Archive for Απρίλιος 2014

«Ἀγορήνδε»

25/04/2014

Σημαίνει στὴν συνέλευση, στὴν ἀγορά. Ἡ τελευταία προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀγείρω καὶ μὲ τὴν σειρά του ἀπὸ τὸ γαργαίρω δηλαδὴ φέρω, συναθροίζω, βρίθω (Ι.Σταματάκου). Ἡ ἀγορὰ εἶναι τόπος συνάθροισης ἀνθρώπων, ὅπου συντελοῦνται συζητήσεις, γνωριμίες, δημηγορίες, ἀλλὰ καὶ ἀγοραπωλησίες προϊόντων, ἀγαθῶν καὶ ζώων.

Περπάτησα τὴν Ἀγορὰ τῆς πόλης, στοὺς κεντρικοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες. Ἀντίκρυσα πλῆθος κόσμου. Ἄλλους καθισμένους στὰ τραπεζάκια τῶν καφὲ, στὰ σκαμπὼ τῶν μπάρα καὶ στὰ ρεστωράν. Ἄλλους νὰ περπατοῦν παρέες παρέες σὲ πεζοδρόμια καὶ πλατεῖες καὶ ἄλλους νὰ μπαινοβγαίνουν, κατὰ κύματα, στὰ μαγαζιὰ κοιτώντας καὶ ψωνίζοντας. Μεγάλο Σάββατο, γάρ.

Ὁμιλίες δυσδιάκριτες, γέλια αὐθεντικὰ, ἀλλὰ καὶ γάργαρα νεανικὰ, ἠχοῦσαν ὁλοῦθε. Κἀτι δὲν πάει καλὰ, σκέφθηκα. Ἐκτὸς ἄν ἔχασα κάτι στὶς εἰδήσεις καὶ βγήκαμε ἀπὸ τὸ μνημόνιο, ποὺ ὁ ἀλήστου μνήμης ΓΑΠ τέτοιο καιρὸ, τῷ 2010, μᾶς ἔνέτασσε ὕπουλα, χωρὶς τὴν ἔγκρισή μας, διαγράφοντας ξεδιάντροπα, ὅσα ἀντίθετα ἔλεγε, λίγο πιὸ πρίν.

Ἀποφάσισα νὰ ἐπισκεφθῶ μερικὰ μαγαζιὰ, κάνοντας τὸν δύσκολο πελάτη, ἀφοῦ ἔτσι κι’ ἀλλοιῶς, δὲν εἶχα σκοπό νὰ ἀγοράσω, ἀλλὰ νὰ δῶ τρόπους ἀντιμετώπισης. Ἐπέλεξα ἕνα παπουτσάδικο, μὲ ἀθλητικὰ καὶ καθημερινὰ παπούτσια.

«-Γιὰ ποιὸ στύλ κοιτᾶμε σήμερα», μὲ ὑποδέχθηκε, ἀνεπιτήδευτα, ὁ πρόσχαρος πωλητὴς. Αἰσθάνθηκα ὅτι εἶχε ήδη ‘σκανάρει’ τὸ στύλ μου, ἀναγνωρίσει τὰ παπούτσια ποὺ φοροῦσα καὶ ἐκτιμήσει τὸ νούμερό μου. Ἕκανα κάποιες ἐρωτήσεις, φέρνοντας στὴν κουβέντα ἀνταγωνιστικό μοντέλλο. Χωρὶς νὰ τὸ κατηγορήσει, ἐξεθείασε τὸ δικό του, δίνοντας ἔμφαση σὲ χαρακτηριστικά, ποὺ θεώρησε ὅτι ταίριαζαν στὸ στύλ καὶ τὴν ἡλικία μου• ὅπως ‘ἀνάλαφρα’, «βοηθοῦν τὴν καμάρα τοῦ πέλματος» καὶ ‘δὲν δημιουργοῦν κάλους’. Ἔφερε δύο τρία παρεμφερῆ δείγματα καὶ νούμερα ἀνάλογα μὲ τοῦ κατασκευαστῆ, μιὰ καὶ, ὅπως δἠλωσε, ὑπάρχει διαφορά φόρμας. Στὸ τέλος μὲ «βοήθησε» στὶς ‘δυσκολίες’ τῆς …πιστωτικῆς κάρτας.

Παρόμοια καὶ σὲ ρουχάδικο, οἱ πωλητὲς δὲν ἦσαν καθόλου καταπιεστικοὶ, ἔφερναν τὰ νούμερὰ μου καὶ σὲ ὅσα δὲν εἶχαν, δὲν δίσταζαν νὰ μοῦ τὸ δηλώσουν καὶ νὰ μὲ κατευθύνουν σὲ κάτι ἄλλο, ἀντὶ νὰ μοῦ φέρουν μεγαλύτερα ἤ μικρότερα. Οὔτε στραβομουτσούνιασαν ὅταν δὲν πῆρα τίποτε. Ἄντίθετα μὲ ξεπροβόδισαν εὐχόμενοι «Καλὴ Ἀνάσταση».

Τελειώνοντας μὲ τὰ ψώνια, κατὰλαβα ὅτι κάποια πράγματα δεν ἦταν «σωστὰ» σὲ αὐτὴ τὴν Ἀγορὰ: α) στὸ παπουτσάδικο ὁ ἀέρας εἶχε μιὰ ἐλαφρά μυρωδιὰ ἀπὸ δέρμα καὶ στὸ ρουχάδικο ἀπὸ ροῦχα. «Πρωτόγωνο» βέβαια, ἄν θεωρήσει κανεὶς μαγαζιὰ ἄλλων πόλεων ποὺ ἔχουν μηχσνήματα ποῦ ξερνοῦν συνθετικὰ καυτερά ἀρώματα, ἀντὶ νὰ ἀφήνουν νὰ διαχέωνται οἱ ἀναμενόμενες μυρωδιὲς τῶν προϊόντων τους. β)Στὰ περισσότερα δὲν ὑπῆρχε μουσική καὶ ὄπου ὑπῆρχε μετὰ βίας ἀκουγόταν, ἐπιτρέποντας νὰ ταξιδεύουν στὸν ἀέρα, οἱ συνομιλίες πελατῶν πωλητῶν, μεταφέροντας ἐμπειρίες, ἀντιρρήσεις, προτάσεις.γ) Ὑπῆρχαν παντοῦ καθίσματα γιὰ τοὺς «ἄτυχους» συζύγους ὤστε νὰ καταπιοῦν ἀκούραστα τὴν λυπητερὴ!! δ) δὲν ὑπῆρχε οὔτε 1 διπλοπαρκάρισμα.

Πεπεισμένος ὄτι κάτι δὲν πάει καλὰ ἐπισκέφθηκα διαδοχικά καφὲ, μπάρ καὶ φαγάδικο στὴν πλατεία. Καμμία μουσικὴ δὲν ἀκουγόταν στὰ τραπεζάκια ἔξω. Οἱ συνδαιτημόνες ἀκουγαν, ἀκούγοντο, συνομιλοῦσαν. Χωρὶς ξελαρυγγιάσματα καὶ φωνές. Ἕνα πολύβουο πλήθος δημιουργοῦσε μιὰ πρωτόγνωρη, εὐχάριστη, γιορτινὴ, ἀτμόσφαιρα κυριολεκτικά, Ἀγορᾶς. Αἰσθάνθηκα πρὸς στιγμήν «πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους…» (Οδύσσεια, Α.180-). Πῶς; Ὄχι δὲν ἀναφέρομαι στὴν πόλη μας. Ἀλλὰ στὴν Καλαμάτα. Τὴν Ὁμηρικὴ Σπάρτη (σύμφωνα μὲ τὸν Ε. Πανταζῆ). Σὲ μιὰ Ἀγορά, τὸν τρόπο τῆς ὁποίας συνιστῶ.

«14η τοῦ Νιζάν»

18/04/2014

Ὁ Κοχὲν Γκαντὸλ κοίταξε ἔξω. Ἡ ἡμέρα εἶχε πάει καλά. Εἶχε ξεμπερδέψει μὲ τὸν ἐπικίνδυνο θρησκευτικό ἐπαναστάτη. Στὸ δικαστήριο φοβήθηκε ὅτι θἀ ἔχανε. Οἱ μάρτυρες κατηγορίας ἤταν τῆς πλάκας καὶ οὐσιαστικὰ ἀθώωναν τὸν κατηγορούμενο. Εἶχε καὶ ἐκεῖνες τὶς ‘σουπιὲς’, τοὺς Ἀριμαθιῶτες, ποὺ παρενέβαλλαν ἐμπόδια συνέχεια.

Εὐτυχῶς! Πρὸ τοῦ κινδύνου νὰ ἀπαλλαγῇ ὁ κατηγορούµενος, χρησιµοποίησε, τὴν δι’ ὅρκου  ὁµολογια. Ἠξερε ὅτι γιὰ κατηγορίες ἐπισύρουσες ποινὴ θανάτου ἀπαιτοῦντο δύο μάρτυρες ὑποχρεωτικά. Δὲν βαριέσαι, λεπτομέρεια. Ρώτησε ὁ ἴδιος τὸν κατηγορούμενο ἐὰν ἦτο υἱὸς Θεοῦ, βέβαιος γιὰ τὴν καταφατικὴ ἀπάντηση. Πόσο μικροὶ οἱ σύνεδροι, σκέφτηκε. Τοὺς ὑπέκλεψε τὴν καταδίκη μὲ τὴν θεατρικὴ παράστασὴ του καὶ αὐτοὶ δὲν κατάλαβαν τίποτα. Ἔπρεπε νὰ ἀγοράσῃ νέο πανωφόρι. Περηφανεύτηκε μέσα του, γιατὶ ἦταν ὁ μόνος ποὺ ἤξερε ὅτι ὁ ἐπαναστάτης δεν  ἐβλασφήµησε, γιατὶ τὸν ρώτησε ἀραμαϊκὰ, ἄν εἶναι υἱὸς τοῦ Eὐλογητοῦ – ὄχι τοῦ Γιαχβὲ. Pωτῶντας γιὰ Γιαχβε ὁ κατηγορούμενος θὰ ἀπαντοῦσε «ὄχι, υἱὸς εἰµὶ τοῦ  Eὐλογητοῦ», ἀφοῦ μόνο ἡ χρήση τῆς ὀνοµασίας Γιαχβε-θεὸς ἀπαγορεύεται διὰ θανάτου. Οἰ ἄλλες, Κύριος, Εὐλογητός κτλ  δὲν πείραζαν.  Αὐτὸ εἶναι τὸ πλεονέκτημα νὰ ξέρῃς καλὰ τὶς γραφές, μουρμούρισε μὲ ἱκανοποίηση.

