Archive for the ‘Oρθοδοξία’ Category

«14η τοῦ Νιζάν»

18/04/2014

Ὁ Κοχὲν Γκαντὸλ κοίταξε ἔξω. Ἡ ἡμέρα εἶχε πάει καλά. Εἶχε ξεμπερδέψει μὲ τὸν ἐπικίνδυνο θρησκευτικό ἐπαναστάτη. Στὸ δικαστήριο φοβήθηκε ὅτι θἀ ἔχανε. Οἱ μάρτυρες κατηγορίας ἤταν τῆς πλάκας καὶ οὐσιαστικὰ ἀθώωναν τὸν κατηγορούμενο. Εἶχε καὶ ἐκεῖνες τὶς ‘σουπιὲς’, τοὺς Ἀριμαθιῶτες, ποὺ παρενέβαλλαν ἐμπόδια συνέχεια.

Εὐτυχῶς! Πρὸ τοῦ κινδύνου νὰ ἀπαλλαγῇ ὁ κατηγορούµενος, χρησιµοποίησε, τὴν δι’ ὅρκου  ὁµολογια. Ἠξερε ὅτι γιὰ κατηγορίες ἐπισύρουσες ποινὴ θανάτου ἀπαιτοῦντο δύο μάρτυρες ὑποχρεωτικά. Δὲν βαριέσαι, λεπτομέρεια. Ρώτησε ὁ ἴδιος τὸν κατηγορούμενο ἐὰν ἦτο υἱὸς Θεοῦ, βέβαιος γιὰ τὴν καταφατικὴ ἀπάντηση. Πόσο μικροὶ οἱ σύνεδροι, σκέφτηκε. Τοὺς ὑπέκλεψε τὴν καταδίκη μὲ τὴν θεατρικὴ παράστασὴ του καὶ αὐτοὶ δὲν κατάλαβαν τίποτα. Ἔπρεπε νὰ ἀγοράσῃ νέο πανωφόρι. Περηφανεύτηκε μέσα του, γιατὶ ἦταν ὁ μόνος ποὺ ἤξερε ὅτι ὁ ἐπαναστάτης δεν  ἐβλασφήµησε, γιατὶ τὸν ρώτησε ἀραμαϊκὰ, ἄν εἶναι υἱὸς τοῦ Eὐλογητοῦ – ὄχι τοῦ Γιαχβὲ. Pωτῶντας γιὰ Γιαχβε ὁ κατηγορούμενος θὰ ἀπαντοῦσε «ὄχι, υἱὸς εἰµὶ τοῦ  Eὐλογητοῦ», ἀφοῦ μόνο ἡ χρήση τῆς ὀνοµασίας Γιαχβε-θεὸς ἀπαγορεύεται διὰ θανάτου. Οἰ ἄλλες, Κύριος, Εὐλογητός κτλ  δὲν πείραζαν.  Αὐτὸ εἶναι τὸ πλεονέκτημα νὰ ξέρῃς καλὰ τὶς γραφές, μουρμούρισε μὲ ἱκανοποίηση.

Συγχάρηκε ἐνδόμυχα τὸν ἑαυτὸ του, ποὺ ἄλλαξε τὴν κατηγορία, ὅταν ἔστειλε γιὰ τὴν ἐπικύρωση τῆς καταδίκης στὸν Ἡγεμόνα. Ἠξερε ὅτι οἱ Πραίτωρες δεν ἔδιναν ὅπως αὐτὸς, σημασία στὰ θρησκευτικὰ  ζητήµατα -µὲ τοὺς ἐπαρχιῶτες, µάλιστα, κατασκηνωμένους ὁλογυρα. Ἔτσι λοιπὸν κρυφὰ μετέτρεψε τὴν κατηγορία σὲ πολιτική: τοῦ ἐπαναστάτη γιὰ ἀνατροπὴ τῆς κυριαρχίας τῆς  Pώµης. Πολὺ βολικὴ, ἡ θριαμβευτικὴ εἴσοδος μὲ τὰ βάγια, κάγχασε, μὲ τὸν λαουτζίκο νὰ φωνάζῃ »ὡσαννά Bασιλευς». Ἄρα ἐσχάτη προδοσία, συνεπῶς θάνατος.

Κόντεψε νὰ πάθῃ ἀποπληξία ὅταν ὁ Πραίτωρ δὲν ἐντυπωσιάσθηκε, κήρυξε ἑαυτὸν ἀναρμόδιο καὶ παρέπεμψε τὸν ἐπαναστάτη στὸν τοπάρχη, ως ἐκ Γαλιλαίας καταγόμενο. Πάλι καλά, ποὺ ἡ ἐβραϊκὴ καταγωγὴ τοῦ τελευταίου βοήθησε στὸ νὰ «κατανοήσῃ» ὅσα τοῦ διεμήνυσε. Γιὰ νὰ ποῦμε τὴν ἀλήθεια κέρδισε ἔτσι χρόνο, γιὰ νὰ ξεσηκώσῃ τὸν λαὸ. Εἰρωνεία, σκέφτηκε. Ὁ ὑπόδουλος λαὸς νὰ ἀπαιτῇ ἀπὸ τὸν κατακτητή του, τὴν καταδίκη τοῦ ἐπαναστάτη!

Τελικά ὅμως, οἱ φωνὲς καὶ ἀπειλὲς ὅτι θὰ καταγγείλουν στὸν Αὐτοκράτορα ὅτι ὁ Πραίτωρ συμπαθεῖ τρομοκράτες ἔφεραν ἀποτέλεσμα. Καὶ μέσα στὴν ἀντάρα, ἡ δυνατότητα προφυλάκισης, ἀναβολῆς τῆς ∆ίκης, ἡ δυνατότητα ἐξορίας, αὐτὲς οἱ τόσο ἁπλὲς καὶ συνήθεις πρακτικές, δὲν πέρασαν ἀπὸ τὸν νοῦ τοῦ ἡγεµόνος. Καὶ ἔστειλε στο ἀπόσπασμα τὸν λαοπλόνο.

Κοίταξε ἔξω ἀπὸ τό παράθυρο. Περίεργη ἀτμόσφαιρα, ἀναρωτήθηκε.  Μᾶλλον ἡ κούραση δημιουργεῖ φαντάσματα. Ἄλλωστε εἶχε μείνει ξάγρυπνος, μὲ τό πρόβλημα τόσες νύχτες. Τώρα βέβαια οἱ μετοχὲς του ἀνέβηκαν. Ἧταν ὁ μόνος ποὺ εἶχε ἐπιμείνει γιὰ ἀμεση ἐκτέλεση τοῦ ἐντάλματος σύλληψης καὶ δίκης πρίν τό Πάσχα. Παρ’ ὅτι οἱ ἄλλοι εἶχαν ὑπογράψει γιὰ μετὰ. Καὶ τοῦ ἦλθαν ἀκριβῶς ὅπως τὰ σχεδίασε.

Ἀποφάσισε ὅτι ἔπρεπε νὰ δῇ τοὺς Συνέδρους δικαστὲς καὶ νὰ καταλαγιάση τὶς ἀνησυχίες τους γιὰ ἄδικη δίκη. Ποὺ ἐπέφερε καὶ στοὺς ἴδιους, θανατικὴ ποινή. Ἄλλωστε, θὰ τοὺς ἔλεγε, στὸ κάτω κάτω δὲν ἐκτελέσθηκε ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Δικαστηρίου, ἀλλὰ τοῦ Ρωμαϊκοῦ. Αὐτὸ καταδείκνυε καὶ ἡ ἐπιγραφὴ. Θυμήθηκε τὸν ἐκνευρισμὸ του μὲ τὴν προφανὴ κοροϊδία, ποὺ γραµµένη, τρίγλωσσα μάλιστα, διεκήρυττε: «Iησοῦς  Nαζωραῖος Bασιλεὺς Iουδαίων». Ἀπὸ τὸν Σταυρό! Ἄκου Βασιλεύς!

Προσπάθησε νὰ διακρίνῃ τοὺς ἐκτελεσθέντες μέσα στὴν καταχνιά, ὅταν αἰσθάνθηκε τὴν γῆ νὰ τρέμῃ. Καὶ στὰ πλάγια, ὅπως κοιτοῦσε τὸ πεδίο ἐκτέλεσης, εἶδε ἔντρομος τὴν σκεπὴ τοῦ Ναοῦ νὰ γλυστρᾶ ἀργὰ ἀργὰ καὶ νὰ γκρεμίζεται. Προφητεῖες, ποὺ καιρὸ ἀπόδιωχνε, εἰσχώρησαν σὰν κῦμα στὸν νοῦ του. Δὲν μπορεῖ, σκέφτηκε. Υἱὸς Γιαχβὲ; Ἀδύνατον.

Αἰσθάνθηκε ἕνα ψίθυρο νὰ τρυπώνῃ μέσα στ’ αὐτιὰ του. Πανικοβλήθηκε, ἀναγνωρίζοντας τὴν ἠχὼ τῆς λέξης «τετέλεσται». Καὶ στροβιλιζόμενος ἀπὸ τὴν σκοτοδίνη, πρὶν προσκρούσει καταγῆς, ἦλθε αὐτόματα στὸν νοῦ του, ὁ δάσκαλὸς του τῶν Ἑλληνικῶν: –σκέψου, μικρὲ Καϊάφα. Μπορεῖ νὰ σημαίνῃ καὶ  «ὅλα ἐκπληρώθηκαν»….

Ἕτσι δὲν ἔνοιωσε ὅτι γύρω του, ἕνα, ἕνα τὰ θεμέλια τῶν αἱματοσυγγενικῶν, μυθολογικῶν συνταγμάτων κατέρρεαν. Συμπαρασύροντας κάθε διάκριση, μεταξὔ ἀνθρώπων.

Ἔξω ἔφευγε ματωμένη, ἡ Παρασκευὴ, ἡ 14η ἡμέρα τοῦ μηνὸς Νιζάν.

«Ποιὸ προπατορικό ἁμάρτημα;»

16/04/2014

Ἡ Ἑλληνική Ἐμπειρία ἐκζήτησης τῆς Ἀρχής, ποὺ πυροδοτήθηκε ἀπὸ Ὅμηρο καὶ Ἡσίοδο, συνεχίσθηκε με Ἡράκλειτο, Θαλῆ, Ἀναξίμανδρο, Ἀναξαγόρα, Δημόκριτο, διέλυσε τὰ μυθολογικά, θρησκευτικά συντάγματα καὶ τὶς φυλετικὲς κοινωνίες, εἰσήγαγε τὴν ἰδιότητα τοῦ πολίτου ὡς ἐξ ἴσου μετόχου- «ἐκκλησιαζομένου», στὴν Πόλη καὶ ἔφθασε μέσῳ Πλάτωνος – Σωκράτους, στὴν ἀναγνώριση τῆς ἀνθρωπίνης Ὑπάρξεως ὡς Ἱερᾶς.

Ἡ ἔλευση τοῦ Χριστιανισμοῦ γκρεμίζει ὁριστικά τὴν φυλετική κουλτούρα. Ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθοδοξία καταχώρησε ὡς ἀπαξία ὁλόκληρη τὴν κοινωνικὴ τάξη, δηλαδή κάθε διάκριση. Ὅλοι εἶναι ἴσοι ὡς πρόσωπα θεούμενα κατά χάριν Θεοῦ. Βεβαίως δὲν ἔχουν καταργηθῆ ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ διακρίσεις, ἀλλὰ ἔπαψαν νὰ ἔχουν θρησκευτική, δηλαδὴ ἠθική, νομιμοποίηση καὶ κάλυψη.

Συμπληρώνουν οἱ Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅτι ἡ βιολογική, κοινωνικὴ καὶ φυσική ἀναγκαιότητα δὲν μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν στὴν κατάργηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ εἰσαγωγή τοῦ Αὐτεξουσίου ἀποδιώχνει καὶ μετατρέπει τὸ ‘προϋπᾶρχον’ κακό, ἀπὸ συστατικὸ τοῦ μυθολογικοῦ κόσμου, σὲ πρόβλημα δυνητικῆς χρήσης τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ αὐτεξουσίου τοῦ ἀνθρωπίνου Ὅντος.

Πῶς συναρτῶνται τώρα ἡ Ἑλληνορθόδοξη Φιλοσοφία καὶ ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη, μὲ τὸ ἰουδαϊκὸ μυθολογικὸ σύνταγμα (Παλαιὰ Διαθήκη) ποὺ καθορίζει ἀτομικὴ καὶ συλλογικὴ ἐνοχὴ καὶ μάλιστα ἐκ κληρονομίας; Καὶ ὄχι μόνον αὐτὸ ἀλλὰ μετατρέπει τὴν ἐργασία ἀπὸ πηγὴ προσφορᾶς καὶ συμμετοχῆς στὴν κοινωνία σὲ ἀπαξία, τὴν δὲ μητρότητα σὲ ἀφόρητο πόνο. Ποὺ μόνο ἀνελεύθεροι ἤ ἐπικυρίαρχοι μποροῦν νὰ πρεσβεύουν.  Διότι τὸ ἐνοχικὸ θρησκευτικὸ μοντέλο, ἀκυρώνει τὶς δυνατότητες τῆς ἐλευθερίας, τὴν ἐξορίζει ἀπὸ τὴν συνυπαρκτικὴ περιοχὴ (κοινωνία). Φανερώνει οὐσιαστικὰ, τρόμο, μπροστὰ στὴν ἐλευθερία. Κρατούντων καὶ κρατουμένων.

Πουθενὰ στὰ Εὐαγγέλια δὲν ὑπεισέρχεται ἡ ἔννοια τῆς πτώσεως καὶ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, παρὰ μόνον ἀργότερα καὶ στά πλαίσια τῆς ἀναφορᾶς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου σὲ ὁμοθρήκους τῆς ἐποχῆς του. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ τιμωροῦ τοῦ «περιουσίου» (ἄλλη θεμελιώδης ἀντίφαση) λαοῦ, ὅταν παρεκτρέπεται ἤ τῶν ἐχθρῶν του!

Ἀντὶ λοιπὸν νὰ συνεχισθῇ ἡ ἐξέλιξη τῆς Ἑλληνορθόδοξης σκέψης, δηλαδὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς Ἐκκλησίας, ἐνστερνίσθηκε ἡ Ὀρθοδοξία τὸ δῆθεν παραδειγματικὸ πλαίσιο τῆς «παιδευτικῆς»  λειτουργίας τῶν ἰουδαϊκῶν μυθολογιῶν καὶ δημιουργεῖ σχιζοφρενεῖς καταστάσεις στὰ μυαλὰ τῶν παιδιῶν μας.  Ἔτσι ποὺ ἡ ἀποχώρησὴ τους ἀπὸ τὸν ποιμαντορικό λόγο νὰ εἶναι βεβαία, ἀφοῦ ἡ Π.Δ. βρίθει ἀπὸ ἐγκλήματα, πάθη, ἀγριότητες πολεμικὲς, ἀλλὰ καὶ νομικὲς ἐπιβολὲς προκειμένου νὰ τιθασσευθῇ ἡ ἀνθρώπινη φύση. Γιὰ νὰ μὴν ποῦμε γιὰ τὴν ἀπέχθεια γιὰ τὴν σεξουαλικότητα καὶ τὴν γυναίκα κατὰ τὴν ἔμμηνο καὶ ὄχι μόνο, ρύση (ἐνῷ πουθενὰ στὴν Καινὴ Διαθήκη δὲν ὑπάρχει ἔστω καὶ ἡ παραμικρὴ νύξη γι’ αὐτά). Δὲν πρωτεύει ἡ ἀγάπη καὶ ἡ σχέση, ἀλλὰ μιὰ πανικόβλητη προσπάθεια ἀπόσεισης καὶ ἀμνήστευσης φαντασιακῶν καὶ ἀνύπαρκτων ἐνοχῶν.  Ποὺ ἀφήνει νευρωτικὰ ἐρείπια.

Ὅμως ἕνας Θεὸς χωροφύλακας καὶ δικαστὴς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι Θεὸς. Γι’ αυτὸ καὶ ἡ ‘Oρθοδοξία μιλᾶ γιὰ ἀγάπη, σχέση κοινωνίας, ἐκκλησία -κάλεσμα σχέσης μὲ τὸν Θεό, τρόπο βίου κατὰ Θεὸν καὶ ἐν τέλει θέωση, κατὰ χάριν Θεοῦ. Μιὰ θέωση κατ’ ἐπιταγὴν εἶναι ἀνελεύθερη καὶ συνεπῶς παραλογισμός. Ἡ τραγικότητα τοῦ Ἀνθρώπου δὲν ἀποτυπώνεται στὰ μυθολογικὰ Ἰουδαϊκὰ κείμενα, ἀλλὰ μόλις στοὺς 1440 στίχους τῆς Ἀντιγόνης τοῦ Σοφοκλέους.

Ἄς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι τὴν ἰουδαϊκὴ μυθολογικὴ ἱστορία, τὴν κατέστησε οἰκουμενικὴ ὡς Ἁγία Γραφὴ ὁ διοικῶν Χριστιανισμός.  Ὅμως ὁ Ἄνθρωπος, ὀντολογικὰ, εἶχε ἠδη προχωρήσει πολύ.

«Ἀνάλαφρα …Γεωπολιτικὰ μαθήματα»

28/03/2014

«Ὑπάρχει σαφής ἑτερότητα στὴν Ὀρθοδοξία, μιὰ μεγάλη παγκόσμια θρησκεία. Ἔτσι οἱ Ορθόδοξες χῶρες δὲν διακρίνονται γιὰ ἀπολυτότητα τῶν θεσμῶν… Ἡ λέξη κλειδί στὴν Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ‘Ανατολική’. Ἕνας Χριστιανισμὸς ποὺ ἔχει πολεμήσει τὸν Δυτικὸ Ρωμαιοκαθολικισμό , ὅπως ἀκριβώς καὶ τὸ Ἰσλάμ. .. Όμως τὸ νὰ πῶ ὁτι πολιτισμός καὶ ἡ θρησκεία ἁπλά δὲν συμβάλλουν καθόλου στὴν ανάπτυξη προτύπων δεν είναι λογικό… Τὸ νὰ διαγράφουμε τὸ παρελθόν καὶ νὰ λέμε ὅτι εἴμαστε ξαφνικά ὅλοι πανομοιότυπα πλάσματα σε ἕνα παγκόσμιο χωριὸ, εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς τρέλας»

« Οἱ γραφειοκράτες τῶν Βρυξελλῶν δὲν ἔχουν ἰδέα περὶ ἱστορίας. Ἡ Εὐρώπη δὲν εἶναι μόνο οἰκονομική ἱστορία . Εἶναι μιὰ πολιτική ἱστορία , καὶ ὡς ἐκ τούτου, μιὰ γεωπολιτική»

-Ποιὸς τὰ λέει αὐτὰ. Μὴν τὰ λέει ὁ Χριστόδουλος ἀπὸ τὸν τάφο; Μὴν κανένας ἐθνικιστὴς τοῦ κερατᾶ; Ὄχι, τὰ λέει, σὲ ἐλεύθερη ἀπόδοση,  ὁ Robert Caplan, ἐπὶ κεφαλῆς γεωπολιτικὸς ἀναλυτὴς τοῦ Stratford μὲ ἄρθρο του (20/3/14). Καὶ σέρνει ἕνα ἐξάψαλμο στοὺς ἀνιστόρητους εὐρωκράτες.

-Ἔρχεται καὶ ο πρόεδρος Πούτιν νὰ διακηρύττῃ ὅτι θεωρεῖ θεμέλιο τοῦ Ρωσσικοῦ κράτους, τὴν Ὁρθοδοξία. Εἰδικὰ μάλιστα τὴν Ρωσσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὴν θεωρεῖ πυλῶνα καὶ φύλακα τῆς Ἑνότητος, ὄχι μόνο τοῦ ρωσσικοῦ κράτους, ἀλλὰ καὶ τοῦ Ρωσσικοῦ Ἐθνους, παγκοσμίως.  Δίνει μάλιστα, ἐξαιρετικὴ σημασία στοὺς ὁμογενεῖς του (Ρώσσους), ὁμοεθνεῖς του καὶ ὁμοδόξους του.

Ἀκριβῶς ὅπως …. ἐμεῖς!! Ποὺ τοὺς ἀντίστοιχους τοὺς θεωροῦμε περίπου γραφικοὺς καὶ μόνο νὰ ἔρχονται καὶ νὰ αφήνουν κανὰ φράγκο τὸ καλοκαίρι. Ὅσο γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία τὴν βλέπουμε μόνο ὥς γραφικὸ τουρισμό. Γιὰ νὰ μὴν μᾶς περνᾶνε, μάλιστα, γιὰ ὀπισθοδρομικούς, ‘ἐπιτρέπουμε’ νὰ διδάσκωνται τὰ παιδιὰ μας στὰ σχολειὰ, μόνο θρησκειολογία ἤ ἄντε ὁλίγον ἀλληλεγγύη, ἐλεημοσύνη καὶ τὰ συναφῆ.

-Τὴν Ὀρθοδοξία, τὸ πιὸ ἐλεύθερο σύστημα  ἐκκλησιῶν σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, τὸ ὑποβιβάσανε, ὅλοι αὐτοὶ σε θρησκεία ἀσπρόμαυρων διλημμάτων ἠθικῆς. Πρόθυμοι νὰ δέχωνται ἀσμένως ἰσλαμοφασιστικὲς ἀναλύσεις καὶ παιδιαρίσματα ζενικοῦ τύπου.

Φρόντισε γι῾αὐτό, ὅλη ἡ ἀριστεράντζα ιντελιγκέτσια καὶ τὰ κοπιαριστίρια της, πασοκνουδοῦ κακέκτυπα. Ἔτσι ὥστε τὰ βιβλία νὰ εἶναι ἀνάλατα καὶ ἀνούσια, οἱ δὲ θεολόγοι νὰ αὐτολογοκρίνωνται, μιλῶντας οὐδέτερα, ἀκόμη καὶ σὲ περιπτώσεις κατάφωρης ἐκτροπὴς τῆς λογικῆς ἀπὸ τὰ παιδιὰ, μὲ τὴν ἐκτέλεση κομματικῶν (!!!) ἐντολῶν.

-Θλίβεται κανεὶς ὅταν σκεφτῆ ὅτι ἐμεῖς, πρῶτοι,  ἐφηύραμε τὴν ἐκκλησία. Τὸ πλέον ἐπαναστατικὸ σύστημα σχέσεων. Τὸν 5ο π.Χ αἰῶνα. Καὶ μάλιστα πρὶν ἀκόμη ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, ποὺ ξεκαθάρισε ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶν, προηγήθηκε ἡ Ἀντιγόνη τοῦ Σοφοκλέους, ποὺ τὀτε, ἀπὸ τὸ 441 π.Χ. ἔτος περίπου, δηλώνει θαρραλέα στὸν Κρέοντα, στὸν στίχο 523, ὅτι «οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν». Γεννήθηκε. δηλαδή, ὄχι γιὰ νὰ ἐχθρεύεται τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀγαπᾶ. Ὅπως εὔστοχα ἐπισημαίνει τὸ χωρίον, ὁ Β. Μαρκεζίνης.

