Archive for the ‘Eσωτερική Πολιτική’ Category

«Πασοκικὰ λαθρομαθήματα ΙΙ»

14/03/2014

Στο προηγούμενο είχαμε αναφερθεί στην Τροπολογία που υπέβαλε το ΠΑΣΟΚ για να απαλοιφθεί ο όρος «λαθρο» και αντικατασταθεί από τον όρο «παράτυπος» μετανάστης σε όλα τα διοικητικά και νομικά έγγραφα του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και της Αστυνομίας. Φυσικά αν περνούσε η τροπολογία το επόμενο βήμα θα ήταν η «αποποινικοποίηση». Ευτυχώς δεν έγινε δεκτή, όπως ανακοινώθηκε. Δεν πρέπει όμως να εφησυχάζουμε, μια και στην πρώτη ευκαιρία θα ξαναχτυπήσουν. Είναι γεμάτη τέτοια «παραδείγματα» η ιστορία τους.
Πέρα από τη διάλυση της Γλώσσας, δηλαδή της κατανόησης και της κατάδειξης των σημαινομένων, η πασοκική λοιμική είχε και άλλα κατά νου: είχε να εξασφαλίσει «τη συμμετοχή των σπουδαστών στον προγραμματισμό της παιδείας και τη διοίκηση των εκπαιδευτηρίων (βλ. διακήρυξη 3ης Σεπτεμβρίου 1974)» και μάλιστα ότι δεν πρέπει ανωτάτη παιδεία να σχετίζεται με την παραγωγή.
Αποτέλεσμα τα σχολειά να παραδοθούν σε «συμβούλια» φοιτητών, μαθητών και νηπίων, που στην καλύτερη περίπτωση είναι λειτουργικά αναλφάβητοι, αν δεν επικοινωνούν με … μουγκανητά..! Παράλληλο αποτέλεσμα, το μεγάλο πάρτυ των εισαγωγέων ενάντια στην εγχώρια παραγωγή. Και μάλιστα με την βούλα μιας βλακώδους, αν όχι εγκληματικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.
Έτσι ξεκίνησε η ταχύτατη ανοδική πορεία του ελλείμματος εισαγωγών-εξαγωγών. Το να μπαίνουμε κάθε χρόνο μέσα (δεκάδες δις) απλά και μόνο γιατί κατεστράφη ή δεν επετράπη να ανθίσει η εγχώρια παραγωγή, προσρμοζόμενη στις εκάστοτες τεχνολογικές δανοίξεις. Φυσικά  η διαστροφή της Διακήρυξης δεν σταματά στην Παιδεία. Το ΠΑΣΟΚ γράφει, «θα προστατέψει το έθνος και θα ανοίξει τον δρόμο στη λαϊκή κυριαρχία…». Οι ένοπλες δυνάμεις μπαίνουν στην άκρη. Μαζί με αυτές φεύγει και το Σύνταγμα. Όπως εύστοχα αναλύει ο Γιάννης Γεράσης (Το χρονικό της εθνικής τραγωδίας, Ροές 2013) προτεραιότητα έχει το «επαναστατικό δίκαιο» που εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ.
Ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός διαλύεται μέσα από την κατάργηση της ιεραρχίας και των ελεγκτικών μηχανισμών και την ανάληψή τους από τους λεγόμενους «πρασινοφρουρούς». Τους κομματικούς δηλαδή κομισσαρίους, οι οποίοι πλέον ήλεγχαν τα κανάλια αποφάσεων και συνηθέστατα την επιλεκτική ροή του χρήματος (νόμιμου ή μη).
Αυτό το τελευταίο το διαπιστώνει η Γερμανίδα εισαγγελεύς που ερεύνησε την υπόθεση Simens»… οι διαδρομές των αποφάσεων δεν ήταν σαφείς, αλλά οικείες στον μηχανισμό των ελληνικών κομμάτων»
Όλοι οι μηχανισμοί του κράτους υποτάσσονται σε εξωθεσμικούς φορείς. Κομματικά στελέχη, δημοσιογράφους, εργολάβους, καθηγητάδες, ΜΚΟ και λοιπούς. Παιδεία άμυνα, εξωτερική πολιτική, Ασφάλεια, Οικονομία επαφίενται στις διαθέσεις κάθε άσχετου αναλφάβητου, εγκάθετου ενεργούμενου ή απλώς «πυροβολημένου», που όμως έχει την κομματική «εξουσιοδότηση».
Το τι κόστισε αυτή η άλωση είναι  ανυπολόγιστο. Όχι μόνο σε διασπαθισθέν χρήμα, αλλά και σε δυναμικό της χώρας. Και στη διεθνή πολιτική και γεωστρατηγική τοποθέτησή της. Δεν υπήρξε λέξη, της οποίας να μην διέστρεψε το νόημα, το ΠΑΣΟΚ. Τόσο στη διακήρυξη (ένα κείμενο ημιμάθειας) όσο και στο ειδικό συνέδριο που εξέτασε τον δρόμο του ΠΑΣΟΚ … στον σοσιαλισμό. Με άσχετα ιδεολογήματα και επαναστατικές φαμφάρες. Ξεχνώντας ότι η πολιτική δεν έχει σχέση με ιδεολογίες. Γιατί αφορά τον πρακτικό τρόπο με τον οποίον διασφαλίζεται η εξυπηρέτηση των συμφερόντων του τόπου και μόνον. Χωρίς «σωτηριολογικές» ουτοπίες.