Συγχάρηκε ἐνδόμυχα τὸν ἑαυτὸ του, ποὺ ἄλλαξε τὴν κατηγορία, ὅταν ἔστειλε γιὰ τὴν ἐπικύρωση τῆς καταδίκης στὸν Ἡγεμόνα. Ἠξερε ὅτι οἱ Πραίτωρες δεν ἔδιναν ὅπως αὐτὸς, σημασία στὰ θρησκευτικὰ  ζητήµατα -µὲ τοὺς ἐπαρχιῶτες, µάλιστα, κατασκηνωμένους ὁλογυρα. Ἔτσι λοιπὸν κρυφὰ μετέτρεψε τὴν κατηγορία σὲ πολιτική: τοῦ ἐπαναστάτη γιὰ ἀνατροπὴ τῆς κυριαρχίας τῆς  Pώµης. Πολὺ βολικὴ, ἡ θριαμβευτικὴ εἴσοδος μὲ τὰ βάγια, κάγχασε, μὲ τὸν λαουτζίκο νὰ φωνάζῃ »ὡσαννά Bασιλευς». Ἄρα ἐσχάτη προδοσία, συνεπῶς θάνατος.

Κόντεψε νὰ πάθῃ ἀποπληξία ὅταν ὁ Πραίτωρ δὲν ἐντυπωσιάσθηκε, κήρυξε ἑαυτὸν ἀναρμόδιο καὶ παρέπεμψε τὸν ἐπαναστάτη στὸν τοπάρχη, ως ἐκ Γαλιλαίας καταγόμενο. Πάλι καλά, ποὺ ἡ ἐβραϊκὴ καταγωγὴ τοῦ τελευταίου βοήθησε στὸ νὰ «κατανοήσῃ» ὅσα τοῦ διεμήνυσε. Γιὰ νὰ ποῦμε τὴν ἀλήθεια κέρδισε ἔτσι χρόνο, γιὰ νὰ ξεσηκώσῃ τὸν λαὸ. Εἰρωνεία, σκέφτηκε. Ὁ ὑπόδουλος λαὸς νὰ ἀπαιτῇ ἀπὸ τὸν κατακτητή του, τὴν καταδίκη τοῦ ἐπαναστάτη!

Τελικά ὅμως, οἱ φωνὲς καὶ ἀπειλὲς ὅτι θὰ καταγγείλουν στὸν Αὐτοκράτορα ὅτι ὁ Πραίτωρ συμπαθεῖ τρομοκράτες ἔφεραν ἀποτέλεσμα. Καὶ μέσα στὴν ἀντάρα, ἡ δυνατότητα προφυλάκισης, ἀναβολῆς τῆς ∆ίκης, ἡ δυνατότητα ἐξορίας, αὐτὲς οἱ τόσο ἁπλὲς καὶ συνήθεις πρακτικές, δὲν πέρασαν ἀπὸ τὸν νοῦ τοῦ ἡγεµόνος. Καὶ ἔστειλε στο ἀπόσπασμα τὸν λαοπλόνο.

Κοίταξε ἔξω ἀπὸ τό παράθυρο. Περίεργη ἀτμόσφαιρα, ἀναρωτήθηκε.  Μᾶλλον ἡ κούραση δημιουργεῖ φαντάσματα. Ἄλλωστε εἶχε μείνει ξάγρυπνος, μὲ τό πρόβλημα τόσες νύχτες. Τώρα βέβαια οἱ μετοχὲς του ἀνέβηκαν. Ἧταν ὁ μόνος ποὺ εἶχε ἐπιμείνει γιὰ ἀμεση ἐκτέλεση τοῦ ἐντάλματος σύλληψης καὶ δίκης πρίν τό Πάσχα. Παρ’ ὅτι οἱ ἄλλοι εἶχαν ὑπογράψει γιὰ μετὰ. Καὶ τοῦ ἦλθαν ἀκριβῶς ὅπως τὰ σχεδίασε.

