Archive for Ιανουαρίου 2014

«ΚΕΠΕ, Ἔρευνα καὶ … Πολιτική»

31/01/2014

Πρόσφατα τὸ Κέντρο Προγραμματισμοῦ καὶ Οἰκονομικῶν Ἐρευνῶν (πῶς ἀπὸ ΚΟΕ κατέληξε σὲ ΚΕΠΕ εἶναι μυστήριο) έπικρίθηκε, γιατὶ στὸ μηνιαῖο δελτίο ‘Ἑλληνικὴ Οίκονομία’ ποὺ ἐκδίδει, ὑπῆρχε (σὲ ἄρθρο τοῦ κ. Ι.Χολέζα) πρόταση κατάργησης κατωτάτου μισθοῦ γιὰ νέους κάτω τῶν 29 ἐτῶν.

Τὶς ἐπικρίσεις προσπάθησε νὰ παρακάμψῃ ὁ Πρόεδρὸς του, κ. Ν.Φίλιππας, περίπου μουρμουρίζοντας ὅτι ὁ ἐρευνητὴς ἐξέφραζε τὴν δικὴ του γνὠμη καὶ ὅτι ἡ ἀκαδημαϊκότητα ἐπιβάλλει τὴν μὴ παρἐμβαση (κάτι ποὺ φέρνει ‘στὴν ὑπεράσπιση τοῦ δικαιώματος γνώμης μέχρι θανάτου’, ὡς ἔλεγε ὁ Βολταῖρος) καὶ ἄλλα τέτοια.

Καὶ ὡς συνήθως ἡ ἀλήθεια συσκοτίσθηκε. Πλήρως καὶ νὰ γιατί:
Κατ’ ἀρχὰς τὸ ΚΕΠΕ δημιουργήθηκε ἀπὸ τόν Καραμανλῆ (τὸν θεῖο) μὲ πρόταση Ζολώτα καὶ σὰν πρῶτο διευθυντὴ εἶχε τὸν ..Ἀντρέα!! (ὑπαγόμενο σήμερα στὸ Ὑπουργεῖο Ἀνάπτυξης) μὲ σκοπὸ διερεύνηση τῶν Ἑλληνικῶν οικονομικῶν στοιχείων, κατάρτιση προγραμμάτων καὶ σχεδίων ἀνάπτυξης, τὴν παρακολούθηση τῆς τρέχουσας οικ. συγκυρίας καὶ τὴν ὑποβολὴ προτάσεων πολιτικῆς.

Ἐπιπλέον δὲν εἶναι ἀκαδημαϊκὸ ἐρευνητικὸ κέντρο, ἡ Διοίκησή του διορίζεται ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση καὶ ἀλλάζει μὲ τὶς κυβερνήσεις. Δὲν ἐκδίδει ‘ἐπιστημονικὰ’ περιοδικά, ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι δὲν ἀποτελοῦν journals, δὲν ἔχει Ἐπιστημονικὴ Ἐπιτροπὴ Κριτῶν οὔτε ἔχει τοὺς ἀντίστοιχους δεῖκτες. Οὔτε τὰ standards ethics τῆς ἀκαδημαϊκότητος. Οὔτε ἄλλωστε ἰσχυρίζεται κάτι τέτοιο.

Τὸ ἴδιο τὸ ἄρθρο, ὅπου πιό πρίν ἔχει προλογίσει ὁ ἁρμόδιος ὑφυπουργὸς κ. Μυταράκης, φέρνει ἔντονα πρὸς τὰ μνημόνια καὶ τὰ περιτυλίγματα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ καθεστωτικὸς καὶ κυβερνητικὸς λόγος. Μὲ τίτλο ‘Δράσεις γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς ἀνεργίας’ καὶ περιεχόμενο ποὺ θυμίζει  προγράμματα ΟΑΕΔ, χωρὶς καμμία βιβλιογραφικὴ ἀναφορὰ, παρατάσσει σκέτα, ὑποδείξεις πολιτικῆς. Καὶ τὸ ἐπίμαχο: «κατάργηση του κατώτατου µισθού για νέους έως ένα έτος από την πρόσληψή τους, ώστε να δίνεται ισχυρό κίνητρο στην επιχείρηση να τον/την  (sic) προσλάβει και να κρίνει την καταλληλότητα του/της (πάλι sic) (βασικές και µη γνώσεις και δεξιότητες) …».