Advertisements

«Πασοκικὰ λαθρομαθήματα Ι»

07/03/2014

«Νὰ καταργηθοῦν οἱ ὅροι «λαθρομετανάστευση» καὶ «λαθρομετανάστης» ἀπὸ τὰ ἐπίσημα νομικὰ κείμενα τοῦ ὑπουργείου Δημοσίας Τάξεως ζητεῖ τὸ ΠΑΣΟΚ, μὲ τροπολογία ποὺ κατέθεσε τὴν Παρασκευή, ὁ  Κώστας Τριαντάφυλλος, ἁρμόδιος Εἰσηγητής τοῦ ΠΑΣΟΚ σὲ θέματα τοῦ ὑπουργείου Δημοσίας Τάξεως & Προστασίας τοῦ Πολίτη. Καὶ νὰ ἀντικατασταθῇ ἡ χρήση αὐτῶν τῶν ὅρων μὲ τοὺς δόκιμους ὅρους «παράτυπος μετανάστης» καὶ «παράτυπη μετανάστευση» σὲ ὅλες τὶις κανονιστικὲς καὶ διοικητικὲς πράξεις τοῦ υπουργείου, ἀλλὰ καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας» (οἱ ἐφημερίδες).

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ γλῶσσα δὲν ἦταν ποτὲ τὸ φόρτε τοῦ πασόκ. Μὲ ἀντίστοιχη τροπολογία, τὴν ξεχαρβάλωσε μόλις πρωτοανέβηκε, δυστυχῶς, στὴν ἐξουσία, τῷ 1981. Μὲ τήν, μεταμεσονυκτίως (11ης πρὸς 12η Ἰανουαρίου 1982) κατατεθεῖσα, τροπολογία ὑπὸ τοῦ τότε ὑπουργοῦ Παιδείας (λέμε τώρα) Ε. Βερυβάκη. Μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἀπόφοιτοι Λυκείου μας, νὰ εἶναι, στὴν πλειονότητά τους, λειτουργικὰ ἀναλφάβητοι.

Ἐν συνεχεία, φυσικά, ἐπιδόθηκαν σὲ μία ἄκρατη λεξιλαγνεία, διαστρέφοντας κάθε ὅρο, εἰδικὰ ἐκείνους ποὺ συγκροτοῦν μιὰ Πολιτεία. Εἶναι, ἄραγε, τόσο ἄγλωσσοι, ὅσο δείχνουν. Γιατὶ μόνο ἄγλωσσοι, θὰ μποροῦσαν νὰ ἰσχυρισθοῦν αὐτὰ περὶ τῆς ἕννοιας τοῦ λαθρο-. Ὅτι δηλαδὴ «ὅροι ὅπως, «λαθρομετανάστευση» καί «λαθρομετανάστης», ἀναφερόμενοι σὲ συνανθρώπους, ὑποβιβάζουν τὸν κοινωνικό καὶ νομικό πολιτισμό τῆς χώρας. Και δημιουργοῦν ἕνα ὑπόστρωμα ἐπί τοῦ ὁποίου βασίζονται ρατσιστικές ἰδεολογίες καὶ συμπεριφορές.»!!!

Ἐπειδή, λοιπόν, δὲν κατανοῶ τὰ περί ‘ὑποβιβασμοῦ’, ‘δημιουργίας ρατσιστικῶν ἰδεολογιῶν’ τἢς ἔκφρασης «λαθρο-», παραθέτω τὸ τὶ ἀκριβῶς σημαίνει στὰ Ἑλληνικὰ, τὸ «λάθρο-» ποὺ κάθε ἄλλο παρὰ ἠθικῆς τάξεως προσαγορευτικό εἶναι: Προέρχεται ἀπὸ τὸ «λάθρῃ» ἤ «λάθρη» ποὺ σημαίνει «μυστικά, κεκαλυμμένα, κρυφίως, ἐν ἀγνοίᾳ τινός»  πχ.« Ἑλλήνων λάθρᾳ = ἄνευ τῆς γνώσεως τῶν Ἑλλήνων». Καὶ ἐξ αὐτοῦ τὸ λαθραῖος, -α,  -ον (Σταματάκου σελ.544).

Νὰ τὸ κάνουμε λιανὰ καὶ γιὰ ὅσους δὲν καταλαβαίνουν Ἑλληνικά: τὸ κάθε κράτος καὶ ὀφείλει καὶ θἐλει νὰ γνωρίζῃ ποιὸς μπαινοβγαίνει στὴν ἐπικράτειὰ του. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅποιος μπαινοβγαίνει, ὅχι ἀπὸ τὶς καθορισμένες εἰσόδους- ἐξόδους, εἶναι κατ᾽ἀρχὴν ΛΑΘΡΑΙΟΣ. Κι ἄς ἔχῃ νόμιμα χαρτιά (τετριμμένο παράδειγμα τὰ Ports of Call). Ἀντίστροφα ἕνας χωρὶς χαρτιὰ, ποὺ ζητᾶ ἄσυλο σὲ μιὰ εἴσοδο, εἶναι παράνομος ἄλλὰ ὄχι λάθρος (ἡ εἰσρροὴ Βορειοηπειρωτῶν παλιὰ, ἦταν παράνομη ἄλλὰ ὄχι λαθραία). Φυσικά ὑπάρχει καὶ ὁ συνδυασμὸς λάθρων καὶ παρανόμων.Ἐμεῖς ἔχουμε τὴν συντριπτικὴ πλειονότητα λάθρων ΚΑΙ παρανόμων καὶ ἐλάχιστους σκέτα παράνομους.

Αὐτὰ δὲν εἶναι ἐμμονὲς σὲ …ἑτυμολογία, ἀλλὰ καὶ ἱστορικὲς καὶ οὐσιαστικὲς καὶ καθημερινὲς πρακτικὲς, ἀπαράλλακτες σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ἀνάλογο παράδειγμα οὶ λαθρέμποροι. Ποὺ δὲν τοὺς λέμε … παρανομέμπορους. Ἠ παρατυπέμπορους, κατὰ τὸ τελευταῖο πασοκικό ἀηδίασμα.

Θὰ μοῦ πῆτε, παίζουμε μὲ τὶς λέξεις; Ναί. «.. Παίζουμε μὲ τὶς λέξεις. Λέμε λέξεις. Καὶ βεβαίως πίσω ἀπ’ αὐτὲς τὶς λέξεις, δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνας μοναδικὸς σκοπός: ἡ ἐρείπωση τῆς γλῶσσας, ἡ κατάργηση τῶν ἑννοιῶν, ὥστε οἱ ἄνθρωποι οὔτε νὰ συνεννοοῦνται, οὔτε νὰ μποροῦν νὰ σκέφτωνται. Γιατὶ μόνον ἔτσι θὰ μποροῦν ὁρισμένοι νὰ κάνουν τὴν δουλειὰ τους: Νὰ θάψουν τὸν τόπο ..».

Αὐτὰ δὲν τὰ λέω ἐγώ. Δὲν τὰ λέει κάποιος ‘ἀντιδραστικός’.  Τὰ λέει ὁ ἴδιος ὁ Δημήτρης Χόρν. Ὁ πάντα ἐπίκαιρος.

«Μὴ σέρνεσαι, Ἀντώνη»

14/02/2014

Ὁ Ἀντώνης, οἰκοδόμησε ἀπὸ πολὺ νωρίς, ἕνα μῦθο. Ὅτι ἡ Δεξιὰ μπορεῖ νὰ εἶναι πατριωτική. Ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Σκοπιανοῦ. Ἴσως καὶ νὰ τὸ πίστευε. Μὰ τὴν δεξιά, τότε δὲν τὴν ἐξέφραζε ὁ Ἀντώνης, ἀλλὰ ὁ Μητσοτάκης. Ποὺ φρόντισε, μπροστά στοὺς ἐμβρόντητους Ἀμερικανούς καὶ τοὺς Ἕλληνες ὁμογενεῖς καὶ ἐπιτετραμμένους, ἀπὸ μόνος του νὰ ἀνακρούσῃ πρύμναν. Καὶ νὰ ἀκυρώσῃ τὴν λύση.

Δεκατρία χρόνια ἀργώτερα, το ἴδιο ἔκανε, μὲ ἀντεστραμμένους τοὺς ρόλους, ἡ Ντόρα, ἀδειάζοντας ἀμέσως τὸν ἴδιο τὸν Καραμανλῆ, μετὰ τὀ Βουκουρέστι. Ποὺ ἀπετράπη ἡ εἴσοδος τῶν Σκοπίων στὸ ΝΑΤΟ. Ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς ἀγωγοὺς.

Χειρότερη, φυσικά, ἦταν ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῶν πασοκικῶν ὑποχωρητικῶν κυβερνήσεων καὶ στὰ τέσσερα μέτωπα (Τουρκία, Σκοπιανό, Κυπριακό, ὑδρογονάνθρακες). Ἀλλὰ καὶ ἡ ἀντίστοιχη, Συριζαίων, Δημαριτών καὶ λοιπῶν ἀριστερῶν, κατὰ δήλωσή τους πάντα, πολιτικῶν. Εἰδικὰ τότε ποὺ ἐκθείαζαν κοπαδηδόν, τὸ σχέδιο Ἀνάν. Καὶ αὐτοηδονίζοντο, προβάλλοντες τὴν έξουδετέρωση κάθε ἴχνους περηφάνειας, ἀπὸ τὴν Παιδεία καὶ Ἱστορία, γιὰ τὸν πολιτισμὸ καὶ τοὺς ἀγῶνες γιὰ ἐλευθερία, αὐτῆς τῆς ἕρμης Μητρίδος χώρας, σὰν πεμπτουσία μηδενικῶν τριβῶν.

Ὅμως ἡ τριβὴ θέλει προσοχὴ. Γιατί μπορεῖ ἀλλοῦ ἡ σχετικὴ ἀπουσία της νὰ εἶναι εὐεργετική, ἀλλαχοῦ ὅμως προκαλεῖ πέσιμο. Καὶ ἔτσι γκρεμοτσακίστηκαν οἱ ἐξωτερικὲς πολιτικὲς φαντασιώσεις μας, μὲ ἀρνητικό παράδειγμα τὸν ΓΑΠ. Καὶ ἐξαιρετικό, γιὰ τὴν ἁρπακτικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας του, τὸν Νταβούτογλου.