Ἀποφάσισε ὅτι ἔπρεπε νὰ δῇ τοὺς Συνέδρους δικαστὲς καὶ νὰ καταλαγιάση τὶς ἀνησυχίες τους γιὰ ἄδικη δίκη. Ποὺ ἐπέφερε καὶ στοὺς ἴδιους, θανατικὴ ποινή. Ἄλλωστε, θὰ τοὺς ἔλεγε, στὸ κάτω κάτω δὲν ἐκτελέσθηκε ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Δικαστηρίου, ἀλλὰ τοῦ Ρωμαϊκοῦ. Αὐτὸ καταδείκνυε καὶ ἡ ἐπιγραφὴ. Θυμήθηκε τὸν ἐκνευρισμὸ του μὲ τὴν προφανὴ κοροϊδία, ποὺ γραµµένη, τρίγλωσσα μάλιστα, διεκήρυττε: «Iησοῦς  Nαζωραῖος Bασιλεὺς Iουδαίων». Ἀπὸ τὸν Σταυρό! Ἄκου Βασιλεύς!

Προσπάθησε νὰ διακρίνῃ τοὺς ἐκτελεσθέντες μέσα στὴν καταχνιά, ὅταν αἰσθάνθηκε τὴν γῆ νὰ τρέμῃ. Καὶ στὰ πλάγια, ὅπως κοιτοῦσε τὸ πεδίο ἐκτέλεσης, εἶδε ἔντρομος τὴν σκεπὴ τοῦ Ναοῦ νὰ γλυστρᾶ ἀργὰ ἀργὰ καὶ νὰ γκρεμίζεται. Προφητεῖες, ποὺ καιρὸ ἀπόδιωχνε, εἰσχώρησαν σὰν κῦμα στὸν νοῦ του. Δὲν μπορεῖ, σκέφτηκε. Υἱὸς Γιαχβὲ; Ἀδύνατον.

Αἰσθάνθηκε ἕνα ψίθυρο νὰ τρυπώνῃ μέσα στ’ αὐτιὰ του. Πανικοβλήθηκε, ἀναγνωρίζοντας τὴν ἠχὼ τῆς λέξης «τετέλεσται». Καὶ στροβιλιζόμενος ἀπὸ τὴν σκοτοδίνη, πρὶν προσκρούσει καταγῆς, ἦλθε αὐτόματα στὸν νοῦ του, ὁ δάσκαλὸς του τῶν Ἑλληνικῶν: –σκέψου, μικρὲ Καϊάφα. Μπορεῖ νὰ σημαίνῃ καὶ  «ὅλα ἐκπληρώθηκαν»….

Ἕτσι δὲν ἔνοιωσε ὅτι γύρω του, ἕνα, ἕνα τὰ θεμέλια τῶν αἱματοσυγγενικῶν, μυθολογικῶν συνταγμάτων κατέρρεαν. Συμπαρασύροντας κάθε διάκριση, μεταξὔ ἀνθρώπων.

Ἔξω ἔφευγε ματωμένη, ἡ Παρασκευὴ, ἡ 14η ἡμέρα τοῦ μηνὸς Νιζάν.

«Ποιὸ προπατορικό ἁμάρτημα;»

16/04/2014

Ἡ Ἑλληνική Ἐμπειρία ἐκζήτησης τῆς Ἀρχής, ποὺ πυροδοτήθηκε ἀπὸ Ὅμηρο καὶ Ἡσίοδο, συνεχίσθηκε με Ἡράκλειτο, Θαλῆ, Ἀναξίμανδρο, Ἀναξαγόρα, Δημόκριτο, διέλυσε τὰ μυθολογικά, θρησκευτικά συντάγματα καὶ τὶς φυλετικὲς κοινωνίες, εἰσήγαγε τὴν ἰδιότητα τοῦ πολίτου ὡς ἐξ ἴσου μετόχου- «ἐκκλησιαζομένου», στὴν Πόλη καὶ ἔφθασε μέσῳ Πλάτωνος – Σωκράτους, στὴν ἀναγνώριση τῆς ἀνθρωπίνης Ὑπάρξεως ὡς Ἱερᾶς.

Ἡ ἔλευση τοῦ Χριστιανισμοῦ γκρεμίζει ὁριστικά τὴν φυλετική κουλτούρα. Ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθοδοξία καταχώρησε ὡς ἀπαξία ὁλόκληρη τὴν κοινωνικὴ τάξη, δηλαδή κάθε διάκριση. Ὅλοι εἶναι ἴσοι ὡς πρόσωπα θεούμενα κατά χάριν Θεοῦ. Βεβαίως δὲν ἔχουν καταργηθῆ ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ διακρίσεις, ἀλλὰ ἔπαψαν νὰ ἔχουν θρησκευτική, δηλαδὴ ἠθική, νομιμοποίηση καὶ κάλυψη.

