ἀνθρώπων καὶ ποπερικῶν ‘μηχανικῶν’ εἶναι ἄγνωστο εἶδος δηλαδὴ Ἰδέα γιὰ τὴν νοηματοδότηση τῆς Κοινωνίας. Εῖδικώτερα οὔτε οἱ «ἔρημοι κι’ ἀπρόσωποι», κατὰ Σαββόπουλο, ἐθνοπατέρες ἤ ὐποψήφιοι, οὔτε ἡ κυβέρνηση εἶναι  νοηματοδοτικὴ πηγὴ, ἀλλὰ νομοθετικὰ δεσμευμένοι, ἐγγυητὲς τήρησης τοῦ Συντάγματος καὶ ἐκπρόσωποι ἐκτέλεσης συγκεκριμένου ἔργου. Ἄν δὲν μποροῦν ἄς τὸ παίξουν ἐλεύθεροι διανοητὲς, παραιτούμενοι ἀπὸ ἀξιώματα.

Συνεπῶς κάθε ‘ἰδεολογία’ κομμάτων, δὲν εἶναι παρά, λίγο – πολύ, ἔκφραση τοῦ Ρωμαϊκοῦ μοντέλλου διοίκησης τῶν ἐπαρχιωτῶν, ὑπὸ μητροπολιτικῶν κέντρων αὐτοκρατορικῶν ἀξιώσεων γιὰ τὸν ἀποτελεσματικὸ ἔλεγχο τοῦ Τόπου δηλαδὴ τῆς Πατρίδος καὶ τῶν γεωστρατηγικῶν ἐπιλογῶν της.  Αὺτὸ εἶναι κατ’ ούσίαν, ἡ λεγόμενη νεωτερικὴ ἤ μετανεωτερικὴ ἀντίληψη. Ἡ ἔξοδος συνεπῶς ἀπὸ τὴν νοηματικὴ περιοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοσμοειδώλου, βάσει αὐτῆς, σημαίνει ἁπλῶς, ἐπιστροφὴ στὴν βαρβαρότητα.

Αὺτὰ ἐπικαλοῦνται οὶ πάσης φύσεως δεξιο- αριστερο- σταλινικο- ποπερικοὶ ‘ἰδεολόγοι’. Τὴν διατήρηση ἀενάως φυλετικοθρησκευτικῶν συνταγμάτων, χωρὶς διανεμητικὴ δικαιοσύνη ἤγουν Οἰκονομία καὶ καταδίκη τῶν Πολιτῶν – Προσώπων, στὴν ἀτομικὴ δουλεία. Μὲ ἐξαφάνιση τῆς κοινότητος, τῶν κοινωνούμενων -κατ’ ἀλήθειαν, σχέσεων. Δυστυχῶς.

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: