Posts Tagged ‘Πάσχα’

«14η τοῦ Νιζάν»

18/04/2014

Ὁ Κοχὲν Γκαντὸλ κοίταξε ἔξω. Ἡ ἡμέρα εἶχε πάει καλά. Εἶχε ξεμπερδέψει μὲ τὸν ἐπικίνδυνο θρησκευτικό ἐπαναστάτη. Στὸ δικαστήριο φοβήθηκε ὅτι θἀ ἔχανε. Οἱ μάρτυρες κατηγορίας ἤταν τῆς πλάκας καὶ οὐσιαστικὰ ἀθώωναν τὸν κατηγορούμενο. Εἶχε καὶ ἐκεῖνες τὶς ‘σουπιὲς’, τοὺς Ἀριμαθιῶτες, ποὺ παρενέβαλλαν ἐμπόδια συνέχεια.

Εὐτυχῶς! Πρὸ τοῦ κινδύνου νὰ ἀπαλλαγῇ ὁ κατηγορούµενος, χρησιµοποίησε, τὴν δι’ ὅρκου  ὁµολογια. Ἠξερε ὅτι γιὰ κατηγορίες ἐπισύρουσες ποινὴ θανάτου ἀπαιτοῦντο δύο μάρτυρες ὑποχρεωτικά. Δὲν βαριέσαι, λεπτομέρεια. Ρώτησε ὁ ἴδιος τὸν κατηγορούμενο ἐὰν ἦτο υἱὸς Θεοῦ, βέβαιος γιὰ τὴν καταφατικὴ ἀπάντηση. Πόσο μικροὶ οἱ σύνεδροι, σκέφτηκε. Τοὺς ὑπέκλεψε τὴν καταδίκη μὲ τὴν θεατρικὴ παράστασὴ του καὶ αὐτοὶ δὲν κατάλαβαν τίποτα. Ἔπρεπε νὰ ἀγοράσῃ νέο πανωφόρι. Περηφανεύτηκε μέσα του, γιατὶ ἦταν ὁ μόνος ποὺ ἤξερε ὅτι ὁ ἐπαναστάτης δεν  ἐβλασφήµησε, γιατὶ τὸν ρώτησε ἀραμαϊκὰ, ἄν εἶναι υἱὸς τοῦ Eὐλογητοῦ – ὄχι τοῦ Γιαχβὲ. Pωτῶντας γιὰ Γιαχβε ὁ κατηγορούμενος θὰ ἀπαντοῦσε «ὄχι, υἱὸς εἰµὶ τοῦ  Eὐλογητοῦ», ἀφοῦ μόνο ἡ χρήση τῆς ὀνοµασίας Γιαχβε-θεὸς ἀπαγορεύεται διὰ θανάτου. Οἰ ἄλλες, Κύριος, Εὐλογητός κτλ  δὲν πείραζαν.  Αὐτὸ εἶναι τὸ πλεονέκτημα νὰ ξέρῃς καλὰ τὶς γραφές, μουρμούρισε μὲ ἱκανοποίηση.

Συγχάρηκε ἐνδόμυχα τὸν ἑαυτὸ του, ποὺ ἄλλαξε τὴν κατηγορία, ὅταν ἔστειλε γιὰ τὴν ἐπικύρωση τῆς καταδίκης στὸν Ἡγεμόνα. Ἠξερε ὅτι οἱ Πραίτωρες δεν ἔδιναν ὅπως αὐτὸς, σημασία στὰ θρησκευτικὰ  ζητήµατα -µὲ τοὺς ἐπαρχιῶτες, µάλιστα, κατασκηνωμένους ὁλογυρα. Ἔτσι λοιπὸν κρυφὰ μετέτρεψε τὴν κατηγορία σὲ πολιτική: τοῦ ἐπαναστάτη γιὰ ἀνατροπὴ τῆς κυριαρχίας τῆς  Pώµης. Πολὺ βολικὴ, ἡ θριαμβευτικὴ εἴσοδος μὲ τὰ βάγια, κάγχασε, μὲ τὸν λαουτζίκο νὰ φωνάζῃ »ὡσαννά Bασιλευς». Ἄρα ἐσχάτη προδοσία, συνεπῶς θάνατος.

Κόντεψε νὰ πάθῃ ἀποπληξία ὅταν ὁ Πραίτωρ δὲν ἐντυπωσιάσθηκε, κήρυξε ἑαυτὸν ἀναρμόδιο καὶ παρέπεμψε τὸν ἐπαναστάτη στὸν τοπάρχη, ως ἐκ Γαλιλαίας καταγόμενο. Πάλι καλά, ποὺ ἡ ἐβραϊκὴ καταγωγὴ τοῦ τελευταίου βοήθησε στὸ νὰ «κατανοήσῃ» ὅσα τοῦ διεμήνυσε. Γιὰ νὰ ποῦμε τὴν ἀλήθεια κέρδισε ἔτσι χρόνο, γιὰ νὰ ξεσηκώσῃ τὸν λαὸ. Εἰρωνεία, σκέφτηκε. Ὁ ὑπόδουλος λαὸς νὰ ἀπαιτῇ ἀπὸ τὸν κατακτητή του, τὴν καταδίκη τοῦ ἐπαναστάτη!