Συμπληρώνουν οἱ Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅτι ἡ βιολογική, κοινωνικὴ καὶ φυσική ἀναγκαιότητα δὲν μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν στὴν κατάργηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ εἰσαγωγή τοῦ Αὐτεξουσίου ἀποδιώχνει καὶ μετατρέπει τὸ ‘προϋπᾶρχον’ κακό, ἀπὸ συστατικὸ τοῦ μυθολογικοῦ κόσμου, σὲ πρόβλημα δυνητικῆς χρήσης τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ αὐτεξουσίου τοῦ ἀνθρωπίνου Ὅντος.

Πῶς συναρτῶνται τώρα ἡ Ἑλληνορθόδοξη Φιλοσοφία καὶ ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη, μὲ τὸ ἰουδαϊκὸ μυθολογικὸ σύνταγμα (Παλαιὰ Διαθήκη) ποὺ καθορίζει ἀτομικὴ καὶ συλλογικὴ ἐνοχὴ καὶ μάλιστα ἐκ κληρονομίας; Καὶ ὄχι μόνον αὐτὸ ἀλλὰ μετατρέπει τὴν ἐργασία ἀπὸ πηγὴ προσφορᾶς καὶ συμμετοχῆς στὴν κοινωνία σὲ ἀπαξία, τὴν δὲ μητρότητα σὲ ἀφόρητο πόνο. Ποὺ μόνο ἀνελεύθεροι ἤ ἐπικυρίαρχοι μποροῦν νὰ πρεσβεύουν.  Διότι τὸ ἐνοχικὸ θρησκευτικὸ μοντέλο, ἀκυρώνει τὶς δυνατότητες τῆς ἐλευθερίας, τὴν ἐξορίζει ἀπὸ τὴν συνυπαρκτικὴ περιοχὴ (κοινωνία). Φανερώνει οὐσιαστικὰ, τρόμο, μπροστὰ στὴν ἐλευθερία. Κρατούντων καὶ κρατουμένων.

Πουθενὰ στὰ Εὐαγγέλια δὲν ὑπεισέρχεται ἡ ἔννοια τῆς πτώσεως καὶ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, παρὰ μόνον ἀργότερα καὶ στά πλαίσια τῆς ἀναφορᾶς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου σὲ ὁμοθρήκους τῆς ἐποχῆς του. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ τιμωροῦ τοῦ «περιουσίου» (ἄλλη θεμελιώδης ἀντίφαση) λαοῦ, ὅταν παρεκτρέπεται ἤ τῶν ἐχθρῶν του!

Ἀντὶ λοιπὸν νὰ συνεχισθῇ ἡ ἐξέλιξη τῆς Ἑλληνορθόδοξης σκέψης, δηλαδὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς Ἐκκλησίας, ἐνστερνίσθηκε ἡ Ὀρθοδοξία τὸ δῆθεν παραδειγματικὸ πλαίσιο τῆς «παιδευτικῆς»  λειτουργίας τῶν ἰουδαϊκῶν μυθολογιῶν καὶ δημιουργεῖ σχιζοφρενεῖς καταστάσεις στὰ μυαλὰ τῶν παιδιῶν μας.  Ἔτσι ποὺ ἡ ἀποχώρησὴ τους ἀπὸ τὸν ποιμαντορικό λόγο νὰ εἶναι βεβαία, ἀφοῦ ἡ Π.Δ. βρίθει ἀπὸ ἐγκλήματα, πάθη, ἀγριότητες πολεμικὲς, ἀλλὰ καὶ νομικὲς ἐπιβολὲς προκειμένου νὰ τιθασσευθῇ ἡ ἀνθρώπινη φύση. Γιὰ νὰ μὴν ποῦμε γιὰ τὴν ἀπέχθεια γιὰ τὴν σεξουαλικότητα καὶ τὴν γυναίκα κατὰ τὴν ἔμμηνο καὶ ὄχι μόνο, ρύση (ἐνῷ πουθενὰ στὴν Καινὴ Διαθήκη δὲν ὑπάρχει ἔστω καὶ ἡ παραμικρὴ νύξη γι’ αὐτά). Δὲν πρωτεύει ἡ ἀγάπη καὶ ἡ σχέση, ἀλλὰ μιὰ πανικόβλητη προσπάθεια ἀπόσεισης καὶ ἀμνήστευσης φαντασιακῶν καὶ ἀνύπαρκτων ἐνοχῶν.  Ποὺ ἀφήνει νευρωτικὰ ἐρείπια.

Ὅμως ἕνας Θεὸς χωροφύλακας καὶ δικαστὴς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι Θεὸς. Γι’ αυτὸ καὶ ἡ ‘Oρθοδοξία μιλᾶ γιὰ ἀγάπη, σχέση κοινωνίας, ἐκκλησία -κάλεσμα σχέσης μὲ τὸν Θεό, τρόπο βίου κατὰ Θεὸν καὶ ἐν τέλει θέωση, κατὰ χάριν Θεοῦ. Μιὰ θέωση κατ’ ἐπιταγὴν εἶναι ἀνελεύθερη καὶ συνεπῶς παραλογισμός. Ἡ τραγικότητα τοῦ Ἀνθρώπου δὲν ἀποτυπώνεται στὰ μυθολογικὰ Ἰουδαϊκὰ κείμενα, ἀλλὰ μόλις στοὺς 1440 στίχους τῆς Ἀντιγόνης τοῦ Σοφοκλέους.