Ἀναμέναμε λοιπὸν, μὲ τὴν ἐπάνοδο τοῦ Ἀντώνη, ὅτι ἄν μὴ τὶ ἄλλο, θὰ ἀνέκοπτε τὶς μόνιμες ὑποχωρήσεις Ἑλλήνων (λέμε τώρα), τύπου Βενιζέλου καὶ λοιπῶν, καθὼς καὶ τῶν ἀφιονισμένων, μέσω ὁμοίων φαντασιώσεων, ἰδεοληψιῶν καὶ  κυρίως ἀπὸ τὸ ἄφθονο τεχνητό χρῆμα, Κυπρίων. Ποὺ προοιώνιζαν δεινὰ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό. Ἰδιαίτερα οἱ Κύπριοι, ἀπὸ νωρίς (1964), ἀποκαθάριζαν τὴν παιδεία τους, ἀπὸ τὸν ‘ἄχρηστο’ Ἑλληνισμό, μὲ κορύφωση τῷ 2003 καὶ τὴν ἀγαστὴ συμβολὴ ad hoc ἐπιτροπῆς Ἑλλήνων (τρόπος τοῦ λέγειν) καθηγητάδων καὶ πανεπιστημιακῶν πασοκο- σημιτικο- ἀριστερῆς προέλευσης καὶ ἀνάδειξης. Ποὺ ἀναιροῦσαν εὐκολώτατα τὰ ἴδια τὰ Ἱδρύματα καὶ τὴν Ἐπιστήμη τους ἔναντι λίγων ἤ πολλῶν ψηγμάτων ‘ἐξουσίας’ ἤ ἄλλων παροχῶν.

Ἀλλὰ, Φεῦ! Δυστυχῶς βλέπουμε ἕναν Ἀντώνη, νὰ σέρνεται καὶ νὰ ἀποδέχεται τὶς ἀπόψεις ΓΑΠ, Βαγγέλη καθὼς καὶ Κυπρίων, ἀντὶ, μὲ τὴν ἴδια  πίστη, ζῆλο καὶ ἐπιχειρηματολογία, ποὺ τὸν χαρακτήριζε, τῶ ’93, νὰ πῆ, χωρὶς περιστροφὲς σὲ αὐτοὺς, ὅτι μὲ τὴν άκεραιότητα, πολιτισμὸ καὶ τρόπο τῆς Πατρίδος, Κύπρου καὶ Ἑλλάδος, πακέτο, δὲν δικαιοῦται νὰ παίζη κανεὶς. Καὶ νὰ κάτσουν στὰ αὐγὰ τους, γιὰ νὰ μὴ τοὺς πάρη ὁ διάολος.

Γιατὶ ἡ Πατρίδα ἀνήκει στοὺς Θεοὺς της, τοὺς ἡρωὲς της καὶ τοὺς νεκροὺς πατέρες της κι, ὄχι στοὺς τρέχοντες ζωντανοὺς. Ποὺ μόνο τυπικὴ διαχείριση, ποὺ δὲν ἐπιτρέπει ὑποχώρηση μποροῦν νὰ κάνουν ἤ μόνο ἐπέκταση, ποὺ ἐξισσοροπεῖ τὶς ἐπεκτατικὲς διαθέσεις τῶν πέλας.

Καὶ αὐτὸ νὰ τὸ πῆ χωρὶς περιστροφὲς σὲ ἐχθροὺς καὶ φίλους. Καὶ νὰ τὸ ἐννοῆ. Ὥστε νὰ γἰνεται σεβαστὸς. Ἀκριβῶς ὅπως ἡ Τουρκία. Ποὺ πάει νὰ νομιμοποιήση, μὲ τὴν δικὴ μας ὑπογραφὴ, τὴν κατοχὴ τῆς Κύπρου. Ὁπως ἀνάλογα ἀπαιτοῦσε ἀπὸ τὸν Τσολάκογλου, ἡ γερμανικὴ διοίκηση. Καὶ πάλιν τώρα, χάριν τῆς Τουρκίας.