Τελικά ὅμως, οἱ φωνὲς καὶ ἀπειλὲς ὅτι θὰ καταγγείλουν στὸν Αὐτοκράτορα ὅτι ὁ Πραίτωρ συμπαθεῖ τρομοκράτες ἔφεραν ἀποτέλεσμα. Καὶ μέσα στὴν ἀντάρα, ἡ δυνατότητα προφυλάκισης, ἀναβολῆς τῆς ∆ίκης, ἡ δυνατότητα ἐξορίας, αὐτὲς οἱ τόσο ἁπλὲς καὶ συνήθεις πρακτικές, δὲν πέρασαν ἀπὸ τὸν νοῦ τοῦ ἡγεµόνος. Καὶ ἔστειλε στο ἀπόσπασμα τὸν λαοπλόνο.

Κοίταξε ἔξω ἀπὸ τό παράθυρο. Περίεργη ἀτμόσφαιρα, ἀναρωτήθηκε.  Μᾶλλον ἡ κούραση δημιουργεῖ φαντάσματα. Ἄλλωστε εἶχε μείνει ξάγρυπνος, μὲ τό πρόβλημα τόσες νύχτες. Τώρα βέβαια οἱ μετοχὲς του ἀνέβηκαν. Ἧταν ὁ μόνος ποὺ εἶχε ἐπιμείνει γιὰ ἀμεση ἐκτέλεση τοῦ ἐντάλματος σύλληψης καὶ δίκης πρίν τό Πάσχα. Παρ’ ὅτι οἱ ἄλλοι εἶχαν ὑπογράψει γιὰ μετὰ. Καὶ τοῦ ἦλθαν ἀκριβῶς ὅπως τὰ σχεδίασε.

Ἀποφάσισε ὅτι ἔπρεπε νὰ δῇ τοὺς Συνέδρους δικαστὲς καὶ νὰ καταλαγιάση τὶς ἀνησυχίες τους γιὰ ἄδικη δίκη. Ποὺ ἐπέφερε καὶ στοὺς ἴδιους, θανατικὴ ποινή. Ἄλλωστε, θὰ τοὺς ἔλεγε, στὸ κάτω κάτω δὲν ἐκτελέσθηκε ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Δικαστηρίου, ἀλλὰ τοῦ Ρωμαϊκοῦ. Αὐτὸ καταδείκνυε καὶ ἡ ἐπιγραφὴ. Θυμήθηκε τὸν ἐκνευρισμὸ του μὲ τὴν προφανὴ κοροϊδία, ποὺ γραµµένη, τρίγλωσσα μάλιστα, διεκήρυττε: «Iησοῦς  Nαζωραῖος Bασιλεὺς Iουδαίων». Ἀπὸ τὸν Σταυρό! Ἄκου Βασιλεύς!

Προσπάθησε νὰ διακρίνῃ τοὺς ἐκτελεσθέντες μέσα στὴν καταχνιά, ὅταν αἰσθάνθηκε τὴν γῆ νὰ τρέμῃ. Καὶ στὰ πλάγια, ὅπως κοιτοῦσε τὸ πεδίο ἐκτέλεσης, εἶδε ἔντρομος τὴν σκεπὴ τοῦ Ναοῦ νὰ γλυστρᾶ ἀργὰ ἀργὰ καὶ νὰ γκρεμίζεται. Προφητεῖες, ποὺ καιρὸ ἀπόδιωχνε, εἰσχώρησαν σὰν κῦμα στὸν νοῦ του. Δὲν μπορεῖ, σκέφτηκε. Υἱὸς Γιαχβὲ; Ἀδύνατον.

Αἰσθάνθηκε ἕνα ψίθυρο νὰ τρυπώνῃ μέσα στ’ αὐτιὰ του. Πανικοβλήθηκε, ἀναγνωρίζοντας τὴν ἠχὼ τῆς λέξης «τετέλεσται». Καὶ στροβιλιζόμενος ἀπὸ τὴν σκοτοδίνη, πρὶν προσκρούσει καταγῆς, ἦλθε αὐτόματα στὸν νοῦ του, ὁ δάσκαλὸς του τῶν Ἑλληνικῶν: –σκέψου, μικρὲ Καϊάφα. Μπορεῖ νὰ σημαίνῃ καὶ  «ὅλα ἐκπληρώθηκαν»….

Ἕτσι δὲν ἔνοιωσε ὅτι γύρω του, ἕνα, ἕνα τὰ θεμέλια τῶν αἱματοσυγγενικῶν, μυθολογικῶν συνταγμάτων κατέρρεαν. Συμπαρασύροντας κάθε διάκριση, μεταξὔ ἀνθρώπων.

Ἔξω ἔφευγε ματωμένη, ἡ Παρασκευὴ, ἡ 14η ἡμέρα τοῦ μηνὸς Νιζάν.

Advertisements

Υπεκφυγές στο Πάθος

01/04/2010

Η όπερα αποτελεί μουσικό θεατρικό είδος, είναι δηλαδή μουσική σύνθεση που περιλαμβάνει συγχρόνως και σκηνική δράση. Οι διάλογοι των ηθοποιών της όπερας αποδίδονται με τη μορφή τραγουδιού ενώ η θεατρική παράσταση εκτυλίσσεται παρουσία ενός μουσικού συνόλου .Ως είδος θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μουσικά επιτεύγματα του Δυτικού πολιτισμού και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά είδη.

Ο όρος όπερα είναι ο πληθυντικός του λατινικού opus που σημαίνει το έργο, δηλώνοντας έτσι την ενσωμάτωση στην όπερα πολλών καλλιτεχνικών ειδών όπως η μουσική, το θέατρο, ο χορός και η σκηνογραφία. Αποδίδεται συχνά στα ελληνικά και ως μελόδραμα, αν και ο όρος αυτός είναι ευρύτερος. Ροκ Οπερα λέγεται μια Οπερα της οποίας η μουσική σύνθεση είναι κατηγορίας (genre) ρόκ . Ως πρώτη ρόκ όπερα θεωρείται το Tommy των WHO , που γράφτηκε το 1969 και ανέβηκε το 1971.

Την ίδια εποχή γράφτηκε και το Jesus Christ Superstar, που έγινε πρώτα επιτυχία ως μουσικό άλμπουμ και μετά (1971) ανέβηκε ως ρόκ όπερα στο Μπροντγουεη. Περιέχει εξαιρετικές μουσικές συνθέσεις. Το λιμπρέτο αν και απλό, (όπως άλλωστε σχεδόν σε όλες τις όπερες τα κείμενα δεν αποτελούν ακριβώς την πεμπτουσία της φιλοσοφίας) εξετάζει την πορεία προς το Πάθος , από την πλευρά ανθρώπων που βρέθηκαν, είτε ως απλός λαός είτε ως Μαθητές είτε ως Ιούδας είτε ως κατέχοντες εξουσία (Πιλάτος, ηγέτες Καϊάφας και Αννας), σε μια κατάσταση γεγονότων που, και τους υπερέβαινε, αλλά και ούτε κατανοούσαν.

Από αυτή την άποψη, η θέση τους ήταν τραγική. Η μόνη αντίδραση τους ήταν να καταφύγουν στη επίκληση μιας εκ νέου αρχής. Μέσα από το τραγούδι «Could We Start Again Please» (σε ελεύθερη απόδοση ‘ας γύριζε ο χρόνος πίσω’) που δεν υπήρχε στο αρχικό μουσικό αλμπουμ , αλλά προστέθηκε στην παράσταση (μπορείτε να το βρείτε στο link http://www.youtube.com/watch?v=aiOkdne9eMk ), η Μαγδαληνή και ο Πέτρος τραγωδούν την αδυναμία όλων των μετεχόντων να κατανοήσουν φοβερές καταστάσεις.

Αυτή η φαντασιακή υπεκφυγή μπορεί να θεωρηθή και ως έμμεση μετάνοια των Μαθητών για την μη υπεράσπιση τού Διδασκάλου τους, ως έμμεση αμφιβολία για την άδικη υπαναχώρηση των Εξουσιαστών μπροστά στην προοπτική απώλειας τής Διακυβέρνησης , ως επίκληση για την υποστροφή των ανθρώπων από το «Ωσαννά» στο «Σταύρωσον Αυτόν». Ακόμη ακόμη, αδυναμία όχι μόνο των συγκεκριμένων, αλλά τής μεταφυσικής δύο πολιτισμών –Ιουδαϊκού και Ρωμαϊκού. Εν τέλει ως ξόρκι μπροστά στον Φόβο που ταλανίζει το ανθρώπινο γένος.

Ομως ο έμφοβος άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος. Και αυτήν ακριβώς την ανελευθερία ζήτησε ο Θεάνθρωπος να αποδιώξουμε. Αυτήν ακριβώς την ανελευθερία και τους φόβους, η εκκλησία της Ορθοδοξίας (με τα νάματα τού σύνολου Ελληνικού πολιτισμού) προσπαθεί να αποσείσει από τον άνθρωπο.

Για να είμαστε Ελεύθεροι ως πρόσωπα – όντα, η εκκλησία και οι μάρτυρές της έχυσαν ποταμούς αίματος. Οχι για την σωτηρία κάποιας νεφελώδους ψυχής , αλλά για την πλήρη και απαραβίαστη ιερότητα και ελευθερία τού προσώπου τού ζωντανού ανθρώπου.
Πόσοι άραγε μπορούμε να μην φοβόμαστε και να μην υφιστάμεθα το Θουκιδίδειο «..δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν….»,«..ἕως ἂν ἡ αὐτὴ φύσις ἀνθρώπων ᾖ …» ;
Ανάστα ο Θεός
Γιώργος Κακαρελίδης