Φυσικὰ δὲν δείχνει νὰ ἀντιλαμβάνεται ὁ ἀρθρογράφος (ὁ ὁποῖος πέρασε καὶ ἀπὸ ἄλλο ὄργανο πολιτικῆς, τὀ Ἰνστιτοῦτο Ἐργασίας τῆς ΓΣΕΕ) τὶς ἐπιπτώσεις τῶν ὅσων λέει. Καὶ αὐτὸ δὲν ἔχει τόσο σχέση μὲ τοὺς μισθούς, ὅσο στὸ ὄτι δὲν μετρᾶ τὴν ἐπίπτωση τῆς μετατροπῆς μιᾶς ἐνοχικῆς σχέσης, ὅπως εἶναι ἀκόμη καὶ στὸ νεωτερικό ὑπόδειγμα, ἡ σχέση Ἐργοδότη – Ἐργαζομένου, σὲ ἐμπράγματη, ὅπως ἦταν στὸ προνεωτερικό ὑπόδειγμα.

Γιατὶ αὐτὸ ἀκριβῶς ὑποδεικνύουν τὰ ὄσα γράφει. Δὲν χρειάζονται ἄλλωστε καὶ διδακτορικὰ οίκονομικῆς γιὰ νὰ προβλέψῃ κανείς, ὅτι ἡ κατάληξη τέτοιων προτάσεων, χωρὶς τὴν ἐπιστημονικὴ βάσανο τῶν ἐπιπτώσεων, εἶναι τὸ … ρολάρισμα. Ἡ ἀνακύκλωση δωρεὰν ἀνθρώπινων πόρων (ἄλλη βλακώδης λέξη). Ὅπως γίνεται καὶ μὲ τὴν πρακτικὴ ἄσκηση τῶν φοιτητῶν.  Θὰ ἦταν ἰδιαίτερα ἀνόητοι έπιχειρηματικὰ  καὶ ‘ἀντιπαραγωγικοὶ’ οἱ ἐργοδότες, νὰ μὴν τὸ ἐκμεταλλευθοῦν. Αὐτὸ ἄλλωστε σημαίνει ἡ «ἐλαχιστοποίηση κόστους»

Δὲν θὰ εἴχαμε ἀσχοληθῆ μὲ τὸ ἄρθρο, ἄν δὲν μὰς ἐνοχλοῦσε ἡ παράταιρη χρήση τοῦ ὅριυ «ἀκαδημαϊκότητα». δηλαδὴ Πανεπιστήμιο καὶ ἡ παραμόρφωση στὸ τὶ εἶναι ΚΕΠΕ (καὶ τὰ ἄρθρα του πολιτικῆς) καὶ κυρίως στό τὶ δὲν εἶναι. Συνεπῶς ὁ πρόεδρος τοῦ ΚΕΠΕ μᾶλλον δὲν τὰ εἶπε καὶ τὀσο καλὰ. Καὶ δικαίως οἱ δημοσιογρἀφοι μίλησαν διαισθητικά, γιὰ ἄρθρο – λαγό τῆς Κυβέρνησης.

«Cui Bono?»

24/01/2014

Λατινικὴ ἔκφραση, ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Κικέρωνα καὶ σημαίνει «τὶς ὠφελεῖται» ἀπὸ μία ἐνέργεια ἤ πράξη. Κυριολεκτικά,  «σὲ ὄφελος ποίου;». Χρησιμοποιεῖται εἴτε γιὰ νὰ ὑποδειχθῇ ἕνα κρυφὸ κίνητρο ἤ ὅτι ὁ ὑπεύθυνος γιὰ κάτι, ἴσως νὰ μὴν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐμφανίζεται ὡς τέτοιος,  μὲ τὴν πρώτη ματιά.  Συνήθως ὸ ὅρος ἀπαντᾶται σὲ ἐγκλήματα, ὅπου οἱ πραγματικοὶ ἔνοχοι εὑρίσκονται ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν κάτι νὰ κερδίσουν. Συχνὰ οἱ ἔνοχοι ἐκτρέπουν μὲ ἐπιτυχία τὴν προσοχή, σ`ἕνα ‘ἀποδιοπομαῖο τράγο’. Πᾶρτε παράδειγμα τὴν αἰφνίδια ἔξαρση τρομολογίας, μὲ τὰ βίντεο διαγγέλματα, τοῦ Χρ. Ξηροῦ:

-Πείθει κανένα αὐτὸ τὸ ξέπνοο διάβασμα, μὲ ἐπίπεδη φωνὴ καὶ μηδὲν συναίσθημα, ἑνὸς κειμένου ποὺ, θεωρητικὰ μιλῶντας, θἄπρεπε νὰ παρακινήσῃ τὸν κόσμο νὰ σηκωθῇ ἀπὸ τὴν ἀποχαύνωση; Ἀκόμη καὶ τὰ διανυκτερεύοντα φαρμακεῖα ἤ τὶς ἀναζητἠσεις τοῦ Ἑρυθροῦ Σταυροῦ νὰ διάβαζε, περισσότερο συναίσθημα θὰ ὑπῆρχε. Στὰ γραπτὰ καὶ τὴν φωνή. Ἀκόμη καὶ ἄν δὲν τὰ γράφει αὐτὸς, τὸ σίγουρο εἶναι ὅτι δὲν τὰ νοιώθει. Εἰδικὰ μὲ ἕνα ντεκόρ Κολοκοτρώνη & Καραϊσκάκη ἀνάμικτο μὲ ὁλίγη Τσὲ καὶ Βελουχιώτη. Καὶ ἄντε νὰ δεχθοῦμε τοὺς τελευταίους, οἱ πρῶτοι, ὅμως, τὶ ρόλο παίζουν; Ὁπότε ἀβίαστα τίθεται τὸ ἐρώτημα «cui bono?».

Ἄν θυμᾶστε, τὰ διαγγέλματα τῶν διαφόρων τρομοκρατῶν καὶ ‘τρομοκρατῶν’ ἐγχώριας κοπῆς, ἦταν μῖγμα μαρξιστικοτσιτάτων, παραγεμισμένων μὲ λουδιτο οικονομικὲς θεωρήσεις, σταλινικοῦ ‘ἀνθρωπισμοῦ’, ‘εἰδικῶν’ τῆς Φραγκφούρτης καὶ ‘ἀρχαιολόγων’ μαρξιστῶν τῶν Παρισίων. Μὲ πρόσθετη ρητορικὴ περὶ φασιστικοῦ καὶ ρατσιστικοῦ ‘κινδύνου’. Συνόδευαν δολοφονίες, ληστεῖες κτλ, ἐκτελεσμένες τόσο ἀπὸ ἄτομα ἀμφίβολης συγκρότησης καὶ πάντως ὄχι ἐλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ὅσο καὶ  ἀπὸ ἄτομα ἐξαιρετικῆς ‘ἐπιχειρησιακῆς’ ἱκανότητος, ἄρα προφανῶς, ἀντίστοιχης ἐκπαίδευσης.

Λύση τοῦ τρομοκρατικοῦ προβλήματος δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ, ὅσο ἀντιμετωπίζεται ὡς ἀστυνομικὸ πρόβλημα, ἀπὸ ἀπίθανους Χρυσοχοϊδηδες (στὸ παρελθόν) καὶ Δένδιες. Τότε, ἐν μέσῳ τρομοκρατικῆς ἄπνοιας καὶ προϊοῦσας κατάρρευσης τοῦ συστήματος πασοκ, ἔξαφνα ‘συνελήφθησαν’ – ἀκριβέστερα ‘ἀπεκαλύφθησαν’, τρομοκράτες καὶ ὠφελήθησαν ἑταιρεῖες τῶν πάσης φύσεως C4I, ἐν ὄψει Ὀλυμπιακῶν. Προειδοποιῶντας κατάλληλα τὴν ἑπομένη κυβέρνηση.