Ἄς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι τὴν ἰουδαϊκὴ μυθολογικὴ ἱστορία, τὴν κατέστησε οἰκουμενικὴ ὡς Ἁγία Γραφὴ ὁ διοικῶν Χριστιανισμός.  Ὅμως ὁ Ἄνθρωπος, ὀντολογικὰ, εἶχε ἠδη προχωρήσει πολύ.

«Ὑπέρ Φαήλου Λόγος»

11/04/2014

-Τὶ πάθανε τὰ μπουγαδοκάναλα,  διαμορφωτές γνώμης, ΜΜΕ, πολιτικοὶ ἀπὸ ὅλο τὸ πολιτικὸ φάσμα , ἀναλυτὲς κλπ νὰ παραμερίζουν τὶς ἀρχές δεοντολογίας καὶ τὶς ὅποιες διαφορὲς τους καὶ καταφέρονται κοπαδηδόν ἐνάντια στὸν Φαῆλο Κρανιδιώτη, γιὰ νὰ μὴν μπῇ στὸ εὐρωψηφοδέλτιο τῆς ΝΔ; Ἕναν δικηγόρο χωρὶς καμμιὰ ἄλλη θεσμικὴ ἰδιότητα; Καὶ τοῦ ἀπεργάζονται δολοφονικὰ, ἕνα προφὶλ, ὅπου μπροστὰ του οἱ χρυσαυγίτες μοιάζουν μὲ προσκοπάκια τοῦ κατηχητικοῦ;

Ποιὸ εἶναι τὸ πρόβλημὰ τους; Ὅτι ὁ Φαῆλος- καὶ ὁ κάθε Φαῆλος, πρῶτον ἔννοεῖ αὐτὰ ποὺ λέει καὶ λέει αὐτὰ ποὺ ἐννοεῖ. Δεύτερον βασίζεται σὲ ἀλήθειες τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Πατάει, μὲ ἄλλα λόγια, γερὰ σὲ ὤμους γιγάντων. Τρίτον ἔχει βρέξει, κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο, τὴν φανέλλα. Συνεπῶς δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ ‘καλοὺς καὶ τάχα μου δῆθεν’ τρόπους  καὶ χειροφιλήματα. Ἤταν καὶ ὁ μόνος ποὺ ὑπερασπίστηκε τὸν Ὀτσαλὰν ὅταν οὶ ἀλλοι, μαζὶ καὶ οἱ πολυπολιτισμικοί, τὸ ἔπαιζαν Πιλᾶτοι στοὺς μεμέτηδες.

Τὶ ἔχει πεῖ ὁ Φαῆλος; ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτη ἡ ταύτιση τοῦ ἐθνικοῦ (πολιτικῆς, δημοσίου συμφέροντος, παιδείας) μὲ φασισμό, ρατσισμό, ἀκροδεξιά….

Τὶ ἄλλο ἔχει βροντοφωνάξει ὁ Φαῆλος; Ἔχει ζητήσει «αίμα». Τιμωρία. Αὐτό τὸ οἰκονομικό 1922 χρειάζεται τὸ δικό του Γουδή. Ὄχι γιὰ νὰ θολώσουν τὰ μάτια τοῦ πόπολου. Γιὰ νὰ ἀποδοθῇ Δικαιοσύνη. Χωρὶς νὰ «χυθῇ» πολιτικὸ καὶ παρασιτικό ἐπιχειρηματικό «αἶμα», χωρὶς νὰ κάτσουν στὸ σκαμνί τουλάχιστον οἱ πρωταίτιοι ἀπό τὸν πολιτικό κι ἐπιχειρηματικό κόσμο, τότε σὲ ἐνδεχόμενη ἀποτυχία τοῦ προγράμματος, ἔστω ἀπὸ ἐξωγενεῖς παράγοντες, οἱ ἐξελίξεις στἠν κοινωνία θὰ εἶναι χαοτικές….

..Γιατὶ κακά τα ψέμματα, ἡ οἱονεί «ἀστική» τάξη ποὺ ἔχουμε, αὐτὸς ὁ λοῦμπεν σινιὲ ἀχταρμᾶς ἀπὸ ἀπογόνους μαυραγοριτῶν, δωσιλόγων, ἀνακυκλωμένων ἀριστερῶν, μεγαλοπρομηθευτῶν κι ἐργολάβων, τὴν πρόδωσε τὴν πατρίδα. Μαζὶ μὲ ἀρκετούς τραπεζίτες καὶ μέρος τῆς πολιτικῆς τάξης, εἶναι οἱ αὐτουργοὶ τῆς μακρόχρονης λεηλασίας καὶ κακοδιαχείρισης. Αὐτοὶ κατασπάραξαν μέχρι φόδρα τὰ ἱμάτια τῆς Ἑλλάδος, ἔδωσαν τὸ «ἅρατε πύλας» κι ἔχασκαν, ἐνῷ ἡ Πατρίδα πλημμύρισε ἀπό ἑνάμιση ἑκατομμύριο σουνίτες λαθρους.. Τὸ παρὸν θεσμικὸ πλαίσιο, κομμένο καὶ ραμμένο στὰ μέτρα τῶν λεηλατῶν τῆς Πατρίδας, μὲ τὶς παραγραφὲς καὶ τὰ περί Εὐθύνης Ὑπουργῶν, ἀφήνει ἐλάχιστα περιθώρια γιὰ τὴν τιμωρία τῶν ἐνόχων….