‘Προϊστάμενοι’ ἤ Στουρνάρα, πᾶρε τὰ λεφτὰ ἀπὸ αύτοὺς

08/11/2013

Τὶ σημαίνει Προϊστάμενος (ἤ Διευθυντὴς καὶ τὰ παρόμοια), μιᾶς Ὑπηρεσίας; Γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ ἀσυνάρτητη (μἐ τὶς εὐλογίες ὅλων τῶν κυβερνήσεων) Δημόσια Διοίκηση, σημαίνει κάποιον, ποὺ ἐξουσιάζει σύνολο ὑπαλλήλων, λαμβάνοντας ὁ ἴδιος ἐπίδομα …. Προϊσταμένου, γιὰ προσφορὰ λιγώτερης ἐργασίας καὶ μέ κύριο μέλημα τὴν  ἐπίρριψη εὺθυνῶν στοὺς ὑφισταμένους, ἄν ἔλθη ἡ κακιὰ ἡ ὥρα.

Φυσικὰ ἡ ἐπιλογὴ γίνεται πάντα νομότυπα, μέ κριτήρια καὶ προσόντα, ποὺ ὁλως τυχαίως πρόλαβαν καὶ τὰ πῆραν σὲ ‘ἀνύποπτο’ χρόνο ἡμέτεροι. Γιὰ τὸ ἄξιοι δὲν παίρνουμε καὶ ὄρκο, μιὰ καὶ ἡ ἀξιωσύνη φαίνεται μὸνο στὴν πράξη.

Ἡ διάλυση τῆς Ἐπιθεώρησης καὶ Ἱεραρχίας ἀπὸ τὸν ἀνεκδιήγητο Ἀντρέα, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν μὴ ὁριζόντια ἐπικοινωνία  τῶν διευθυντάδων, καθιέρωσε σὰν χώρο ‘λύσης’ τῶν προβλημάτων τὰ ὑπουργικὰ, πρωθυπουργικὰ καὶ πολιτικὰ γραφεῖα. Δηλαδὴ τὰ διὰ νόμου ἀνεύθυνα !!!

Τἰ κάνει, λοιπόν, ἡ καλὴ σου κυβέρνηση, ὅταν κάτι δὲν πάει καλὰ καὶ τὸ μαγαζί μπάζει; Ἁπλούστατα φτιάχνει μιὰ ὑπηρεσία ‘ἐλεγκτικῶν’ μηχανισμῶν ἔξω ἀπὸ τὴν ὑπὸ ἐξέτασι προβληματικὴ, μὲ τὰ ἴδια ἀκριβῶς παθογενῆ χαρακτηριστικὰ, ποὺ κατατρύχουν τὴν Δημόσια Διοίκηση καὶ ἐπανειλλημένα ἔχουμε παρουσιάσει. Καὶ ἔτσι θεωρεῖ ὅτι καθάρισε, ἐνῶ στὴν οὐσία τὸ πρόβλημα πάει κάτω ἀπ’ τὸ χαλί.

Οὶ ‘ἐλεγκτικοὶ’ αὐτοὶ μηχανισμοὶ (κατ’ ἐξαίρεσιν, συνήθως, γιὰ νὰ ὑπάρχουν δυνατότητες ‘διορισμῶν’ καὶ ‘τακτοποίησης’) ἔρχονται νὰ συμπληρώσουν καὶ δεκάδες ἄλλους παρόμοιους. Καὶ μάλιστα περιβαλλόμενοι μὲ ἰδιαίτερες ἐξουσίες (πχ. ἀνακριτικὲς) ἄλλων θεσμισμένων ἐξουσιῶν. Ἐπὶ ἐκσυγχρονισμοῦ , μάλιστα, ἀνακαλύψαμε καὶ τὶς ‘ἀνεξάρτητες’ ἀρχὲς.