Τώρα, οὐσιαστικὰ καθυβρίζονται συλλήβδην οἱ μορφὲς Κολοκοτρώνη καὶ Καραϊσκάκη, ποὺ συμβολίζουν τὴν Παλιγγενεσία ἑνὸς, συνώνυμου τῆς ἐλευθερίας, λαοῦ καὶ τίθενται ὥς φόντο, ὕποπτων, ἄν ὄχι παρακρατικῶν, φυσιογνωμιῶν,  ποὺ τὴν πατρίδα τὴν θεωροῦσαν προσβολὴ τῶν διεθνιστικῶν ὀνειρώξεών τους, παρέα στὸ ἴδιο φόντο, μὲ ἀμφιλεγόμενα, τουλάχιστον, πρόσωπα, ὥστε οἱαδήποτε ἀναφορὰ στὸν πατριωτισμὸ καὶ προτροπὴ γιὰ δράση, δηλαδὴ γιὰ ἐλευθερία, κυριαρχία, ἀνεξαρτησία, νὰ ἀκυρώνεται πολιτικὰ, νὰ ἐξετάζεται ἀστυνομικά καὶ νὰ διώκεται ποινικά. Δηλαδὴ νὰ ὑποχρεωθῇ ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία σὲ γκετοποίηση καὶ νὰ παραλύσῃ κάθε πρωτοβουλία μακροπρόθεσμης στρατηγικῆς, ίδιαίτερα στὴν Ἐξωτερικὴ Πολιτικὴ, Ἄμυνα, Οίκονομία, Παιδεία. Ποῦ συνιστοῦν Ἐλεύθερη Πατρίδα.

Ὅμως ἡ τρομοκρατία εἶναι δομικὸ πρόβλημα τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας· εἶναι ἡ ἀπαξίωση τοῦ θεσμικοῦ πλασίου. (Γιάννης Γεράσης, Μεταπολίτευση Ἐνοχες & Ὑποτέλεια, Ροές 1998)

Συνεπῶς, ἡ άντιμετώπισή της εἶναι μία καὶ μοναδική: ὁ σεβασμὸς, κατ’ ἀρχὴν ἀπὸ τὸ κράτος τοῦ κύρους, τῆς ἰσχύος καὶ ἱερότητος τῶν Θεσμῶν Δικαιοσύνης, Δήμου, Ἀσφάλειας. Καὶ ἀφ’ ἑτέρου μὲ τὴν ἐνίσχυση τῆς Παιδείας, δηλαδὴ ἐλευθερίας καὶ τῆς παραγωγῆς. Τὴν καταρράκωση καὶ ἀπουσία τῶν ὁποίων ἐπέβαλε καὶ συνεχίζει νὰ ἐπιβάλλῃ, ἕνα χρεοκοπημένο ἱστορικά, πολιτικὸ καθεστώς;

«Γιάννη, ξέχνα ’το»

17/01/2014

..Καὶ τὸ ξέχασε. Καὶ τὀτε ἔφριξαν, καταισχυνθέντα, τὰ κόκκαλα τῶν Πατέρων, ἀπὸ τὴν ἀναίσχυντη ὁμολογία· τοῦ γιοῦ τους, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἄλλου, τοῦ ἀρχηγοῦ -τρόπος τοῦ λέγειν, τῶν Ἑλλήνων.

«Ὁ Πὼλ Τόμσεν  καὶ ἡ Κριστὶν Λαγκὰρντ εἶπαν ὅτι ἔπρεπε νὰ σταθῶ στὸ πλευρὸ τους…Εῖπα: ἐντάξει, ἄν ἔρθω μὲ τὴν πλευρὰ σας, εἶναι κάτι ποὺ θὰ βοηθήσῃ πραγματικὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ εἶναι καὶ κάτι ποὺ δὲν γίνεται. Ὁ Σόϊμπλε μοῦ εἶπε,  ‘Γιάννη ξέχνα το’. Ὁπότε δὲν μπορεῖ νὰ γίνει, ἐγὼ λοιπὸν τὶ μπορῶ νὰ κάνω;».