Ναὶ ἡ ἴδια Ἀντιγόνη, ποὺ τὰ παιδιὰ μου ἐλάχιστα «ἔμαθαν» στὴν Β’θμια. Δὲν ἐχρειάζετο ἄλλωστε κάτι παραπάνω γιὰ νὰ πάη, σούμπιτη, σὲ μαύρη λίστα. Μὲ ὄλες τὶς γεωπολιτικὲς συνέπειες, διἀλυσης τῆς Ἑλλάδος.

‘Γιὰ ποιὰ Νοήματα;’

27/12/2013

Ἔχετε δεῖ πῶς παρουσιάζουν τὰ Χριστούγεννα, τὰ διάφορα σχολικά βιβλία, ἡ τηλεόραση καὶ τὰ ΜΜΕ; Κάτι σὰν φολκλὀρ! Μιὰ ρηχή ἀναπαράσταση καὶ χρήση λέξεων καὶ φράσεων, ἴδιες ἀκριβῶς μὲ αὺτὲς ποὺ χρησιμοποιοῦνται στὶς ἐπισκέψεις στὰ μαιευτήρια, μαζί μὲ τυπικά ἐπιφωνήματα καὶ εὐχές. Μὲ τὴν προσθήκη γλυκανἀλατων ἐκφράσεων γιὰ βοήθεια πρὸς τοὺς ἀσθενέστερους.

Πῶς λοιπὸν νὰ δώσουμε στὰ παιδιά νὰ καταλάβουν τὴν ἔννοια τῆς ἐνανθρώπισης; Ὄχι τῆς μεταμόρφωσης, ποὺ ὑπῆρχε στὸ πολυθεϊστικὸ καὶ ἀνιμιστικὸ τυπικό, στὰ μικυμάους καὶ στὶς ταινίες φαντασίας μικρῶν καὶ μεγάλων παιδιῶν, ὡς μιὰ παραλλαγὴ ὄψεως. Καὶ φυσικά, δὲν ἀναφέρομαι στὰ μικρά παιδιά μόνον, ἀλλὰ καὶ στοὺς μαθητὲς Λυκείου καὶ στοὺς φοιτητές καὶ σὲ ὅλους ἐμᾶς.

Τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἑκατονταετίες ἀργότερα, ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα τῶν Λαῶν τῆς Θάλασσας, συζητοῦσε, στὶς ἀγορὲς καὶ στούς δρόμους, τὸ ἀπορεῖν καὶ τὰ νοήματα τῆς ἀνθρώπινης ὑπαρξης, τὸν φόβο τοῦ θανάτου, τὸ μεταφυσικό πρόβλημα καὶ ἐξ αὐτῶν προσπαθοῦσε νὰ ἐρμηνεύσῃ καὶ καθορίσῃ, τὸν ὅποιο τρόπο τοῦ βίου. Ὄχι μόνον σὲ Ἀκαδημίες καὶ Ἱερατεῖα, ἀλλὰ παντοῦ, μὲ γλωσσικὸ ὄργανο τὴν Ἑλληνικὴ καὶ τὶς παρακαταθῆκες τῶν Πατέρων ἀρχαίων καὶ ἐκκλησιαστικῶν.

Μέσα σὲ συνθῆκες δύσκολου βίου, μὲ ἀσθένειες, μὲ φυσικὲς καταστροφὲς, μὲ φοβερὴ παιδικὴ θνησιμότητα, μὲ πρόβλημα παραγωγῆς, διακίνησης, διατροφῆς καὶ χίλιους δυὸ ἀντιξόους παράγοντες, μὲ πρόβλημα ἐπιβίωσης ἐν γένει, οἰ ἄνθρωποι έπροβληματίζοντο μεταφυσικὰ, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ψηλαφήσουν τρόπο ζωῆς καὶ κοινωνίας.

Δυὀ χιλιάδες χρόνια ἀργότερα, μὲ τὸν ἄνθρωπο νικητὴ, στὰ περισσότερα προβλήματα ποὺ προαναφέραμε, ὁ τρόπος ζωῆς καὶ κοινωνίας ἀγγίζει τὰ ὄρια τοῦ παραλογισμοῦ  (ἀκόμη καὶ σὲ συνθῆκες φεουδαρχίας, τότε, ὁ δεκατισμός, ἡ ἐκχώρηση τοῦ ἐνὸς δεκάτου τῆς παραγωγῆς στὸν ἀφέντη, θεωρεῖται «εὐλογία», ἄν τὸν συγκρίνουμε μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα τῆς ἐπίσημης καὶ άρπακτικῆς κλεπτοκρατίας). Κυρίως ὅμως μὲ τὴν ἄθλια ἐπιβολὴ τοῦ Ἐγὼ ἔναντι τοῦ Ἄλλου. Σὲ ὀλα τὰ ἐπίπεδα.

Τὸ Ἀρχῆθεν τοῦ Ἡρακλείτου, τὶς Πλατωνικές «Ἰδέες». τὴν Ἀριστοτελικὴ «Σπουδαία Πάξη», οὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐμπλούτιζαν μὲ τὶς διδαχὲς τοῦ ναζωραίου καὶ ἀνασυνέθεταν σὲ νοηματικὲς ἐστίες γιὰ τὴν σήμανση τῆς ταυτότητος τοῦ Ὅντος, μέσα σὲ μιὰ ἀέναη διαδικασία καὶ πράξη ἀλληλοναγνώρισης τοῦ Ἐγὼ καὶ τοῦ Ἄλλου (προσώπων καὶ κόσμου κατὰ τὸν Ι. Γεράση).

Ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος Μάξιμος, κάπου, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ ὕπαρξη γιὰ νὰ εἰσχωρήσῃ στὴν αἰώνια, πρέπει νὰ βιὠσῃ τὴν ἀγαθὴ ὕπαρξη, διαφορετικὰ ἀποσκοπεῖ στὴν κοσμικὴ ἐξουσία.

Αὐτὴ ἡ πρόσκληση, ἐλευθέρως, γιὰ τὸ άγαθόν, τὴν θέωση δηλαδή, τοῦ ἀνθρώπου, κατὰ χάριν Θεοῦ, μακρὰν τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, εἶναι ἡ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας στὸ ἀπορεῖν τοῦ καθ’ ἑνὸς μας. Γιὰ τὴν Προσωπικὴ μας ὕπαρξη, γιὰ τὸ κορμί μας, ἔχυσε ποτάμια αἵματος ἡ Ἐκκλησία μας καὶ ὄχι γιὰ τὸ άπροσδιόριατο πνεῦμα μας καὶ τὴν σωτηρία του.

Οἱ σύγχρονες ὅμως κουβέντες μας, διατομικὲς ἤ διαδικτυακές, ἀφοροῦν, ὅπως μᾶς ἐπιτιμᾶ, τραγουδώντας, ὁ Βιολάρης, σὲ στίχους Πυθαγόρα, τό «… μα εμείς τα λησμονάμε,  κι όλη μέρα συζητάμε, πού θα βγούμε, πού θα φάμε, ποια γραβάτα θα φοράμε, ποια γυναίκα προτιμάμε, Δόξα τω Θεώ, καλά περνάμε …»

‘Yalanci Dolma’

20/12/2013

Ἡ πλήρης φρἀση εἶναι « Yalanci Dolma üzüm yaprağı » τὰ γνωστὰ μας …. ντολμαδἀκια γιαλαντζί μὲ κληματόφυλλα. Αὐτὰ μοῦ ἦλθαν στὀ μυαλὸ μόλις μὲ ρώτησαν, φίλοι ἀναγνῶστες γιατὶ τὰ βάζω, ὄχι μόνον μὲ τοὺς μνημονιακοὺς πολιτικοὺς, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς κατὰ δήλωσιν ‘ἀριστεροὺς’ καὶ μάλιστα τοὺς ἀποκαλῶ καὶ γιαλαντζί, παρ’ ὅτι κάποιοι τους δὲν στηρίζουν τὸ μνημόνιο.

Ἄς τὰ δοῦμε ἕνα ἕνα: γιαλαντζί ντολμαδάκια σημαίνει ψεύτικα γεμισμένα, δηλαδὴ χωρὶς κιμᾶ. Ἔτσι καὶ οὶ ἀριστεροὶ ποὺ δὲν ἔχουν μέσα τους γἐμιση ἀπὸ Πατρίδα, ἀπὸ πεποίθηση περὶ τῆς Ἀρχῆς καὶ ἀπὸ συνοχὴ Οἰκογένειας εἶναι ὄχι μόνο ψεύτικοι, ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνοι. Γιατὶ εἶναι βέβαιο ὅτι εἴτε ἔχουν άπορρίψει τὴν «γέμιση» αὐτὴ εἴτε ἁπλῶς τὴν ἀγνοοῦν, δὲν ἔχουν καμμία ἀπολύτως ἰδέα γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος διανομῆς, ὄχι μόνο σοσιαλιστικῶς πῶς, ἀλλ’ οὔτε καὶ κατ’ Οἰκονομίαν (Διοίκησης τῆς Πόλεως). Ἀφοῦ δὲν ξέρουν τὴν … τελευταία.

Ἐξηγοῦμαι: Πατρίδα σημαίνει, πρὶν ἀπὸ κάθε ἄλλη ἑρμηνεία, ἔδαφος γεννητόρων, Πόλις, χώρα συγκεκριμένη καὶ ὄχι χῶρος.  Πατρῶα Γῆ ποὺ κατέχει ὁ Ἕλληνας Πολίτης – Ὁπλίτης, Πατρῶα Πόλις ποὺ κατέχουν οἱ Θεοὶ καὶ οἱ Ἥρωές του. Ὑπέρ αὐτῶν ἀγωνίζεται κατ’ ἐναντίων (ὁ Κατσιμῆτρος δὲν θὰ πετύχαινε τίποτε, χωρὶς φαντάρους ἀπὸ τὴν προσβαλλομένη Ἤπειρο, μαχομένους καὶ ὑπὲρ Βωμῶν καὶ Ἑστιῶν καὶ Θηκῶν Προγόνων).