..Πῶς μπορεῖ νὰ ξεπεραστοῦν αὐτά; Μὲ ἄμεση ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 48 τοῦ Συντάγματος περί καταστάσεως πολιορκίας, παραδειγματική τιμωρία τῶν ἐνόχων μὲ συνοπτική διαδικασία καὶ νομιμοποίησὴ της μὲ δημοψήφισμα καὶ παράλληλη ἐκλογή Συντακτικῆς Ἐθνοσυνέλευσης. Γιὰ νὰ περάσουμε στὴ Νέα Ἑλληνική Πολιτεία…στήν “Νέα Μεταπολίτευση” που λένε…

Βλέπετε κάτι «ἀκροδεξιό», φασιστικὸ ἤ παράλογο σὲ αὐτὰ;  Ἐνάντια στὴν κοινωνία; Διακρίνετε κάποια ἀναλήθεια; Γιατὶ ἐδῶ ἀκριβῶς εἶναι τό πρόβλημα γιὰ τὸ σύστημα· ποὺ νοιώθει ὅτι ἄν ἀποκαλυφθῇ ἡ ἀλήθεια, τὰ κεφἀλια τους, θεσμικὰ καὶ πραγματικὰ, δὲν θὰ καλοστέκουν στοὺς ὤμους τους. Γι῾αυτὸ καὶ ἔχει ἀνάγκη ἄλογα ὄντα νὰ τὸ ὑπηρετοῦν. Γιατὶ ἡ ὕπαρξή του ἀπειλεῖται, ὅταν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ νοήμονες ἀνθρώπους. Ἀπὸ μόνη της ἡ κάθε φράση ποὺ παραθέσαμε, ἀρκεῖ γιὰ νὰ τὸν «δολοφονήσῃ» το σύστημα. Σὲ ἀγαστὴ συνεργασία καὶ διακομματικά.!!

Τό πρόβλημα ἐπίσης εἶναι ὄτι ἡ ἴδια ἠ παράταξὴ του, ἀπεμπόλησε αὐτὰ ποὺ αἰσθάνεται ὡς ἀρχὲς ὁ Φαῆλος. Καὶ τὸν ἐγκατέλειψε. Ὄχι τώρα. Χρόνια πρίν. Ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε σταδιακὰ κακέκτυπο τοῦ Πασόκ. Μάταια ὁ Κωστάκης προσπάθησε νὰ σταματήσῃ τὸν κατήφορο.

«299»

04/04/2014

299 ἀκριβῶς, ἦταν οἱ ἄδειες ποὺ ἀπαιτοῦντο ἀπὸ 199 διαφορετικὲς ὑπηρεσίες, γιὰ νὰ κάνῃ κάποιος μιὰ ἐπένδυση στὴν χώρα, ὅπως τὸ νὰ ἀνοίξῃ ἕνα ἐργοστάσιο.

Ὄχι, ὄχι, δὲν ἀναφέρομαι στὴν Ἑλλάδα. Ἀναφέρομαι στὴν νότιο Κορέα. Καὶ ξέρετε ποιὰ ἐποχή; Τὴν χρυσῆ δεκαετία τοῦ ’90, ποὺ ἄνθιζε ἡ βιομηχανία της καὶ μάλιστα ἡ χώρα ἐκινεῖτο ἀναπτυξιακὰ μὲ ρυθμοὺς ἄνω τοῦ 6% ἐτησίως.

Στὴν Ἑλλάδα ἀνακάλυψαν, ὅσοι ἐξουσιάζουν χωρὶς κἄν νὰ ἔχουν στὴν ζωὴ τους ἐγγράψει πραγματικὴ ἐργασία στὴν πιάτσα,  ὅτι φταῖνε οἱ 30 ἀδειες καὶ ὑπηρεσίες. Καὶ βάλθηκαν νὰ τἰς μειώσουν. Καὶ τὸ ἔκαναν. Χωρὶς νὰ δοῦμε οὔτε μία σοβαρὴ ἐπένδυση μακροχρόνιου ὁρίζοντα, παρ᾽ ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἄδειες, μείωσαν καὶ μισθοὺς καὶ τὸ κοινωνικὸ κράτος καὶ τὴν οἰκονομία ὀλάκερη.