Τὸ ἀνωτέρῳ ἀπόσπασμα εἶναι ἀπὸ τὴν πρώτη ἐφετεινὴ συνέντευξη τοῦ Γιάννη Στουρνάρα στοὺς Financial Times. Ὅπου ὁμολογεῖ ἀπροκάλυπτα ὅτι ….. ἀντιστάθηκε (ΝΑΙ!!!)  στὴν Κριστίν Λαγκάρντ και τον Πολ Τόμσεν τοῦ ΔΝΤ, ποὺ τὸν παρότρυναν (ἄκουσον, ἄκουσον) νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὴν εὐρωζώνη, ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν γερμανὸ ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν Β. Σόιμπλε, νὰ ἀποδεχθοῦν ἕνα  κούρεμα τοῦ, ἀποδεδειγμένα μὴ βιώσιμου, ἑλληνικοῦ χρέους. Αὐτὰ τὸ καλοκαίρι τοῦ 2012, ὅταν τὸ ΔΝΤ, ΗΠΑ καὶ λοιποὶ πλήν εύρωζώνης, εἶχαν συνειδητοποιήσει ἐν ὄψει τῶν ἐπερχόμενων ἑλληνικῶν χρηματοδοτικῶν κενῶν, τὶς λάθος συνταγὲς (ποὺ ἔλεγε προεκλογικὰ βεβαίως, βεβαίως καὶ ὁ Ἀντώνης) καὶ κυρίως τὴν ἀνάγκη νὰ σταματήσουν νὰ φορτώνουν μὲ νέα δάνεια καὶ μὲ ὑπέρογκους φόρους τὰ χρεωκοπημένα κράτη. Καὶ νὰ προχωρήσουν σὲ βαθὺ κούρεμα ἀνεξαιρέτως.

Δηλαδὴ τὸ ΔΝΤ καὶ οἱ Ἄμερικανοὶ λένε σὲ ἐμᾶς, στὴν Γαλλία καὶ, κυρίως,  στὴν Γερμανία, νὰ ἀφήσουμε τὶς σαχλαμάρες καὶ νὰ δοῦμε τὴν πραγματικότητα τῆς συστημικῆς κρίσης τῆς εὐρωζώνης. Μάλιστα προσφέροντας τὴν πλήρη βοήθεια καὶ στήριξὴ τους σὲ …ἐμᾶς.

Καὶ ὁ Στουρνάρας, δηλαδὴ ὁ Πρωθυπουργὸς Σαμαρᾶς, τὴν ἀπορρίπτουν,  διότι, ὅπως ὁμολογοῦν, ὁ Σόϊμπλε τοὺς εἶπε ἁπλὰ, ξεχᾶστε το. Καὶ τὸ ξέχασαν. Σ’ αὐτὲς τὶς τρεῖς λέξεις (Γιὰννη, ξέχνα ’το) κρύβεται ὅλη ἡ κακομοιριά, ὁ χατζηαβατισμὸς καὶ ὁ γραικυλισμὸς τῶν ταγῶν τοῦ νεοελληνικοῦ κομματικοῦ μορφώματος, ποὺ λέγεται ἑλληνικὸ κρατίδιο.

Προσέξτε τὴν τραγικὴ εἰρωνία τοῦ πράγματος: ὁ ἴδιος ὁ Στουρνάρας, δηλαδὴ ὁ Πρωθυπουργὸς, συνομολογοῦν ὅτι αὐτὰ ποὺ προτείνει τὸ ΔΝΤ καὶ ὁ ὑπουργὸς οἰκονομικῶν τῶν ΗΠΑ (ποὺ δὲν ξέχασε τὶς καταπρόσωπο προσβολὲς τῶν ὑπερφίαλων εὐρωπαίων, ὅταν τοὺς ἀπέδειξε ὅτι δὲν εἶναι στραβὸς ὁ γιαλός, ἀλλὰ στραβὰ ἁρμενίζουν) εἶναι τὰ μόνα ποῦ θα βοηθήσουν καὶ μάλιστα «πραγματικὰ» τὴν Ἑλλάδα. Καὶ ἀντὶ νὰ θέσουν στοὺς Εὐρωπαίους ἡγέτες τὸ πρόβλημα, σφίγγουν τὰ πέτα τοῦ σακκακιοῦ τους καὶ κακομοίρικα ψελλίζουν ‘ἐγὼ τὶ μπορῶ νὰ κάνω;’ Μὰ νὰ πᾶτε σπίτι σας, Κύριοι, ἄν δειλιάζετε. Γιατὶ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα ὁ εὔλογος φόβος καὶ ἐντελῶς ἄλλο ἡ δειλία.