Ὅλοι αὐτοὶ πληρώνονται ἀπὸ τὰ συνήθη ὑποζύγια, δηλαδὴ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. Ὁ θυμόσοφος λαὸς ἀπεκάλεσε βέβαια αὐτοὺς ‘Ράμπο’, χωρὶς ὅμως τὰ ἀποτελέσματα τοῦ συμπαθοῦς κινηματογραφικοῦ ὁμολόγου τους.

Ἰσχυρίζομαι ὅτι τὸ πρόβλημα ἔγκειται στὴν ἀνυπαρξία τοῦ πρωτεύθυνου. Γιατὶ ἡ λέξη ‘προϊστάμενος’ προέρχεται ἀπὸ τὸ προ+Ἱστημι, ποὺ σημαίνει τοποθετημένος μπροστὰ, σταθερὰ καὶ ὑποδειχθής διορισθεὶς. Μετὰ γενικῆς, σημαίνει διοικῶ κάποιον, ἀλλὰ πάντοτε προασπίζων, προφυλάσσων καὶ ὑποστηρίζων, τὸν ὀργανισμό, τοὺς ἀνθρώπους και ἐν τέλει τὸ δημόσιο συμφέρον, στὴν περίπτωση τῆς δημόσιας διοίκησης. Δηλαδὴ τὸ πρωτεύθυνον.

Γιὰ νὰ δουλεψῃ ἡ δημόσια διοίκηση, τὸ μόνο ποὺ ἀπαιτεῖται δὲν εἶναι οὔτε ραμπορόμπες οὔτε τίποτε. Ἀρκεῖ νὰ ἐπαναφερθῇ τὸ πρωτεύθυνον, ἡ ἐπιθεώρηση, ἀπὸ τὰ ἀνώτερα ὄργανα, τῶν προϊσταμένων καὶ ἡ ὀριζόντια έπικοινωνία.

«Χἀλασε ἐπὶ παραδείγματι τὸ ὁδόστρωμα, ἐνῷ δὲν ἔπρεπε διὀτι κακῶς παρελήφθη; Δὲν κάνατε τίποτε; Μὴν στενοχωριέστε κ. Προιστάμενε. περᾶστε ἁπλῶς ἀπὸ τὸ γκισὲ καὶ πληρῶστε τὴν διαφορὰ.Ἐπιστρέψτε καὶ τὰ λεφτὰ τὰ extra τοῦ προϊσταμενικίου.  Δὲν ἔχετε μετρητὰ; Δὲν πειράζει, μᾶς κάνει καὶ τὸ σπίτι». Οὔτε πειθαρχικά, οὔτε δικαστικὰ, οὔτε τίποτε. Ἁπλὲς ἀστικὲς …. ἐπανορθώσεις. Ὄχι διαδοχικὰ εὐθῦνες στοὺς κατωτέρους. Ποτὲ. Μόνο στοὺς Προϊσταμένους (Διευθυντάδες, Προέδρους κλπ). Πρωτεύθυνον γάρ καὶ βλέπουμε σὲ πόσο χρόνο θὰ πάψῃ ὁ διαγκωνισμὸς γιὰ ὀφφίκια.

Τὰ γαλόνια ἀποδεικνύονται στὶς μάχες. Ὄχι στὶς δεξιώσεις. Δεῖτε τὸν Σιδηροῦν Σταυρὸν (Cross of Iron, 1977) τοῦ Σὰμ Πέκινπα. Καὶ τὶ ἀκριβῶς σημαίνει Προϊστάμενος. Ἀλήθεια, πόσοι Προϊστάμενοι μποροῦν νὰ ὑπερηφανευθοῦν ὅτι ἔχουν τὴν ἀβίαστη ἀναγνώριση καὶ σεβασμὸ τῶν ὑφισταμένων τους;