Ματαιοπονοῦν ὅσοι νομίζουν ὅτι τὰ ἀναιδῆ fast tracks θὰ ἔφερναν καὶ τὴν πολυαναμενόμενη, ματαίως, ἀπὸ τοῦ θανάτου τοῦ Κυβερνήτου καὶ ἐντεῦθεν, ἐπενδυτικὴ ἄνοιξη. Τὸ μόνο ποὺ ἐβοήθησαν oἱ fast ἀ-νοησίες, εἶναι νὰ πετοῦν γεμᾶτα «παράγοντες» , ἀλλὰ ἄδεια ἀπὸ ἰδέες καὶ συνεπῶς χρῆμα, τὰ ἀεροσκάφη μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Κατὰρ – Ἐμιράτων κτλ.

Σημειωτέον ὅτι ἡ Νότιος Κορέα δὲν ἤταν ἡ μοναδικὴ χώρα μὲ τέτοιο πλαίσιο. Ἄντίστοιχο ὑπῆρχε στὴν Ἰαπωνία καὶ Ταϊβὰν τὴν ἐποχὴ τοῦ Οἰκονομικοῦ «θαύματος» καὶ ὑπάρχει στην σημερινὴ Κίνα τῆς ἁλματώδους ἀναπτύξεως. Ἀντιθέτως, χῶρες τῆς λατινικῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς ὑποσαχάριας Ἀφρικῆς, παρ’ ὅτι ἐξαφάνισαν πρακτικὰ τὸ κανονιστικὸ τους πλαίσιο, δὲν γνώρισαν καμμία ἀνάπτυξη.

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι κάτι ἄλλο διέβλεπαν οἱ ἐπενδυτὲς στὴν πρώτη περίπτωση καὶ ὑπέμεναν εἴτε νομότυπα εἴτε μὲ λαδάκι, τὴν σταδιακὴ συμπλήρωση τοῦ φακέλλου ἀδειῶν. Κάτι ποὺ ἐμεῖς, προφανῶς, δὲν τὸ διαθέτουμε.

Καὶ δὲν πρόκειται γιὰ χρήματα ἤ ἀρπαχτὲς. Ἀκόμη καὶ τὸ φιλέττο τῶν φιλέττων τῆς χώρας, τὸ «Ἑλληνικὸ», πήγε ἄπατο. Ἡ ἀπόλυτη ξεφτίλα τῶν 60€ ἀνὰ τ.μ. καὶ πρακτικὰ κανεὶς ἐπενδυτὴς. Μὰ φέτες νὰ τὸ ἔκοβαν καὶ τὸ πουλοῦσαν οἱ ἀνεκδιήγητοι ταγοί, περισσότερα θὰ ἔβγαζαν. (Πἐρα ὰπὸ τὸ ὅτι δὲν καταργεῖς ποτὲ ἕνα ἀεροδρόμιο, ἔστω κι’ ἄν γιὰ λόγους σὐμβασης ἔχεις ὑπογράψει μὲ τοὺς γερμανοὺς, ὅτι δὲν θὰ λειτουργήσῃ ἄλλο σὲ ἀκτίνα 100χμ. Ἁπλούστατα ὅσο χρόνο ἔχεις συμφωνήσει δὲν τὀ  λειτουργεῖς ὡς τέτοιο, μετὰ Ναί. Καὶ κατὰ τὴν μή λειτουργία του, ἐγκαθιστᾶς συνδυαστικά, σχολὴ πιλότων Πολιτικῆς ἀεροπορίας, ερευνητικὰ καὶ μὴ, έργαστήρια ἀεροναυπηγικῆς, μηχανῶν καύσης καὶ αὐτοκινήτου τοῦ Πολυτεχνείου, πίστα δοκιμῶν, συλλόγους ἀεροπλοϊας, μοντελλισμοῦ, ἀεροδρόμιο μικρῶν ἀεροσκαφῶν καὶ ὑδροπλάνων σε συνδυασμὸ μὲ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ καὶ ἐπισκευαστικὴ βάση).

Αὐτὸ ποὺ δὲν διαβλέπουν οἱ ἐπενδυτὲς στὴν Ἑλλάδα, εἶναι δύο σημεῖα: πραγματικὸ δίκαιο συμφωνιῶν (σχέσεων δηλαδὴ κράτους – πολιτῶν) καὶ ὕπαρξη ἰδεῶν δηλαδὴ ἐκπαίδευσης, Γιατὶ τὸ χρῆμα δὲν εἶναι παρὰ ἡ οἰκονομικὴ ἔκφραση τῶν ἰδεῶν καὶ μέτρο τῶν κοινωνικῶν σχέσεων σὲ μιὰ χώρα. Συνεπῶς καὶ δωρεὰν νὰ τὰ παραχωρούσαμε, οὐδεὶς ἐπρόκειτο νὰ ἔλθῃ.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν πιστεύω ὅτι εἶναι στοκαρία ὁλοι αὐτοὶ, οἱ δῆθεν ταγοί, τὸ τί εἶναι πραγματικὰ, εἶναι τό ἐπίφοβο.