Στὴν προκειμένη περίπτωση, τὸ μόνο ποὺ εἶχε, χωρὶς κανὲνα κόστος, νὰ κάνῃ ἡ Ἑλλάδα, ἦταν νὰ θέσῃ ἁπλὰ καὶ ἀπροειδοποίητα τὸ θέμα σὲ συνάντηση κορυφῆς. Δὲν εἶχε τίποτε νὰ χάσῃ, γιατί, τό πολύ πολύ νὰ ἀρνοῦντο. Εἲχε ὅμως νὰ κερδίσῃ, ἀπὸ τὴν ἄμεση συμπαράταξη Ἰρλανδίας, Ἰσπανίας, Ἰταλίας. Ἁκριβῶς ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τὸν Ντράγκι. Ποὺ ὑποχρέωσε τὸν Σὀϊμπλε σὲ ἄμεση ὑποχώρηση, στὸ θέμα τῆς ἑνοποίησης τραπεζικοῦ συστήματος.

Πῶς ἀλήθεια λέγεται, αὐτὴ ἡ χωρὶς οὔτε μία λέξη, γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὁπλων, ρὲ ἀδελφέ, ὑποχὼρηση, ὑποταγὴ καὶ παράδοση στὶς λανθασμένες προτροπὲς, ἐνάντια στὸ, κατὰ τὴν δικὴ τους ὁμολογία, συμφέρον τῆς χώρας;

Τὸ τανγκὸ τῶν Χριστουγέννων, ἡ ἀγέλαστη Πολιτεία καὶ τὸ χαμόγελο τῶν Θεῶν

10/01/2014

Χριστούγεννα στὸ  μουντό, παγωμένο στρατόπεδο τῆς ἑλληνικής ἐπαρχίας, κάπου στὸν Ἕβρο. Τέσσερις ὑπάρξεις, ὁ ὑπολοχαγὸς  Στέφανος Κ., ὁ Ἀντισυνταγματάρχης  Μανώλης Λ., ἡ γυναίκα του Ζωὴ καὶ ὁ φαντάρος Λάζαρος, συμπλέκονται παραπαίοντας, ὅπως ἡ ἴδια ἡ ζωὴ, μεταξὺ ἐφικτοῦ καὶ ἀνέφικτου.

Παρατημένοι στὸ γκρίζο ὀμιχλῶδες τοπίο, βουτηγμένοι στὴν μέγγενη τῶν πρέπει τῆς ζωῆς,  ποὺ τόσο δωρικὰ περιγράφει ἡ ἀδιάκοπη μονοτονία βροχής καὶ λάσπης,  παραιτημένοι μὲ σφιγμένα χεὶλη μπροστὰ στὴν ἀνέλπιδη προσδοκία μιᾶς καλύτερης ζωῆς, λιγόλογοι στην σκληρή μοναξιά τους.  Χαμένοι μέσα στοῦ Κύκλου τὰ γυρίσματα, ποὺ ἀνεβοκατεβαίνουν καὶ  τοῦ Καιροῦ τὰ ἀλλάματα, ποὺ ἀναπαημό δεν έχουν,  ἀναθιβάλλουν ἀποφάσεις ποὺ δὲν τολμοῦν ἤ δὲν πρέπει νὰ πάρουν.

Ὥσπου ὁ σκληροτράχηλος Ὑπολοχαγὸς, σὲ ἔνα λυρικὸ ξέσπασμα τῆς ἑρωτευμένης ψυχῆς του, ζητᾶ ἀπὸ τὸν, καλλιτεχνικῶν τάσεων, ἐσωστρεφῆ φαντάρο του, νὰ τοῦ μάθει τανγκὸ ὥστε νὰ μπορέσῃ, μέσῳ αὐτοῦ, νὰ λυτρωθῇ ἐκδηλώνοντας τὸν ἀταίριαστο ἔρωτὰ του στὴν Ζωὴ, στὴν γιορτὴ τῶν Χριστουγέννων.