Οἱ Θεοὶ εἶναι οὶ πεποιθήσεις του περὶ τῆς Ἀρχῆς δηλαδὴ ἡ Μεταφυσικὴ του θεώρηση. Ἐκ Θεῶν προέρχονται τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα, ἐκ (προγόνων) Σοφῶν οὶ Νόμοι, ὄχι Θεόθεν. Τὰ πρῶτα μᾶς ὠθοῦν στὴν ὑπέρβαση τῆς βιολογικῆς ὁμοείδιας. Οὶ δεύτεροι στὴν συγκρότηση Πολιτείας κατ᾽ἔκκλησιν πάντα.   Ἐκκλησίας – Οἴκου, ἐλευθέρως, δηλαδὴ χωρὶς ἐμπράγματη ἤ ἐνοχικὴ σχέση, εἰς βάρος τοῦ προσώπου Πολίτη. Ἀλλὰ μὲ Δικαιοσύνη, ἰσονομία, ἰσηγορία.  Ἐν τέλει μὲ ἀνεξαρτησία.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ῥήση  ‘τὸ Αἰγαῖο ἀνήκει στὰ ψάρια του’ (καὶ ὅλες οὶ πολυπολιτισμικὲς ἀηδίες) δὲν εἶναι εὐφυολόγημα, ἀλλὰ βαθύτατα ἀνελεύθερη καὶ ὑποτελὴς θέση περιορισμοῦ τῆς Ἀνεξαρτησίας καὶ δημιουργίας χυλοῦ ἄμορφων, ἀνελεύθερων ἀνθρώπων. Ἐκφερόμενες μάλιστα ἀπὸ, κατὰ δήλωσιν, ‘ἀριστεροὺς’, ποὺ συχνά, δὲν ἔχουν ἰδέα γιατὶ πρᾶγμα μιλᾶνε. Ἄμορφων, δηλαδή.

Παρόμοια καὶ οὶ μνημονιακοί· καὶ δὲν ἀναφέρομαι μόνο στοὺς σοσιαλ(η)στὲς καὶ στοὺς δεξιοὺς πολιτικοὺς ἀπογόνους δοσιλόγων καὶ μαυραγοριτῶν, ἀλλὰ καὶ στοὺς δῆθεν πατριωτικοὺς κυβερνῶντες. Οἰ πρῶτοι ‘ἔμπηξαν’ μέσα, μεταπολιτευτικὰ τὴν Ἑλλάδα (δηλαδὴ ὅλους ἐμᾶς), περὶ τὰ 120 δισεκατομμύρια εὐρώ. Ναὶ, αὐτὸς εἶναι ὁ λογαριασμὸς, ποὺ μᾶς φέσωσαν.

Οὶ δεὐτεροι, οἰ ὁποῖοι θεωροῦσαν (καὶ σωστὰ) τὴν ἀνεξαρτησία, ὡς ἀποτελοῦσα προϋπόθεση ὕπαρξης ἑνὸς Λαοῦ, μὲ τὸ ποὺ ἀνέλαβαν τὴν ἐξουσία, ἔδρασαν κατὰ ἀπολύτως ὅμοιο τρόπο μὲ τοὺς προκατόχους τους. Ἀποκλείοντας ἀκόμη περισσότερο τὸν Λαὸ ἀπὸ τό δικαίωμα άποφάσεως ἀνεξαρτησίας ἤ μή.

Καὶ ἐπειδὴ γιὰ τὸν Ἕλληνα, ἡ ἀνεξαρτησία εἶναι προϋπόθεση πάσης πολιτικῆς, ἡ ἀφρόνως ἐκχωρηθεῖσα ὑπὸ τοῦ ΓΑΠ, στοὺς διεθνεῖς κλεπτοτραπεζῖτες καὶ τὰ κράτη-ἀρπακτικά, κυριαρχία, θὰ μποροῦσε νὰ άνακτηθῇ, ἀπὸ τὴν κυβέρνηση, μὲ τὴν ἀνάκληση τῶν πέντε ἐλευθεριοτήτων (ὅπως εὔστοχα ὀνομάζει ὁ Κ. Κόλμερ στὸ ‘ἅμεση Δημοκρατία’) τῆς Εύρωζώνης, ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὴν καταστροφή. Ξέρετε, ἐν τέλει καὶ ὁ ἑκούσιος καὶ ὁ ἀκούσιος προδότης, τό ἴδιο βλάπτουν.