Ὁ Νίκος Κουτελιδάκης ὁδηγεῖ στην κάθαρση τοὺς πρωταγωνιστὲς τῆς ταινίας του (βασισμένης στὸ ὁμότιτλο βιβλίου τοὺ Γιάννη Ξανθούλη), μέσα ἀπὸ ἕνα εὐγενικὸ καὶ συγκρατημένο συναισθηματικὰ, στρόβιλο μουσικοῦ ρυθμοῦ τανγκὸ. Σὲ ἕνα κρετσέντο πλημμυρισμένο ἀπὸ ἀναρίθμητα γιατί καὶ διότι, τῆς μιᾶς καί μόνο ἀνθρώπινης ἔκφανσης αὐτῆς τῆς ζωῆς: τοῦ χαμόγελου ποὺ ἀνθίζει στὴν κορύφωση.

Ἀφηγοῦνται οἱ Ἀφοὶ Κατσιμίχα: «μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πολιτεία, απ’ όλες εξεχώριζε σ’ ολόκληρη τη χώρα, μια πολιτεία όμορφη μα πάντα λυπημένη, οι άνθρωποι αγέλαστοι, κακοί και μουτρωμένοι, δεν ξέρανε χαμόγελο κι αγάπη τι σημαίνει. Kαθένας τους εκοίταζε μονάχα τη δουλίτσα του, η καλημέρα ακριβή σαν να ’τανε χρυσάφι, ποτέ δεν πήγαν τα παιδιά στους δρόμους στην πλατεία, ποτέ δεν έγινε γιορτή, χορός και φασαρία, της βγήκε και το όνομα: Aγέλαστη Πολιτεία». Ἐξ οὖ καὶ τὸ ὁμότιτλο μουσικὸ ἔργο.

Tὴν ξέρω αὐτή τὴν πόλη, ἐκεί γεννήθηκα. Ὅμως θυμᾶμαι ὅτι τὰ Xριστούγεννα ‘οἱ καλικάντζαροι ἔφερναν τὰ πάνω κάτω· ὅλοι στοὺς δρόμους βγαίναμε μὲ γέλια καὶ ἀστεῖα
καὶ φαγοπότι στήναμε στὴ μέση στὴν πλατεῖα. Κι’ οἱ ἀγέλαστοι ἄνθρωποι, ἐγίνοντο γελαστοί, ἀλλὰ πολύ γελαστοί’.

«Τὸν μὲν Γέλωτα τῇ γενέσει τῶν Θείων, τὰ δὲ δάκρυα τῇ συστάσει τῶν ἀνθρώπων ἤ ζῴων ἀπονέμομεν», διαπιστώνει ὁ Πρόκλος (ΙΒ). Ἀλλὰ πρὶν ἀποσώσει τὴν φράση του ἔρχεται παρευθεὶς ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος  ξεκαρδισμένος στὰ γέλια νὰ ἀναφωνῇ « καὶ τὰ φοβερὰ τοῦ κόσμου ἐμοὶ εὐκαταφρόνητα καὶ τὰ χρηστὰ καταγέλαστα» σὰν ἄλλος Ἀοιδὸς. Ὁ ὁποῖος,  μᾶς τραγουδᾶ στὸ Α599, ὅτι ὅταν ὁ τεχνοκράτης Ἤφαιστος ἔπρηξε τὰ σκώτια τοῦ Δία, αὐτὸς τὸν γκρεμοτσάκισε ἀπὸ τὸν Ὅλυμπο καὶ τότε «ἄσβεστος δ’ ἄρ’ ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσιν»

Τὸ μόνο χαρακτηριστικὸ, ποὺ μᾶς διακρίνει ἐμφανῶς ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔμβια καὶ τοὺς κρυστάλλους εἶναι τὸ γέλιο. Τῆς ἄσβεστης χαρᾶς καὶ τοῦ ἕρωτα, ἀλλὰ καὶ τῆς σάτυρας καὶ χλεύης. Τὰ πρῶτα δὲν τἄχουν, ὅλοι αὐτοὶ οὶ ἐξουσιομανεῖς ὀσφυοκάμπτες ὑπουργίσκοι, ποὺ ἐκμετροῦν τὴν μοναδικὴ ζωὴ τους μὲ ἀριθμοὺς μιζέριας καὶ ἀπολύσεων. Τὰ δεύτερα, τῆς σάτυρας καὶ χλεύης, εἶναι τὰ μόνα ποὺ τοὺς ἀξίζουν.